De eerste grizzly confrontatie.

`s Ochtends vroeg om 9 uur had ik m´n positie ingenomen voor de Vision Quest van 24 uur. Warm aangekleed inclusief  m´n mummie slaapzak, 2 liter water mee en 10 meter lang een 9 mm nylon koord om mezelf aan de boom vast te binden. Ook m´n camera nam ik mee.

Vision Quest: Native jongeren (Indianen) ondergaan als ze 18 jaar worden een 4-daagse beproeving. Ze dienen op een zelf uitgekozen plek in de wildernis, 4 dagen en nachten door te brengen zonder eten zonder slaap en alleen water drinken. Dit binnen een cirkel met en diameter van 3 meter. Door honger en slaapgebrek raken zij in hogere sferen, visioenen. Door deze succesvol te ondergaan keren zij na vier dagen terug als man. 

Vanuit de door mij gekozen positie had ik een mooi overzicht over de de Silver Salmon Creek vanuit een enigszins verhoogde hoogzit.. De Creek mond enkele honderden meters verder uit in Lake Kutai. Dit meer is ca. 5 km lang en 1 km breed. Juist voor de monding had de indiaan een fuik gebouwd zodat hij de zalmen een voor een kon tellen door deze uit het water te halen met een schepnet, een monster te nemen van de huid, de soort vast te stellen, lengte opmeten, sexen en vervolgens in het meer te plonzen. In het meer zoeken deze zalmen hun vermoedelijke geboorteplek zo nauwkeurig mogelijk op op basis van de waarschijnlijk de watersmaak. Aldaar paaien zij , maken hierbij een kuiltje in ´t zand in het ondiepe water aan de zijkanten, leggen de eitjes erin en de mannetjes bevruchten de eitjes. Hierna sterven beiden omdat hun taak is volbracht. Deze zalmen hebben vanaf de oceaan een lange tocht gemaakt van duizenden km. en zijn daarbij behoorlijk afgeslankt en zeker niet vet.

Overdag weinig vis gezien en ook niet veel vogels. De Bold Eagle oftewel de visarend kwam vanuit z´n nachtelijk verblijf enkele honderden meters verder in het bos wel enkele keren overvliegen richting meer. Enkele ravenpaartjes waren ook verrast door m´n aanwezigheid en keken vanuit ´n boomtop toe. De canadese eekhoorn schreeuwde ook om aandacht of wilde waarschuwen voor een nieuwe bewoner van de wildernis.

De avond duurt lang. De zon gaat al op tijd onder maar voordat donker en zeker geheel donker is is het half twaalf op de 60e breedte graad. Maar dan …………….

 

Overzicht over de Silver Salmon Creek vanuit m´n strategische positie.

Plons, plons plons, plons, Ik hou m´n adem in en luister nog een keer: Plons, plons plons, plons, ik hoorde ´t nu duidelijk. ´t Was al koud die avond en stil zitten vanuit m´n strategische positie deed me de rillingen over de rug lopen. Dus was ik in de nauw sluitende mummie slaapzak gekropen. Links en rechts kijken was met capuchon nauwelijks mogelijk. Ik trek in één ruk de capuchon van ´t hoofd. Plons, plons plons, plons, ik draai m´n hoofd naar links…. en werkelijk langs de Creek, met een ijzige kalmte, komt de koning van de Canadese wildernis aangeschreden. ´n Grote weldoorvoede grizzly beer. Nog 60 – 70 mtr verwijderd. De adem stokt me in de keel en m´n hart ratelt naar 180 slagen/min. 

Doodstil en onbeweeglijk volg ik deze gigant op z´n jacht naar zalm. Het is nog redelijk licht zo juist voor zonsondergang. Ik durf geen foto te maken bang dat ´t apparaat flitst met onbekende gevolgen maar de beelden die ik zie branden in m´n geheugen. Vanuit m´n positie komt hij steeds dichter bij midden door de Silver Salmon Creek, dicht (10 mtr) voor mij langs en rechts richting de fuik waar de zalmen niet verder kunnen en hij z´n slag kan slaan. Hij loopt, links en rechts loerend naar zalm en ruikend naar onraad verder tot exact het punt waar Froukje, de friesche studente, gister stond en terugkeerde naar de visfuik. Op het punt precies westelijk, exact op de wind vanaf mij, richt hij z´n kop op, snuift kort en draait onmiddellijk z´n kop exact in m´n richting. Ondanks de instructie om oogcontact te vermijden kijken we elkaar 1-2 seconden, ´t lijkt een eeuwigheid, recht in de ogen. Dan draait hij zich om en verdwijnt, soepel op de kant springend, aan de overzijde van de Creek tussen de wilgenstruiken. Z´n brede rug drukt eerst ´t bos uit elkaar om vervolgens met enig gekraak van takken in het hoger opschietende bos te verdwijnen.

Waauw, holy shit wat een intense confrontatie. M´n hart bonkt nog tijden na. Op 10 meter zonder ´n dik hek of een een diepe kuil ertussen. De ontmoeting verliep zoals Bart had verteld. Maar alle beren zijn niet hetzelfde en reageren allemaal naar gelang de omstandigheden en hun aard. Ik gaf hem de gehele wilderness als vluchtroute en kon zelf alleen hoger de boom in al zou dat nog knap lastig zijn met strammer wordende ledematen en een bepaald niet gemakkelijke klimboom. Dat had ik van te voren al bekeken.

Nog zeker een uur zit ik de ontmoeting te verwerken. Dan wordt ik, alert als ik nog ben, weer opgeschrikt door geplons. Grijp direct de beerspray uit de mummie. Ik denk als ie terugkomt is het foute  boel. Na enkele minuten en geluidsanalyses realiseer ik me dat ´t de zalmen moeten zijn. Overdag had ik rond 12 uur één zalm gezien. Tevens de strategie bestudeerd hoe deze boeiende vissoort stroomopwaarts zwemmende, alle gevaren en obstakels onderweg trotserend, z´n geboorteplek soms op 10 meter nauwkeurig op basis van de watersmaak weer terugvind. Tussen 17 en 18 uur had ik er nog ca 15 gezien. Ik denk dat ik er ook wel wat gemist heb. Tevens bedenk ik me dat het misschien ´s nachts ook wel veiliger is om stroomopwaarts te zwemmen. Minder gevaar van de visarenden, wellicht ook minder van de beren door het slechte zicht dat ze hebben en ongetwijfeld zijn er nog meer gevaren die loeren. Het geluid van overdag kan ik nu weer plaatsen als de zalm zich verplaatst van schuilplaats in dieper water naar de volgende schuilplaats. In de ondieptes kan hij nauwelijks zwemmen en spettert half boven water vooruit. Vanuit dieper water kan hij ook beter de sprong over obstakels maken. En obstakels zijn er vele in de Creeks voordat de zalm uiteindelijk in Kutai Lake komt. Ik kan de zalm de gehele nacht tot ± 6 uur in de ochtend horen zwemmen, accelererend door de stroomversnellingen van links naar recht door m´n geluidsbeeld in de stikdonkere nacht.

Geen oogcontact maken! Geheel vergeten, ik wilde geen fractie van een seconde missen of wilde deze geweldenaar niet uit het oog verliezen. Ook de beerspray geheel vergeten.Was ook moeilijk te pakken in m´n vrij nauw sluitende mummiezak. Snel richten was nog lastiger. Van binnenuit de slaapzak openen, beerspray (pepperspray) pakken en uit de heup “holster” halen, de zekering eraf  en richten. Dat allemaal voordat de beer aan m´n kop begint te knabbelen. Als de beer tussen en 1 en ca 7 mtr is genaderd de bus gericht op z´n kop geheel leeg spuiten luidt het devies. Niet tegen de wind in want dan krijg je zelf een deel van de lading terug. Voordeel is dat  je de laatste seconden wordt afgeleid als hij de bedoeling van de spray niet door heeft. Oftewel wil je goed zijn voorbereid dan bijna de gehele dag de spray paraat hebben. M’n vluchtroute. Ik dacht als uiterste mogelijkheid verder de boom in te kunnen. Geheel vergeten en me dat pas weer in Nederland realiserend was dat ik me, om niet te vallen vanaf m’n uitkijk als ik in slaap zou vallen, met een 4-dubbel nylon koord had vastgeketend aan een tak boven me in de boom. Om dat koord en de knoop te ontrafelen was ik zeker ’n minuut bezig geweest. Dus voor de grizzly helemaal ’n koud kunstje.

Vreemd genoeg was er reeds voor vertrek uit Nederland een groot respect voor dit dier en ook voor de zwarte beer maar angst hiervoor heb ik nooit gevoeld. Ook vertrouwde ik op de instructies welke we ontvingen en op de de natuurlijk neiging van vrijwel alle dieren om de mens te ontwijken omdat wij simpelweg niet op ´t standaard menu staan. Alleen in bijzonder situaties: als je plotseling tegen de wind in oog in oog komt en zeer dichtbij bent kan de beer zich bedreigd voelen, als er jongen bedreigd worden in hun ogen of als je hun voedsel bedreigd. Ook net uit de winterslaap vormen beren ´n onberekenbare factor. Alleen de eerste optie was in mijn situaties opportuun. Omdat we, zeker in een groep lopend, voldoende geluid produceren is de van zeer goede reuk- en gehoor organen voorziene beer allang weg.  Mij rook deze beer in onbedreigde toestand en reageerde dus ook conform. Ik was wel ontdaan door de snelheid en precisie waarmee hij me lokaliseerde en besloot te verdwijnen.

Leo

Advertenties