Well's Gray Park. Sept ’08

Na 800 km via de Amerikaanse grens, Kelowna, Kamloops en nu Clearwater zijn we aangeland in het eerste National Park Van BC  Well’s Gray Park. Na de verbrandde en door de Pine beetle aangetaste bomen rond Kamloops is alles hier weer groen. Vannacht dus enigszins in de wildernis again.

Als ik tank schrik ik me de pleuris. 150 liter tikt ie erin en nog niet vol. Ik schrik en betaal maar vast. Kan niet kloppen. Na 600 km is ie weer leeg. Met 1:4  dus een aanzienlijk hoger verbruik dan ik zelf heb. Leer voor volgende keer. Ik dacht reeds de meest zuinig Camper besteld te hebben. Deze komt wel ongeveer overeen met de brochure. Maar goed ik ben hier ook niet elke dag.

Hier ziet het er dus weer erg mooi uit. Ik koop zo nog een vis vergunning en dan maar eens zien of er nog vis in de sloot zit oftewel  Forel in de creek of het Lake. Dat smaakt al beter.

We zoeken nu een campground. Er is er een bij een Buffalo Ranch. Als boerenzoon heb ik daar toch iets mee. Kijken of ze  nog mengvoer kunnen gebruiken.

Het weer is dit weekend ook prachtig. Blauwe hemel, zon, 25 graden, geen wind, Geen wensen meer. Zelfs koude nachten zodat we dicht bij elkaar liggen. cosy cosy….

Tot horens L&R

ps

Wellicht de komende dagen weinig wifi internet.

Advertenties

Rain, rain & rain Sept. ’08

In Vancouver aangekomen, Riny weer ontmoet. Zij kwam me afhalen van de airport en vervolgens ’n nacht onzettend goed geslapen. Daar keek ik naar uit. ’t Voelde allemaal weer onzettend goed. Maar de werkelijkheid is ook dat, bij een lage luchtdruk op zeenivo, de regen met bakken uit de hemel valt.

3 weken op de harde bodem van moeder aarde wordt lastig op deze gevorderde leeftijd. Nu ’n bed met een instap op 80 cm. Ik heb me bijna verankerd met ’n zekeringstouwtje en karabiner. Wilde er eigenlijk ook nog wel een tijdje in blijven liggen. Maar nu volgt een active vakantie natuurlijk. Dus een ontbijtje gescoord.

Dus gauw de bergen in.

Tot horens. Leo Riny.

"Vancouver here I come" 25 Sept 08

De laatste dagen voor vertrek lijken altijd hectisch. Eerst alle vieze stinkende troep gewassen zien te krijgen. Alles stinkt naar kampvuur, zweet en andere zaken. 14 dagen niet gewassen. Om bij temperaturen rond het vriespunt en een koude gletsjerwind met je voetjes in Lake Atlin te gaan staan poedelen in je nakie trekt niet echt. Bovendien raak je de beschermende geuren, voor de beren, kwijt. Dat wil je ook niet. Eigenlijk ruik je het totaal niet in het veld…….denk ik. Ondergoed wordt ritueel verbrand. Alle hetgeen meurt wordt in het kampvuur onschadelijk gemaakt.

Taku, ons opleidings instituut, heeft ter lering voor ons gidsen maar ook voor zichzelf een 100 vragen lijst opgesteld. Deze vragen zijn afgeleid uit de totale studiestof van plantenkennis tot navigatie en van First Aid tot meteo. Natuurlijk is al bekend dat we geslaagd zijn maar de laatste gegevens om tot de uiteindelijk cijfermatige waardering te komen kunnen nog invloed hebben. Cijfers kunnen niet omlaag worden gehaald maar nog wel tot een positieve afronding leiden. Ik heb gezegd met het resultaat tevreden te zijn. ’n Geheugentest over 3 jaar lijkt me in vergelijking tot 100 dagen niet “reliabel”, zeker ook gezien overige verschillen. Er is bij mij ook wel wat weggezakt. Dat noopt wel tot herhalen. De andere gidsen doen de test dus op dit moment. Ik straks nog een keer in Nederland. Daarna blijkt wat actueel is gebleven. Ja, de Haas doet alles nog steeds met militaire precisie.

Ik ben vanochtend, 24/9, om 5 uur afgereisd conform plan naar Whitehorse. Nu even ’n kopje koffie bij Starbucks, waar anders? De anderen, de 5 overgebleven outdoor “toeristen” zoals we hen noemden of de gasten, zijn ieder voor zich aan het winkelen. Zij hebben de best wel zware weken, ook afgesloten en vliegen allemaal vandaag op verschillende tijdstippen terug naar Europa met verschillende vluchten. Ik om 19.30 uur naar Vancouver. Tegen middernacht hoop ik dan met Riny weer in een zacht en warm bedje te liggen. 3 weken op een lucht matje in een tentje van 60 cm hoog, breed en 2 meter lang is krap. Alhoewel dat me niet is tegen gevallen wordt je toch wel stram.

Overdag natuurlijk volop beweging. Met name de kanotochten over het onmetelijk grote Atlin Lake ( 250 km, lang, 2-10 km breed) waren onvergetelijk. Met de bergen en gletsjers welke uit het meer oprijzen geeft dat een nietige indruk. In een klein bootje op dat uitgestrekte water. De 2edag was lastig. We waren als gidsen niet alert genoeg met het nemen van maatregelen. De zon warmt de bergwanden op en zorgt voor opstijgende lucht. De gletsjer koelt lucht af en zorgt voor dalende lucht aan de voorkant. Gezamenlijk zorgt dat heel snel voor een lokaal rondpompen van luchtmassa’s oftewel stormwinden. Dat hebben we geweten. De Haas liet ons bewust enkele uren daar tegenin beuken om te laten voelen welk een kracht dat heeft en welke gevolgen het kan hebben. Na elke golf van 1 meter klappert de kano weer onderin. Uiteindelijk komen we redelijk uitgeput onder de wind te liggen van de overkant en treed herstel in. Het maakte wel indruk!

Ook nog ff uploaden en dan douchen op de kamer van een der gasten die pas morgen ochtend gaat.

Leo

Out of the Outback

"Back in town" 21Sept'08

Gisteravond, zondag 21/9, teruggekeerd uit de wildernis. ’n Dag eerder dan gepland omdat ’s avonds rond 17:00 uur een gunstig tijdstip was om Lake Atlin over te steken. Om 15:00 uur hebben de dienstdoende gidsen, direct na aankomst op Teresa Island North, ook nog even gekeken om de hoek van de baai of we door konden.

Gister al 11 km gekanood naar Camp Boo, genoemd naar de toenmalige bewoonster van de cabin aldaar miss Boo (gepensioneerd hooglerares van de Toronto University). Daar aangekomen eerst inspectie van de locatie en ja: redelijk verse beresporen. In de cabin ook een waarschuwing en nieuwe bearspray. Dus een beer die al wat meer bekend is met humane geurtjes en dat minder schuwt. Geen goed plek dus. Dan maar 7 km verder naar Teresa Island North. Vandaar uit kun je Atlin aan de overkant zien liggen dus is een rustige oversteek direct in beeld.

Op dat moment echter is het meer te ruw. Windkracht 4-5 met witte schuimkoppen dus golven van 70-80 cm. Ook niet mijn ding en zeker niet als de te varen koers parallel met de golven is. Ga je beslist op kop en dat in water van 5 graden zonder wetsuite is dat geen aanbeveling. Maar na een uur gaat de zon achter de wolken schuil en gaat de wind liggen. We eten nog even warm, terwijl de gidsen nog een keer echt kijken of het rustiger is. Ze komen terug met een positieve melding. We kunnen. Iedereen pept zich nog even op voor nog eens 7 km. De tenten worden weer ingepakt en we vertrekken om 18:00 uur. In een rustig tempo maar ondanks dat toch in een snelle tijd steken we over en is de euforie daar. Onderweg kreeg ik nog een scenario voorgeschoteld. De instructeurs hadden mij nog niet goed in aktie gezien als commandant van een reddings operatie of ik deed het te afstandelijk door een andere inschatting van de situatie. 300 meter achter onze rug, een vloot van 6 kano’s en een kajak, sloeg instructeur Bart om en werd geschreeuwd om een redding door mij en onder mijn leiding. Dat ging allemaal snel, ook dankzij natuurlijk een stel goed getrainde GIO’s om mij heen.

De steun van de Gio’s is überhaupt tijdens de gehele periode heel positief geweest ondanks m’n latere intrede in de orde. Zij doen het allemaal in een keer in 100 dagen. ’n Goed ingewerkt team met elk z’n specialiteit. Mark is een echt logistiek dier en ritselt alles aan elkaar, van Pieter krijg ik kano bijles voor het verbeteren van de slagen, Martijn is heel co?xb6peratief en geeft bijles in knopen en flaschenzug (moet je toch blijven oefenen) , Jolien, Dirk en Joost springen bij waar zij kunnen, ieder op zijn expertise gebied.

Kano’s koppelen als een catamaran en dan staand de drenkeling uit het water hijsen lukte goed. De rest had ik al naar de overkant gestuurd om vuur te maken, reddingsdeken klaar, EHBO klaar etc. Nadat Bart in onze kano lag, met zijn 82 kg extra, dus behoorlijk dieper liggend samen met de krachtig peddelende Johan spurten naar de vuurplek om op te warmen. Gelukkig goed gelukt.

Daarna krijg ik nog de opdracht om als Hfd. Logistiek na aankomst om de gehele meute met materiaal naar huis te krijgen en de gehele materiaal stroom weer schoon en droog in te nemen. Daar ben ik nog een dag mee bezig. Dat moet lukken.

Vanochtend Riny even gebeld. Naar mijn berekening is zij zo onderhand op het punt van vertrek uit Nederland. Heel goed om haar weer te horen. De afscheidskus was het laatste contact 3 weken geleden. Zij staat idd op punt van vertrek. Woensdag zie ik haar weer.

De 2 weken in de wildernis waren pittig om te doen. Zeker de trektocht door de natuur en de te verwachten plotsklapse scenario’s welke worden opgezet. Uiteraard zijn er geen wegen en paden. Bergop en af door de compleet chaotische bossen en wilgenbossen is uiterst lastig. Dan weer in een moeras, rivierdal met wilgenbossen dan weer alpine terrein boven de 1400 meter. De laatste week varend met kajak of kano over het zuidelijk deel van Lake Atlin zijn van een onmetelijke schoonheid. Vanuit het grote meer rijzen de bergen op met telkenmale een andere lichtinval maar altijd immens, groot, ruig en onbegaanbaar. Je voelt je nietig in je kleine kajak. Door de lokale situatie, bergen, gletsjers, zon inval op bergwanden, kunnen er binnen de regionale weersomstandigheden snel veranderingen optreden welke, als je deze niet waarneemt en tot actie brengen tot grote problemen kunnen leiden. Nu materialen innemen, en een laatste evaluatie, beoordeling en de generale uitspraak omtrent de eindscore ……………… geslaagd of afgewezen………

Vanavond naar Atlin om dit stuk te plaatsen Leo

Ps By the way…..

Zojuist een uitgebreide evaluatie van de laatste 2 dagen gehouden door Bart. Tot slot de mededeling dat alle (nog) aanwezige GIO’s geslaagd zijn als gids. Dus een opsteker? vanjewelste. Van de 9 ingeschreven gidsen zijn er dus 7 geslaagd. Twee om uiteenlopende redenen afgevallen. Jammer. Ik zal Riny zo snel mogelijk informeren.

't Bos in…. 11 Sept 08

Ja eindelijk ’t bos in….

Vorige week vrijdag aangekomen in Whitehorse en doorgereisd naar Atlin. Evenals de andere GIO’s (Gidsen In Opleiding) krijg ook ik een plek in het bos in een klein tentje. Na enkele nachten met nachtvorst prijs ik mezelf gelukkig met de warme slaapzak (-20) met Exped matje welke ik nog tijdig heb ontvangen van iemand die in Canada was geweest. ’t Wordt natuurlijk al snel een ongeorganiseerd geheel in zo’n klein tentje. Ik probeer wat orde te houden. In het vliegtuig is de verdeling van alle bagage in de verschillende zakken anders dan die tijdens de Outdoortochten. Zes dagen duurt nu al de voorbereiding voordat we echt de “Outdoor” ingaan. De 7 Outdoor mensen hebben de gehele week scholing gekregen over zaken welke voor hen, mochten zij ergens alleen komen te zitten, noodzakelijk zijn om te overleven. Dus zijn er ca 40 lesuren van 45 minuten besteed om hen zaken bij te brengen als meteorologie, navigatie, eetbare planten, klimmen, knopen, kanoxc3xacn (we gaan in 4 dagen ca 80 km afleggen inclusief grote oversteken) en nog vele andere raakvlakken. De lessen zijn door de 7 overgebleven GIO’s gegeven. Van hen wordt verwacht dat zij de materie beheersen. Om er les in te geven moet je alles nog weer beter kennen en in een didactisch jasje gieten. Ik heb ook een heel aantal lessen welke er overgebleven zijn met de verdeling omdat ik er niet was. Dus dat werd weer diepgang zoeken. Score werd gemiddeld 8.5 en daarmee heb ik de familie toch weer te kort gedaan. Alhoewel er hier niet veel familie zit. De lessen zitten er nu op. Vanmiddag nog de rugzak inpakken, tegen de avond naar Atlin om dit stukje te plaatsen en dan morgenvroeg uitvliegen naar Llangorse Lake. Een klein meertje ca 50 km van hier achter de eerste 3 bergruggen geteld vanaf hier. Daar landt het watervliegtuig en wachten we tot, middels drie vluchten, het vliegtuig van Chris alle zestien man heeft afgeleverd. Vervolgens wordt de groep in twee?xabn gesplitst en vertrekken we naar twee ca 1 km van elkaar gelegen kampen voor de eerste overnachting. De groeps indeling is inmiddels ook bekend. Van onze groep heeft Pieter, de Belg, de eerste 2 dagen de leiding.

Al met al een leuke groep mensen, zowel de GIO’s als de Outdoorgroep. De gidsen zijn natuurlijk een compacte groep. Lastig als je er wat later bijkomt. Tijdens de Outdoor leren we elkaar natuurlijk beter kennen, zeker als eenieder wat meer vermoeid is.

We hebben allen de gehele route van alle 13 dagen voorbereid in detail. Elke kompaskoers in elk soort terrein is in beeld gebracht qua moeilijkheidsgraad en tijdsduur. Waarschijnlijk ben ik de 2e gids. Van allerlei berichten hoor je elke keer. Nu roept weer iemand dat we 2 keer 2 dagen gidsen. Er zal ook een water en een ravijn redding in scene worden gezet. Voor elke route is er ook een assistent gids hoor ik zojuist. We gaan 6 dagen over land en 7 dagen over water. ’t Wordt wel spannend. Zeker het water kan onstuimig zijn hier. Als het zwaarder weer wordt dan windkracht 4 varen we overigens niet uit. Momenteel waait het behoorlijk hard windkracht 5 a 6. Dus het zou ‘m nu niet gaan worden. De voedselpakketten hebben we zojuist uitgedeeld. Ca. 6 kg. Da’s extra. Ben nu al weer aan het schrappen van hetgeen niet mee gaat. Veel kan er niet meer af. Ik heb alleen de kleding die ik aan heb. Heb zojuist nog even geprobeerd met Riny te bellen. ’t Zou ongeveer half twaalf ’s avonds moeten zijn aldaar. Na 5 pogingen maar gestaakt. Geen gehoor dus. Dus wordt het over 14 dagen Vancouver denk ik. Dus Riny lot of love, ***, vanuit m’n minuscule tentje in de wildernis.

Tot over 13 dagen…….

Leo

Whitehorse Yukon 6 sept 08

Na een lange reis zonder vertragingen in Whitehorse gearriveerd. Enkele uren goed geslapen en, na ’n nachtelijke orde verstoring, enkele uren slecht. De kamer genoten waren ook om half zeven wakker en om 7 uur zaten we bij StarBucks voor ’n ontbijtje. Verder hier niets veranderd. Alleen Starbucks was een pandje opgeschoven. Hectisch….

Voel me ondanks de slechte nacht voor de reis en de lange dag erna toch onverwacht goed.

Op Schiphol reeds 5 van de 7 Outdoor mensen welke we o.a. gaan begeleiden ontmoet. De andere 2 afgelopen nacht. Kwamen later en ongereguleerd binnen. Lijken me wel goede gasten. Nog wat last minut inkopen gedaan van dingen welke ik waarschijnlijk niet nodig zal hebben. ’n Space pen niet gevonden. Zo eentje die altijd schrijft. Dus nog meer zekerheden zoeken. Shampo ook niet nodig, maar niks hebben is ook zo wat. Ook nog even naar de kapper geweest. Er was geen stylist aanwezig. Was ook het laatste waar ik gebrek aan had, ik zei nog just short not creativities. Dat kon in 5 min.

Nu op de wip om af te reizen met de bus naar Atlin.? Iedereen drupt binnen. Alles weer inpakken en dan geheel uit de lucht.

See you….

Leo

Nog ’n half nachtje slapen…. 4 sept 08

Vandaag afscheid genomen op het werk. Altijd hectisch de laatste dagen, zeker als je wat langer weggaat. Iedereen wenst je het beste. Besef wel dat het een paar pittige weekjes worden.

Zojuist nog even Taku gebeld of er nog laatste berichten zijn. Volgens Karin de Haas geen bijzonders. Ook geen boodschappen voor Bart. Er was 1 GIO uitgevallen tijdens de Survival. Vincent. Hij is de enige die ik ken van vorig jaar. Jammer. Hij zou dit jaar de Survival en de Outdoor nog doen. Karin kon geen uitsluitsel geven omtrent de reden van uitval en terugkeer naar Nederland. Dus Vincent maar even gebeld. Bleek toch dat de Survival heftiger was dan begroot. Was mij bekend, ook ik viel 8 kg af in 14 dagen.

Dus een compleet nieuwe groep. De GIO’s werken al 80 dagen samen. Een nieuwe erbij + de Outdoor mensen. Dat wordt ook wel leuk.

Morgenvroeg 5 uur op Schiphol en dan een lange dag. Vrijdag de 5e naar Atlin by bus. Zaterdag de 6e start met een briefing omtrent ’t programma. Tegen het eind van die week daarop, ik verwacht rond de 11e of 12e “pakken” we het watervliegtuig naar een onbekende bestemming in de wildernis alwaar de natte landing plaatsvindt, zwemmen naar de kant en start van het feest met een warm vreugde vuur.

Ben benieuwd hoe het loopt en ook wel enigszins gespannen.

Groetjes uit Vorden Leo