Trainingen, ATB, Survival. Nov.’09

M’n knietje is op deze plek niet veel besproken, daar valt medische gezien wellicht veel over te zeggen, maar in de dagelijkse praktijk is het een lastig onderwerp. Feit is wel dat ik wel weer enthousiast wordt als de N8-run en Midwinterrun weer vervolgd worden.

Over enkele dagen, de 28e, weten we hoe de run welke Gerard en Wim hebben georganiseerd is verlopen. Ik heb wat inzage gehad in de te behandelen materie en weet dus dat het ’n pittige dag wordt. Veel meer wil ik er nog niet over zeggen. Ik wil wel alle deelnemers heel veel succes toewensen. Het is gewoon een machtig mooi parcours. Omdat ik enthousiast wordt heb ik me ingeschreven voor de Midwinterrun samen met m’n onafscheidelijke maatje Henk. Henk is het loopwonder uit Barchem dus ik moet wel weer aan het (hard) lopen. Iets wat me lastig afgaat.

Boomstamloop2_leo_2

Maar er moet toch getraind worden. Zo nu en dan met boomstam, maar ook zonder (op de fiets) en aan het touw. Op 10 januari staat de "Strijd tegen de elementen" weer voor de deur. De laatste jaren pep ik een aantal lieden van de Wildernis Guide opleiding op om deel te nemen. ’t Zijn doorzetters puur sang maar touwhindernissen liggen hen niet zo. Doorzet elementen zitten hier wel in en touwen ook dus ik zeg kom hier naar toe. ‘k Heb hen ingeschreven onder de titel "Taku wilderness Guides" en zo staan we daar straks. Gelukkig ben ik de coach. Op deze gezegende leeftijd moet je uiteindelijke kiezen voor overdracht van kennis en vaardigheden en dat doe ik dus maar. Dit ondanks de commentaren welke ik kan verwachten. Ik verwacht anderzijds nog wel wat practische instructies te moeten geven vandaar dat nog wat bijslijpen van de vaardigheden. Dat knietje is beter te volgen op http://www.timeoutdoorevents.nl/Index_pagina/Quadriceps.htm . ’t Is lastig om de progressie aan te geven. Feit is wel dat ik veel intensiever en doelgerichter m.b.t. de knie zou kunnen trainen maar door allerlei omstandigheden niet of onvoldoende doe. Afijn een kleinigheid hou je toch zoals dat heet. Ik fiets hier regelmatig rond. Een parkoers van 15km rond Jarvis Lake is leuk. Behoorlijk wat afwisselnd klimwerk. Bryan fiets ik er met gemak uit dus er is behoefte aan meer weers- en tegenstand. Of 3 rondjes Duck trail. Wat riskanter vanwege slippery praktijken maar ik kan er door de bultjes wel wat kracht in kwijt.

Apehang1_leo_2

Zeer afwisselend. Soms eerst ’n dag bomen wegzagen omdat er weer te veel afstapjes zijn met de fiets. Hardlopen op dat parkoers is me te riskant. Ben wat angstig voor slip / wegglij partijen. Denk dan weer te veel aan de oorzaak van de problematiek. In Zeist beweerde men dat de nieuwe connectie sterker is dan de oorspronkelijke, maar dat weten m’n brains nog niet voldoende. Dat werkt ook door in de dagelijkse rondgang over het terrein. Al hetgeen glad en ijzig is voelt erg onzeker. Dus een hersenspoeling is welkom in deze. In Januari in Nederland maar wat extra’s doen.

Die gast uut Barchem loopt me er nog niet zomaar uit…..

Groetjes Leo

Anders laat ik ‘m kaartlezen…….

Changes. Nov. ’09

M’n knietje is op deze plek niet veel besproken, daar valt medische gezien wellicht veel over te zeggen, maar in de dagelijkse praktijk is het een lastig onderwerp.

Feit is wel dat ik wel weer enthousiast wordt als de N8-run en Midwinterrun weer vervolgd worden. Over enkele dagen, de 28e, weten we hoe de run welke Gerard en Wim hebben georganiseerd is verlopen. Ik heb wat inzage gehad in de te behandelen materie en weet dus dat het ’n pittige dag wordt. Veel meer wil ik er nog niet over zeggen.  Ik wil wel alle deelnemers heel veel succes toewensen. Het is gewoon een machtig mooi parcours.

Boomstamloop2_leo

Omdat ik enthousiast wordt heb ik me ingeschreven voor de Midwinterrun samen met m’n onafscheidelijke maatje Henk. Henk is het loopwonder uit Barchem dus ik moet wel weer aan het (hard) lopen. Iets wat me lastig afgaat.  Maar er moet toch getraind worden. Zo  nu en dan met boomstam, maar ook zonder (op de fiets) en aan het touw.

Apehang1_leo

Op 10 januari staat de "Strijd tegen de elementen" weer voor de deur. De laatste jaren pep ik een aantal lieden van de Wildernis Guide opleiding op om deel te nemen. ’t Zijn doorzetters puur sang maar touwhindernissen liggen hen niet zo. Doorzet elementen zitten hier wel in en touwen ook dus ik zeg kom hier naar toe. ‘k Heb hen ingeschreven onder de titel "Taku wilderness Guides"  en zo staan we daar straks. Gelukkig ben ik de coach. Op deze gezegende leeftijd moet je uiteindelijke kiezen voor overdracht van kennis en vaardigheden en dat doe ik dus maar. Dit ondanks de commentaren welke ik kan verwachten.

Ik verwacht anderzijds nog wel wat practische instructies te moeten geven vandaar dat nog wat bijslijpen van de vaardigheden.

Dat knietje is beter te volgen op http://www.timeoutdoorevents.nl/Index_pagina/Quadriceps.htm . ’t Is lastig om de progressie aan te geven.   Feit is wel dat ik veel intensiever en doelgerichter m.b.t. de knie zou kunnen trainen maar door allerlei omstandigheden niet of onvoldoende doe. Afijn een kleinigheid hou je toch zoals dat heet. Ik fiets hier regelmatig rond. Een parkoers van 15km rond Jarvis Lake is leuk. Behoorlijk wat afwisselnd klimwerk. Bryan fiets ik er met gemak uit dus er is behoefte aan meer weers- en tegenstand. Of 3 rondjes Duck trail. Wat riskanter vanwege slippery praktijken maar ik kan er door de bultjes wel wat kracht in kwijt. Zeer afwisselend. Soms eerst ’n dag bomen wegzagen omdat er weer te veel afstapjes zijn. Hardlopen op dat parkoers is me te riskant. Ben wat angstig voor slip / wegglij partijen. Denk dan weer te veel aan de oorzaak van de problematiek. In Zeist beweerde men dat de nieuwe connectie sterker is dan de oorspronkelijke, maar dat weten m’n brains nog niet voldoende.  Dat werkt ook door in de dagelijkse rondgang over het terrein. Al hetgeen glad en ijzig is voelt erg onzeker. Dus een hersenspoeling is welkom in deze.

In Januari in Nederland maar wat extra’s doen.

Die gast uut Barchem loopt me er nog niet zomaar uit…..

Groetjes Leo

Anders laat ik ‘m kaartlezen…….

Outhouses. Nov. ’09

'n Practische investering als vervolg  op het vervangen van de 6 kachels van Main Lodge en Wildhay hall. De Outhouses van de campsites. Alberta Parks wil liever geen humane produkten meer in de bodem en het publiek wil wel 'ns wat luxueuzer zitten, ook al "verkopen" we de campsites als uiterst basic voor het gemak. Nu dus een mooi duplo outhouse met een 4 m3 tank eronder. Voor beide campsites dus zo'n dubbel setje.

Outhouse1Uitgebreid hebben Bryan en ik de huisjes van Alberta parks bekeken en prijzen opgevraagd. Uiteindelijk besloten dat we ze het beste zelf konden maken. Dus materiaal bestellen en beginnen.  Naast Bryan's werkplaats wordt e.e.a. opgebouwd. Hij heeft de schets in z'n hoofd want er komt geen uitgebreid tekenwerk aan te pas. De eerste plank zaag je op maat, de 2e kopieer je vervolgens en zo gaat het door.

OP het dak de gebruikelijke shingles, oftewel afphalt "dakpannen" in een mooie bruine kleur.

Tanks_2 Psja 'n onwelriekend zaakje uiteindelijk maar het moet wel gebeuren.

Dit zijn mooie polyester tanks.

"t Huisje is op 2 liggers gebouwd. Als er straks sneeuw ligt trekken we 't geheel als een sleetje, met Bryan's truck, naar beneden naar de campsite. Althans zo is het plan.

Als 't geheel is afgebouwd volgt er natuurlijk nog een eind "shot".

Orienteering.

Blue Lake Centre ligt zo'n 20km ten noorden van Hinton. Zelfs als je op Google Earth kijkt 

(Lat:  53xc2xb028'52.59"N  long 117xc2xb048'7.17" W )

Googleearth_imageAl 20 jaar is de AOA ( Alberta Orienteering Association ) hier actief met het in beeld brengen van de locatie op gedetailleerde orienteerings kaarten.  Ook centrale traingen werden hier geregeld afgewerkt. Nu was er onlangs een jaarvergadering in Alix, 'n uur ten oosten van Red Deer. Dus ik denk ik zal er ook eens heen. Ik was uitgenodigd door enkele mensen  uit het bestuur. Zo'n vergadering is het hele weekend. Iedereen komt van ver dus overnachten in een centrum als 't onze.

Blemap_2 't Hele weekend een programma met het uitzetten van parkoersen, 't lopen van kleine wedstrijdjes, eten en drinken, brainstormsessies over de toekomst, kampioenscahppen welke georganiseerd kunnen worden, gebieden welke nog gedetailleerd in kaart kunnen worden gebracht. GPS mogelijkheden onderzoeken en bestuderen bij het uitzetten en lopen van wedstrijden, nauwkeurigheden, en een hele middag training in warming-up, cardio trainingen, krachttrainingen, en cooling dwon. Zowel theorie als praktijk. Dus bere interessant. Volgend jaar wellicht sessies op Blue lake. De vergadering, wedstrijdjes en zo.

Daarna naar Edmonton gereden. Ik had Riny er ergens gedropped in een hotel vlakbij de WEM (West Edmonton Mall) Het grootste aaneengesloten winkelcentrum onder een dak ter wereld. Wordt gezegd. Dus daar was Riny mooi onder dak. Ik heb er 's maandags ook nog even rondgekeken. Altijd wel wat leuke hebbedingetjes te bezien.

Survival.

Zondags in Edmonton ook een nichtje (Veronica) ( ja 20 jaar jonger dan ik) bezocht. 'n Half uur rijden vanaf de WEM. 'n Heel leuke middag aldaar met prompt ook weer zakelijke mogelijkheden. Wat wil het geval: 

Haar man is arts en houdt zich o.a. ook bezig met vliegen. (piloot). Z’n vader ook en z’n broer ook. Hij heeft ’n kleine Chessna maar die kon niet over de bergen dus heeft hij er een bij gekocht met een drukcabine die iets hoger kan. Anders moet hij bij al z’n 4 kinderen de oren dicht gedrukt houden en dat wil niet tijdens het vliegen. Nu vind hij  dat eigenlijk elke inwoner van Alberta over de medische mogelijkheden van het academisch ziekenhuis in Edmonton moet kunnen beschikken dus ook die in het hoge noorden.

Hij vloog al eens met dat eerste kleine ding over de wildernis en dan ga je angst scenario’s ontwikkelen over neerstorten of iets minder erg ’n noodlanding op het water. Hij heeft al eens een noodlanding moeten maken vlakbij Edmonton dus weet wat het is. Hij heeft een clubje piloten die naar verre oorden vliegen om patixc3xacnten op te halen. Hij vind dat die gasten zich moeten kunnen redden als ze in de wildernis terecht komen. De goeie lezer snapt het al: Die mensen hebben een survival training nodig. Hij dacht dat ik die wel geven kon en gelijk heeft ie.  Ik zat wel even te denken wat al die Nederlandse piloten in Afganistan en Servie en zo voor kennis daaromtrent hebben verworven. Dit buiten ’t feit dat die zich na het neerstorten gedeisd moeten houden voor de vijand.

De_crash_klein 

Dus ik zal hier eens wat voor ontwikkelen inklusief een zware eindtest waarbij zo'n crash in scene wordt gezet. Per slot van rekening ben ik ook zo afgetest aan het eind van de Wildernis Guide cursus.

 

Op deze foto heeft de piloot een (nood)landing uitgevoerd op een ijskoud meer 'n half uur vliegen ten oosten van Atlin. Met een grijns mompelt hij iets van "crash", "out of gas"  " too heavy" en gooit vervolgens met dezelfde grijns alle rugzakken in het water en verzoekt ons er achteraan te springen. 't Feest is begonnen. 

Zoiets stel ik me nu ook voor. Heb er nu al zin in.

 

Uiteindelijk kwamen we weer thuis na een lange rit van Edmonton. Alles even geinspecteerd maar Bryan had e.e.a. uitstekend waargenomen. 3 volledige dagen weg na enkele maanden lijkt dan toch wel lang.

Dus lekker weer in 't eigen bedje en 's ochtends wat uitgeslapen van de vermoeienissen. Opgestaan en een ontbijtje gemaakt voor Riny om weer stevig aan de slag te kunnen gaan. Moet ook wel want we zien dat er een laagje sneeuw is gevallen die nacht. Riny zit naar buiten te kijken onze "tuin" in. Ziet ze opeens 2 coyotes opdraven die wat verdwaasd onze tuin en huis bezichtigen. 's Morgens zie je wel meer sporen van deze gasten maar waarnemen is iets anders.

Coyote1 Ze grijpt haar altijd klaarliggende camera en schiet gelijk raak. Ik kon met mijn toestel nog net vastleggen hoe beide dieren aan de voorzijde van het huis het bos weer inlopen, veel meer dan de staart staat er echter niet op.

 

 

De dag erna op de delfde plek komen er vier stuks mule deer vrouwtjes uit het bos, op een 10-tal meters achtervolgd door een dampende geile bok die al behoorlijk afgepeigerd is maar nog immer slechts een doel voor ogen heeft.

Zonder acht te slaan op de omgeving blijft ie z'n target achtervolgen. Ook zij verdwijnen in het bos en onthouden ons van het moment supreme welke mogelijk nog verre van daar is.

 

 

 

Groetjes vanuit een inspirerend Blue Lake.

 

 

 

 

 

 

   

    

Krantenwijk Zondag 8 nov 2009

Vanochtend na het ontbijt  de openhaard aan en 't AD opengevouwen. Kopje koffie erbij. Toch wel weer fijn een Nederlandse krant te lezen ook al was het de krant van donderdag en kenden we de koppen alweer als geschiedenis. 

Wm2klein

Netjes bezorgd op Highway 40 North, 52125 Hinton. door de jongeman die deze wijk loopt. Hij heeft 1 krant in z'n wijk en moet daarvoor dus 2 * 9421km = 18.842km afleggen. Maar 't gaat erom dat je dat graag doet.

Ik had vroeger ook enkel jaren een wijkje. 19 kranten. Daarvoor fietste ik zo'n 13 km langs evenzoveel boerenbedrijven. Per krant wel gunstiger.

Afgelopen weekend Winfried & Mrjam op bezoek gehad op Blue lake. Alhoewel we dit weekend behoorlijk druk waren met een bruiloft op Blue Lake en op zaterdag in het bijzonder. Het hele weekend waren er gasten maar zaterdag ook nog een groep schoolkids die een basic survival skill's dag hadden.  En op zaterdag vond dus de echte wedding plaats in het restaurant / lounge area.

'n Plechtige gebeurtenis van een stel uit Grande Cache. 120 km verderop. Alle gasten bleven dineren, feesten en slapen.

Er kwam een ambtenaar van de Burg. Stand uit Hinton die het huwelijk voltrok. Hier beloofd men elkaar nog veel meer dan in Nederland vertelde Riny mij. Dus prezen we ons gelukkig met ons Nederlandse huwelijk

Winfried en Mirjam wilden graag eens zien hoe we hier werken en hoe de locatie eruit ziet. Qua accommodatie en restaurant was dat dus goed in bedrijf te zien.

Wedding1

We deden onze eerste ervaring op met de liquor license dus drank schenken. Nu hadden we wel eens vaker een glaasje in geschonken maar Rye-coke, hi-balls, coolers en van dat alles is toch even wennen.

Wedding2 Maar ook een wedding diner verzorgen is een nieuw item.  't Couple was helemaal tevreden na afloop, dus Riny en ik in een adem uiteraard ook. Pak van het hart.

Ook de survival verliep goed. De groep in 2 delen opgesplitst en ze vervolgens laten kennis maken met kaart en kompas en gekombineerd dus navigatie, (snel) vuur maken om warm te worden en te drogen, bouwen van een shelter in de natuur om warm te blijven als je na een plain crash onverhoopt uit het water in een survival situatie komt. Na de lunch bij het zojuist gemaakte kampvuur in de wildernes de beginselen van het (op)sporen van dieren en een strategie ontwikkelen om ze te vangen. Want food is de volgende stap.  water is hier in de regel voldoende voorhanden. Dus strikken zetten voor food. Ik had er voor het weekend al een 2-tal verschillende gebouwd. Maar nog niet scherp gezet. Dat heb ik zaterdag ochtend gedaan. Na bestudering van de opstelling was 't meest sentationele wel het scherpstelling bekijken en beoordelen waarna een der kids de val mocht laten "springen". Zij deinsden echt geschrokken terug met welk een effect vervolgens de val omhoog slaat waarna 't beest dus ook in de lucht zou hangen. Daarna zelf zo'n ding bouwen. Dat is pittig en best moeilijk.   Als je dus in de werkelijkheid een 10-tal traps hebt gezet dan kun je gaan afwachten of wat actiever op jacht gaan. Dus vissen of schieten.

Van belang is ook om de kids ervan te overtuigen dat het een "kunst" is om sporen van dieren identificeren. Dat benoemt men als tracking. Uitsluitend in overlevenigs situaties komt het zetten en gebruiken van vallen en aan orde (trapping). Het op deze wijze vangen van dieren is normaal gesproken uit den boze. Alhoewel veel van deze kids daar niet mee zijn opgegroeid had ik het idee dat zij wel begrip hadden voor dze visie. Voor Canadeese begrippen is trapping vrij legaal.

Dus nog 2 onderdelen. Boogschieten en slingshot. Beiden netjes op een schietschijf met roos. Als je iets raakt is een pijl is dat redelijk effectief. 'n Deer (reeachtige) loopt er echter toch ver genoeg mee weg. Maar een steen uit een kattapult kan zeer hard aankomen. Toch dood je daar geen deer mee, wellicht dat een konijn even in shock is. Daarnaast nog een uiteenzetting en oefening in 5 belangrijke en handige (touw) knopen en enkele manieren om te vissen in zomer en winter. Na 8 intensieve uren bij een temperatuur rond het vriespunt waren de kids blij, rond het kampvuur de zaak te kunnen evalueren en vervolgens weer in de warme bus te kunnen kruipen.

W&M hebben vrij zelfstandig de accomodaties bekeken, de meren bezichtigd en de festiviteiten en training. Zijn ff naar Hinton geweest, 't dorp  gezien, 'n door mij gebakken zalmpje geproefd met een lekker wijntje en waren daarnaast ook druk met de jetlag aan het verwerken. Zondag ochtend samen ontbeten, full English breakfast, daarna zijn zij weer verder getrokken naar Calgary.

Het was weer leuk 'n stel bekenden hier te hebben gehad en goede gesprekken met elkaar te hebben gevoerd. Zeker met hun beiden met veel dezelfde interesse gebieden als wij hebben.

We zien ze vast nog snel weer terug.

Omdat het in Nederland Sinterklaas tijd is en zij 'n 1,5 jaar oud zoontje hebben wisten zij ons ook even te herinneren aan die tijd. Mirjam toverde uit haar dubbel geisloleerd windjack een grote zak met pepernoten te voorschijn. Voor ons keukenraam plaatste zij of Winfried aan de buitenzijde 2 heuse L & R chocolade letters. In de duisternis van gisteravond was ik zo blind om deze niet te ontdekken terwijl ik 'r nog geen meter vanaf zat. Psja 't opmerkzame en het gezichtsvermogen loopt terug.  Maar goed, Riny had het vanochtend snel in de gaten. We zijn er ten slotte beide ook om elkaar aan te vullen!!  Heerlijke melkchoco letter.  Anderzijds toch wel enigszins ondoordacht om op deze wijze de beren naar ons stulpje te lokken.

W&M bedankt voor deze geste. 't Wordt bijzonder op prijs gesteld evenals de uitbreiding van de krantenwijk. Grote ondernemers aan deze kant van de plas zijn zo begonnen!

groetjes Leo & Riny

   

Chinook. Nov. ’09

Sinds vannacht hebben we “ontzettend “last”” van de chinook.

Ch47_chinook

 

 

 

 

 

 

 

 

Chinook, ’n mooie naam voor fantastische denkbeelden. Zo’n machine waarin zomaar 10 ton aan materiaal kan, dus  ook wel 100 mensen kunnen is toch een geweldige techniek.

Om de gehele omgeving hier zomaar 25 graden in temparatuur te liften is ook niet niks. Maar in de natuur, van deze aardbol, moet je van getallen niet schrikken.

De echte chinook is zo’n warme wind uit het westen. Van ’s nachts -10 gingen we vandaag naar + 15 graden zelfs hier op Blue Lake door de Chinook (wind)

Een chinook is een droge en warme wind, vergelijkbaar met een föhn in de Alpen. Deze wind waait vanuit het westen over de Rocky Mountains en over de prairies in het westen van Canada (Alberta) en de Verenigde Staten (Montana). De naam chinook komt van het Chinook-indianenvolk in het noordwesten van Noord-Amerika.

Het chinookfenomeen ontstaat als gevolg van bepaalde klimatologische omstandigheden. Wanneer het weer verandert naar een chinookconditie ligt er meestal een koude deken van lucht over de Rocky Mountains en de prairies. Wind met wolken begint te waaien vanuit het westen. Wanneer deze wind eerst aan de westkant tegen de bergen opwaait krijgt de lucht een hogere relatieve vochtdichtheid en dit vocht condenseert en valt bijvoorbeeld in de vorm van regen of sneeuw. Door deze condensatie wordt de lucht steeds droger en tegelijkertijd komt de latente warmte vrij uit het vocht. Deze relatief droge en warme lucht duwt de koude lucht steeds verder naar het oosten.

Een duidelijk visueel kenmerk is de chinook arch: het wolkendek is zover naar het oosten weggeduwd dat het als een grote boog in de lucht hangt, strekkend naar het noorden en zuiden, met naar het westen een heldere lucht, en naar het oosten het resterende wolkendek. De universiteit van Calgary heeft bij de ingang een grote boog staan. Deze boog heet de Chinook Arch en symboliseert het verschijnsel dat in de lucht te zien is.

Wanneer de wind de oostkant van de bergen heeft bereikt is er weer ruimte in verticale richting en waait het vanaf de bergen naar beneden de prairie op, onder de vooralsnog zich daarboven bevindende koude lucht, die de binnenkomende lucht naar beneden duwt waardoor het adiabatisch nog warmer wordt.

Een (meestal hard waaiende) chinook kan ’s winters de temperatuur enige tientallen graden dramatisch doen stijgen: van bijvoorbeeld -20C naar +10C of zelfs +20C in een paar uur. Deze verhoogde temperatuur kan een aantal dagen aanhouden waarna deze weer naar het lage niveau terugvalt. Een chinook was er verantwoordelijk voor dat tijdens de Olympische Winterspelen in februari 1988 in Calgary de temparatuur een prettige +15C was. Bij het ontwerpen van de schaatsfaciliteiten (Olympic Oval) en de bobsleebaan was hier rekening mee gehouden: deze hadden koelsystemen ingebouwd om deze bevroren te houden, zelfs bij een omgevingstemperatuur van +20xc2xb0C.

Dus bloesje los en gezocht naar een passende bezigheid.

Hd

Nee niet de bloesjes van de meisjes met dit weer, dat was in de hitte van Jasper een eeuwigheid geleden.

Hd1

Ik zie de Harley van Bryan staan en denk:  “Even passen”. En…. ’t werkt precies als vroeger bij m’n Zundapp en DKW.

1 naar beneden en 2-3-4-5 naar boven. Voetrem zoeken. Noodknop, vrijzetten en ehhhh  startknop en…….. heeeeeyy hij loopt. Wat een sound!!!!!

Ik kijk nog een keer links en rechts  over m’n schouder, niemand te zien, ’n dot gas en beentjes los. Ohhh daar gaat ie………. Veel gemakkelijker dan schaatsen, geen handje vasthouden van Martine. Ik draai wat rondjes, over wat smalle paadjes over de parkeer plaats en dan ’t gas d’rop en naar de Highway. Bijna een kilometer over de gravelroad. Ik pak nog even de RV-parkeerplaats mee, een rondje om ’t maintenance gebouw en dan naar de Highway. Stoppen voor de stopstreep. Ik laat links en rechts ’n truck voorgaan en vertrek met hellingproef en direct een 180 graden draai. Perfecte, balans ’n dot gas en hoppaahhhh naar 2-3-4-5 en direct weer terug . ’t Werkt nog.Hd2

Hd3

’n Beetje bochtenwerk, schuinhangen, draaien keren.

Natuurlijk wel met de gedachten erbij blijven, concentratie. Helemaal geen last van m’n knie haha, ’t schakelen gaat vanzelf. Nog steeds een automatisme.

Hd4

Na een uurtje kijk ik op de benzine meter en zie dat er ook een keer getankt moet worden. Hd5

Parkeren. Nog een plaatje en uiblazen van de ervaring. ik sta te trillen van deze nieuwe sensatie, geweldig.

Bryan komt ook aanlopen. Hij was even naar de stad geweest.

Ik zeg ik heb ‘m even gepoetst maar je moet nodig tanken!!!

t Is weer net als vroeger als ik m’n vaders DAF even mee nam uit de garage.

Hd6

Nog een plaatje van Bryan, hij knuffelt ‘m ook nog even, vond de motor wel erg warm. Ik zeg psja de chinook……, hij zet z’n helm op en verdwijnt richting Hinton om te tanken.

Ben nu weer de moror rijtheorie aan het bestuderen. Als de chinook blijft doe ik asap rijexamen.

Was ’n mooie dromerige middag op Blue Lake. …….

Gr. Leo

Wintertijd 1 nov 2009

Een week na Nederland gaan we in Hinton Alberta Canada ook over op de wintertijd.  ’t Vroor vannacht zo’n 10 grdaen maar vanochtend liep de temperatuur al snel weer op tot boven het vriespunt bij een prachtige staalblauwe hemel.

Bluesky

Dat beloofde dus een mooie dag te worden. Onze diepvries specialist belde nog omdat ondanks een nieuwe vries/koel machine we toch nog een storing hadden. Hij wilde vandaag langskomen om die storing er toch uit te krijgen. Was de verdere week druk met allerlei klusjes en wilde dit geneuzel uit de wereld hebben. Na wat geknutsel bleek er toch wat rommel in de leidingen te zitten waardoor ’n afsluiter niet lekker werkte en doorkoelde tot -30 graden. Dat is nou net zo’n temperatuur waar we niet naar verlangen zelfs niet in de diepvries. We hebben wel even geoefend maar dat is best fris in en t-shirt.  Hopelijk is dat dus uit de wereld.

In een der cabins nog wat ongedierte geconstateerd. ’n Squirel, waarschijnlijk is tie door de nakende winter met een betere verblijfplaats aan het bouwen en is met de dekbedden aan het ontleden. Enkele stevige traps gezet en wat aanwijzingen dat we dat niet op prijs stellen. Morgenvroeg dus onze mind weer opmaken.

De laatste foto van ons houthok. Vol. Overvol zelfs, een 30-tal stammen over voor volgend jaar. Met wat lichte sneeuwbuien deze week kreeg ik toch de onbedwingbare drang om al ’t hout gezaagd en gekloofd binnen te hebben. Dit om de komende winter niet zonder te zitten op de eerste plaats maar ook om niet aan het werk te hoeven als alles onder een halve meter sneeuw bedekt is. Volgens onze lokale specialist duren alle klusjes dan 3 keer zo lang.  Daar zit ik bij dit soort klusjes niet op te wachten…

Vol

5 keer ’n muurtje volgepakt. 28 m3 volgens Tonny z’n wiskunde knobbel. Daarna door wat calculatie fouten er nog een half muurtje ervoor + nog een 30-tal ongezaagde stammen. Die wel weer drooggelegd door een stammetje eronder zodat ’t van de grond af ligt.

Dat is het eind van de klus. Volgend jaar wellicht weer. Nu naar de Main Lodge met de kloof en zaag machine.

Tijdens het inpakken van de laatste kloofhoutjes werd ik opgeschrikt door vogel / ganzen geluiden. Dan kijk je omhoog en tuur je de v-vorm van de trekkende ganzen na. Wat ongeorganiseerd lijkt ‘t. Hebben ze haast? Komt de kou naar ons toe……wintertijd dus ’t zal wel komen.

Trek_2

Vandaag meerdere groepen vogels gezien. Niet zoveel als in Nederland. De beestjes hebben hier natuurlijk meerdere doelen dus meerdere vluchtroutes.

Ook zij hebben de wintertijd ingezet.

Riny_4

Aan de overkant van de Higway prachtige wandel routes. Hier een paar uur rondgestruind met Riny. Frisse neus maar ook in de zon gezeten.

Pootje

Zo nu en dan kom je tekenen van de werkelijkheid tegen. Deze poot werd wellicht van ’n deer meegnomen door een koyote. ’t Bovenstuk afgeknaagd en de rest laten liggen. Gestoord? Door ons? ’n Vosje zal er nog een maaltje aan hebben. Binnen enkele dagen is zo’n beest geheel weg op de kale botten na.

194

Dsc_0192

Bergen_2

Soms pakt het goed uit tegen de zon in. Blue Lake Centre ligt enigszins in een dalletje. Maar aan de oever van Jarvis Lake kun je de Rockies wel degelijk zien. Dat is hemels breed toch maar 3 km van ons verwijderd. Prachtig in het warme najaars zonnetje .

Bergen2

In de verte de bergen met besneeuwde toppen.

Daar hebben we ’n time out genomen.

Dat wilden we dit weekend uberhaupt al doen. Even weg naar Edmonton. Onze lokale compaan Bryan echter was weg met de volleybal dus restte ons niets anders dan weer op de tent te passen.

Wellicht na volgend weekend.

groetjes leo