Grote veranderingen in de wereld, en deze gaan snel . 20 dec'09

 De klimaattop in Kopenhagen, alwaar de wereldleiders bijeen waren,  zij nemen grote beslissingen. De vraag is of zij zelf die grote beslissingen ook zo graag willen nemen.  Hebben natuurlijk van doen met allerlei groeperingen in eigen beweging die ze allemaal tevreden moeten houden .  De linkerzijdes die wat ambitieuzer zijn m.b.t. de te stellen doelen en de rechterzijde die denkt aan de lasten welke deze maatregelen met zich meebrengen.

aardbol2

Zo gaat ’t bij ons thuis ook.  Neem nu m’n oudste broer, eigenlijk is hij een jaar jonger dan ik maar wel m’n oudste broer. Hij neemt nu het voortouw. Hij is een van de stuwende krachten binnen een internationaal opererend bedrijf in machines voor de maken van farmaceutische producten. Wellicht wordt hij anderzijds weer voortgestuwd door de meer progressieve partijen in eigen gelederen die zeiden :” Schrief ie now ok us ne keer of, ie mot now ow broer ‘ns  ’n meeltje sturen!”.  Hij is meer een type dat zegt: Ik sprek ‘m wal ’n keer of ik bel wel, maar dat doet hij ook niet zo snel.  Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor m’n andere broers. M’n oudste broer z’n vrouw zegt dus wat dwingender: En now stuur ie ’n mailtje! He zit ter al een half joar!”.  ’t Mailen via een computer zit ook niet in zijn genen. Soms slaat het wel eens een generatie over zegt men. Alhoewel mijn vader het ook niet had en z’n meeste zoons dus ook niet.

DSC_0258

Ik ben zelf wel redelijk behept, maar geen freak, met wat liefde voor de computer en wat daar al zo mee samenhangt zoals, internet, allerlei programma’s, meerdere websites en e-mailadressen, weblogs , web communities,  Hyves, Linked-in, Facebook en wat al net meer, alhoewel ook ik besef dat je niet alle facetten kunt beheersen.   En m.b.t. de genen: zijn zoon Sander  heeft een florerend  computer bedrijfje naast z’n dagelijkse beslommeringen. Dus die heeft het wel! M’n broer zei ooit al eens toen ik op de Commodore 64 wat programmaatjes zat te schrijven:” Daar ga ik me niet in verdiepen dat is voor freaks!”.  Dat was een teken aan de wand en heb ik niet vergeten.  Ikzelf wilde gewoon weten hoe zo’n ding of een programmaatje nu eigenlijk werkte. Dat was aan hem niet besteed. Maar nu kreeg ik dus een mailtje. ’n digitale brief dus. Eigenlijk, om nog wat preciezer te zijn, kreeg ik ‘m niet maar Riny, m’n vrouw. Zij stuurde ‘m door nadat ook zij haar verrassing uitsprak en me liet raden van wie we nu een mailtje hadden ontvangen . Dat lijkt evident maar een bericht, van m’n vrouw, replyen is toch ’n stapje eenvoudiger dan zelf een e-mailadres vergaren, intypen en versturen. Ik was enigszins geschokt. Gewoon een zeer ongewone gebeurtenis in ons simpele dagelijkse bestaan. Ik heb alle waardering voor de inhoud van de mail maar mogelijk meer nog voor de geweldige stap welke hij in z’n ontwikkeling heeft gemaakt.  Dan ga ik denken, dan krijg ik fantasieën b.v. dat ik mails krijg van al m’n broers.  Ik weet dat is nog weer veel verder weg maar toch wellicht ook niet onmogelijk.  Obama ging ook eerder weg van de klimaattop in Kopenhagen omdat er minder goed weer werd voorspeld. Dat geloof je toch ook niet  maar het gebeurt. Mailtjes van m’n broers, zou toch geweldig zijn.  Psja da’s nog weer een stap verder of eigenlijk een forse schrede of  een reuzensprong. ’t Dichts bijzijnde perspectief is dat de “koude” kant wat schrijft. Zo koud zijn die nou ook weer niet want zij mailen wel eens zoals ook m’n zus, dus ’t kan wel. ’n Brief schrijven is passé. Maar dat ligt niet aan dit tijdperk. Het briefloze tijdperk is 38 jaar geleden ingegaan. Toen zat ik een tijdje in de Cariben. Toen kreeg ik nog wel eens een brief van thuis van m’n ouders. Weet niet meer of er ook alinea’s van m’n broers en zusters tussen hebben gezeten.   Maar ik durf het te betwijfelen.  Niet dat ik zoveel brieven naar hen heb geschreven dat niet. Maar over e-mail valt denk ik niet te klagen.

De broers denken waarschijnlijk al aan de Survival van Beltrum op 10 jan. a.s. Het moet al gek gaan als we hem daar niet zien en in drie zinnen ’t laatste nieuws vertellen. Willy gaat met de hamburgers en koffie rond voor alle medewerkers aan de survival +1. Dat kan ik dan wel weer in hem waarderen. Als het er op aan komt is hij er. Per slot van rekening starten wij ruim voor de middag en komen pas tegen de avond weer in Beltrum terug. Dan moet je ’n hart versterkertje hebben. Meestal heeft hij ook iets in de binnenzak waarvoor we ons dan even discreet terugtrekken zonder de CAS (Int Sport Tribunaal) over onze ” whereabouts” te informeren. 

Mark1

 

Survival Beltrum

Hier Mark actief tijdens de run van vorig jaar. Van de duizend deelnemers was hij degene met de korte lycra broek. In uiterste balans poging tracht hij hier in de cat-crawl te komen met het kolkende water diep onder zich. Zoals te zien hier nog met bandje. Dit jaar wil hij ‘m zelf naar Beltrum brengen.

Het is en aparte wetenschap die survival. Elke hindernis verder naar Beltrum is een steeds zwaardere bariere om te overwinnen. De krachten lopen je uit de armen. Dit terwijl de ambitie om dat bandje in Beltrum te krijgen toeneemt. Kijken wie er dit jaar wint. Het Taku team is er klaar voor.

 

Bryan_dak

Dit weekend gespendeerd om Bryan te helpen met het dak van de 2e outhouse.  Temperatuur ligt tussen de -15 en -20C. Dus je moet wel wat doen om warm te blijven. Alleen is dat bijna niet te doen. Ladder op en af. Maar met het zonnetje op zaterdag was het goed te doen. We kregen de dakspanten en dakplaten erop. Inclusief de voorbereiding voor de volgende dag. Zondag zouden we de shingles doen. Het was anders koud vanochtend, echt mistig koud. Rond de middag even opwarmen bij Bryan binnen. Hij had bevriezings verschijnselen van z’n tenen.  Je moet de bergschoenen ook niet te vast dichttrekken. Maar na een voor de bloedsomloop ondersteunend glas Canadese wiskey, konden we er weer tegen voor een uur voor de andere zijde.  Waar we al bang voor waren geschiedde. Rond de middag was sneeuw voorspeld en die kwam prompt.  Dus even hard aanpoten en met een uurtje was dat ook gepiept en spoedden we ons naar Riny voor een paar Dutch handmade meatball’s. Nu sneeuwt het al een paar uur dus wellicht tegen de avond weer op de sneeuwploeg. 

Groetjes vanuit “sneeuwerig” Alberta.  Morgen begint de winter……..

Leo

 

 

 

Advertenties

't Wordt kouder in Nederland!! 8 dec '10

Onwaarschijnlijk als ik de berichten over Nederland hoor. Er wordt koud weer en zelfs sneeuw voorspeld voor volgende week. Da’s slikken. Zoals Harry Jansen al zegt ’t is al snoeven en blxc3xb6kken en dat wordt alleen moar arger zo.

Over het weer raak je dus niet uitgepraat. Hoe je er mee omgaat ook niet. Als ik 's morgens opsta is het eerste wat ik doe naar 't raam lopen om te zien of het gesneeuwd heeft. Dat betekent namelijk sneeuwruimen. Nou vind ik 1-2 cm niet erg. Loop of rij je wel plat. Maar ingewijden vinden dat ook dat weg moet. Zeker van de paden naar de cabins en hostels. Dat is dan meestal Riny’s job en hobby. De parkeerplaatsen moeten ook schoon zijn. Dat allemaal omwille van de liabilty. Er mocht eens iemand een slippertje maken.  En de wegen eigenlijk ook dus alles. Direct na het opstaan kijk ik ook naar de temperatuur en de minima die nacht. Er hangt een analoge thermometer buiten voor het raam maar nu hebben we ook een draadloze / elektronische met min / max. Omdat we 3 dagen geleden -30C hadden wilde dat ding niet meten en zenden draaiende op alkaline batterijen. Uiteindelijk vastgesteld dat er lithium in moesten. Die zijn minder (lage) temperatuur gevoelig. Dat had ik vorige jaren in Yukon moeten weten. Ik had alle batterijen incl. m'n eigen in m'n wollen onderbroek om ze niet koud te laten worden. Nou valt zo’n knoopcelletje van je horloge wel mee maar zo’n joekel uit de staafbatterij zaklamp ligt echt niet lekker. 'n (te) Koude batterij verliest z'n lading. Afhankelijk van de bevindingen trek ik m'n lange onderbroek aan voor buitenwerk of niet. Boven 'n thermisch hemd, dunne fleece, dikke fleece en windjack. Wollen sokken en snowboots. Verder een kraag gecombineerd  met muts van fleece stof. Daaronder een fleece hoofdband om ook m'n voorhoofd warm te houden. Daarmee kan ik rustig stil zitten op de snowplow.

Zoals wel bekend betekent een heldere hemel veel uitstraling naar de atmosfeer vanuit de aarde dus lage temperaturen. Met bewolking, warme deken, hogere temperaturen.  En alles wat daar tussen zit.  Gisteravond was 't -14. Voorspelling was dat 't vanmorgen om 4 uur -8C zou zijn. Dan weet je bewolking en sneeuwkansen. Over het algemeen valt 't met de sneeuw nog mee. Onder het ontbijt zie ik de barometer voor het raam aan de binnenzijde welke ook de luchtdruk van de laatste 24 uur per 4 uur weergeeft.

Weerstation_3 

Dalende luchtdruk ongeacht ’t nivo betekent nadering van een depressie (lage druk gebied) en dus kans op slechter weer. Zeer snelle daling van de luchtdruk (4 mBar/ 4 uur of meer) betekent onweer, windstoten of in ieder geval trammelant. Zo wordt tijdens het ontbijt ’n indruk verkregen van het weer en stemmen we de dag erop af. 

Vandaag alles weer geheel sneeuwvrij gemaakt want de temperatuur gaat dalen en dan kun je het beter schoon hebben om keiharde sneeuwbanken te voorkomen.

Lage temperatuur betekent ook meer hout halen. Gelukkig heb ik m'n opslag lekker vol zitten.  Omdat er nog vrij veel vers hout tussen zat liep ik altijd naar het grote houthok 100 meter verderop. Maar de passende stukken zijn daar op. Is wel mooi droog hout. Moet daar dus eerst aan het kloven. Maar begin ook aan m'n eigen stapel, dat  begint aardig aan te drogen en zo nu en dan een blok ertussen brandt ook niet zo hard. 't Is allemaal dennenhout en populier. Vliegt erdoor.

Ondanks de lage temperaturen buiten werkt Bryan gewoon door aan outhouse 2. Gaat natuurlijk minder hard en minder uren per dag. Hij is er ook behoorlijk op gekleed.

Zaterdagnacht en zondag overdag voorspellen ze -30C met wat wind waardoor een gevoelstemperatuur van -44C.  Dus binnen blijven waarschijnlijk.

F_to_c_3

 

 

 

 

Daarnaast blijven we altijd stoeien met Celcius en Fahrenheit. Ik heb wel begrepen dat Canada ook het verdrag heeft ondertekent om over te gaan naar het internationale SI stelsel. Nu is graden Kelvin de geldende eenheid. Dus ik hou ze hier aan Celcius ook al was dat een Zweed. Logica zit daar natuurlijk niet in maar om in de discussie eerst van Fahrenheit 32 af te trekken daarna met 5 vermenigvuldigen en daarna weer door 9 delen dan vriest het al niet meer.

Na het avondeten wordt de kachel weer wat opgepookt. Nog een blokje erop, kopje koffie erbij en in no time zitten we met rooie boeien op de bank en gaat het ene kledingstuk na het andere uit totdat we beide in thermokleding pinneke trekken om wie het eerst verder gaat. We hebben geen gordijnen dus iedereen kan zo naar binnen kijken en het spel aanschouwen als voor ’n TV. Ware het niet dat onze zuiderburen 13 km weg wonen, de ooster buren misschien wel 100km, noorderburen 125km en westerburen ook meer dan 100km. Dus nee geen gevoel dat we echt in de gaten worden gehouden. Of het moet Bryan zijn die ’s avonds nog een wandeling gaat maken. Hij moet er voor zichzelf altijd even uit voor het slapen gaan. “Touch the line”  waarmee hij de middellijn op de Highway bedoelt tijdens een afwandeling van 2 mile. Maar ook hij heeft niet zoveel geduld dat hij met -30C dit spel langdurig volgt.

Ik meld dit allemaal maar even dan kunnen we in januari meepraten over het weer.

 

 

 

 

 

Groetjes Leo

 

 

 

2009 Slütterrun Zutphen

Hey guy’s (Vanuit Hinton BC, Canada) 28 nov. 2009

De gehele dag, zaterdag de 28e Nov,  was ik onrustig, wetende dat vanuit Zutphen, richting Brummen, Posbank, Veluwezoom, en weer terug naar Zutphen zwaar strijd werd geleverd tijdens de Slütterrun2009 rond Zutphen. M’n gedachten waren erbij maar ik kon het geen plek geven. Vanmiddag dus maar op de fiets gestapt en een soort ATB parcours, welke ik in gedachten had opgezet, rond gefietst. ’n Km of 6 rond ons terrein. Kan er nog wel enkele km bij verzinnen waardoor het totaal op ca 10 komt met in totaal een hoogte verschil van zo’n 200 mtr per ronde. Misschien iets om een ATB of MTB wedstrijdje van te maken. Vanmorgen nog met Hans van Klaveren over gesproken. Als een aantal fietsclubs in de omgeving er wat aan doen heb je zo een paar honderd man. 

De foto’s, op de picasa link  doorkijkende is m’n eerste gedachte dat ik m.b.t. het parcours de laatste jaren erg mild ben geworden. Niet dat ik dat zelf heb uitgevonden maar het werd al beweerd en vandaag bewezen. Mooie plaatjes maar wel wat uit het begin van de run en het keiharde eind van de wedstrijd. (Prijsuitreiking).  

Toen ik Johan en Henk niet aan tafel zag zitten met ’n biertje en ook niet de warme hap, zelfs niet bij achtereenvolgens plek 3, 2  en 1 ging ik me behoorlijk zorgen maken. Zouden dan toch de jaren hebben toegeslagen?

Nee dus…….gelukkig de laatste foto 151 een lachend stel met de koplampen nog op. 

Ik gelijk op de eigenschappen van de foto drukken om te zien hoe laat ie gemaakt is…….. Tot m’n geruststelling geeft ie aan dat het nog steeds de 28e was.

Maar wel een goede winnaar, volgens mijn conclusies dus: Menno Klunder met z’n maatje. ’t Is een heel goeie navigator. Grote wedstrijden hebben grote winnaars!!

Tot m’n verrassing Henry Polman met Mark Krus als derde. Henry is z’n creatieve kant aan het ontwikkelen en waar kun je dat beter doen dan tijdens zo’n run. Nou is hun positie ook weer niet zo verrassend. ’t Zijn (zeer) goede fietsers en veel duurvermogen. Maar navigeren blijft ’t belangrijkst.

Niet verrassend die gasten van de Veluwe, vergis me altijd wie wie is John & Jan (om te verrassen verwisselen zij telkenmale van maatje) , als tweede. Hadden ook zomaar eerste kunnen zijn. Dat zullen ze in januari wel worden.

Ben heel benieuwd naar de ervaringen van Johan en Henk. En natuurlijk ook van Herman als neutraal fotograaf en verslaggever. Dat moet wel een verhaal worden Herman!!!!

Ik denk dat Herman niet op de Posbank is geweest laat staan ’t rondje Loenermark en zo. 

Ik zal nog een (of dit) stukje op de website zetten.

Momenteel liggen jullie zoals het hoort allemaal te pitten, morgenvroeg natuurlijk fietsen en dan tegen 2 uur even de mail checken.

Nogmaals al m’n commentaren onder voorbehoud…………….

Schermafbeelding 2015-12-07 om 21.38.11

 

Schermafbeelding 2015-12-07 om 21.38.36

 

===============================

Verslag Slütterrun zaterdag 28 november 2009.

Door Menno Klunder

De reis naar het industrietterrein in Zutphen was zaterdagochtend de eerste hindernis. De N314 ter hoogte van de kruising met de N348 lag er wegens werkzaamheden uit. Gezien het vroege tijdstip van melden bij Berkel Milieu, 07.00 uur had ik hier natuurlijk geen rekening mee gehouden en mijn schema zo opgesteld dat ik zonder vertraging niet later als 07.00 uur aanwezig zou zijn,maar zeker ook niet eerder. Hier ging dus gelijk de eerste streep door de rekening. Na veel heen en weer gedraai en het niet volgen van de omleidingsroute, kwam ik gestresst om 07.20 uur aangelopen. Ik bleek gelukkig niet die enig die dit euvel ondervonden had, want de briefing werd nog even uitgesteld tot de laatsten er ook zouden zijn.

Opnieuw een stress factor. Ik had al mijn spullen nog in de auto en eigenlijk nog niet goed klaargelegd. De avond ervoor had ik een grote weekendtas gepakt en alle spullen die ik dacht misschien nodig te hebben hierin gegooid. Dus ik was voorzien van zonnebrandcreme tot en met een bivak muts. De briefing kon elk ogenblik beginnen, maar de tijd kroop ook steeds dichter na 08.00uur, het starttijdstip dat strikt gevolgd zou worden. Terwijl ik eigenlijk nog helemaal niet start klaar was.

Misschien dat het kwam dat ik me dus druk maakte over de tijd die resteerde totdat de start zou volgen, of misschien dat ik nog niet wakker was, maar van de briefing kreeg ik eigenlijk niks mee. Er werd van alles gezegd en het enige dat me bij bleef was dat we geen N-wegen mochten oversteken. In het latere verloop van de wedstrijd zou dit ons, Ruud Heezen, en mijzelf nog een paar keer opbreken.

Na het startschot ging het als vanouds. Snel werden de punten ingetekend. We kozen er voor om niet alle punten in te tekenen, maar te beginnen met CP 1 tot en met 20. Voor het volgende intekenen zouden we wel een plekke vinden onderweg. Dat was dus een mooie misrekening. De locatie bij Berkel Milieu was mooi droog en onderweg begon het spoedig te regenen. Wat het intekenen op natte kaarten veel lastiger maakt. Wij kozen ervoor om in de grote hal de punten in te tekenen, ervan uitgaande dat de kantoren en kantine niet beschikbaar zouden zijn. Deze aanname was niet correct. Zoals we achteraf op de foto’s zagen zat menig team gezellig aan de verschillende bureau’s punten in te tekenen.  Zij hadden het duidelijk slimmer aangepakt dan wij.

Maar toch.., we vlogen als 1 van de eersten het veld in. En kwamen gelijk bij de eerste CP de blauwe sticker tegen met een letter erop. Dat zouden dus volgens ons wel de aanduiding van de CP’s zijn.  De daarop volgende punten gingen snel. En we haalden al een team in dat nog duidelijk zijn draai niet gevonden had. En voor de strategie van alleen vaste punten aflopen gekozen had.

Bij CP 10 of 11 aangekomen liep het voor het eerst wat stroever. We hebben daar zeker 20 minuten lopen zoeken naar een paaltje met daarop een lettersticker. Al vrij snel meldde Ruud een paaltje langs de IJssel met nr 7 erop. Met de vraag of dit ter oriëntatie ook op de stafkaart stond. Het antwoord was negatief. Na door meerder teams gepasseerd te zijn, vervolgden wij onze weg door de mooie uiterwaarden met in ons achterhoofd dat we dit punt niet gevonden hadden.  Jammer dat het weer al wat ruiger werd, want met een mooi zonnetje, mistvlagen en een kudde paarden zou het er zo mooi uit kunnen zien in de uiterwaarden.

Op een gegeven moment kwamen we bij de sluis op weg richting Almen (? Baak red. ) uit. De sluis was even een probleem. Ik had het punt eigenlijk op de krib na de sluis ingetekend. Een team dat ons volgde bracht ons op het idee ook eens in de sluis te kijken en ja hoor daar hing hij. Een geweldige plek om een CP te verstoppen.

De reis werd vervolgd om op een gegeven ogenblik bij de pont uit te komen.  Toen de man ons om geld vroeg reageerden wij dat we geen geld hadden. Hier hadden we namelijk geen rekening mee gehouden. Zwemmen na de overkant was de enige optie die restte. Gelukkig hebben we voor noodgevallen natuurlijk altijd geld bij ons, wie betaald anders die taxi terug, dus de pont werd betaald met het verzoek direct te vertrekken. Het duurde even en weg waren we. Gelijk gaven we de pontbaas 2 euro fooi, met de mededeling dat als er nog een team zou komen zonder geld. Hij dit van onze 2 euro moest betalen.  Bij het afgaan van de pont lagen we weer op kop samen met het team van Chicken power. Het volgende punt werd snel gevonden totdat het andere team er voor koos ongezien door een sloot te gaan lopen. Wij kozen er voor over de oever naast de sloot te blijven lopen. Zo liepen we zo het ontvangst comité in de armen. Zij lachten en wij waren ons op dat moment nog van geen kwaad bewust. Achteraf bleek dus in de briefing aangegeven te zijn, dat deze CP ongezien benaderd moest worden. Dat was ons niet gelukt dus hindernis niet geslaagd en 1 uur straftijd aan de broek. (Volgende keer toch maar wat eerder opstaan).

Toen kwam het punt dat we de resterende punten in moesten gaan tekenen. Na een beetje rondkijken zagen we een mooie garagebox. Even aanbellen bij de bewoner, natuurlijk was het geen probleem, maar of we toch echt niet even binnen wouden komen. Nee, we zijn smerig, nat, koud en we hebben haast. De man leefde met ons mee en bracht ons spontaan een dampende bak koffie. Dit konden we natuurlijk uit beleefdheid niet afslaan;)

Vervolgens vervolgden we onze weg en kwamen aan bij Cp22. Hier kon maar 1 plek zijn, waar de sticker zou moeten hangen. Sticker? In het roadboek bleek te staan dat je het huisnummer op moest schrijven. Gelukkig wees een ander team ons hier op. (sportief) . En toen viel ook het kwartje van nr op het paaltje van eerder deze ochtend.  Na, nog een lange tunnel onder deN348 te zijn doorgekropen kwamen we aan op het wisselpunt om te gaan fietsen. Daar kwamen we het team van Sherpa tegen. Poppe en Jaap. Even horen hoe zij er voor stonden en hun bleken goed op koers te liggen. Waarschijnlijk virtueel zelfs voor ons. Het is mooi om te zien hoe scherp deze rakkers ondanks hun leeftijd, sorry Poppe,  toch zijn.

Het fietsen ging aan het begin redelijk. De dead line naderde me rasse schreden, waarop een afweging gemaakt moest worden tussen het laten liggen van een aantal Cp’s met elk 30 minuten straftijd of straftijd voor het overschreiden van de dead line. Er werd gekozen voor een mix. Dus alle punten die redelijk op de lijn lagen werden aangedaan, afwijkende punten lieten we voor wat ze waren.

Bij de voet van de Lange Juffer aangekomen, werden we ontvangen door een van de enthousiaste vrijwilligers, die ondanks het gure en natte weer toch enthousiast zijn praatje hield. Het was de bedoeling om binnen 20 minuten bij de “finish” te zijn. Nu ken ik de Posbank van vroeger van het wielrennen dus wist ik een beetje wat ons te wachten stond. Vol overgave ramden we op de pedalen om bij de finish te komen.  Bij de finish aangekomen kregen we nieuwe kaarten. Deze namen we gretig in ontvangst, want de oude waren te nat om nog te kunnen gebruiken.

Het inteken van de volgende punten ging snel en de te volgen route via de Loenermark, rand Eerbeek richting de Hoven en tenslotte Zutphen was snel bepaald. Het terrein was me van eerdere wedstrijden en trainingen wel enigszins bekend.

Na het vertrek voor het tweede deel was het lekker droog en een waterig zonnetje deed zijn intrede. De weerman had gisteren wel gesproken over 10mm neerslag, maar dat zal wel alleen in de ochtend zijn, en nu zullen we wel te maken hebben met een opklaring. Het bleek echter anders uit te pakken. Het zonnetje was ter troost voor de ellende die komen zou. Onweer, windstoten,slagregens en hagel maakten het een helse uitputtingsslag. Bij de CP’s waren we niet meer in staat met een pen te schrijven. We schreven daarom maar alles met een dikke stift op de kaart en een stuk papier. Geleidelijk schoven we ook weer in het deelnemersveld naar voren toe. Bij het naderen van Zutphen lagen we dan ook weer lekker op koers. Bijna alle Cp’s werden in het 2e stuk gevonden, met uitzondering van het vogelhuisje wat volgens ons echt niet op de aangewezen plek aanwezig was.

Op het industrieterrein in Zutphen kwamen we als eerste aan bij de hindernis over de zandbulten. De mededeling van de organisator dat we het laatste stuk niet meer zouden hoeven te lopen gaf ons extra energie. We vlogen over de hindernis om onze weg in de ingevallen duisternis te volgen. Met een beetje geluk vonden we de daarop volgende CP’s in rap tempo om vervolgens iets na 18.00 uur te finishen. Toen kwam de traktatie waar we de hele dag al op hoopten, een overheerlijk warme douche. Helemaal geweldig, wat kan warm water toch lekker zijn. Daarna begon het moment van sterke verhalen en voldaan terug kijken. Wat was het toch weer gaaf om zo door de natuur te jakkeren in strijd met jezelf, je teammaat, de overige teams en de elementen. Dat geeft me energie en voldoening en doet me realiseren dat we toch weer wat unieks hebben meegemaakt. Vertel dit maandag aan de koffietafel maar eens aan je collega’s. In 99 van de 100% van de gevallen zullen ze je verdwaasd aankijken en zich afvragen of dit een nieuwe variant van de Mexicaanse griep is.

Na een stampotbuffet, wat heerlijk was, volgde de einduitslag. Laten we voorop stellen dat een hele dag sporten het belangrijkste is, toch willen we ook allemaal zo goed mogelijk presteren. Wij hielden, de race overziend, rekening met een plek bij de eerste 3, om precies te zijn dachten we dat we misschien wel 2e zouden zijn. Echter we bleken te hebben gewonnen.  Blij namen we dan ook de 1e prijs in ontvangst.

Bij deze willen wij, Ruud Hezen en ondergetekende, dan ook iedereen bedanken die de race mogelijk hebben gemaakt, Wim en Gerard, de overige organisatie, vrijwilligers, landeigenaren, Berkel Milieu en de overige deelnemers. Leo mag trots zijn dat zijn deze race zijn naaam draagt. Hopelijk blijft het niet bij deze keer maar komt er in de toekomst een vervolg.

Menno Klunder

Foto’s van Herman Postel

 

Winterslapen 3 dec 2009

Nadat de Alberta-winter even op zich liet wachten begint het nu een beetje vorm te krijgen. Let wel we zitten hier op dezelfde NB (Noorder Breedte) als Groningen maar wel op 1.180 meter hoogte. Op die hoogte wordt het zelfs nu in Zwitserland frisser. Na zo nu en dan een nachtvorstje daalde het kwik gisternacht tot -23C. Overdag -10C.   Afgelopen nacht verwachtten we een nieuw laagte record voor ons maar het bleef op -15C o.i.d. steken.

Ik wil de weergoden anderzijds niet uitdagen. Zaterdag wordt -26C voorspeld. En dat is geen bijzonderheid. We hebben dan wel een feestje in Hinton.  ’n Wintersurvival pakket klaar leggen in de auto. ’t Wordt immer lastig als je blijft steken onderweg.

 

Snowplow

Eergister wel wat sneeuw (ca 10cm) dus wel ruimen daar zijn we dan ca 3 uur mee bezig. Ook al is het niet veel je moet het wel afdoende aan de kant doen. Als het daarna gaat het vriezen wordt het knetterhard. Na ’n volgende sneeuw bui krijg je er geen beweging meer in. Dus netjes wegwerken.

Bryan is met het 2e Outhouse (toilet in ’t bos) bezig. Een houten huisje met een M/V compartiment, toegankelijk voor wheelchairs, en een 4,5  m3 tank eronder. (elk jaar leegpompen). Dit ter vervanging van de 2 bestaande, out of date, zijnde voorzieningen.

Bryan had onder de eerste 2 glijders gemaakt, welke, als er sneeuw zou liggen konden dienen als slee. Z’n truck ervoor en rijden maar. Na de opmerking dat ’t outhouse de truck wel eens zou kunnen inhalen als ’t geheel van de bult af zou gaan begon hij toch wat over het vervolg na te denken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen ik gistermiddag bij de bouwplaats kwam zag ik z’n truck niet staan. Na even denken zag ik ’t outhouse ook niet meer. Ik denk verrek hij heeft ‘m in z’n eentje naar beneden gegleden. Maar nee hoor: op de grote parkeerplaats achter de Wildhay was hij aan het proefrijden en glijden. Ging goed dus. Maar nog niet naar beneden.

Dat volgt eerdaags.

 

Bryan let ook op de details. Ontluchting, belichting. Muggengaas.

Vrijdag 4 dec komt de graafmachine om de tanks in te graven. Ook al is de grond bevroren schijnt dat wel te lukken. De bodem zit zowiezo vol rotsen dus die machine zal niet voor een beetje vorst wijken.

Wij ook niet. De outhouses zijn tot op heden bij een gemiddelde temperatuur van -10C gemaakt. ’s Morgens als het 15 graden heeft gevroren is het eerst even fris maar het went snel. Je moet je er ook een beeje op kleden natuurlijk.

Nadat we ons huisje hebben betrokken (begin juli) hebben we als bed een kingsize matras gekocht en ondervuld met enkele andere eenspersoons matrassen. Dus het werd ook tijd voor een echt bed.

Van ochtend -15C met een zonnetje dus ik denk ik zaag, boor en spijker maar even een bed in elkaar vandaag. ’n Mooie werkplek naast Bryan’s stekje, Een paar balkjes gekocht en 2 multiplex platen en wat afvalstukken van de outhouse. Zo nu en dan Bryan een handje helpen als hij weer een wandje moest opzetten. Wat denk- en zaagwerk en tegen 3 uur vanmiddag kon ik naar binnen om het bouwwerk in elkaar te zetten.

Rond zessen was het geheel klaar. Schilderen hoeft niet, het is mooi blank berken multiplex. Veel gaten in de bodem voor ventilatie van de matras.

Wat zal dat slapen, ik kan niet wachten om naar bed te gaan…….

Verder bezig met voorbereidende bookingen voor volgend jaar. Er dienen zich veel weddings aan. Maar ook voor februari al wel reserveringen voor vergaderingen enzo.  Daarnaast kijken we ook naar gerichtere campagnes. Het komt niet vanzelf natuurlijk.

Groetjes Leo