Jubilea en Daylight saving. March 15th. ’10

Van het ene jubileum val je in het ander. 1 mrt herdacht en gevierd dat ik 35-jaar met de zelfde vrouw slaap. 10 mrt dat ik alweer een jaar langer op deze aardbol rondloop en weer aan een nieuw jaar begin.

Ik kreeg een meeltje ’n weekje daarvoor uit m’n vorige leven. De zoon van een zaken relatie uit Duitsland had een gaatje gevonden in z’n drukke studenten leven en bezocht z’n iets minder drukke jeugdvriend op Vancouver Island die daar voor een jaar verblijft. Op ’t vaste land, ja wat is vast: Vancouver Island is groter dan Nederland, aangekomen wilden zij van Vancouver, even de Spelen bezoeken en dan naar Jasper. Dan zit je vlak bij Hinton dus zegt z’n “Vater” :” Du sollst den Slxc3xbctter da besuchen! Er wohnt da irgendwo im Wald!”  In Duitsland luisteren de kinderen naar hun ouders dus hij doet dat na dat meeltje.

Na wat biertjes ’s avonds ’t plan voor de volgende ochtend besproken. Rock Lake werd het, je moet met zulke gasten toch iets doen. Ook gemeld dat er eerst een verjaardags ontbijt verorbert moest worden. Zo gezegd zo gedaan en Bryan, kreeg ook lucht van de gebakken bacon met eggs, was dus ook van de partij.  Met die bagage konden we op pad.

De lange gravel – road (32km ten westen van de Highway) naar Rock lake werd ook slechter en slechter. ’t Laatste deel was niet geschoven.  Dus hobbelend over de gladde geplette sneeuw. Ik hoopte dat ’t ook niet steiler zou worden. Zo’n geweldige grip hebben m’n zomer banden ook weer niet, ook al is het een 4WD. Na ’n uur kwamen we aan zonder schuivers en tegenliggers. Er stonden wel 3 auto’s van de boswachterij!! Zij waren met sneeuwscooters op pad.

We lopen ’n 20 min vanaf “George Kelly’s  Lodge” naar het begin van Rock Lake. Ik zie enkele zwarte plekjes op het meer en een open water gedeelte richting de uitloop van het meer.

a87e2825d51

Eerst denk ik bevers maar zie al snel dat deze lijven meer soeplesse hadden.

De slotsom was otters maar had geen idee of die hier voorkwamen. (Later thuis bleek dit wel mogelijk).

Soepele sierlijke lijven, spelend in de zon en het ijskoude water.  Langs de oever liepen we tussen de bomen. Iedere keer als zij een glimp van ons opvingen waren ze ’n minuutje verdwenen, maar moeten toch luchthappen waardoor we ze telkenmale terugzien.

Ik was ook gelijk gewaarschuwd voor de mogelijke dunne ijsvloer in de buurt van de onderstroom.

We proberen eerst voorzichtig het ijs. Maar als het blijft drijven met zo’n enorme sneeuwmassa dan kunnen onze paar kilo’s er ook wel bij. Gewoon gezond verstand gebruiken.

Maar naar de over kant is wel een heel eind, wel in de zon maar ook een koude wind welke pal tegen staat vanaf de gletscher verweg aan de overkant. Ik had geen idee van hetgeen “die Junge Burschen” in gedanken hadden maar zei: “Kom ’t is een heel eind” en prompt begon ik maar te lopen. Alhoewel we de sneeuwschoenen bij ons hadden loop ik als het even kan zonder. Zo nu en dan schiet je er een keer door tot de knieen. Die Jungs volgen!

Na een uurtje zijn we aan de overkant. Ik loop een tijdje onder langs de voet van de opgaande helling totdat ik denk we moeten maar eens naar boven naar het uitzichtpunt waar ik vorige zomer al eens had gestaan maar van de andere kant was genaderd. Het blijkt al gauw dat ik veel te vroeg de helling opgeklauterd was dus nog ca een km langs de helling, op gelijke hoogte, door de sneeuw en langs de spekgladde modderhelling klauteren. Het oppervlak dooit in de zon en is nat van het sneeuwwater en lijkt op vette leem. Dus dat glijdt wel.

Na een half uur zien we de rots en daar is het lekker uitblazen in de zon.

Dan wordt het tijd om terug te keren naar de auto.

Op m’n buikje m’n trotse nieuwe aanwinst. ’t Verjaarskadootje van Riny: ’n Prachtige splinter nieuwe binoccular! De vorige was ik verloren ergens op of rond Blue Lake.

We nemen een kompaskoers op 70xc2xb0 en na 30 min door het bos door de diepe sneeuw komen we op de trail welke ons terug zou moeten voeren naar de auto. We komen idd op de trail. Deze is platgereden door de boswachter skidoo’s dus dat loopt geweldig. Vervolgens 6 km terug. Onderweg horen we vanachter sneeuwscooters aankomen met Conservation Officers.  Bij ons gekomen, toevallig juist bij ’n cabin maken we een praatje. Ik zet vlug wat koffie en onder het genot daarvan praten we even bij. Uiteraard kennen ze Blue Lake. Waren aflopen zomer bij ons op de koffie geweest, dus inmiddels bekend volk. Gezellig. Rond 4 uur PM weer bij de auto. Toch wel een pittige wandeling geweest, en in hoog tempo terug gelopen. De Jungs waren Verrxc3xbcckt en hadden de rug evenals ik kletsnat! Dat is niet goed in deze omgeving.    

Rond vijf uur terug voor m’n verjaarspartijtje. De gasten hadden al enkele keren getoast en gezongen inmiddels. Na een snelle douche zat ik er weer kiplekker bij. Na een uurtje rust kwamen die Jungs ook binnen. Hadden toch even geslapen. Waren onder de indruk van de tocht gelukkig. Bleven overigens ’s avonds wel erg lang met ’t laatste biertje. Toch meer aan m’n duurvermogen werken.

Op verzoek van Bryan zijn we zondag laat in de middag naar Jasper gereden. Onderweg langs Talbot Lake zit er eentje te ijsvissen midden op het meer. Bold_eagle_3

Het verhaal wil dat ik Riny heb uitgenodigd voor de film “Green Zone” met  Matt Damon. Nou die ken ik dus dat lijkt wel wat. Voor aanvang gezellig wat gegeten bij de Italiaan.

Jasper_lake Ook kijk je onderweg uit over Jasper Lake. Is nu vrijwel leeg, dus ’n zandwoestijn. Als je er langs rijdt wordt de auto bijna gezandstraalt.

Uit de wind is het een machtig vergezicht

Maandag ochtend is het weer BAU (Business As Usual) ’s Ochtends eerst de e-mail verwerken, dan telefoontjes. In de winter vaak vanuit de keuken bij het ontbijt.

Je hebt er gelijk een soort dierentuin bij.

Er lig nog veel sneeuw maar tegen de bosrand veel gedroogd gras (of te wel hooi). Da’s voor deze dieren geschikt.

Vandaag 15C. In de zon is het lekker warm. Het smelt als de boter. Alleen het water kan niet weg door de bevroren bodem. Dus gladde ijs vloertjes overal als het ’s nachts weer een graad of 8C vriest. Gisteravond om 11 uur, terugkerend vanaf Jasper was het +5C. Toch daalt de temperatuur ’s nacht weer behoorlijk. Maar de dagen zijn goddelijk.Gister, March 14th, is men hier begonnen daglicht te sparen. Oftewel zomertijd………tijdelijk maar 7 uur van Nederland verwijderd………nog 7 nachtjes slapen ……..dan begint de lente!!

Groetjes Leo

Spring break. March 29th, 2011

Na een druk weekend, met een flinke doch leuke groep van 50 man, en 1,5 dag opruimen zijn we dan toe aan een tripje naar Nederland. Maart was een relatief goede maand voor een wintermaand. Met twee beurzen en zo’n 300 overnachtingen met food is het een goede maand.  Ook hebben we regelmatig in de touwen gehangen met de gasten. Ze genoten er zichtbaar van. Nu dus alles opgeruimd, ingepakt en morgen ochtend om 5 uur vertrek naar Calgary. Zo’n 6 uur rijden, we kiezen toch maar de Ice Field Parkway. ’n Half uur langer maar 10 keer mooier. Hier en daar een beetje “icie” zegt men.

We vliegen dus donderdag om 15:40 uur en zijn vrijdag ochtend om 8:15 op Schiphol. ’n Rechtstreekse vlucht en da’s echt genieten alhoewel 8-9 uur op je kont zitten niet ideaal is. Maar we moeten, voor ’t voorzicht, maar even lijden.

Hans past hier op de tent. Hij loopt ook een beetje met z’n ziel onder arm natuurlijk en laat z’n vrouw overkomen. Dat verzacht de pijn. We ontmoeten hem weer in Calgary over 3 weken als hij Canada verlaat zodra wij weer terugkeren.

Dus even op afstand de gang van zaken volgen. Kijk er ontzettend naar uit om allerlei vrienden, family en de kids weer te zien.

Dus tot ziens in Vorden.

Leo

ps

Volgende blog zal ik er m’n tel.nummer bijzetten. Weet ik nu nog niet.

Convention, auction & bonfire…… Mrt’10

Inmiddels al weer 3 weken op Blue Lake. Februari liet prachtig weer zien. Slechts 3 keer sneeuw behoeven te ruimen en dat was binnen 24 uur. Er viel bij elkaar slechts 15 cm, maar toch maar opruimen voordat ’t hard wordt. Nu het overdag nogal dooit is het glibberig alhoewel het nog niet echt een drassige boel is hier.

2 weken met gasten en daar ben je toch altijd van 6 tot 20 uur mee bezig. Je moet er gewoon zijn. Direct daarna naar Edmonton voor ’n Trade Show oftewel een beurs of nog meer to the point een Teachers Convention.  Teachers zijn hier kennelijk 80% vrouwen dus er was de hele dagen (2) wat te zien. Of al die onderwijzers niet de beurs bezoek plicht hebben weet ik niet maar ik heb er weinig gezien alhoewel zij er allemaal 2 dagen vrij voor krijgen. Het was wel boeiend om er achter te komen wat die mensen precies beweegt om naar Blue Lake te komen met groepen. Ongelooflijk veel van hen gaven te kennen Blue Lake te kennen, of zij waren er geweest, soms 20-30 jaar geleden.

We hebben een sportieve achtergrond gekozen welke naar de activiteiten verwijzen welke we bieden aan onze gasten. (DE OLIFANT IS VAN ONZE BUREN) Om de prijs voor zo’n eerste keer wat beperkt te houden slechts een 3 meter tafel gereserveerd.

Wellicht volgend jaar als we wat beter kunnen inschieten op de gebeurtenissen een ruimere stand. Toch kregen we veel belangstellenden langs.

Direct na terugkomst zouden we naar een veiling (auction) van een restaurant met alle inventaris gaan. Natuurlijk van te voren een lijst gemaakt met welke artikelen we zouden willen kopen en tegen welke maximale prijs. Natuurlijk geen 100% trefkans maar toch aardig gescoord op een aantal artikelen wlek we wel wilden. De wat grotere zaken werden ons te duur. Anderzijds is het ook oed om het eens mee te maken. Voor onbekende in het metier beginnen ze niet op 20% van de gewone snelheid, nee direct full speed van acquit in een ratelend onverstaanbaar engels. Globaal kon je de getallen horen. Maar het bedrag dat op dat moment max geboden is en het daarna volgende wisselen ze continu af. Maar goed zo nu en dan je nummer omhoog en dan weet je snel genoeg hoe het werkt. Soms gaat het mis en had je nog wel iets verder willen gaan maar is het al afgeslagen en aan iemand gegund. Als je iets absoluut wilt moet je profesionele opkopers ff inseinen dat ze zich ff gedeisd houden. Dat werkte bij twee dingetjes die we absoluut wilden tegen niet al te veel.

Vanochtend alle aankoopjes uitgepakt en een (tijdelijk) plaatsje gegeven. Sommige moeten nog gedemonteerd worden in dat etablissement. Dat zal maandag worden.

Vandaag de nieuwe Blue Lake website welke een dezer dagen in de lucht komt nog wat opgepoetst. Wat rekeningen geschreven, een controle rond gemaakt langs de meren en enkele gasten verzocht te parkeren op de P plaatsen.

De zon scheen, dus ons “bonfire” aangestoken, Riny opgetrommeld en verzocht te “kappen”.

Er moest nog van alles afgerond worden maar ze kwam toch “down hill” en we hebben ’n uurtje gepakt in de volle zon. ’n Wijntje erbij, zalmpje, toast etc. Wie doet je wat.  De drank moest op een natuurlijke wijze gekoeld worden om ons groene imago geen geweld aan te doen.

Ondanks ’t groene imago kon ik de verleiding niet weerstaan om de vogeltjes wat te voeren. De gray Jay is een nieuwsgierig rakkertje dat je uit de hand eet, na een aantal tussenstapjes.

We zien hier niet zoveel vogels dus is het zaak om er wat te lokken. Ik hoop dat ze snappen dat dit opportunistisch gedrag was en hier geen rechten aan ontleend kunnen worden.

Je zou denken dat ze echt honger hebben maar midden in de zomer met plenty food doen ze dat ook.

Dat zo’n beestje zo’n situatie vertrouwd en “uit m’n hand eet” is toch byzonder. Nu Riny nog!

Ja,  Natuurlijk is dat een grapje………

Dit niet, deze white tail deer bok liep rustig over de weg toen wij genoten van ’t bonfire. Kijkt me een tijdje recht in de camera aan, “denkend” die ouwe komt me over dat gladde wegdek toch niet na.

Nee voeren deed ik ‘m ook niet. Dat verzwakt ’t beest meer dan dat ie sterker wordt. Je bent er overigens ook niet toe in staat omdat ze anders aangeboden voedsel niet zien. De stofwisseling van de hartachtigen staat gedurende de winter op een lager peil waardoor ze lange tijd zonder veel vers voedsel kunnen.

In middels is het 1 maart. Van Riny hoor ik dat we 35 jaar getrouwd zijn vandaag. Dus een heugelijk feit te vieren. Dat gaan we nu doen en dan de koffer in.

Leo