Eigen werk. April ’10

Mooie lente dagen op Blue Lake. Vandaag, March 28th, was het hier 15C, eigenlijk de hele week dooide het overdag flink. En vandaag de Chinook, een stevige warme bries uit het zuiden. Met Riny even naar Hinton voor een lunch bijeenkomst van leden van de “Chambre of Commerce”, nou daar horen wij natuurlijk ook bij.

Onderweg stuit je dan op obstacles zodat je de weg niet kunt vervolgen en moet wachten tot alle deelnemers over gestoken zijn.

 De sneeuw is aan het verdwijnen maar voordat alles weg is zal ’t nog wel even duren. De plekken waar geen zon komt en aan de noordkant wordt het wel begin tot half mei.

 Toch zijn we, Bryan en ik, na de laatste sneeuwval nog even naar Athabasca lookout geweest. Daar moesten of konden de snowshoes nog even aan.

 Met Jorrit de stagiaire (Outdoor & Adventure opleiding)  vanmiddag een hike gemaakt. Hij moet per slot de omgeving  leren kennen. Heeft al de trails op Blue Lake verkend en de “duck trail” gecontroleerd met de trail beschrijving.  Deze trail is eind jaren 80 door Ben Gadd, als een van z’n eerste trails,  op schrift vast gelegd met allerlei wetenswaardigheden. Het laatste vodje van een boek dat er nog over was hebben we over getypt en voorzien van nieuwe plaatjes. Moesten natuurlijk wel even checken of al hetgeen beschreven was ook nog steeds klopte.  Nou dat past nog wonderwel. Nu Ben Gadd  toestemming vragen voor de reproductie van de door ons uitgewerkte versie.  Hij stond er na onze eerste kontakten niet onwelwillend tegenover.

Jorrit blijft tot medio juli bij ons en zal ons helpen een aantal zaken op de (t)rails te zetten, waarbij wij natuurlijk oog houden voor z’n stage opdrachten en leerervaringen. Voorlopig is hij druk met een survival parcours.

Tijdens de trail check had hij al een, “heb ik weer” ervaring,  Alhoewel ik hem had ingeseind over mogelijke ontmoetingen met groot wild is z’n kennis van het dierenrijk (in Canada) nog niet groot. In een veraf en donker gedeelte van de trail zag hij een beest met een lichte vacht op de rug, lage staart, en de kop lager dan de rug en ca 1 mtr lang tussen de bomen wegschieten.  Hoe lang de staart was kon hij niet zeggen. Kon wat mij betreft een cougar zijn maar ook een coyote. Na de eerste schrik z’n tocht vervolgd.  10 min later, ongeveer op de route van het beest waar de trail met een bocht weer uit kwam hoorde hij een menselijke klinkende noodkreet. 1x.  Dat was even slikken. Stond toch ’n minuutje of wat te trillen op z’n niet eens zo dunne beentjes. Na wat bijgekomen te zijn van de schrik, want dat doe je, loopt hij met wat knikkende knietjes terug naar de gravelweg tussen de houtopslagen door.  Na analyse denken we dat het een coyote moet zijn geweest ook al omdat we die hier nog wel eens zien in deze regio van Blue Lake en nogal menselijk kunnen “huilen”. Lang niet zo mooi als wolven.  Nu is ’n coyote zich geen gevaarlijke ontmoeting omdat deze beestjes maken dat ze wegkomen maar hij vreesde toch een beertje uit de winterslaap te zullen treffen tijdens z’n eerste tocht.  Nu denk ik dat een beer ook een omweggetje zoekt als ie Jorrit ziet. Hij is niet de kleinste.

Afgelopen week naar ’n Trade Show in Grande Prairie geweest. 3 uur rijden naar het noorden. Alhoewel we dat traject vorig jaar al eens hadden gereden, waren we vergeten hoe mooi de gedeeltes rond Grande Cache zijn.

De Trade Show was wat minder druk maar wel doelgerichter dan in Edmonton. ’t Men is daar ook wat praktischer door vrijdags om half een te stoppen met de beurs. De teachers willen toch naar huis of shoppen in de stad en Riny wilde ook nog wat rondkijken in een stoffen winkeltje (zo groot als de kerk in Vorden. In de tussentijd kocht ik 6 walky talky’s bij London Drugs, voor het broodnodige onderlinge contact tijdens onze adventure activiteiten,   en xc3xaan passant ook nog een motorhelm. Wil ik wat oefenen op de Harley dan moet ik toch zo’n ding op.  Eerst bij ons op het terrein maar wat pionnen neerzetten en oefen rondjes draaien.   Zo’n zware machine moet je toch naar je hand kunnen zetten. Ik zag in die Harley shop ’n klein jochie van een jaar of 30, ’n hele rij Harley’s allemaal ’n meter vooruit zetten met een gemak of het fietsen waren.  Er waren toch di
kke 400kg wegende machines bij. Dus het is een kwestie van handig mee worden.  Begin mei ga ik naar een “Defensive Drivers Course”in Edmonton. Daar leer ik naast handigheid ook om terughoudend te opereren in het verkeer, alsof dat nodig is. Als het goed is heb ik dan de theorie gedaan zodat ik na afloop zo snel mogelijk de “roadtest” kan doen. Er komen dit jaar namelijk nogal wat motor enthousiastelingen naar Blue Lake. Zij willen allemaal een dagje motor rijden hier. Dan moet ik natuurlijk wel een rijbewijs hebben.

Op de terugweg nog een coyote betrapt op z’n lunch. Nota bene direct naast de Highway zat ie een doodgereden deer te verorberen.

Alhoewel we hem duidelijk stoorden wenste ie ook z’n maaltje niet in de steek te laten. ’n Kilo of twee van die (deer) hammen zijn voor hem ook van groot belang.

Maar hij houdt mij ook uiterst scherp in ’t oog.

’n messcherpe blik!

 De laatste dagen met Jorrit verder helpen bouwen aan de hindernissen. We hebben inmiddels een hordenloop met acht horden, een evenwichtsbalk, bandenbrug, swingovers, balkjesbrug en de apenhang hadden we al. Materialen voor de postmanswalk liggen klaar.

 

 En op zondag is er een rustuurtje. Ja, ’t hoeft niet op en de hele dag niets doen zit er niet in.

 Verder ook enkele budgyswings en balkswings in voorbereiding. De Fox-bridge is genoemd naar Jorrit (de Vos).Gebouwd over een dalletje is deze wel 20 meter lang geworden en voor kids best wel een durfhindernis. Jorrit is nog bezig met afbouwen en kan xe2x80x98m voltooien als we al het materiaal binnen hebben. Verder de route van, 1600 meter, nog uitpijlen, hindernissen nummeren en een kleurcode geven. Groen is voor beginners dus de eenvoudige hindernissen alhoewel je wel wat moet kunnen klimmen zoals horden, evenwichtsbalk, netten, etc.. Via blauw voor gevorderden (korte apenhang, touwklimmen) , naar rood voor de allround atleten. Voor hen b.v. de horizontale ladder als extraatje en netten onderlangs.

 

De hordenloop bestaande uit 8 horden oplopend in hoogte heuvelafwaarts.

De elite doet ook de zwarte hindernissen zoals lange apenhang, budgy swings, balkswings en korte touwtjes of stokjes. Zo heb ik hier toch ook wat eigen werk hangen. Vier levels lijkt me voorlopig genoeg. Zal het ook nog eens met Netty bespreken als ervaren s
urvival atleet.  Na de realisatie van alles de lokale krant uitnodigen en wellicht dat Netty begint met trainingen geven alhier. De eerste aanzet tot een Canadese survival run. Wie weet. Ik zal zelf die trainingen ook moeten herbeginnen. Bij de tests van de hindernissen ervaar ik hoe moeizaam het gaat na ruim 1,5 jaar niet in de touwen te hebben gehangen. Combinatie van verloren kracht, toegenomen lichaams gewicht en geen kracht in het (linker) afzet been, in de touwen. Frappant is wel dat ik in het touw alleen met het zwakke linkerbeen kan afzetten en met de rechter de touwklem zet. Andersom (links over rechts) vind ik xc3xbcberhaupt het touw niet.

Inmiddels is het de 2e April, Goede Vrijdag, geweest.

1 April overleefd, geen flauwe geintjes zover, alhoewel men hier ’t fenomeen ook kent. Vandaag Paas zaterdag, Enkele gasten in de Powder Creek Lodge. Vandaag een soort van vrije dag. We gaan nog wel enkele touwtjes knopen maar verder ’n rustig begin van de dag.  Rustig beginnen betekent: Internet krantje lezen, AD en/of Telegraaf, Stentor en Gelderlander. Contact lezen we dinsdagavond veelal. Kunnen we gelijk mailen aan Nederland zodat men daar woensdag ochtend weet waar op te letten. Canadese kranten lezen valt nog niet mee. Politiek boeit me niet zo hier. Via Bloomberg.com hou ik de energie prijzen en koersen in de gaten.  Canadese en USA dollar worden sterker en sterker sinds wij hier zijn. J.  Grapje maar wel waar. Of de Euro wordt zwakker sinds we daar niet meer zijn..

Riny is tussen de bedrijven door aan het schilderen en heeft al heel wat eigen werk aan de diverse muren hangen. Alles kopen zegt ook zo weinig. Ze is ook geslaagd voor de First Aid cursus. Dat is altijd handig als ik weg ben maar ook als ik er wel ben. Moeten ook nog zo’n defibrillator (AED) kopen. Handig als iemand niet meer wil of kan.

Bij de IGA (Interpretive Guides Association) de afsluitende test gedaan en geslaagd met een 92% resultaat. Niet zo verschrikkelijk omvangrijk maar je moet het wel even goed nalezen voordat je de test met succes wilt doen. Eis is een 90% resultaat. Nu op naar het volgende.

Zo is er telkens wat met nieuwe uitdagingen.

Groetjes Leo

Advertenties

2 thoughts on “Eigen werk. April ’10”

  1. Leuk verhaal! Ik zat al te wachten op een lange update. Hele gave foto waar die coyote zo de camera in kijkt! En kan niet wachten om te kijken welk survival parcours ik deze zomer aankan 🙂 misschien moet ik stiekem beginnen met trainen.. Leuk dat jullie dat allemaal aan het maken zijn! Grappig dat het weer hier echt precies hetzelfde is als daar.. zelfde verhaal qua zon & sneeuw. Waardeer de lente hier nu veel meer! xxx

  2. Wiieeh! Leuk verhaal, en inderdaad mooie foto’s. Ik mis alleen een picture van jou met helm op, op je nieuwste speeltje 😉

    Verder is het hier vandaag ook weer heerlijk weertje! Heb van de week het balkon gepoetst, dus de BBQ kan weer van stal gehaald worden 😉

    xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s