"Olie boeren" Sept.’10

Vandaag een teambuilding dag georgainseerd voor Oilfielders. Allemaal lui die ’n leidinggevende functie hebben ergens in de olie & gas industrie in Northern Alberta. Dus ik verwacht wat zwaarlijvige types tussen de 40-50 jaar. Vooroordeel….. maar ja je probeert je ergens op in te stellen. ’t Waren wat jongere mensen, allemaal mannen, die heel fanatiek de diverse opdrachten afwerkten.

Oil1
Oil2

Vier uur lang onderhielden we hen met soms gecompliceerde problemen waabij onder tijdsdruk oplossingen in teamverband moesten worden gevonden. Hans had de “problemen” verzonnen en “took the lead”.

Oil3

Na afloop ’n gezellig drankje, iedereen “klaagde” er over waar het allemaal wel niet zeer deed. Natuurlijk die survival hindernissen gaan voor ongetrainden niet in de kouwe kleren zitten. Daarna, van de BBQ, een joekel van een steak, want dat was een van de belangrijkere zaken tijdens zo’n dag, en na het eten bij ’t kampvuur bijpraten.

Oil4

Oil5

Maarten bood aan om de bar te doen tijdens de avond. Vandaar nu dit bericht.

Oil6

Leuke dag met een geweldige medewerking van Hans, Ruurd, Jasper, Maarten en zeker ook Julie en Riny.
Allemaal bedankt!!! Leo

Nog 'n dag in het wit. Sept ’10

We waren mild voor de Canadese tieners uit Edmonton. Bunkhouses with woodstove instead of tents. De meisjes kozen unaniem voor de bunkhouses en wel de kleine. Gorgious, awesome riepen ze in koor. 'n Knuffel liep ik net mis, maar met de tent in de sneeuw leek hun niks. Heel onschuldig vraag ik aan een aantal "mannen" van 17-18 waar zij de tent op willen zetten. Verward kijken ze over het 20 cm dikke natte sneeuwpak. Ehh there I think zegt een van hen onwetend van de bunkhouse oplossing. Een aantal van hen besluit om echt in de sneeuw een tent op te zetten. Morgen kijken hoe dat is gegaan.

Leo

Eerste sneeuw, Sept. 19th , 2010

Afgelopen dagen nog een mooie blauwe hemel en steeds mooier worden najaarskleuren. Zou het dan toch een echte "Indian Summer" geven dit jaar?
Vanmorgen 5 cm sneeuw, alles wit en al snel een drab.
Men, the weather forecast" belooft nog meer sneeuw de komende nacht 10-15 cm. Eerst zien dan geloven. Voorlopig sneeuwt het nog steeds (rond 12 uur)

Psja en toen zagen we het vanochtend (sept 20st)

Snow_sept10

 

Nu rond 10 uur sneeuwt het nog steeds. Vanmiddag een school groep. Zijn nu onderweg van Edmonton naar hier. Het zal hun verrassen…. 'ns Kijken wat we in het programma moeten aanpassen……

Leo

Miette Hot Springs. Zat. 18/9/10

Gister een staalblauwe hemel. De Survival groep was 's nachts vertrokken. Eigenlijk een mooie dag om er toch nog even tussen uit te trekken met de motor. Het kwam er niet van. Vandaag begon het goed en een lekker temperatuurtje van een graad of 8 en nog een zwakker wordend zonnetje. Dus kan nog net en moet dus even.

De jongens, Maarten, Ruurd en Jasper zijn gister en vandaag de Skyline Trail aan het lopen. Ook met die staal blauwe hemel. Kreeg rond de middag  een telefoontje van Ruurd dat ze de Notch, het hoogste punt, over waren. Daar is een plek dat je even uitzicht hebt op Jasper en dus ook telefoonontvangst. Ze moesten nog door tot Curator camp. Dus dat ging wel goed komen.

Het zou in Jasper een koude nacht worden. -7C. Dan is het boven -14C op 2.000 meter dacht ik. Zaterdag rond 12 uur belde Ruurd weer dat ze net voor Mnt. Tekarra waren. Dus ik denk rond drie uur beneden. Na afloop wilden ze nog even naar Miette Hot Springs.

Om 'n uur of half drie 's middags hield ik het niet meer en zei tegen Riny dat ik 'n stukje ging rijden, naar Miette Hot Springs. Zo'n zeventig km.  Een prachtige weg er naar toe. Mooie glooiende bochten. Wel altijd alert zijn voor wild. Om half 4 aangekomen. Zoals motorrijders dat dan doen drink ik 'n kopje koffie op het terras. Maar geen jongens gezien. Dus maar weer rustig de terugweg aanvaard. In Hinton even tanken en een paar boodschappen.

De jongens waren nog in Jasper een piza wezen scoren en kwamen rond zeven uur thuis. Hadden een geweldige tocht gehad in twee dagen Moest ook wel kunnen in een dag zei Maarten direct. Jasper weet ik nog niet. Die viel redelijk uitgewoond onmiddelijk na thuiskomst in bed en was gedurende meer dan 12 uur in coma.

Leo op zaterdagavond 18/9. 

Survival groep Beltrum / Eibergen Sept 4-16th, 2010

Vannacht rond 'n uur of twaalf verlieten ze in stilte Blue Lake, na een enerverend verblijf van van twaalf dagen.  We waren er heel blij mee dat deze groep samen besloten hadden om bijna 2 weken op Blue Lake te verblijven. Zeker ook omdat we hier 't sport imago willen uitdragen aan de scholen en bedrijven maar meer nog omdat we  hechten aan de relatie met hen.

Frans & Janny Verheij, Frank & Marita Klein Gebbink, Paul & Gerrie Geessink, Marcel Scholten en Hemmie Borckink,

Evelyn Creek 
Rond een uur of 8 's avonds hadden we nog een afsluitend borreltje gedronken. Konklusies waren eensluidend dat ze een geweldig verblijf hadden gehad, waarbij al hetgeen ze hadden willen doen ook is gedaan.

Zoals met de vele andere Nederlanders was ook deze groep zich ervan bewust dat je na aankomst direct 'n plan moet hebben voor het verblijf anders is de tijd weg voor je het weet.  De grotere "brokken" waren wel de wens om de Skyline Trail te lopen, te gaan kanoen op de Athabasca voor gegaan door wat kanoe instructie, paardrijden, wat hikes te gaan maken, niet luxer te overnachten dan nodig, gezellige avonden, Beaver Board walk, wat wild zien (ook beren), Maligne Lake rondvaart, Bald hill's, Opal Hill, Jasper en de bezienswaardigheden rondom, natuurlijk de Ice Field Parkway en de diverse watervallen, de natuur rond Blue Lake, een beetje trainen, hardlopen, Survival parkoers van Blue Lake, het record verbeteren voor de lange apehang uphill enz.

Uitschieters en memorabel werden de Skyline Trail en de Athabasca. De eerste vanwege de geweldige uitzichten, machtig mooie bergen, 't toch wel mooie weer (geen regen), en zeker ook de geweldige sportieve prestaties die met name de dames hebben neergezet.  Dit temeer doordat zij in de bergen nog niet deze ervaringen hadden opgedaan.  Moe en heel voldaan zaten we de derde dag rond 2 uur 's middags aan de koffie in het restaurant van Malinge Canyon om deze conclusie te trekken. Een der dames memoreerde dat deze ervaring een podiumplek verkreeg als derde na de bevallingen van haar 2 kinderen. Dat is nogal wat dunkt me. Frans kan dan ook niet meer stuk door de invloed welke hij bij al deze drie "events" heeft aangewend. 

Ik heb er een apart verhaaltje van geschreven, 't is hier te downloaden:  Download Skyline Trail def

De Athabasca vanwege het bedwingen van deze toch wel ruige rivier na al die regen, de tegenwind, en de kou welke na 3 uur kayakken de meeste groepsleden toch parten speelde. 

Na aankomst moest er eerst een keus worden gemaakt over welke accommodatie ingenomen zou worden. De eer om die keus te maken was aan de dames. Nadat alle mogelijkheden waren bezichtigd en we nog wat stonden te evalueren in het laatste bunkhouse waarbij de heren alle plussen en minnen nog even te berde brachten, trokken zij zich subtiel terug en werd 't bunkhouse gesloten totdat de meisjes er met een besluit weer uit zouden komen. Dat duurde 15 min. De keus was helder, 't werd het kleinste bunkhouse. Een geweldige houtkachel, geen electrisch licht en geen water zodat de sfeer moest komen van de inbreng van de aanwezigen.

Ons idee is; dat het uniek is hoe goed zij dat, met z'n achten, 12 dagen in zo'n geweldige sfeer hebben gedaan. Rond half tien 's avonds als het donker was, kaarsjes aan, kachel aan, biertje / wijntje erbij en de dag werd geevalueerd rond de houtkachel. Dat was elke keer weer lachen.

Ook de besluitvorming rond het te volgen programma was perfect zonder enige egotripperij. Voldoende ruimte om evenueel 'n iets afwijkend ding te doen welke weer past bij de anderen.  Van de trip naar Cadomin, wat op zich niet veel voorstelt, werd een bijzondere dag gemaakt met heerlijk diner in Robb in Brian's Hotel (ik dacht dat het allang gesloten was en nu wordt het door hun als een must voor ons verkocht). Je verzint het niet, dat willen wij dus nog snel eens meemaken.

Het was een verblijf met telkens verrassingen:

  1. Vandaag, na hun vertrek, rij ik rond met de motorzaag om nog wat omgevallen bomen te verwijderen. Marcel vertelde er onder het hardlopen over. De eerste boom klopte. Ik wist dat er nog een lag. Ruurd en Jasper hadden 'm met de bijle doorgehakt. Bleek de hele (dikke) boom al opgeruimd. Bedankt Frank en wellicht marcel.
  2. Ik ruim vandaag de bunkhouse op. Blijkt er nog een lekker flesje wijn te liggen. Hebben we vanavond lekker 'n glaasje van genomen. Nee niet de hele fles, dat zouden zij ook niet doen.
  3. Geen sporen meer van blikjes bier of rum!
  4. Volle zakken granola.
  5. Een slaapmatje. Jasper heeft er waarschijnlijk nog een in Jasper gehaald. 
  6. Paul verbeterde het apehang uphill record van Wilfred Brons met 13 sec tot 62 sec nu. Officieel Canadees record!!
  7. Het ATB record van Johan : 27 min 45 sec bleef onaangetast.
  8. De koperen "Hongaarse goulash" ketel werd keurig afgeleverd na 'n "beginners"  ongelukje….. Nu was het een prachtige roestvaststalen ketel. We hebben alles in het werk gesteld om 'm ook uit te proberen maar 't programma was of te vol of de omstandigheden dulden het niet. Dat houden we te goed!!!
  9. We hebben geen wolven gezien, wel gehoord!!
  10. Daags nadat ze vertrokken waren staalblauwe hemel. -4C die donderdagnacht. Vrijdagnacht -6C.
  11. Maarten, Ruurd en Jasper zijn vrijdagochtend enkele uren na hen vertrokken voor de Skyline Trail. In 2 dagen! Op 2.000 meter is het dan -14C. 
  12. De zondag ochtend groep zal a.s. zondag wel gaan kanoen op de Berkel.

Tot slot:

Dit was wel een heel uitzonderlijke ontmoeting van heel fijne sportvrienden welke ons heel dicht aan het hart liggen.  Graag zien we hen in de toekomst weer terug of hier of in Nederland  

Leo & Riny

  

  
   

Pegge/Postel Aug 23trd-sept 2nd, 2010

Natuurlijk een heel bijzonder treffen in Canada. Al vele maanden stond de trip op het programma. Maar Johan en Herman zouden zichzelf niet zijn als ze er niet iets bijzonders mee zouden doen.  't Werd fietsen van Calgary naar Blue Lake. 'n Fikse afstand, van zo'n 600 km en vele hoogte meters door de foothill's, over gravel roads. Canadezen die ervan horen bestempelen het als:"Crazy!"

We konden hen verrassen in Cadomin, 'n legendarisch uitgewoond mijnwerkers stadje, en de andere ochtend oppikken met de ATB in Hinton.

Al snel werd een een activiteite schema in elkaar gezet. We hadden al geleerd om alle highlights snel op papier te zetten en samen met de vrienden 't programma te plannen. Uiteindelijk wordt het altijd een keus tussen bezoeken aan (in de laatste plaats) de WEM (West Edmonton Mall), Jasper, Athasbasca Fall's, Sunwapta Fall's, Hinton, Beaver Board Walk, Atahbasca lookout, Kelly's Bathtub, hikes in de omgeving, oefenen met canoes, de Athabasca River tocht, ons MTB parkoers met het record van 27'45'', Miette Hot springs, Sulpher Ridge, en vele andere bezigheden.

Ook hebben zij met veel kleine technische probleempjes de helpende hand toegestoken. M'n ATB schakelt voor, weer als een zonnetje, de Mian Lodge kranen hebben weer volop power enz…..

Memorabel waren natuurlijk de filmopnames. herman & Johan waren juist hier toen er "figuranten" oftewel "artiesten" nodig waren voor fraaie ATB opnames. De prachtige Paaschberg shirts doen het geweldig op de video opnames. Tzt te zien via dit of een ander medium. Wie had dat gedacht……. 

We hadden een geweldige tijd met hen. Ze waren al geinformeerd door Henk G. dus kenden e.e.a. al en zij wisten wat ze beslist zouden moeten doen.   

Afscheid nemen van goede vrienden viel zwaar maar we weten dat ze nooit te ver weg zijn.

Leo

Survival op de Athabasca Aug 28th, 2010

We zijn al enkele dagen in Hinton en hebben natuurlijk ook onze aktiviteiten wensen kenbaar gemaakt. Leo kent mij (een beetje) en past z'n programma's en briefing daarop aan.

Na aankomst bij Leo en Riny hebben we het activiteitenprogramma in elkaar gezet en uiteraard stond een kanotocht op het programma  en was gepland op zaterdag 28 augustus. We hadden de Athabasca al vanaf de brug op weg naar Leo bekeken en waren behoorlijk onder de indruk. Een brede stroom met aardige stroom versnellinkjes.

Athabasca1Enigzins bedeusd bekijken ze de Athabasca……indrukwekkend!

Dat moest te doen zijn zeker omdat we wisten dat Leo over het geheel zou waken. Een kano en twee kajak’s  was zijn  voorstel, hetgeen door ons werd overgenomen. Omdat Hanny en de Athabasca niet tot een overeenkomst konden komen bleef zij thuis en dus gingen we, Riet, Herman, Leo en mijn persoontje op pad. Ruurd ging mee om de auto weer terug te rijden en om ons later op de dag weer op te halen.

Als eerste probeerden we te starten  op een naburige campground . Maar toen Leo geheel tegen onze verwachting in toestemming ging vragen werd dat geweigerd . Blijkbaar waren er veel campingactiviteiten vlak aan de rivier. Dus toch maar naar de papierfabriek aan de oostzijde van Hinton waar een mooi strandje klaar lag voor de tewaterlating. Enthousiast en met ferme slagen gingen we van start het zou immers een makkie worden. 

Op de GPS konden we loop van de Atabasca volgen evenals de afstand en de snelheid. Deze laatste lag op gemiddeld 10 km per uur maar onze snelheid had uitschieters naar 17 km per uur bij de stroomversnellinkjes. Een mooie prestatie zou je denken maar als we daarbij in acht nemen dat de rivier zelf al een stroomsnelheid heeft van  ongeveer 7 km/uur dat plaatst dat onze prestatie in een rexc3xacel daglicht. Na 10 km was het  tijd voor een eerste break. We moesten daar op een eilandje midden in de rivier aanleggen maar hoe kom je daar met droge voeten. De eilandjes kenmerken zich door langzaam op lopende grindbanken aan de kopse kant maar als je langszij vaart zie je vaak goede landingsplaatsen ook voor de twee persoonskano.  Wel rekening houden met de stroming anders ben je er zo voorbij. Na een kleine dronk en dito hap gingen weer het water op op weg naar de eerste brug die op 5km moest liggen. Uiteindelijk bereikten we deze na 8 km en ondertussen gaf Leo ons enige kanoles waardoor dezelfde snelheid met minder energie zou kunnen worden afgelegd. Hij instrueerde dat er zo'n 10 hoofdregels zijn maar wel 1000 details om je rendement te verbeteren.

Athabasca2Met wat kleine aanwijzingen gaat het al veel beter. Elk kunstje kent z'n geheimen. 


We bereikten na 18 km de bewuste brug. Een mooi herkenningspunt. De oevers  zijn begroeid met eindeloze naaldbomen en de rivier kent zoveel op elkaar lijkende bochten dat  het zelfs op een 1:25000 kaart niet bij te houden is. De onderliggende kaart op de GPS gaf een ruw beeld van de nog af te leggen afstand naar de volgende brug tevens ons eindpunt, waarbij al spoedig de conclusie getrokken kon worden dat de door Leo afgegeven 40 km ruimschoots zouden overtreffen.

De gebruikelijke afwijkingen die we van Leo kennen uit zijn Nederlandse survivals heeft hij blijkbaar in Canada gehandhaafd. Op 25 km lag wederom een mooi eilandje om even aan wal te gaan voor een uitgebreide lunch.

Athabasca3 Als je zou denken dat hij er z'n handen vol aan heeft zit ie te knutselen met een camera.

Athabasca8 Scoren geeft altijd eufori no matter what it is…


Raps aan wal en een vuurtje maken. Gelukkig had ik een paar lucifers mee genomen en een strijkpapiertje want de aansteker van Leo wilden we niet gebuiken. Aangespoeld hout is een ideale brandstof. Het laat zich makkelijk breken en heeft al een drogingproces  ondergaan.

Athabasca10 Herman scoort ook!.  Wie het dichts bij 't vuur zitten warmt z'n …..'t best!!
 

Het stelde Herman in staat om zijn broek enigszins te drogen want onze lichtgewicht had al een paar boeggolven over zich heen gekregen waarbij hij deed voorkome
n alsof hij geheel onder water geweest was.

Nadat we de lekkere bolussen die Riny ons meegegeven had hadden opgepeuzeld en we het vuur gedoofd hadden gingen we weer de rivier op. Leo, die dacht dat hij voor Riet meer kon betekenen dan ik, nam plaats in de kano terwijl ik de kajak mocht proberen. Natuurlijk wilde ik in werkelijkheid ook wel even de vrijheid van zo'n kayak proeven. In stijl schoten zij door het water en juist toen Herman dit voorbeeld van perfecte peddeling op de gevoelige plaat wilde vastleggen voeren ze recht op een grote kei af die net onder de water lijn lag.

Athabasca5"Moment fatale" 'n steentje onder de canoe. De voorzijde licht zich al op en Riet laat de linker hand al los voor de eerste zwemslag.  Er viel niets meer te redden, 'n nat pak ons deel.

De kano werd van voren opgelicht en een seconde later lag het duo in het water. Leo manoeuvreerde de kano vakkundig naar de oever waarbij Riet een aantal keren riep dat alles ok was hetgeen haar zelf blijkbaar het meest verbaasde.

Athabasca6Riet had al snel de boot weer vast en verzekerde me, 3-voudig,  dat alles  goed was. Toen was het zaak aan de kant te komen. Door de kou was het was lastig om aan de 2 kayakkers uit teleggen dat ze een throwbag moesten gooien en ons naar de kant paddelen. Gelukkig was dat snel gefií met wat zwemslagen. 


Op de wal naar droge kleren gezocht in de waterdichte zakken die blijkbaar minder waterdicht waren dan gedacht. Gelukkig nog voldoende om het bovenlijf van Riet in droge kleren te steken. Leo beperkte zich tot het uitwringen van zijn shirt,trui en jas en stelde voor om snel weer het water op te gaan en ons met eigen energie weer op te warmen, waarbij we ons afvroegen uit welk survivalboek dit kwam.

 

Athabasca7

Wat een watermassa, breed, massief en kolkend!

Behalve het verlies van een halve peddel bleef ons  onheil bespaard, althans op het water. Eenmaal aan wal na de berekende 46 km stond er geen Ruurd om ons weer op te halen. Dit keer geen brug te ver maar een brug te vroeg hetgeen in Canada al gauw een uurtje rijden betekent. Ondertussen probeerden we ons lopend en rennend  warm te houden en werd weer gepoogd om een vuurtje te maken maar nu waren ook mijn lucifers nat. Alle beschikbare droge kleding en plasticzakken werden gebruikt om de waternatte kou te weren.

Athabasca11 
Bibberend en met alle mogelijke kledij weer op temperatuur proberen te komen, maar als je je in deze situatie aan Herman moet warmen…… 

De kano en de kajaks werden snel op de trailer geladen, de auto in en de kachel op stand max. Daar knapten we aardig van op en we zagen de werleld alweer heel wat rooskleuriger. We besloten om via de zuidelijke kant naar de 16A te rijden,een afstand van ongeveer 30 km, waarbij Leo terloops opmerkte dat hij nog voor 46 km benzine had. Halen we de 16A of niet was de vraag.  Om daar wat meer zekerheid over te krijgen dachten we bij een boorploeg benzine te kunnen scoren maar zij gaven prioriteit aan het verorberen van een lokale lekkernij  de bisonburgers.

Met nog 15km benzine te goed bereikten we de Hgwy16. Niet genoeg om Hinton te bereiken. Bryan bracht een paar liter en zo bereikten we om 22.00 uur Blue Lake.  Geheel herkenbaar gaf Leo uitleg over het late tijdstip en werd zij n uitleg werd ook door bijna iedereen begrepen. Onder het genot van een warme hap die Riny vakkundig voor ons bewaard had werden verbeterpuntjes aan de orde gesteld.

Al met al kijken we terug op een prachtige dag die op een Leo waardige wijze invulling heeft gekregen. Weer eentje om te onthouden.

Merendeels Johan!