Survival op de Athabasca Aug 28th, 2010

We zijn al enkele dagen in Hinton en hebben natuurlijk ook onze aktiviteiten wensen kenbaar gemaakt. Leo kent mij (een beetje) en past z'n programma's en briefing daarop aan.

Na aankomst bij Leo en Riny hebben we het activiteitenprogramma in elkaar gezet en uiteraard stond een kanotocht op het programma  en was gepland op zaterdag 28 augustus. We hadden de Athabasca al vanaf de brug op weg naar Leo bekeken en waren behoorlijk onder de indruk. Een brede stroom met aardige stroom versnellinkjes.

Athabasca1Enigzins bedeusd bekijken ze de Athabasca……indrukwekkend!

Dat moest te doen zijn zeker omdat we wisten dat Leo over het geheel zou waken. Een kano en twee kajak’s  was zijn  voorstel, hetgeen door ons werd overgenomen. Omdat Hanny en de Athabasca niet tot een overeenkomst konden komen bleef zij thuis en dus gingen we, Riet, Herman, Leo en mijn persoontje op pad. Ruurd ging mee om de auto weer terug te rijden en om ons later op de dag weer op te halen.

Als eerste probeerden we te starten  op een naburige campground . Maar toen Leo geheel tegen onze verwachting in toestemming ging vragen werd dat geweigerd . Blijkbaar waren er veel campingactiviteiten vlak aan de rivier. Dus toch maar naar de papierfabriek aan de oostzijde van Hinton waar een mooi strandje klaar lag voor de tewaterlating. Enthousiast en met ferme slagen gingen we van start het zou immers een makkie worden. 

Op de GPS konden we loop van de Atabasca volgen evenals de afstand en de snelheid. Deze laatste lag op gemiddeld 10 km per uur maar onze snelheid had uitschieters naar 17 km per uur bij de stroomversnellinkjes. Een mooie prestatie zou je denken maar als we daarbij in acht nemen dat de rivier zelf al een stroomsnelheid heeft van  ongeveer 7 km/uur dat plaatst dat onze prestatie in een rexc3xacel daglicht. Na 10 km was het  tijd voor een eerste break. We moesten daar op een eilandje midden in de rivier aanleggen maar hoe kom je daar met droge voeten. De eilandjes kenmerken zich door langzaam op lopende grindbanken aan de kopse kant maar als je langszij vaart zie je vaak goede landingsplaatsen ook voor de twee persoonskano.  Wel rekening houden met de stroming anders ben je er zo voorbij. Na een kleine dronk en dito hap gingen weer het water op op weg naar de eerste brug die op 5km moest liggen. Uiteindelijk bereikten we deze na 8 km en ondertussen gaf Leo ons enige kanoles waardoor dezelfde snelheid met minder energie zou kunnen worden afgelegd. Hij instrueerde dat er zo'n 10 hoofdregels zijn maar wel 1000 details om je rendement te verbeteren.

Athabasca2Met wat kleine aanwijzingen gaat het al veel beter. Elk kunstje kent z'n geheimen. 


We bereikten na 18 km de bewuste brug. Een mooi herkenningspunt. De oevers  zijn begroeid met eindeloze naaldbomen en de rivier kent zoveel op elkaar lijkende bochten dat  het zelfs op een 1:25000 kaart niet bij te houden is. De onderliggende kaart op de GPS gaf een ruw beeld van de nog af te leggen afstand naar de volgende brug tevens ons eindpunt, waarbij al spoedig de conclusie getrokken kon worden dat de door Leo afgegeven 40 km ruimschoots zouden overtreffen.

De gebruikelijke afwijkingen die we van Leo kennen uit zijn Nederlandse survivals heeft hij blijkbaar in Canada gehandhaafd. Op 25 km lag wederom een mooi eilandje om even aan wal te gaan voor een uitgebreide lunch.

Athabasca3 Als je zou denken dat hij er z'n handen vol aan heeft zit ie te knutselen met een camera.

Athabasca8 Scoren geeft altijd eufori no matter what it is…


Raps aan wal en een vuurtje maken. Gelukkig had ik een paar lucifers mee genomen en een strijkpapiertje want de aansteker van Leo wilden we niet gebuiken. Aangespoeld hout is een ideale brandstof. Het laat zich makkelijk breken en heeft al een drogingproces  ondergaan.

Athabasca10 Herman scoort ook!.  Wie het dichts bij 't vuur zitten warmt z'n …..'t best!!
 

Het stelde Herman in staat om zijn broek enigszins te drogen want onze lichtgewicht had al een paar boeggolven over zich heen gekregen waarbij hij deed voorkome
n alsof hij geheel onder water geweest was.

Nadat we de lekkere bolussen die Riny ons meegegeven had hadden opgepeuzeld en we het vuur gedoofd hadden gingen we weer de rivier op. Leo, die dacht dat hij voor Riet meer kon betekenen dan ik, nam plaats in de kano terwijl ik de kajak mocht proberen. Natuurlijk wilde ik in werkelijkheid ook wel even de vrijheid van zo'n kayak proeven. In stijl schoten zij door het water en juist toen Herman dit voorbeeld van perfecte peddeling op de gevoelige plaat wilde vastleggen voeren ze recht op een grote kei af die net onder de water lijn lag.

Athabasca5"Moment fatale" 'n steentje onder de canoe. De voorzijde licht zich al op en Riet laat de linker hand al los voor de eerste zwemslag.  Er viel niets meer te redden, 'n nat pak ons deel.

De kano werd van voren opgelicht en een seconde later lag het duo in het water. Leo manoeuvreerde de kano vakkundig naar de oever waarbij Riet een aantal keren riep dat alles ok was hetgeen haar zelf blijkbaar het meest verbaasde.

Athabasca6Riet had al snel de boot weer vast en verzekerde me, 3-voudig,  dat alles  goed was. Toen was het zaak aan de kant te komen. Door de kou was het was lastig om aan de 2 kayakkers uit teleggen dat ze een throwbag moesten gooien en ons naar de kant paddelen. Gelukkig was dat snel gefií met wat zwemslagen. 


Op de wal naar droge kleren gezocht in de waterdichte zakken die blijkbaar minder waterdicht waren dan gedacht. Gelukkig nog voldoende om het bovenlijf van Riet in droge kleren te steken. Leo beperkte zich tot het uitwringen van zijn shirt,trui en jas en stelde voor om snel weer het water op te gaan en ons met eigen energie weer op te warmen, waarbij we ons afvroegen uit welk survivalboek dit kwam.

 

Athabasca7

Wat een watermassa, breed, massief en kolkend!

Behalve het verlies van een halve peddel bleef ons  onheil bespaard, althans op het water. Eenmaal aan wal na de berekende 46 km stond er geen Ruurd om ons weer op te halen. Dit keer geen brug te ver maar een brug te vroeg hetgeen in Canada al gauw een uurtje rijden betekent. Ondertussen probeerden we ons lopend en rennend  warm te houden en werd weer gepoogd om een vuurtje te maken maar nu waren ook mijn lucifers nat. Alle beschikbare droge kleding en plasticzakken werden gebruikt om de waternatte kou te weren.

Athabasca11 
Bibberend en met alle mogelijke kledij weer op temperatuur proberen te komen, maar als je je in deze situatie aan Herman moet warmen…… 

De kano en de kajaks werden snel op de trailer geladen, de auto in en de kachel op stand max. Daar knapten we aardig van op en we zagen de werleld alweer heel wat rooskleuriger. We besloten om via de zuidelijke kant naar de 16A te rijden,een afstand van ongeveer 30 km, waarbij Leo terloops opmerkte dat hij nog voor 46 km benzine had. Halen we de 16A of niet was de vraag.  Om daar wat meer zekerheid over te krijgen dachten we bij een boorploeg benzine te kunnen scoren maar zij gaven prioriteit aan het verorberen van een lokale lekkernij  de bisonburgers.

Met nog 15km benzine te goed bereikten we de Hgwy16. Niet genoeg om Hinton te bereiken. Bryan bracht een paar liter en zo bereikten we om 22.00 uur Blue Lake.  Geheel herkenbaar gaf Leo uitleg over het late tijdstip en werd zij n uitleg werd ook door bijna iedereen begrepen. Onder het genot van een warme hap die Riny vakkundig voor ons bewaard had werden verbeterpuntjes aan de orde gesteld.

Al met al kijken we terug op een prachtige dag die op een Leo waardige wijze invulling heeft gekregen. Weer eentje om te onthouden.

Merendeels Johan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s