Low season. Okt 28th , 2010

Vannacht om 1 uur vertrokken vanaf Blue Lake met Maarten om Riny en Jasper naar het vliegveld in Edmonton te brengen. Jasper heeft z'n periode van 3 maand er hier op zitten en gaat een setje schoon goed halen om vervolgens asap weer richting Azie te vertrekken om z'n sabatical year (ja hij is 17) nog wat  kracht bij te zetten.

Riny stapt ook op het vliegtuig richting Nederland voor een sabatical van zo'n twee weken. Een zeer welverdiende vakantie na een seizoen knetterhard werken. Ze manifesteerd zich op een geweldig manier op allerlei management en uitvoerende terreinen op Blue Lake. Afscheid nemen op het vliegveld van Riny of de kids is telkenmale pijnlijk. Dat wordt niet beter met de jaren. Ze zal wel geradbraakt aankomen in Nederland als ze twee nachten gemist heeft. Ik hoop dat ze een heel fijne tijd heeft met de meiden, vrienden en familie aldaar, ze telde de dagen al af en had er ontzettend veel zin in. Het programma, zeker de eerste week zat al propvol. Ik  hoop dat  ze midden november weer enthousiast mijn kant op komt. 

Het afscheid van Jasper was ook emotioneel. Het werd gevierd samen met de verjaardag van Maarten. Dat was 'n dag te vroeg, de 26st maar dat kon niet anders omdat we de avond erop zouden vertrekken.  Om aan het eind van een feestavond richting Nederland te vertrekken leek ons niet gepast. Het feest werd gevierd in de Muskegg Lodge, de woning van de "betrokkenen". Bij binnenkomst werden we verrast met een vrolijk gedekte tafel. Maarten had heel tactvol aan Julie gevraagd hoe hij met weinig arbied veel indruk kon maken. Julie's advies was zoals gebruikelijk 100% geslaagd in de opzet. Het toonde als een *****diner. Julie en Pete waren ook uitgenodigd en aanwezig naast Hans en Netty die wat later kwamen. 'n Heerlijke fondue avond dus altijd gezellig, alhoewel Pete het vlees liever snel in de koekenpan had gegooid, maakte hij deze avond een uitzondering.

Na het eten even een timeout. Maar dan gaat het ook beginnen. Jasper kon niet wachten…..

3 Maand had hij geoefend op z'n electrische gitaar en na een heel klein beetje aandringen gaf hij dinsdag avond een kort concert(je). Ja je moet het toch maar doen voor een kritisch maar wel deskundig en enthousiast publiek. Enig plankenkoorts kende hij dus wel op de houten vloer van de Muskegg Lodge.

 
Jasper1 

Jasper speelt z'n vingers warm. Hans geniet al.

We verwachtten zoiets als een niet te complex country nummer, in Canada, van b.v. 'n John Denver, maar nee met veel jeugdige overmoed, verkoos hij 'n persoonlijke favoriet van AC/DC  genaamd Thunderstruck, ook daarin speelt een gitaar vituoos. De zaal lag plat!!

Jasper4 

Na een staand applaus van het publiek gingen we over tot het spelletje van het raden van een intro van een door hem gespeeld nummer.  Dat werd een typisch geval van overschatting van het publiek. Wat blijkt hij had de intro's gescrambeld en dat was duidelijk boven ons nivo. Alhoewel uit het verre verleden soms enkele akkoorden bekend voorkwamen was er weinig herkenning, alhoewel Maarten met "triple w" ondersteuning snel een heel eind kwam. Met een toegift kwam Jasper tenslotte onder luid applaus weg.  Weergaloos! Met een oefen periode van 3 maand heeft hij zich het instrument al aardig eigen gemaakt, terwijl hij ook nog wat andere zaken heeft gerealiseerd op Blue lake.

Z'n verblijf hier kende vele nieuwe elementen. Maarten introduceerde de "Igloo-tool"van de eeuw. 's Ochtends lag er 'n 10-tal cm sneeuw dus werd de tool uitgeprobeerd. Een echte igloo bouwen. Backcountry-skiing-snow

Omdat we het systeem nog moesten leren kennen ff proberen in de achtertuin.

Igloo1 
De sneeuw wat vermengd met wat blad. Maar ze zijn op de goede weg. Maarten zal het nog wat nader uitdokteren en bij de volgende bui de ontwikkeling vervolgen.

Igloo2 

Het zal ook nog wel wat studie vergen voordat 'n klas groep dit met z'n 4 of 5xc3xaan kunnen oppakken.

Jasper2 

Jasper bedankt voor je aanwezigheid en inbreng op Blue Lake. Je bent 'n onverbeterlijke optimist met altijd een goed humeur die overal voor te vinden is en nooit te beroerd is om de handen uit de mouwen te steken.

   Vogelnesthok1
Na het shingelen van een aantal daken nam hij ook 't vogelnestje, een holle boomstam ter hand. Vakkundig werden de oude Red Cedar shingles aangebracht. Om de strijd met de squirrils aan te gaan is het nestkastje op een PVC paal geplaatst.

Jasper bedankt voor al hetgeen je hebt teweeg gebracht op Blue Lake.

Leo 

 BlueLake

Advertenties

Uitdagen op Thursday Okt 14th.’10

45 min zegt Maarten over het 8 km ATB te lopen. Ik denk ik fiets 50 min dat kan toch niet waar zijn en begin te protesteren. Oftewel te vertellen dat ik 't toch zeker sneller met de ATB moet kunnen dan hij hardlopend. Alhoewel hij wandelend met rugzak z'n mannetje wel staat (Skyline trail (45km) in 'n dag) heb ik hardlopend nog geen al te hoge pet van hem op. Onmiddelijk kwam het antwoord: 4 uur vanmiddag start: direct voor jouw huis. Johan P. had een tijd gezet van 27':45".  Daar verwachtte ik niet helemaal aan te komen. Ook de looptijden van Marcel of Paul leken me niet haalbaar.

Kon nog net voor vieren de fietsbroek aankrijgen en stapte kompleet koud op de pedalen. Kwam nog bij dat Jasper in een verblindend flitsend broekje op Ruurd z'n ATB ook mee zou fietsen. Riny zat met Martine op Skype en zij kon zodoende middels de video camera deze flitsende start ook meemaken. Idd hilaritiet in Grun. Maarten vertelde tijdens de eerste meters nog dat hij altijd voor m'n huis startte omdat hij dan direct linksaf 't smalle bochtige en fietsend technisch veeleisende pad kon kiezen en voorsprong kon pakken. Ik stuurde direct Jasper vooruit 't bos in en volgde zelf. Zodoende toch al 20-30 meter voorsprong pakkend en een tik uit te delen. Zo die zat en de toon was gezet. Nog voordat we 300 meter verder weer op de gravel road kwamen was Maarten alweer gepasseerd. Maar voorbij de Powder Creek Lodge had ik hem weer te pakken. Zo werd hij gedwongen tot een bliksem start hetgeen voor een diesel niet goed is. Probleem is dat ik een diesel ben en ook veel te hard ging. Voor de Beaver Lodge had hij mij weer te pakken met een uiterst irritant schouder klopje dat mij m'n te hoge starttempo even deed vergeten.  Op de ski hellinkjes kon ik inlopen wel vergeten dus zocht ik een steady estate tempo. Op het pad naar de bunkhouses was ik 'm eigenlijk weer enigszins bij en hijgde irritant zwaar ademend in z'n nek. Ik wachtte met passeren tot bij de bunkhouses. Door de harde ondergrond kon ik daar in een demotiverende snelheid passeren, uiteraard verbeten en zonder een woord te zeggen. Alhoewel m'n benen verzuurden, en ik lucht te kort kwam, gestaag doorgegaan. Langs de Highway nog even tempo maken want ik had al het idee van wat terugval bij Maarten en dus een groeiende  voorsprong. Ik wilde langs de Highway weg zijn voordat hij aan dat rechte stuk begon en mogelijk nog weer moraal zou krijgen. Dat lukte wonderwel. Nog even rechtsaf over de fietsbult, parkeerplaats en een laatste helling waarna nog een paar meter op de gravel road. Totaal buiten adem arriveerde ik bij huis en drukte met de laatste krachten direct de stopwatch in. 2': 20" verschil geklokt toen Maarten ook buiten zinnen arriveerde en 10 min moest herstellen. Dat pakken ze me niet meer af, ook al zijn de wapens niet vergelijkbaar…….Ook Jasper volgde in z'n spoor en flitsende broekje. Warempel bespeurde ik enkele zweet druppels op z'n voorhoofd, dus hij had zich bovenmatig ingespannen. Resumerend door Maarten voor mij 40 min geklokt want de tijd had ik niet opgenomen. Nog een half uur uitgehoest als gevolg van een afnemende verkoudheid en daarna heerlijk de sauna in met z'n 3-en en de race geanalyseerd.  Het was duidelijk: wederzijds veel te hard begonnen.  Maarten en Jasper hadden tussentijds, de bouldering nog even beoefend terwijl de sauna warm werd en ik koud.

Martine, nog steeds online op Skype, genoot hoorbaar in Grun.

Natuurlijk zijn er 3 visies op deze  race. Daarom afgesproken dat we vanavond om 10 uur exadt de ervaringen, ieder op z'n eigen weblog, zouden publiceren.

Van Maarten: Maarten's web-log

Van Jasper:  Waar zit ie nou?

Toch ff lekker bezig geweest en 3 records gebroken.

Waarvan acte….

Leo

  

Najaars perikelen. Oct. 13, 2010.

De zomer activiteiten lopen ten einde. Midden september hadden we al een behoorlijk vrachtje sneeuw dat heel geschikt was om wat winter foto's te maken van de Low Rope Course.

LowRope1 

De laatsten die daar last van lijken te hebben zijn de studenten zelf. De touw hindernissen zijn natuurlijk ook in de winter zonder problemen te overwinnen. 

LowRope2 

Maarten legt dat ook uitgebreid uit.  Maar uit z'n ooghoeken ziet hij de sneeuw en dan loopt ie al warm. Op die dag wilde hij de XC-skies al onder doen voor een hike.

LowRope3 

Maar eerst nog een kano tocht.

LowRope4 

Ook voor ons is het een openbaring hoeveel "kids" in principe ook de lastiger hindernissen al geheel of gedeeltelijk kunnen nemen. Kun je deze horizontale ladder voor de helft of 3/4 bij de instructie, dan kun je 'm tijdens de race helemaal. Meestal is dat waar en dan blijkt wat competitie kan doen.

Nu de school groepen, meestal voor een introductie periode, hier geweest zijn zijn we druk met de opzet van een winter programma. Dat gaat iets worden met Igloo's bouwen en erin slapen, iets op het ijs of ijsvissen, natuurlijk spoorzoeken van beesten en ook check-points, kaart- en kompas. In ieder geval naar buiten en ook langs de touwen. Maarten kan niet wachten.

Overnachten doen de scholen normaliter in tenten op de campsite. Maar wellicht 's winters in de bunkhouses. De laatste weken hebben we veel tijd besteed om deze wat op de knappen aan de buitenzijde. Daar zie je 's nachts natuurlijk niets van maar geeft ons in ons warme huisje wel een goed gevoel.

Bunkhouse1 
Riny hier, als stuwende kracht,  in de picture, maar Jasper & Maarten hebben het leeuwendeel van het schuur en schilderwerk gedaan.

Bunkhouse2 

Ook Ruurd heeft met name aan de eerste bunkhouse met shelter een fikse bijdrage geleverd.  Voordat de laatste likjes verf erop kwamen was 't mijn taak om het timmerwerk van alle rotte hout te vervangen. Alhoewel 't klimaat hier anders is rot het uiteindelijk ook wel. Gelukkig ziet het er nu weer goed uit, alhoewel het eigenlijk nog wel een laagje kan gebruiken voor een 100% dekkking. Jammer dat de Survival groep dit mooie onderkomen niet heeft meegemaakt. Wellicht hadden die dames dan een andere, minder luxe, keus gemaakt.

Dus weer heel geschikt om deze winter schoolgroups in onder te brengen en een "bizar" programma voor te schotelen.

Deze zomer hebben we een aantal keren met bezoekers de Athabasca bedwongen.  't Was deze zomer ook aanzienlijk natter en kouder dan hetgeen ik gewend was. Gister met Riny, Maarten en Jasper wat rond gekeken langs de Wild Hay.

Wildhay 

't is het gedeelte oostelijk van de Highway 40. Op veel plaatsen bij laag water redelijk ondiep. Maar in Juny of July is dat een veel leukere rivier dan die ontembare Athabasca. Meer leuke picnic / overnachtings plekken, visplaatsen en beter te beheersen voor minder getrainden. Dus hier gaan we enkele mooie dag trips uitzetten of wellicht meerdaagsen. 't Kost wel wat transport inspanningen met timings problemen. Maar met wat geduld, en wie heeft dat hier niet, valt dat op te lossen. Communikatie met simpele middelen is er niet bij.  Dus houden we het bij afspraken. 

Na die studiereis nog wat gewandeld rond Jarvis Lake met in het achterhoofd XC-ski trails en de connectie met Blue Lake trails. Dat gaat ook wat worden.

Zo blijven we hier bezig.

Omdat het seizoen ten einde loopt en het de laatste week mooi weer is begon het weer te kriebelen van middag rond een uur of twee. De zon scheen, 'n graad of 12 en redelijk blue sky. Dan weet je het wel, brommer weer!

Dus ik trek 'm uit de stal, olie controleren en wind in de bende! Starten en ik word helemaal gek van dat geluid. Lekker warm laten "idllen". Oftewel stationair laten warm draaien.  Jas an, das um, knip met, chaps on,

ff naar het Noorden op Highway 40. Zo'n 15km om te zien wat men daar met de weg aan het doen is. Allemaal bypass stroken aan het bouwen. Toen weer terug. Naar Hinton, rechts af richting Jasper. Kon er met de benzine net komen. 2e Deel van de tank is altijd snel leeg. Dus daar tanken, 'n rondje jasper maar geen nieuws en geen tijd. Eigenlijk wilde ik de weg naar Malinge Lake nog eens doen, dus gas erop, jasper uit, richting oost weer en rechtsaf naar Maligne Lake. Mooie bochtige heuvelachtige weg welke langszaam zo'n 600 meter oploopt over 50km. half uurtje toeren en half uurtje terug. Prachtige route. Geen koffie want 't wordt al laat. Er komt nog een racer langs vliegen maar ik laat me (nauwelijks) verleiden!. Daarna terug naar Blue Lake. Onderweg nog enkele joekles van bull-elk langs de weg. Maar die ken ik inmiddels bij naam…..

Prachtige rit, waarschijnlijk nu op stal zetten…..

Welterusten en morgen gezond weer op……!

Leo

  

 

 

Ruurd, Okt ’10

Afgelopen dagen afscheid genomen van Ruurd. Hij heeft een eigen weblog www.ruurdt.waarbenjij.nu  maar dat was allemaal tegenwoordige tijd. Met dubbel dd dan is het echt geweest. Hij is echt weg. Ontzettend wat kon hij ouwehoeren zeg.  Niet alleen intensief maar ook enduro. Oftewel hij gaat maar door. Dat is wellicht ook wel z'n kracht. Ontzettend wat een energie hij heeft besteed hier op Blue Lake. Hard gewerkt, hard geouwehoerd, hard genoten van z'n 3 maand hier, en veel bijgedragen aan het imago van Blue Lake.  

Alle groepen welke hier waren: de scholen uit Edmonton, families uit Nederland maar ook de olieboeren uit Northern Alberta waren onder de indruk van zijn presentatie. Ok wij waren blij met z'n performance. Eergister afscheid genomen met de relevante Blue Lake crew.

Ruurd1

Ruurd hier ten voeten uit:

  • Z'n "kruisvuur",  lekker tussen twee vuren
  • Ouwehoerend met z'n vrienden"
  • 'n Biertje erbij,
  • lekker eten
  • 'n kampvuurtje

Julie had een aantal leuke presentjes, en wij ook natuurlijk. In een briefje, stacato, al z'n wetenswaardigheden gememoreerd. Hij begrijpt de meeste direct.

Ruurd2 

Waarom die Molson Dry zo vaak genoemd???? 

Ruurd3 

30 September, natuurlijk Jasper was jarig. Werd 17 jaar oud.

Jasper 
 Ook Jasper kreeg kadootjes. Was heel blij verrast ook al liet hij dat niet direct blijken.

't Biertje was niet ipv koffie. (was van Ruurd…). Z'n ouders hadden de taart aangeboden. Na al die knuffels vond Jasper ook  wel dat hij nog een verjaars avond had aan te bieden….. 

Vandaag naar Edmonton geweest om Ruurd weg te brengen samen met Maarten & Jasper. FF langs Campers Village, de WEM, de Harley Davidson shop, de MEC (Mountain Equipment Coop) en vervolgens het onvermijdelijke afscheid bij z'n hostel. Ook nog even een rondje door het centrum. We pinkten allen een traantje….. 

Het deed wel even pijn om afscheid te nemen van zo'n vrolijke gast die deze zomer een onvergetelijke indruk maakte op Blue Lake.  Wellicht is hij volgend jaar nog weer terug….

Morgen gaat Ruurd nog even een parkje zoeken, een hoog gebouw om een paar plaatjes te schieten, een biertje ergens, wellicht nog even naar de MEC en daarna de hostel weer in. Zondag de Greyhound naar Calgary. Dan nog een week met een autootje naar het zuiden en vervolgens naar z'n zus in Three Hills. Volgende week zondag richting Nederland.      

Leo, Vrijdag 1 okt, 2010, Net …..niet meer!