60st BDay. March 10th, 2011

Een paar bijzondere weken toch wel. De 10e van deze maand werd ik zomaar 60. Ik schrok er zelf ook wel even van. Je moet het een paar keer zeggen van jezelf voordat je het gelooft. Het heeft me altijd ongelooflijk oud geleken en dat zal het dus ook wel zijn.  Maar als iemand er op z’n 60-ste tussenuit knijpt vind iedereen dat toch wel jong. Dus ben ik dat ook in de ogen van het volk. Of het nu komt omdat we wat verder weg zitten weet ik niet maar ontzettend veel leuke felicitaties.

Teachers Conventions.

10-11 Feb twee dagen Edmonton naar een beurs voor teachers. Daar hebben we een stand. Dit jaar een echte stand van 4×4 meter ipv een tafel zoals vorig jaar.  Deze eerste beurs is voor teachers van Midden en Noord Alberta (kunnen en moeten er 7000 komen).  3 weken later een voor teachers van Edmonton en omstreken (kunnen en moeten er 8000 komen).

Stand-11

Vorige week woensdag 9-10-11 maart dus naar de laatste conventie gereden in Grande Prairie.  Lastig te bepalen wat de effort is. ’n Doelgroep is de onderwijzers met hun klassen die er eens uitmoeten om wat van de natuur te leren. Vorig jaar al zo’n 25 verschillende scholen gehad. Dat was eigenlijk ons eerste jaar dus best al wel succesvol.  We verwachten er dit jaar meer. We hebben een programma dat goed aanslaat. Deze groepen komen veelal door de week. Kamperen meestal en doen adventure dingen, bush craft, kaart en kompas, kanoën etc..

De laatste tocht ging dus naar het Noorden.

Highway 40 North.

Normaal rijden we 200 keer per jaar “onze driveway” af en gaan linksaf richting Hinton en verder. Een keer per jaar echter slaan we rechtsaf richting Grande Cache (GC) en vervolgens Grande Prairie (GP).  Deze Highway 40 North lijkt wat op de weg Zutphen  Winterswijk qua breedte. Daar is ook alles mee gezegd.  Er is ook een zuidelijke versie. Je houdt het niet voor mogelijk maar die leidt naar het zuiden vanaf Hinton tot Cadomin. Dan wordt het gravel en smaller en stoffiger en meer stenen door de ruiten. Langs deze highways aan beide zijden een “ditch” ’n sleuf van zo’n 10-15 meter breed en 2 tot 3 meter diep. Daar kan alles in. Ja zelfs allerlei afval welke uit de trucks wordt gegooid. Maar de ditch is bedoeld voor de veiligheid. De weg kent “sharp shoulders”. Als je daar van af raakt kom je in de ditch terecht. Zomers heb je een kans om er weer uit te geraken. ’s Winters niet. Oorzaken: moment van minder concentratie, in slaap sukkelen (honderden km’s asfalt zonder afleiding), uitwijken voor beesten en andere weggebruikers die ook in slaap kunnen sukkelen.

Als je van de weg af raakt is de strategie gewoon rechtuit rijden zowel in zomer en winter en je komt in de regel tot stilstand. ’s Winters veelal, terwijl het ook glad is,  raak je van de weg in de sneeuw en schiet je door. Als je terug wilt sturen de weg op kantel je in de zomer en ga je rollen. In de winter reageert de auto niet. Niet terugsturen dus maar rechtuit tot stilstand laten komen en je zit muurvast. Dat is het kleinste probleem. Je leeft nog. Het is koud dus je “survival pakket”aanspreken. Kontakt met andere weggebruikers maken en trachten weg te komen en met hulpdiensten terug.  Auto eruit trekken en je weg vervolgen en schade oplappen. (Survivalpakket: warme kleding, kaarsje, (5)energierepen, kompas, telefoon, fleece deken, reserve batterijen voor tel. en zaklamp, zaklamp, stuk touw, startkabels, 5ltr benzine, multifunction zakmes)

Tot Grande Cache is het 125km. Dus je moet al wel voldoende brandstof hebben. Daar ’n kopje koffie en tanken.  Het was heuvelachtig terrein, alles is wit, het vriest ca 20C. De ditch ligt vrijwel vol met sneeuw dat erin is geschoven met de Graders (sneeuwschuivers). De zon scheen en Blue Sky.  Het laatste stuk (30km) zie je zo nu en dan een Native nederzetting. Verder is het eenzaam.

Na Grande Cache volg je de Smokey River in Noordelijke richting. Eerst door het dal, min of meer de canyon. Na ca 50 km vervolgt de weg heuvelopwaarts over de canyon rand.  Onderweg alleen een open kolenmijn, alle kolen worden in een elektriciteits centrale geschoven.  Een dampende koeltoren en  een smerig rokende kolen “kachel” met van die typerende gele rook.  Alles is zwart, de terreinen, de hellingen, de bandtransporteurs en de gebouwen en auto’s. Allemaal kolenstof.

De gehele weg weinig beesten te zien.   We zien een coyote, Riny een deer en een wapity. Ik hou de ogen op de weg. Zo nu en dan een auto in de ditch waardoor je wakker blijft. Een was er totaal uitgebrand.  Drie uur later zijn we in Grande Prairie.

60st BDay.

Another day at work.  Dat was het eigenlijk. We waren in Grande Prairie, zo’n 300 km noordelijk van Hinton.  Omdat we ’s woensdags wat tijd over hadden, zijn we ook even langs de Harly Davidson Shop gereden aldaar. Even op een “model” gezeten. Daar zetten zij op verzoek een ander stuur of zadel op net zolang totdat het lekker past. Aan dit model heb ik me ook even vergrepen. Ik heb zelf een Ultra Classic en dat is iets anders dan een Soft Tail. Zeg maar andere maten dan de bekende 85-55-85.    ’t Ultra hoge stuur van Easy Rider bevalt me helemaal niet. Ik moet nog een zadel hebben waarbij ik 7 a 8 cm verder naar achter zit.  Da’s nog eens zoeken. Heb een adres van iemand in Edmonton die m’n huidige zadel op maat kan vermaken.  Over ideale maten gesproken. Iedere keer dat de motor gasten hier zijn hebben ze allemaal zonder uitzondering een of ander HD – T-shirt aan. Maar dat leek me helemaal niets. Nu stond Riny bij die shirts te kijken. Allemaal veel te opzichtig voor mijn idee.  Uiteindelijk een of ander retro shirt gevonden dat m’n goedkeuring kon wegdragen waarbij de maatvoering lastig was.

Harley_shirt

De langdurige winter zonder vele duurtrainingen  heeft toch z’n weerslag op die maatvoering en aan double of triple XL wil ik niet aan. De andere dag werd ’t kleinood me geschonken hetgeen ik in dank aanvaardde met een bijpassend flesje 12-jaar oude single malt Glenfiddich wiskey welke tot m’n verrassing bijzonder goed smaakte. Van de single malt ook wel eens verschrikkelijk bocht geproefd. Dat was dus een gedurfde geste van Riny. Eigenlijk vond ze het geen kado’s maar meer een ondersteuning van de felicitaties. ’s Avonds samen gegeten bij Earl’s.

Alberta winter.

Toch nog iets over het weer en de weerslag daarvan. In november en december best al wel wat fikse vorst gehad. En voldoende sneeuw. De eerste maanden van dit jaar veel kouder dan vorig jaar. Maar in februari ook een week van zachter weer waarna het er weer dik op ging met een hele periode van tussen de 30-40  “below” zoals ze dat hier zeggen.  Door die volgorde schijnt de vorst dieper de grond in te gaan. Gevolg van allerlei bevroren water leidingen en rioolsystemen. De laatste week hebben we in ons eigen huis zonder water gezeten. Da’s lastig. Alle cabins en hostels waren ook bevroren (water en riool). Terwijl we afgelopen dinsdag 35 gasten kregen. Alle bedden van een hostel (6 stapelbedden) gedemonteerd en in een vergaderzaaltje onder de Main Lodge weer opgebouwd. Zo konden we ze toch plaatsen. Hadden het overigens wel koud gehad omdat de thermostaat welke ze niet konden vinden te laag stond.

Vandaag kwam er een groep van 40 personen. Dus we moesten alle cabins beschikbaar hebben en niets werkte er.

De hele week gebeld met firma’s die een grote stoomtruck met stoomlans hebben en een vacuumtruck om het water op te zuigen.

Big_trucks

Na 86 telefoontjes eindelijk gisteravond om 21 uur komt die eraan. Eerst ons huis gedaan. 10 meter van ons huis tot aan de well pomp  welk op 20 meter van ons huis de grond in gaat, op een diepte van 3 meter bevroren. (de well gaat overigens 60 meter diep de grond in. Die pomp was doorgebrand en al vervangen ’n week eerder) Dat had ik al uitgezocht.  Dus spuiten, vanuit de kelder van ons huis de grond in met de stoomlans aan een 8mm kunststof leiding in de water leiding van 25mm. Druk 180 bar en 100 graden C. Na 10 minuten spuiten zijn ze erdoor. Vlug de stoomslang eruit en de water leiding weer monteren. Moet allemaal binnen 30 min anders bevriest het weer. Daarna ’t water constant laten lopen  totdat het ijs uit de leiding weg is. Rondom, op 3 meter diep is het bevroren.  Hoe en wanneer dat verdwijnt is me nog niet duidelijk. Ook is me niet duidelijk dat men al 40 jaar dit Centre hier draait in allerlei functies en deze problemen nog voorkomen. Maar goed het liep weer.

Vervolgens een voor een alle ander gebouwen aangepakt. Het vriest inmiddels -15C. Net zolang doorgegaan totdat, tot m’n eigen verbazing, alle gebouwen weer water en riool hebben behalve 2 hostels. Die hebben we eerst toch niet nodig.  Midden in de nacht besluiten we dan te stoppen. Gezamenlijk nog een biertje gedronken op het succes.  Vreemde gewaarwording dat ’n afsluiting van zo’n projekt zo’n ontlading kan geven

Vandaag de gasten doodgemoedereerd ontvangen nadat Riny alles nog weer eens schoongemaakt had.  Voor die gasten is het normaal dat alles werkt alhoewel deze winter door iedereen als behoorlijk extreem wordt ervaren en iedereen deze problemen kent.  De club blijft tot zondag.

Volgend weekend nog een groep van ’n man of 40 voor 3 nachten.

Vervolgens een paar weekjes gas terug.

Vanaf deze plek ook regelmatig ’t wel en wee van onze mooses op de buhne gebracht. Om de paar weken zie ik ze nog wel eens.

Moose & Calf_1

Nu bij -25C liggen ze hier in de sneeuw doodgemoedereerd te herkauwen denk ik. Geen last van wat optrekkende kou.

Iedereen nog bedankt voor de leuke 60st BDay reacties.!!!

Leo tot ziens in Holland.

Advertenties

3 gedachten over “60st BDay. March 10th, 2011”

  1. Leuk stuk weer!! Mooie foto’s ook en leuk om te zien hoe jullie er op een beurs bij staan daar. Kan niet wachten tot jullie hier zijn! 🙂 Knuffel uit Amsterdam 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s