Terug op Blue Lake. May 8th, 2011

Calgary

Op 19 april kwamen we weer aan op Calgary Airport. ’n Verademing om rechtstreeks te vliegen. Riny had nog 100 piek in mij geïnvesteerd om met meer beenruimte te kunnen vliegen. D.w.z. zowel heen als terug bij de nooduitgang ‘n plekkie. Heerlijk is dat. Te gek eigenlijk dat je om fatsoenlijk te kunnen zitten, gedurende 8-9 uur, extra moet betalen. Na de landing even een telefoontje naar ’t parkeerbedrijf. Dan halen ze de auto van de P-plek en parkeren ‘m bij de ingang met de auto al lekker warm Een shuttle vanaf de luchthaven naar de P zat er ook bij in + de parkeer kosten. Dat hadden Diny of Ernst overigens ook wel inclusief willen doen. $99 voor 3 weken. Maar we moesten $125 afrekenen??? Daar is Riny nog mee aan ” ’t rechten”. (inmiddels 12/5 bericht gehad van een $26 kado voucher, zo zijn die Canadezen ook wel weer)

Vervolgens naar ’t Hotel van H & M alwaar we de sleutels van de auto van Hans “in ontvangst” namen zodat we de auto weer mee terug konden nemen. Hans had het ook wel gehad hier. Vanaf half januari alleen in ’t eerste huis gewoond, deze winter veel sneeuw gezien. (overigens vanaf januari niet zo veel meer geruimd) Nog wel 2 keer een paar dagen gezelschap gehad maar hij had het helemaal gehad. We hebben ook nogal wat technische storingen voor de kiezen gehad. Lekages, bevroren water leidingen en riolerings systemen en overstromingen. Ik weet niet anders sedert onze komst hier maar voor Hans was het een eye opener. Hij had nog net tijd om de sleutels te overhandigen ergens in Calgery ipv een uitgebreide overdracht op Blue Lake. Ja het is een hard leven in de Canadese wildernis.

Met twee auto’s terug naar Hinton dus.

In Calgary richting Canmore raakte ik Riny al bijna kwijt maar ik dacht ze vindt de route richting Banff wel en aldus geschiedde. In Canmore zouden we Ruurd oppikken. Na even zoeken idd op de afgesproken plek niet zo heel ver van z’n logeer adres. Omdat het inmiddels al vrij laat was geworden, en het gesprek met H&M niet in de kouwe kleren was gaan zitten, stelden we voor om in Canmore een bed te zoeken en Ruurd weer terug te sturen naar z’n vrienden en nest. Wij vonden een soort hostel en pikten hem de andere ochtend op waarna we samen richting Hinton koersten.

Ruurd.

Ja een apart hoofdstuk aan hem wijden. Vorig jaar al een markante verschijning op Blue Lake maar dit jaar lijkt hij wat rustiger. Er is ook geen katalysator .

Ruurd5

Eerste taak is om alle Low Rope Course hindernissen te inspekteren en weer strak op te spannen. Ik weet niet of de parkours commissie nog weer gauw langs komt om te controleren maar we willen geen ongelukken ook al is het een low rope. Ook willen we er nog wat “groene” oftewel eenvoudigere hindernissen bij zodat kids niet zo snel behoeven te passen al ze niet echt kunnen touwklimmen of geen macht in de armen en handen hebben.

Groepen

Inmiddels alweer een aantal conferentie groepen hier gehad. Eén groep zal van de zomer iets verderop aan Gregg Lake verblijven met 600 man. Wij leveren een aantalzaken toe als Low Rope Course en wat food dingetjes (voor 600 man cake). De organisatie van deze groep was afgelopen dagen hier om e.e.a. voor te bereiden. Wij zullen t.z.t. wat zaken toeleveren

Trade Show Hinton

In Hinton hadden we nog een beurs.

Stand_hinton

Gedurende de beurs kwam nog het idee om een klimtouw op te hangen in/naast onze stand. (aan de dakspanten van de hal) Met wat kunst en vliegwerk lukte het om, ’s avonds voor de beurs, een dun touwtje door het vakwerk spant te gooien. De andere ochtend tijdens de beurs ophangen. Met het dunne touw een echt 11mm klimkoord erover getrokken.

Ruurd4

Ruurd aan ’n 11 mm koordje in de nok.

Ruurd klom erin met enkele schuif prussiks en knoopte ‘t 32mm klimtouw met een mastworp om ’t spant. 8 meter hoog met veel bekijks. Ruurd is een klim instructeur dus dat was wel verantwoord. Vervolgens gaven Netty en Ruurd telkenmale een demo omtrent hoe te klimmen. Dat trok wel bekijks. De bezoekers en zeker de kids waren verbaasd dat je zomaar met een voetklem in ’n touw kon klimmen en kunt blijven zitten zonder je handen te gebruiken.

Fietsen.

Omdat m’n fiets conditie niet geweldig was in Nederland zijn we hier maar een paar keer stevig en grens verleggend aan de bak gegaan. We is met m’n fietsmaat hier: Ruurd. Vervelend aspekt is daarbij dat hij telkenmale boven op de bult triomfantelijk naar beneden staat te kijken alwaar ik met een rood aangelopen kop aan kom fietsen.

Resultaat van die traingen was ’n afspraak om zondag (May 1st) naar Jasper te fietsen met de ATB’s. Zo’n 100 km, Riny zou ons oppikken na een biertje en lunch bij Whistlers Inn in Jasper. Geweldig vooruitzicht.

’s Ochtends eerst de groep “weghelpen”. Oftewel helpen in de Main Lodge met ontbijt en opruimen. Daarna de geest een beetje vrij om te fietsen. Vlug rugzakje in pakken zodat ik als immer weer te veel bij me heb. Er zijn geen drinkposten dus voor 5 uur 3 liter drinken mee. Na enig rekenwerk is dat 3 kg. Nog wat schone kleding voor afterwards, ’n fietsslot, wat gereedschap, bandenplak, maar geen fototoestel……. hetgeen me later speet.

Daarna snel van start. Ruurd stond al klaar.

Hij sprong al snel na de start weg, we moeten namelijk via Highway 40 naar het zuiden eerst een bult over en dat zijn dus eerst 200 hoogte meters. Daar is hij veel lichter en sterker in dus ik liet ‘m en moest ‘m laten gaan. Na die top 400 meter dalen tot de brug over de Athabasca. Daarna weer wat omhoog om uit het rivierdal te komen. Na een uur dus ging de koers westwaarts richting Jasper met de sterke wind pal op kop voor de volgende 75 km. Met de auto denk je dat het vrij vlak is maar fietsend zijn er nogal wat hoogte verschillen. Onwillekeurig moet ik denken aan de niet-klimmers in de Rond van Frankrijk. Fietsend door het westen en noorden van Frankrijk worden het “vlakke etappes” genoemd. Bult op loopt m’n tempo dan ook sterk terug. Vreemd genoeg heeft Ruurd de smoor in tegen de wind in. Halverwege moet hij er al ’n keer vanaf. Alhoewel ik geen geslepen fietser ben snap ik wel hoe hij er dan bijstaat. Kat in ’t bakkie!!!

We drinken daarom (gratis) koffie met muffin bij Pocahontas. Hij knapt er zienderogen van op en als we weer wegfietsen denkt hij dat hij de hele wereld weer aan kan. Weer goede benen!! Onervaren als hij is neemt hij daarna direct heldhaftig de kop,  voor een paar km om dat de gehele verdere route niet weer te doen. Wind is vervelend maar deert me niet zo dan heuvels. Diverse keren haakt hij af en we rusten een paar keer. Een keer stort hij geheel in en gaat uitgeteld op het asfalt liggen. Sjit geen camera! Geef me 5 min smeekt hij. Ik geniet met volle teugen om deze jonge God zo volledig ineen te zien storten. Maar ik ben alleen en kan m’n vreugde niet delen en heb geen camera om dat later alsnog met anderen te doen. Hij is werkelijk helemaal op…….. in z’n benen. Praten doet hij nog wel. Uiteraard heb ik dat ooit ook wel eens meegemaakt. In je eentje is dat vervelend maar als je met anderen bent moet je steeds weer en je kunt niet meer. Genieten…….. Uiteindelijk zijn we bij de afslag Jasper. Nog een klein klimmetje tot de bebouwde kom. Ik denk nu wacht ik maar niet meer, hij komt er wel. Moe maar voldaan meld ik me in Jasper bij Riny. Na enige tijd komt ook Ruurd fietsend binnen. De boodschap was duidelijk. Ik moedig hem aan om zich ook snel om te kleden zodat we een biertje kunnen pakken en een Bison burger bij Whistlers Inn. Zondag middag altijd de Jam session. Helaas vandaag niet maar er wordt wel geschonken, gedronken en gegeten. En zo deden wij dat ook.

Brule Rodeo.

Gister, zaterdag May 7th, naar Brule voor de plaatselijke jaarlijkse rodeo. Heel kleinschalig maar een echte met alles erop en eraan behalve grote kerels die op een stier kruipen die hebben we niet gezien.

Lookout
De hokken vanwaaruit wordt gestart met daarboven de regiekamer.

Maar er is een heuse coral met stalen leuningwerk, hokken waarin de beesten zitten opgesloten. Hokjes waar de deelnemers op de beesten plaats nemen en starthokken. Boven op alles een echte cabin als centrale regie kamer met geluids installatie en prijzen voor elke categorie.

Verder als attracties:

-Sheep riding. Categorien 5 and under, 6-12, 13-17.

-Idem op kalveren.

-Met paarden tussen pionnen doorrijden. Weer alle categorieën.

-Te paard vlaggen oppikken en verderop in ’n ton gooien. Alle cat.

-Kalf met een lint loslaten en te paard full speed ’t lint pakken door ladies (Cow redecorating)

-Steerriding alle cat. jongens.

-Resque riding. Iemand snel oppikken met een paard en getweeën op het paard terug racen.

-Wild cow milking. En hele groep koeien met kalveren in de omheining. 3 teams van 3 gaan met lasso een beest vangen en wat melken (symbolisch) en de eerste loopt met de melk naar de jury. Hilarisch!

Onder de pauze zowaar een stukje dressuur waarbij een 15 tal vrouwen te paard een show paardrijden weggaven. Ik denk dat een echte choreograaf medewerking had verleend voor de patronen welke gemaakt werden.

Laura_VInson

Laura Vinson stond boven in de regiekamer een western te zingen waarbij zij zich zelf begeleide op gitaar. Gister was ze even op Blue Lake en vertelde ze dat de dressur proef veel langer was dan de song en dat ze er al improviserend wat coupletten bij had verzonnen tot het eind van de proef. Wij hadden er niets van gemerkt. De tekst is me ook ontgaan.

Ruff_out

Heel sfeervol. Je voelt je echt in het Wilde Westen met de blik op de bergen met besneeuwde toppen. Onder de pauze een fully dressed hamburger met coke.

Bull_ride
Prachtige (soms zeer) jonge durfals, die ook soms maar 2 seconden op zo’n beest zitten. Toch gaat het meestal goed en is er geen blijvende schade.

’s Avonds vieren we Ruurd z’n verjaardag. Volgens eigen zeggen zat hij een week lang in de quarter life dip, na ’t fietstochtje. Maar hij was weer vrolijk, Julie en Pete waren ook uitgenodigd en we aten buiten bij het kampvuur alhoewel het wat fris was.

Pete

Pete laat zich ’t verjaardags maaltje goed smaken.

Toen het eten net op was begon ’t wat te regenen zodat we bij de warme houtkachel vervolgden om onze medewerkers niet de ziektewet in te jagen.

Zondag nog even gewandeld, inspectie rondje Duck trail.

Goose

Langs de waterkant is het ijs weg. Maar deze goose landt op het ijs en is wat verbaasd dat ’t dit jaar zo achterloopt.

Eergister ook de Duck trail gedaan waarbij we op de route een “deer” tegen kwamen die aan het einde van ’t latijn was en uitgeput naast de trail lag. Ik dacht ’n dag later er zal wel een hoopje botjes liggen maar we konden haar niet terugvinden. Maar voor zeker is ze nu dood en opgepeuzeld. Niets gaat verloren in de wildernis.

Later zaten we thuis te genieten van een rustige zondag middag. Omdat het heel dichtbij huis iets warmer is staat er iets meer groen gras. Dus de “deer” is dat ook niet ontgaan en ze staan op 1 meter van het raam te grazen.

Deer

Deer1

Als Riny de camera pakt kraakt de vloer van de woonkamer en kijkt ie op maar gaat al spoedig door met grazen.

Deerhead

Het in December afgeworpen gewei groeit al weer aardig.

Zondag via de internet radio genoten van de winst van Twente op Ajax voor de beker . De winst van Twente was wel lekker. Dat gedoe bij Ajax en de wijze waarop staat me wat tegen. Nu begint de spanning te groeien voor Zondag. Twente 2 x achter elkaar kampioen zou toch mooi zijn. PSV gelijk tegen Grunn???

De temperatuur begint hier ook op te lopen. Gister bijna 20C. Morgen zaterdag “willen ze” 24C. Da’s wel lekker. Ik denk dat ik de brommer even van stal haal. Heb er alweer enkele ritjes Hinton opzitten maar ik zou wel wat verder willen.

Leo, donderdag de 12e mei, 2011.

Advertenties

Even terug thuis / 60e B-day vieren! April 27th, 2011

April 2011 was een periode zonder boekingen, waardoor we kans zagen om even terug te keren naar ons huis in Vorden. We proefden de geneugten van een rechtstreekse vlucht Calgary-Amsterdam. Een ruim 8 uur durende vlucht is goed te doen zeker als deze met een beetje rugwind nog voorligt op schema. Na de vlucht, met de trein naar Vorden waar we rond de middag arriveren. Diny heeft de thuiskomst opgefleurd met een gevulde koelkast, flesje wijn en bloemen op tafel en ’t huis op temperatuur. Da’s lekker thuiskomen!!

Vrijdags ’n dagje bijkomen, wat klusjes rond het huis, boodschappen voor de komende 3 weken en zo. Riny heeft nog een (60) verjaars partijtje opgezet voor mij waarvan ik niet op de hoogte was. Dat zou wat gespreid zaterdags en zondags gebeuren op z’n Canadees. (iedereen neemt wat mee in deze, omdat onze kelders niet gevuld waren). De kids komen binnen dwarrelen en het wordt nog wat laat die vrijdag. Ook nog een goede daad verricht en me ingeschreven bij Strada Sport voor een dagelijkse update van m’n been spieren en knie. Gelijk er maar even stevig aan getrokken zodat ik ’s avonds al met een behoorlijk verzuring in de bovenbenen zat. Maar dat haal ik er zaterdags wel weer uit met wat soepele spinning oefeningen op een lage intensiteit dacht ik nog. Leone vergezelde me en onderwees me hoe je een proefles arrangeert ook al zou je zelf de instructeur wel de weg kunnen wijzen bij Strada.

Zaterdags toch relatief vroeg uit de veren. Zat om 8 uur al aan de koffie met een zwaar hoofd. Ik weet niet meer onder welk mom ik er zo vroeg uitgetrommeld ben. Half negen komt Henk Griemelink ineens binnen lopen, leuk die jongen deugt. In fietskleding: Dat deugt niet. Ik weet dat Henk sportief nogal bezig is om de benen er weer goed onder te krijgen dus het verwondert me niet heel erg. Of ik ’n eindje mee wil fietsen? Nou ja vooruit. Voel me niet bepaald in vorm. Ik haal ff de race fiets van de zolder, Ok? Ik denk met de race fiets kan ik ‘m wel aan. Boven gekomen de fietsbroek aan, kijk nog even uit het raam en zie een ATB’er langskomen die wat treuzelt voor ons huis.

Ik denk: ” ’t Spoor zit niet dicht, wat treuzelt die vent??” Kijk nog eens goed en herken de fietshouding. ’t Is Frits. Sjit dat deugd helemaal niet.
Met de racefiets en te strak in de kleding naar beneden en daar zitten Johan en Herman al in de keuken. De situatie wordt onbeheersbaar. Er druppelen er nog meer binnen, Hanny, Jansje, Ernst & Tonnie ook nog, Even later ook nog Harry en Andre. Dit is pure georganiseerde misdaad. Wie zit erachter? Riny, Henk ’t blijft gissen Maar goed ook wel weer leuk maar dan had ik gisteravond om 10 uur m’n bed moeten opzoeken en als iedereen me uit de wind houdt moet ’t lukken maar ik hou m’n hart vast.

ATB_2011_3

Zes maand op m’n kont gezeten. Henk heeft ’n idee van ’n mooie route, maar Johan heeft ook ’n route in z’n GPS. Nou ik kan ’t van te voren al wel dromen en heb zo m’n alternatieve routes in mijn hoofd. Gelukkig heb ik ook nog wat volgelingen … had ik m’n eigen fiets maar, maar die staat in de Rockies. Alle argumenten worden me uit handen genomen als ik de beste fiets uit ’t peloton krijg toebedeeld. ’n Ietwat klein uitgevallen helm op een ietwat te groot rood hoofd, ook een ietwat te klein uitgevallen fiets en ’t zadel wat te laag samen met een ietwat te klein uitgevallen fietspak want ik ben wel wat aangesterkt in Canada . Zo gaat het vast wel lukken…… Mooi weer, dat wel en na 1,5 uur zit ik naar adem happend bij Henk in Barchem op de koffie met (Erna’s eigen gebakken) appelgebak lekker in het voorjaars zonnetje samen met gasten die me na aan het hart liggen maar m’n hart bepaald niet ontzien.

ATB_2011_2

’t Kan niet stuk. De terugweg naar Vorden scheurt het peloton in stukken, ik maak onderweg nog een praatje met Jan Visschers (heeft ook een soortgelijk knie kwetsuur opgelopen) , daar had ik wel tijd voor. ! Al met al een geweldig weerzien en ik was met de neus op de feiten gedrukt.

ATB_2011_1

’n Beetje rood aangelopen toch nog bijtijds weer bij de groep, nog net op de foto.

’s Middags komen er onverwacht wat mensen binnen vallen, Henk & Erna met de kids en Hetty (ook al met een zelf gebakken appeltaart) Nog steeds had ik niks door……… van de uitzonderlijke organisatie hierachter. Maar om me niet geheel onvoorbereid ’n eigen program op te laten zetten liet Riny toch wat doorschemeren.

Survival
Zorgen daj ’n betjen betiets bunt dan heb ze wa ruumte!


Vanaf dat moment Gods zegen over Gods akker. Nou ’n zegen is altijd goed. Vrijwel iedereen kwam langs om me welkom te heten in de volgende club “de Sixties”.

60e_1

Soms was het druk, zodat er een soort windowdressing ontstond.

Ook zondags vervolgde dit programma zodat we met vrijwel alle Hollandse vrienden en family weer wat hebben bijgepraat. Door alle drukte de RVV (Ronde Van Vlaanderen) gemist. Annemiek van Vleuten had op de zaterdag de dames aflevering gewonnen dus we waren in de mood voor een goed Nederlands resultaat.

Met Jan Kuiper en Guus afgesproken om een bike tochtje te gaan maken e.k. vrijdag.

Op maandag eerst maar weer eens de sportschool, waarna om 11 uur Ruurd even langs komt om bij de praten over z’n komst eind April naar Blue Lake. Hij helpt ons ’t voorjaar door.

Dinsdag een proefrit gemaakt met Jan z’n Honda Varadero . Bedoeling is dat Jan vrijdag zelf op z’n Yamaha 650 cc gaat rijden op vrijdag en ik op zijn machine. Guus uiteraard op z’n eigen BMW. ’s Middags komt Henk Griemelink nog aan om te helpen met ’t opruimen van de garage. Als iemand anders dat doet gaat het stukken sneller. Hij neemt in no time afscheid van dingen waar ik uren mee zit te zweten. Daarna nog wat cleaning van de tuin. Een effectieve middag.

’s Woensdags de aandeelhouders vergadering van m’n voormalige werkgever ForFarmers. Sedert enkele jaren “beurs genoteerd” en dat zelfs als cooperatie. In de Grolsch Veste in Enschede oftewel de thuisbasis van FC Twente. Resultaat was goed, veel voormalige collega’s en bestuurders en boeren dus een leuke bijeenkomst om naar af te reizen. Dat de boeren nog moeten wennen aan het verschil tussen een leden- en een aandeelhoudersvergadering behoeft geen betoog. Misschien moeten de leden nog worden bijgeschoold tot aandeelhouder. ’t “Vak bekwaam” volgen van ’n directie lijkt me altijd zinvol.

Donderdags komen enkele 2012 stagiaires langs. Als een soort van sollicitatie gesprekken. Ben wel enthousiast over die gasten. Hayo nam eigenlijk het initiatief maar had ook nog een studie genoot die ook wel oor had naar een Canada avontuur. Dus dat lijkt iets moois te gaan worden.

Vrijdags: Go for a ride! “Sadlle the horses at 11AM”

De integraal helm van Jan kon ik net over de oren krijgen. Dus Jan heeft z’n kop toch iets slanker dan ik. M’n oren zitten dubbel en zonder een breinaald krijg ik ze niet “ontbloemkoold”. Ik denk: “Ach we zitten zo aan de koffie!”. Toch drukt dat na een half uur. Jan trekt hard weg met z’n Yamaha en passeert enkele trage landbouwwerktuigen en vrachtwagens richting Hengelo (G). Ik moet ff alle zeilen bijzetten om soepel te volgen. Hij heeft duidelijk meer expertise en souplesse dan ik. Guus volgt soepel. Na ’n uur gaat het beter. Ik heb wat meer vermogen en dat compenseert. Op de dijk na Lobith toch nog even het verschil maken. Heb moeite om Jan te volgen. Naar adem happend drinken we koffie in Spijk op de dijk. Zalig om de trage scheepvaart op de dijk, van zo hoog, lekker in het zonnetje te volgen.

Rijnkade

De eigenaar van de uitspatting komt de hand schudden en melden dat hij blij is mij weer te zien. Ik was er nog nooit geweest, ’t lag buiten de actie radius met de race fiets en bovendien na een heel stuk boven op de dijk, pal in de wind, veel te ver voor mij. Met die wind niet mijn ding.
Vandaar via Arnhem naar Nijmegen. Stukje autoweg, rotonde Nijmegen net over de Maas en dan weer richting Duitsland. Ik dacht dat Jan enkele dijkjes miste welke ik ooit met de race fiets al eens heb gedaan. Weer koffie in Kalkar op het marktplein ’lekker in de zon mit Apfelkuche und Sahne. Ik wilde daarna nog even naar Rees om bij Herrn Thesink und Brinkmann eine Tasse Kaffee zu trinken. Maar Jan miste ook deze dijk. Voor je het weet heb je er 200km opzitten en ben je inclusief koffie 4-5 uur verder. In die tijd meer rotondes, afslagen, stoplichten en drempels gehad dan in een jaar motorrijden in Canada.
Oftewel weer veel leermomenten en km in Europa!! Daarbij, veel in dank aanvaardde, wijze adviezen van m’n kompanen.

’s Avonds kwam Maarten nog ff op bezoek. Ik had nog wat kleding besteld via z’n werkgever Zwerfkei in Woerden. Hij reisde met name naar het oosten des lands af voor een WFA (Wilderness First Aid) cursus. Heerlijk om even bij te praten. Aanvankelijk zou hij een dag later komen maar dat leek ons en ook hem niet verantwoord. Er zouden dan namelijk 15 bloedmooie jonge intelligente vrouwen in huis rond dartelen en dat zou een overbelasting van zijn fragiele systeem kunnen betekenen. Beter voorkomen dan genezen zeg maar. Dus Maarten vertrok vroeg in de zaterdagochtend ver voor de eerste arrival.

Zaterdag “21 diner Leone”

Een begrip in ’t studentenleven als je bent aangesloten bij een studenten organisatie. Leone is inmiddels 24 jaar jong maar dat diner zat nog in het vat totdat er zich een mooie gelegenheid voordeed en wij ook thuis waren. Dat is een voorwaarde ouders en broers en zussen horen erbij. Gedurende de dag nog wat voorbereidingen voor het diner ’s avonds rond zessen. Het zou een Canadees getint festijn worden. Dus had ik twee joekels van Sockeye Zalm besteld bij de visboer in Lochem. Omdat deze te groot waren voor de BBQ, en er toch 15-20 moten van moesten worden gemaakt de beestjes maar gelijk in moten gesneden en aldus op de BBQ bereid. Geheel passend maakte Riny er allerlei Canadese toebehoren bij.

21

Zondags: “The day after the diner before” .

Natuurlijk moesten al die vrouwen eerst wakker worden. Omdat zij nog in het studenten leven staan is dat veelal niet al te vroeg maar er stond toch al, hoe kan het ook anders, een Canadees ontbijt klaar. Na deze geste vertrokken de meesten weer naar hun eigen bezigheden. Heel leuk om nader kennis te maken met de meiden waarmee Leone lief en leed heeft gedeeld in Grun. Ook leuk en leerzaam om tijdens het diner wat meer te horen omtrent haar gedragingen in Grun de voorbije jaren.

Heel leuk dat Annemiek ook nog even langs kwam. En passant zag ze ook de finale van Parijs-Rouxbais, waarvan me de finish ook weer ontging omdat Paul compleet in motorpak en natuurlijk z’n snelle BMW binnen kwam. Die wilde ik ook even bekijken.

Maandag de 11E fietsen met Johan P. Keek ik erg naar uit??  Daarna zouden we gaan eten bij hen thuis. Aldus geschiedde. Of Johan nu met mij ging fietsen of ik met hem weet ik niet meer. Ik was blij dat we in Bronckhorst aan de koffie zaten onder een heel lekker zonnetje. Om niet helemaal uit de toon te vallen stelde ik voor om via Keijenburg en Hengelo terug te fietsen (eigenlijk omdat ik ’t gevoel had dan merendeels met de wind in de rug te fietsen waarin ik me een beetje vergiste.
Als de benen niet willen heb je altijd wind op kop!

Dinsdags op koffie bij de Egginks. Tonny kwam net terug van een kleine ingreep waar hij zich moedig doorheen sloeg. Een week later wist hij van niets meer toen ik vroeg of de hechting nog jeukte. Dat zijn de echte! ’s Avonds ’n borrel bij de fam. Hutten. Bennie was met dochter Eveline bij ons geweest in Hinton in Februari. Dus we zouden een leuk Lochems restaurant opzoeken om wat herinneringen op te halen van de reis. ’t Werd Rest. Scholten aan het Lochemse Marktplein. Heel gezellig gegeten.

’s Woensdags met ’t Olde Viefde naor Bakker. Altijd een ongekend succes. Alhoewel we Harry & Riet, Jan & Willemien, Henk en Joke al hadden ontmoet, en een beetje bijgepraat, hadden we toch het gevoel dat we nog een keer “onder vier ogen” met elkaar uit moesten. Hoe de bijeenkomst tot stand kwam weet ik niet meer maar in no time zaten we bij Bakker met als bindend element “Haantjes eten” . Klaas had nooit kunnen denken dat dit nog eens alibi zou kunnen zijn .

Olde5e

Na ’n biertje met zijspan of ’n wijntje zat ’t goede gevoel er al snel in. ’t Uitgangspunt “Haantjes eten” hielden we hoog want de meesten hadden dit nog nooit ondergaan. Gezien de eindafrekening heeft ’t niet alles gekost, ’t merendeel was consumpties denk ik. Heerlijk zitten confereren over alles en nog wat, ’n soort bijeenkomst welke we hier toch wel missen. Misschien dat ook daarom deze sessie zo waardevol is.

Donderdag en vrijdag naar Grun. Op bezoek bij Kim en Martine.
Eerst dus naar Kim’s werkplek. Paramedisch Centrum voor Reumatologie en Revalidatie.
Werkelijk een optimaal geoutilleerd Centrum. Bekijk even de foto’s. Alles is er om volledig te revalideren. Menig fitness Centrum zou er stinkend jaloers op zijn. Kim kan er haar ei volledig kwijt en ’t is ook echt haar ding! We genoten van de rondleiding. Martine was gedurende onze tijd in Ned. druk met de voorbereiding van een tentamen. Zoals zij is springend van de ene emotie in de andere. Geconcentreerd studerend, volledig uit ’t dak gaand van onbegrip, hyper worden omdat het niet wil, en alle toestanden daar tussen. Het is ook een der moeilijkste tentamens welke ze heeft. ’n Pittig vak. Uiteindelijk gaat ze berustend naar het tentamen en komt er gematigd optimistisch uit. Dat zegt ons niets. Ingehouden optimisme? Voorbehoud op een negatief resultaat? Je weet het niet en zij ook niet. Uiteindelijk hoorden we 2 weken later een jubel uit de hemel. ’n 7!!!!!! Da’s genieten!!! Maar in onwetendheid gingen wij naar Kaap Hoorn, kennelijk een van Martine’s favorieten. Een merengebied in Zuid-West Grongingen met een heeeeeeel gezellige buitentuin aan het water met heerlijk zittende bankstellen waar je badend in de brandende voorjaars zon uren kunt chillen met een glaasje wijn of een verderfelijke bittergarnituur. Studeren valt echt niet mee.!

Zaterdags thuis. Beetje orde op zaken stellen. Met Tonny nog even kijken naar wat onvolkomenheden die hij de komende weken wil herstellen. Victor komt later in de middag met z’n vaders motor binnen knallen. Mag ik ff? Had al even een helm geregeld via via. Eigenlijk wilde ik de helm van Jan kuiper weer ophalen. Dus ik kwam bij Jan via de achterdeur binnen. Jan was werken da’s zul je net hebben, hij heeft de betreffende helm mee. Sjit!! Hij heeft nog twee andere maar die zaten nog krapper. Integraal helmen dus daar buig je niets aan. Ik had nog bloemkool oren van de eerste rit maar dat was m’n eigen schuld. ’t Geluk was met me. Bert Regelink was ook juist bij Jenny de krant brengen. Bert zegt je kunt wel een helm van mij lenen. Bert was ook wat gegroeid en ik wist niet of de helm z’n jongste of een gedateerde maat had. Kom maar passen zegt hij. Nou paste perfect dus zo’n groot hoofd heb ik nou ook weer niet!

Dus ik was gereed voor ’n ritje op zo’n BMW 1300 o.i.d. Dat moest snel voor ’t eten worden afgewikkeld. Via Linde-Medler-Ruurlo-Leo Stichting richting Beltrum en daarna snel weer naar Vorden. Als je wilt kun je snel terug zijn met wat bekeurings risico’s weliswaar. Leuk om op deze wijze met diverse verschillende motoren wat rij ervaring te hebben opgedaan.

Zondags met Tonny & Henny en Ernst & Diny en Kim & Sebas naar “de Slof” voor ’n afsluitend etentje.
We hadden ook nog bezoek uit Kloosterburen. M’n nichtje Anne komt deze zomer met haar dochter Paula en Arnold naar Blue Lake. Paula blijft dan een tijdje.

Maandag naar Amsterdam want daar heeft Leone haar residentie. Midden voor ’t RAI gebouw. Via een complexe route kun je nog net parkeren voor de deur. ’n Wandeling gemaakt in het Amstelpark. Daarna met Victor de Motor RAI bezocht en natuurlijk ook de auto’s. Bijna hardlopend langs allerlei modellen en merken. Was leuk. De eerste Auto RAI ever! Daarna eten in de stad met z’n vijven (ook Martine) in “De Overkant”. Heerlijk om dat samen met de meisjes en Victor en Sebas zo te doen.

We overnachten in een hotel vlakbij Schiphol. Martine en Leone zijn ’s ochtends aanwezig om ons uit te zwaaien op Schiphol. Kim is hard aan ’t werk.

Met een heel aantal mensen hadden we graag ook nog een nader treffen willen organiseren maar dat wilde maar niet lukken. De tijd is beperkt tot die drie weken en alle programma’s moeten dan daarin passen. Zelfs ik kan maar drie keer per dag eten of drinken. Drinken lukt wel vaker maar dan kan ik weer niet fietsen of lopen of fitnessen of motorrijden.

’t Waren drie heerlijke weken !! Dank aan iedereen
voor die geweldige tijd! Daar teren we weer even op!

Leo