Meijer-Galema

Al geruime tijd geleden hoorden we van Annemieke dat ze plannen hadden om naar Canada te komen. Natuurlijk weten we dat zij hier niet voor het eerst zijn. In haar studietijd heeft zij namelijk al diepgaand onderzoek gedaan naar wat relaties tussen Nederland en Amerika.

Da’s wat anders dan Canada. Maar als je in ’t verleden aan het wroeten bent kom je natuurlijk ook wel wat tegen van Canada en haar immigranten. Ze heeft zelfs een hele tijd in Kent gew1oond.  Dus kent de omgeving.

Zij kwamen in Calgary aan, huurden een auto, en reden naar Edmonton om enkele dagen bij Veronica te verblijven.

Afgelopen woensdag avond, ja het werd al wat laat, kwamen zij, Annemieke, Hans, Hannah en Gerbrich, rond 9 uur aan op Blue Lake.

Woendag avond even samen gezeten om weer kennis te maken .

Donderdag de omgeving verkend en wezen canoen op Blue Lake, Jarvis Creek en Cache Lake met lunch op het eiland. Natuurlijk beoefenden Hans en Gerbrich hun hobbies. Vissen………..

canoe1
Rusten op het eiland na de canoe tocht..
vissen1
Gerbrich ziet er ook wel wat in. Alleen ze willen nog niet hard bijten.
vissen2
Hans beet zich vaster in het vissen dan de vissen in z’n bait!
camp1
Donderdag avond bij het kampvuur in de tuin en wat ge-BBQ-ed.
camp2
v.l.n.r.: Hans, Pieter, Diederik, Annemieke, Gerbrich, Riny en Hannah

Wellicht gaan zij dinsdag verder richting Jasper en daarna de IFPW .

In een tweede verhaal hoorden we ook dat Jan Galema samen met z’n moeder, voor ons tante Annie, ook een bezoek aan Canada wilden brengen. Toevalligerwijs kon dat hier en daar mooi samenvallen. Tante Annie was onlangs nog eens aangereden of gevallen met haar fiets met steunwielen dus wat onzeker geworden mbt de stabiliteit. En alles doet even zeer natuurlijk.  Maar ze zag geen reden om van de tocht af te zien. Dus samen met Jan ’t vliegtuig gepakt richting Minniapolis. Vandaar ging Jan richting Edmonton en tante Annie naar Winnipeg.

Dus vrijdag avond hadden Annemieke en Hans ’n doel: Terug naar Emonton Airport om Jan op de pikken. Kwamen dus ’s nachts om 5 uur weer in bed. Jan kroop in een Blue Lake hostel en sliep ’n gat in de dag.

Jan had helemaal uit Friesland ‘n  Frŷske Sûkerbôle meegebracht. Wij verworden zo tot echte gespecialiseerde snoepkonten van oer Nederlandse gerechten. Maar wel lekker.

H&A zaten ’s ochtends alweer monter aan het ontbijt. Jan moest even wat bijtanken. Tijdens het ontbijt belde tante Riek al. Hoe het hier met Jan was gelopen. Wij wisten gelijk ook dat t Annie goed was aangekomen. Annemieke kon ook weer bijpraten met haar moeder. Zo klein is deze wereld.

Vrijdagmiddag toen iedereen weer een beetje bij zinnen was, de Beaver Board Walk in Hinton samen bezocht, met daarna een kopje koffie bij de Old Grind in Hinton. Daar wist men te melden dat er meer Nederlanders gesignaleerd waren de laatste dagen. Dus men raakt wat gewend hier aan the Dutch.

Vandaag, zaterdag, zijn A&H met Jan naar Rock Lake. Hebben de SPOT en bear spray mee. Dus dat zal wel goed komen dacht ik.

’t Ligt natuurlijk direct wat gecompliceerder. Zij vertrokken ’s ochtends in de regen en waren direct na vertrek in een diepgaand gesprek gewikkeld. Waren terecht noordwaarts vertrokken maar misten de afslag Rock Lake. Voordat ze “ontwaakten” waren ze 30 km verder. Dan weet je gelijk niet meer waar je bent en hoever je wellicht de afslag voorbij bent. 30 km terug rijden is dan een heel eind. Maar gelukkig zagen zij toen wel de enorme informatie borden richting Rock Lake.

Al met al dus zo een uur verder. Naar Rock Lake is dan 35 km gravel road. Dat schiet niet echt op. Nog een diep “knipgat” juist voor ’t eind hetgeen niet goed was voor de schokbrekers. Parkeren tussen de corrals voor de paarden en op pad. Om drie uur kreeg ik een SPOT melding dat zij aan de voet van de te beklimmen berg stonden. Ik denk dat wordt een latertje. Zeker 2-3 uur later dan we dachten. Vandaar nog 1,5 uur omhoog, 15 min genieten en terug. ’s Avonds tussen 7 en 8 begin je toch te denken. Geen meldingen meer gekregen. Wat te doen. Om 8 uur eindelijk de melding dat zij terug zijn bij de auto. ’n Uur later, net voor het donker weer thuis. Hannah, de oudste dochter maakte zich geen zorgen. Pa kan uitstekend kaart lezen, ze hebben dit vaker gedaan, dus dat komt goed! Riny had eten achteruit gezet en na de maaltijd was ’t verhaal gedaan en moe en voldaan naar bed en goed geslapen.

Hun kids, Hannah en Gerbrich helpen hier mee op allerlei gebied. Vandaag met het ontwikkelen van een scavenger hunt. (vossejacht), maar ook afwas, groenten bereiden etc.

hannah
Hannah met Pieter in de coffee corner. ’t Was steeds jolijt met die meiden.
 gerbrich
Gerbrich, ook tijdens de vakantie de vingers soepel houden.

’s Avonds telkenmale gezellig bijpraten over allerlei zaken. Uiteraard family aangelegenheden, de komende reuni welke Jan medio 2013 gaat organiseren, Jan z’n moedige investeringen in z’n agrarische bedrijf van de afgelopen jaren besproken en andere lopende ontwikkelingen maar ook hoe het ons hier gaat.

Gedurende de gehele week hebben we hier een Enterpreneurs Camp van Natives (Athabasca Tribe uit Fort McMurrah). Ongeveer 30 jongere natives die een leergang in ondernemen afsluiten met het werken aan de eindpresentatie van ieders persoonlijk doel. Op vrijdag hadden ze ook een werk lunch. Oftewel een presentatie van ’n uur gedurende de lunch. Omdat de jongste dochter Gerbrich van A&H best een leuke deuntje klarinet speelt, (anders gezegd ze wordt beschouwd als een der meest getalenteerde klarinet speelster van het noordelijk halfrond in Nederland.) vroegen we haar of ze niet wat stukken wilde spelen gedurende de lunch van de groep.

 miniconcert1
Gerbrich zojuist begonnen aan haar mini concert.
miniconcert3
Na afloop toegesproken door ‘Enterpreneur” in gezelschap van een “zware” delegatie.
 miniconcert4
’t Embleem van ’t Camp

Dus ze selekteerde een 4-tal stukken en we kondigden haar aan voor een mini-lunch concert, speciaal voor de native groep (die veel van muziek houden), van een Nederlands talent die wellicht volgend jaar ’t Conservatorium plat speelt.

Na ’t concert werd zij door de native groep heel enthousiast bedankt en kreeg ze een speciaal voor het Camp ontworpen lederen tas, voor de klarinet, met opschrift en een daverend applaus.

Besloten werd om maandag 8/8 verder te trekken richting Jasper. Tevens besloten we dat Jan en ik dinsdags richting Jasper zouden gaan om ’n visvergunning te halen en vervolgens samen naar Maligne Lake te rijden en daar nog wat forel uit ’t meer te halen.

Dus om 10 uur werd er verzameld bij het Visitors Centre in Jasper. Voor $10 p.p.  een permit voor de dag. Daar mag je dus 2 trout voor vangen en meenemen. Dat bleek ruim voldoende te zijn want na twee uur vissen was de oogst gelijk aan nul.

 maligne1
Met uitzicht op Maligne Lake. 25 km lang richting de gletscher.

’n Kop koffie drinken en dan weer terug naar huis. Nog gezellig even zitten napraten en toen weer afscheid genomen. Wellicht dat we in Groningen of Vorden nog eens een vervolg geven.

 maligne2
De family compleet met Jan.

Na ’t dagje vissen met Jan en Hans, terwijl Annemieke zich op ’t schrijven van kaartjes richtte, Hannah een prachtige tekening maakte en Gerbrich zich noodgedwongen stortte op het weer opduiken, uit het ijskoude gletscher water, van de vishaakjes welke tussen de rotsen gingen vast zitten, kreeg Jan een dagje van rust omdat we toch druk zijn met de operatie hier.

Na wat telefonisch overleg met Veronica werd besloten om Jan per vliegtuig naar Edmonton te laten reizen. Kerry was bereid om hem woensdag avond rond zessen op te halen, de thunderstorms diendende. Bij goede forecast zou de hele familie meekomen en konden we op Hinton/Jasper Airport nog even samen picknikken. Zo vertrekt ook Jan in stijl.

Donderdag rond de middag vliegt hij vervolgens richting Winnipeg.

 kerrys-plane
Vervolgens ’t vertrek richting Edmonton.

Althans, dat was de bedoeling ware het niet dat de weergoden niet meewerkten. Donkere thunderstorms pakten zich samen boven de bergen.

Kerry krijgt z’n info natuurlijk van de vliegvelden en concludeerde dat ’t niet verantwoord was. Er zou nog een forecast volgen rond 8 uur terwijl wij bij Boston Pizza even wat aten en dronken.

jan-en-riny

Die 2e forecast was niet beter. Dus besloten Veronica en wij maar om elkaar tegemoet te rijden. In Niton Junction, ’n half uur voorbij Edson, zo’n beetje halverwege werd Jan “overgedragen” .

 weer
Zelfs east of Edson zijn de donkere luchten te zien. Maar met beide benen op de grond was dat geen probleem.

veronica

Resumerend hebben we ontzettend leuke dagen gehad samen met heel fijne mensen. Psja Hilderinks…….

Leo, Woensdag Aug 10, 2011

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s