Valentijnsdag. Feb. 14th, 2012

” Happy Valentijn “ roept iedereen op zo’n dag als gister. Daar hebben wij als Nederlanders niet zo veel mee. Nog niet althans. Op een andere wijze word ik herinnerd aan ’t slippertje 3 jaar geleden, op Valentijnsdag (14/2/09), in de heuvels ten zuiden van Bristol in Engeland. ’n Uurtje hardlopen rond Crooks peak eindigde met een afgescheurde pees van de quadriceps naar de patella. Gedurende deze 3 jaar heb ik telkenmale wel geprobeerd om weer even hard te lopen. Maar de coordinatie in het linkerbeen liet zoveel te wensen over dat van voldoende progressie boeken nauwelijks sprake was. Maar nu zijn we toch, dankzij de treadmill, ja wie had dat gedacht, een beetje aan het hardlopen gekomen. Inmiddels al enkele keren ’n denkbeeldig rondje Vorden gelopen op de loopband. Een keer op een mooie zondag middag naar Hinton geweest en de Beaver Boardwalk gedaan. Dat was maar een half uurtje maar voldoende om te ervaren dat buiten lopen weer iets anders is dan een loopband. Gister een rondje Jarvis Lake gelopen. De Highway is natuurlijk schoon maar niet echt lekker met die langs scheurende trucks. Daarna de gravel road met 10 cm sneeuwpack en door het bos terug met enkelhoge sneeuw. Al met al voldoende voor ’n uurtje waarvan ik de naweeën vandaag nog wel voel. Maar er is een begin en enige progressie. Riny loopt zo mogelijk nog beter.

De winter “kwakkelt” hier ook maar voort, om het er toch even over te hebben. Afgelopen nacht toch wel weer -22C. Laatste weken weinig sneeuw. De laatste “ruiming” is alweer meer dan een week geleden. Overdag is het rond het vriespunt tegenwoordig. Ondanks het weekje met wat extreme kou (met ’n dip van enkele nachten -44C) in januari is het vergeleken met vorige jaren een relatief zachte winter…….gelukkig. De zon komt alweer wat hoger, net over ons huis heen, dus we hebben alweer enkele keren ’n uurtje buiten gezeten. Ondanks dat toch wel weer wat bevroren waterleidingen en riolen.

Vorige week zondag buiten in de sneeuw rond ons bekende kampvuur ’n BBQ georganiseerd met Julie en Pete en Dillan (kleinkind) en Xhiu (hun Chinese exchange student). Beiden al flinke tieners. Julie had het idee van een buiten BBQ hetgeen uiteindelijk resulteerde in een bijeenkomst rond ons kampvuur.

Dan heb je wel alles bij de hand. Gisteravond wederom met Julie & Pete & Xhiu ’n Valentijns diner genoten bij………..de Chinees in Hinton.

’n Koelkast is niet echt nodig

Afgelopen week naar Edmonton geweest om de bestelde dubbele convection ovens op te halen. De oven welke we hadden was wellicht 30 jaar oud, viel hier en daar uit elkaar, thermostaten deden het niet meer en de temperatuur verdeling in de oven was naadje. Verder nog wat bijkomende kwalen.

Onderweg, tussen Edson en Edmonton, komen we langs ’n bekende buffalo farm. Maar daar lopen ze altijd ’n kilometer of zo van de weg af in een heel groot weiland. Nu zagen we er een groot aantal lopen van een andere farm dicht bij de Highway.

’n Flinke kudde buffalo’s.

Dus even off the road en wat plaatjes geschoten.

Ze worden wel bijgevoerd, moet wellicht ook wel want ze hebben onvoldoende ruimte om verder te zoeken naar verdroogd gras in de winter. Uiteindelijk worden ’t ” bison burgers” en die moeten wel van voldoende omvang zijn.

Nu vlak voor ons vertrek dus eindelijk een nieuwe oven. Op ons kleine aanhangertje kon die wel mee alhoewel ie zo’n 500 kg woog. Met de heftruck geplaatst en goed vast gebonden. Na 25 km alle sjor materialen checken. Als piano snaartjes zo strak. Ik leg toevallig ook ’n hand op de banden en constateer dat de rechter meer dan handwarm is. Op de Harley vind ik dat wel fijn; meer grip bij het bochtenwerk. Nu voelde het niet goed want slechts een van de twee smalle bandjes was goed warm. Van de Highway af en een tankstation gezocht en er “wat wind” bij in gedaan hetgeen hielp. Voorzichtig met 90km/uur verder richting Hinton. Op Blue Lake gekomen de lading met Gordon gelost en de volgende dag met een dolly naar binnen gereden. Op de kant ging t net door de deur. Nu nog samenbouwen en op elkaar zetten. De lokale loodgieter doet het gasleiding werk, en dan proefstoken. Wellicht krijgen we nog een groep waarmee we dit kunnen uit proberen.

Onze native marketing mensen zijn begin dit jaar plotsklaps in het huis naast het onze ingetrokken en inmiddels alweer twee maanden aan het werk om klanten te werven. Zij beloofden heel wat nieuwe klanten maar tot op heden heeft het helaas nog niets opgeleverd.

We zijn onze terugreis aan het voorbereiden. Krijgen alles niet mee in de vliegtuig bagage dus zoeken we wat alternatieven. Ook kijken we hier nog naar wat mogelijkheden. Er zijn wel een aantal leuke B&B’s te koop zowel in Hinton als wel elders in Alberta maar ook in BC. We kijken ook naar wat soortgelijks als nu maar dan met wat meer outdoor opties.

Krijg zojuist een telefoontje van een man uit Grande Prairie, ten einde raad. Wil komend weekend nog uit met z’n geliefde maar kan geen kamer vinden in deze omgeving. Alhoewel we in principe alleen groepen aannemen groter dan 10, heb ik dit stel maar geaccepteerd. Krijg t creditcard nummer etc. Half uur later belt ie terug of ik iets in hun cabin wil zetten hetgeen ik eerst maar half begrijp. Half a dozen of roses and a bottle of Champagne.
Nou dat kan geregeld worden.
Rozen kun je per stuk kopen in town maar ook per bos.

En passant ook een mooie bos thuis.

Dat is pas een Valentijns geste !

Leo.

Het blijft een strijd. Feb 4th, 2012

Denk je dat je goed voor ze bent geweest, is het toch nog niet goed genoeg. Ze willen meer en meer. Al een jaar of 3 helpen we ze de winter en zomer door alhoewel we eigenlijk alleen voor succes willen gaan.

Eigenlijk willen ze het altijd maar gemakkelijker verdienen, maar wellicht is dat de natuur. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. Energie sparen dat is het steeds. Het is een logisch dierlijk instinct. Als mens weten we wel beter natuurlijk……….

In vergelijk tot de bruisende, energieke en luisterrijke vogelwereld in Nederland is het hier maar stil. ’n Grey Jay en wat (grote) kraaien maar verder zie je hier in de winter niet veel. Die winter duurt hier zo’n 6 maanden. Dan is het ook zo’n beetje wit van eind Oktober tot eind April, ook al is er deze winter relatief weinig gevallen. Het is wel wit en stil. Behalve de grey jay.

Altijd als je even buiten bent komt ie aanvliegen om te zien of er iets te halen valt op een simpele manier. Al snel is z’n vrouwtje er ook (of omgekeerd). In 2010 had ik wat “granola” ingeslagen voor een tripje met de “survival groep”. Idee was droogvoer meenemen om gewicht te besparen.

Geen granola
Geen granola. Gezien dit uitgebluste beeld was wat granola welkom geweest.

Hun antennes waren daar nog niet zo op gericht waardoor zij andere componenten hadden ingekocht. gevolg dat de granola in ’t magazijn ging. ’t Begon wat muffig te ruiken dus input voor de birdfeeder. Dat bleek goed te smaken. Nu denk ik te weten dat kippen geen smaakpapillen hebben (selekteren op kleur) dus voor mij heeft de grey jay dat dus ook niet. Gezien de ambitie aan tafel schijnt dat te kloppen. Dat bleef niet onopgemerkt voor de squirel. Eerst namen zij genoegen met de drop-off op de grond maar al spoedig richtten ze hun blik naar boven. Waarom is me niet duidelijk. Instinkt? Of wilden zij meer en het sneller en gemakkelijker verdienen? Vorig jaar was ik al in gevecht en heb een compleet gladde PVC buis gexefnstalleerd. Had het idee dat ie dat kunstje niet kon. Hij moet met 4 pootjes klimmen en op het laatst een pootje loslaten om de rand te grijpen. Ik denk dan glijdt ie wel weer naar beneden. Maar die fase doet ie dan heel snel voordat de graviteit er vat op heeft en dus slim.

Paalklimmen met een aanloop zag ik.
Hoe ie het doet weet ik niet maar paalklimmen kan ie!!

Vervolgens kijkt ie rond en lacht ons kennelijk uit. Niet lang overigens want het feest aan de top duurt vaak maar kort dus snel zoveel mogelijk eten.

Uiterst irritant want dit voer is niet voor hen bedoeld. We hebben “Overlast” genoeg van deze beesten. Ze komen overal binnen en halen uit elk gaatje alle isolatie materiaal en brengen dit “weg” ergens naar hun nesten onder een grote naaldboom.

Ik moet zien of ik me m.b.t. ’t paalklimmen nog technieken kan eigen maken die deze beesten ook gebruiken. De volgende klimsessie zal ik trachten vast te leggen met een video camera.

Ja hoe deed ik dat 🙂

Het kostte me weer 10 min om een nieuwe hindernis te ontwikkelen.

Ja een nieuwe hindernis. Nu moet ie met twee pootjes de gladde wand van ’t vat grijpen. Dat lukt ‘m nog niet. Ik zeg steeds blijven oefenen!!!

En op halve hoogte aan de PVC paal te bevestigen.

Daar had ie (althans voorlopig) niet van terug.

Maar goed ’t beest blijft niet zitten kniezen. Kijkt rond en ziet nog een birdfeeder. Deze hangt aan een 3mm koordje aan de dakrand. Dat wordt dus touwklimmen langs een strak touw met gewicht naar beneden. Sjit…….blijkt geen probleem te zijn.

Victory!! Nu daar weer een oplossing voor bedenken. heb wel respect voor de natuur inmiddels!

Ja daar zijn we dus best druk mee in de winter. ’n Heel weekend strijd! Na ’n week of wat binnen te hebben gezeten vandaag er even uit. Post halen in Hinton, tanken, ’n paar boodschappen en ’n kop koffie bij Starbucks (’t lokale koffiehuis). Vervolgens een wandeling door de bossen waar het nogal glibberig was. Maar wel genoten van mooi winterweer rond het vriespunt met weer een blue sky en een heerlijk zonnetje. We hebben nog ergens een uurtje zitten “bakken”.

White tails on the run.

Komen we thuis…………….. moeten we eerst alle wild uit de tuin jagen. Bij wijze van spreken. Langs de bosrand ligt weinig sneeuw en valt nog wat te grazen. White tails hebben hun stofwisseling op de winterstand staan. Zijn tevreden met wat droge grasachtige begroeiing. Dat gunnen we hen van harte en zo vervaarlijk zijn ze ook niet.

We hebben ook wel te doen met de mensen in Nederland en spreken ons oprechte medeleven uit. Zo’n ijzige kou is best wel wennen…………………

Leo

Thuisreis maart 2012

Op 28 april 2009 kwamen we met veel goede moed aan op Blue Lake. De ontvangst was Canadees zeiden de toenmalige managers later. Met de winterjas nog aan werd direct begonnen met uitleg over hoe alles werkte en waar alles lag in de ca 25 gebouwen, cabins, restaurant, etc.  De dagelijks verplichtte klusjes etc. In onze relatieve onnozelheid dachten we nog dat dat mogelijk normaal was. Na ’n briefing van 3 uur, ’t was inmiddels 5 uur in de middag, wilde zij weggaan. Jullie redden je verder wel zegt ze nog. Overmorgen komen de eerste gasten. Een groep van 40 man. Ik kon haar nog net bij de jas grijpen en na een kort maar heftig 1:1 gesprekje met haar bleef ze uiteindelijk nog 3 dagen waar achteraf nog grof geld voor betaald moest worden. Het was dus een duidelijk signaal hoe de omgang met hen er langs zou gaan. Nou dat hebben we geweten. (en zij uiteindelijk ook haha)

Dat is nu bijna 3 jaar geleden. Al hetgeen voor de voeten kwam maar gewoon opgepakt. Steun van de eigenaars was er niet, die wisten en weten er helemaal niks van. Wij in het begin ook niet. Maar in een heel korte periode veel zaken opgepakt en geleerd, veel andere dingen gedaan. Veel van de Canadese en Native cultuur geleerd. Dat was ook de bedoeling.

Ook twee pittige Canadese winters meegemaakt en een wat zachtere. Maar ook deze zachtere duurt 5-6 maanden met wat steenkoude periodes. Alhoewel het nu weer sneeuwt blijven de staal blauwe luchten toch bij. Je leeft in en dichter bij de natuur. ’n Blik op de barometer geeft met de wind, wolken, temperatuur en relatieve vochtigheid direct een beeld van het te verwachten weer. Het wordt een automatisme om de forecast te maken.

We hebben op allerlei gebied, in een vreemd land, nieuwe dingen ontwikkeld hier. Je moet het bestaan van vele instanties leren kennen, hen weten te vinden, te plaatsen in deze maatschappij en er vervolgens gebruik van maken. Veel zo niet alles is anders maar ook weer niet. Fiscale aftrekposten en bijtellingen b.v. kent men hier net zo goed. Overheden kijken alles van elkaar af.

Nu hebben we alle spulletjes ingepakt en staat het klaar om te vertrekken. We ontmoeten de komende dagen nog enkele vrienden en Martine hier en gaan dan huiswaarts. We hadden al wat langer wat vrije dagen gepland en daar gaan we eerst van genieten. Kijken of we ons hoofd een beetje vrij kunnen maken van het heftige laatste jaar. Heb er nog geen hoge verwachtingen van.