Het blijft een strijd. Feb 4th, 2012

Denk je dat je goed voor ze bent geweest, is het toch nog niet goed genoeg. Ze willen meer en meer. Al een jaar of 3 helpen we ze de winter en zomer door alhoewel we eigenlijk alleen voor succes willen gaan.

Eigenlijk willen ze het altijd maar gemakkelijker verdienen, maar wellicht is dat de natuur. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. Energie sparen dat is het steeds. Het is een logisch dierlijk instinct. Als mens weten we wel beter natuurlijk……….

In vergelijk tot de bruisende, energieke en luisterrijke vogelwereld in Nederland is het hier maar stil. ’n Grey Jay en wat (grote) kraaien maar verder zie je hier in de winter niet veel. Die winter duurt hier zo’n 6 maanden. Dan is het ook zo’n beetje wit van eind Oktober tot eind April, ook al is er deze winter relatief weinig gevallen. Het is wel wit en stil. Behalve de grey jay.

Altijd als je even buiten bent komt ie aanvliegen om te zien of er iets te halen valt op een simpele manier. Al snel is z’n vrouwtje er ook (of omgekeerd). In 2010 had ik wat “granola” ingeslagen voor een tripje met de “survival groep”. Idee was droogvoer meenemen om gewicht te besparen.

Geen granola
Geen granola. Gezien dit uitgebluste beeld was wat granola welkom geweest.

Hun antennes waren daar nog niet zo op gericht waardoor zij andere componenten hadden ingekocht. gevolg dat de granola in ’t magazijn ging. ’t Begon wat muffig te ruiken dus input voor de birdfeeder. Dat bleek goed te smaken. Nu denk ik te weten dat kippen geen smaakpapillen hebben (selekteren op kleur) dus voor mij heeft de grey jay dat dus ook niet. Gezien de ambitie aan tafel schijnt dat te kloppen. Dat bleef niet onopgemerkt voor de squirel. Eerst namen zij genoegen met de drop-off op de grond maar al spoedig richtten ze hun blik naar boven. Waarom is me niet duidelijk. Instinkt? Of wilden zij meer en het sneller en gemakkelijker verdienen? Vorig jaar was ik al in gevecht en heb een compleet gladde PVC buis gexefnstalleerd. Had het idee dat ie dat kunstje niet kon. Hij moet met 4 pootjes klimmen en op het laatst een pootje loslaten om de rand te grijpen. Ik denk dan glijdt ie wel weer naar beneden. Maar die fase doet ie dan heel snel voordat de graviteit er vat op heeft en dus slim.

Paalklimmen met een aanloop zag ik.
Hoe ie het doet weet ik niet maar paalklimmen kan ie!!

Vervolgens kijkt ie rond en lacht ons kennelijk uit. Niet lang overigens want het feest aan de top duurt vaak maar kort dus snel zoveel mogelijk eten.

Uiterst irritant want dit voer is niet voor hen bedoeld. We hebben “Overlast” genoeg van deze beesten. Ze komen overal binnen en halen uit elk gaatje alle isolatie materiaal en brengen dit “weg” ergens naar hun nesten onder een grote naaldboom.

Ik moet zien of ik me m.b.t. ’t paalklimmen nog technieken kan eigen maken die deze beesten ook gebruiken. De volgende klimsessie zal ik trachten vast te leggen met een video camera.

Ja hoe deed ik dat 🙂

Het kostte me weer 10 min om een nieuwe hindernis te ontwikkelen.

Ja een nieuwe hindernis. Nu moet ie met twee pootjes de gladde wand van ’t vat grijpen. Dat lukt ‘m nog niet. Ik zeg steeds blijven oefenen!!!

En op halve hoogte aan de PVC paal te bevestigen.

Daar had ie (althans voorlopig) niet van terug.

Maar goed ’t beest blijft niet zitten kniezen. Kijkt rond en ziet nog een birdfeeder. Deze hangt aan een 3mm koordje aan de dakrand. Dat wordt dus touwklimmen langs een strak touw met gewicht naar beneden. Sjit…….blijkt geen probleem te zijn.

Victory!! Nu daar weer een oplossing voor bedenken. heb wel respect voor de natuur inmiddels!

Ja daar zijn we dus best druk mee in de winter. ’n Heel weekend strijd! Na ’n week of wat binnen te hebben gezeten vandaag er even uit. Post halen in Hinton, tanken, ’n paar boodschappen en ’n kop koffie bij Starbucks (’t lokale koffiehuis). Vervolgens een wandeling door de bossen waar het nogal glibberig was. Maar wel genoten van mooi winterweer rond het vriespunt met weer een blue sky en een heerlijk zonnetje. We hebben nog ergens een uurtje zitten “bakken”.

White tails on the run.

Komen we thuis…………….. moeten we eerst alle wild uit de tuin jagen. Bij wijze van spreken. Langs de bosrand ligt weinig sneeuw en valt nog wat te grazen. White tails hebben hun stofwisseling op de winterstand staan. Zijn tevreden met wat droge grasachtige begroeiing. Dat gunnen we hen van harte en zo vervaarlijk zijn ze ook niet.

We hebben ook wel te doen met de mensen in Nederland en spreken ons oprechte medeleven uit. Zo’n ijzige kou is best wel wennen…………………

Leo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s