New start……from Russia with love? !

Ja een beetje vreemd natuurlijk. Voorheen verhalende vanuit ’t verre westen van Canada en ’t land van m’n dromen, zover je nog dromen mag, nu uit Rusland. ’n Sterke overeenkomst is echter dat het (ook) een onmetelijk groot land is. Sterker nog: 2x zo groot als Canada. Statistieke verbazen wel eens. Rusland ca. 140 miljoen inwoners. 8,3/km2 Ongeveer evenveel als…..als Nigeria, alhoewel het voor Nigeria onduidelijk is, er zijn ook tellingen van 175 miljoen mensen. Dat zijn er 190/km2. Ja hoe kom je erop. In Nederland wonen er ca 410/km2

Canada 32 miljoen met (3,5/km2)  ( en half zo groot als Rusland) maar wel 2e op de ranglijst qua grootte. 70% van de Russische bevolking woont in het “Europese” deel. Zo’n 100 miljoen mensen. Dus verderop is het wat rustiger.

Ik heb nu dus een “klusje” in Liski 600 km zuidelijk van Moskou. Men zegt dat Liski 100.000 inwoners heeft??? Ik weet het niet.

Dichtstbijzijnde vliegveld (van voldoende grote maar toch klein en krakkemikkig) is in Voronezh. Dat is wel veel groter dan Liski.

Afstand Moskou - Voronezh ca 500km of 'n uurtje vliegen met een Saab 2000.
Afstand Moskou – Voronezh ca 500km of ’n uurtje vliegen met een Saab 2000.

Ruim een miljoen inwoners. Maar dat tellen is hier lastig. Heb niet het idee dat men daar van iedereen z’n vaste woon- en verblijfplaats weet. Daar hebben ze dan volkstellingen voor.

M’n taak is hier de project coordinatie uitvoeren bij de bouw van een fikse Premix-fabriek. (toevoegingen voor veevoer (vitaminen, sporenelementen, mineralen, etc) voor kippen, varkens en rundvee.) Dat doe ik voor een Nederlands bedrijf dat weer een opdracht heeft van een ander Nederlands bedrijf met een Russische dochter in Moskou (Trouw Russia) Zo’n beetje de helft van de tijd ben ik hier of daar. Week op week af zoals dat heet! Nu de vaste uitvoerder er niet is ben ik er wat langer om z’n taak ook even waar te nemen, was niet de bedoeling maar ja het werk moet door.

Normaal ’s maandags vertrek om half zeven vanaf huis omdat er om half 11 in Dusseldorf wordt opgestegen naar Domodedovo in zuidelijk Moskou, gezeten in een Airbus A-320 van Air Berlin.

Onderweg de tijd 2 uur verder zetten om vervolgens om half vier s’ middags aan te komen. 3 uur vliegen dus. Om 18 uur vlieg ik nog een uurtje met een Saab 2000 door naar Voronezh. Daar staat m’n chauffeur te wachten als ik het hem van te voren heb verteld en rijden we in twee uur naar Liski.

Inmiddels na 8 retourtjes, en de nodige visum probleempjes heb ik dat deel van het avontuur wel gezien. Altijd warm, geen fatsoenlijk eten en drinken, veel wachten, gemiddeld toch zo’n 15-16 uur onderweg. Vertragingen, rond Moskou hangt er altijd wel een dikke onweersbui waarom ze niet kunnen opstijgen. Onderweg kunnen de Russen ook ontzettend bureaucratisch zijn evenals de Duitsers. Anderzijds verwerken ze vreselijke veel mensen op zo’n luchthaven en moeten er wel oplossingen worden gevonden anders zit de luchthaven zo vol dus ook een fout visum wordt opgelost. Heb nog geen steekpenning betaald. Nog nooit ergens. Steekwapens zijn “ze” hier overigens ook niet gek op. Worden zo uit de bagage gevist, en omdat ik geen ruim bagage mee heb kun je al hetgeen niet is toegelaten gelijk dumpen. In Voronezh staat dus m’n chauffeur Oleg klaar, ik hoop telkens met z’n prive auto daar kan hij tenminste mee opschieten. Anders een busje “no racecar” zegt hij dan als ik hem maan om toch maar ’n keer in te halen. Hij spreekt 99% Russisch dus onderweg wisselen we vrijwel geen woord of ultra korte frases.

Het verkeer in Voronezh is ongeorganiseerd. Parijs en Athene zijn daarbij vergeleken strakke keurslijven. Hard rijden door de stad 80-100km/uur, links en rechts inhalen, brommers en motoren zonder helm, ja ik wordt zelfs moraalridder, laat remmen en snel optrekken en dat alles met stinkende Lada type auto’s, onsterfelijk oude ronkende en rammelende diesel trucks, ontelbare overvolle kleine busjes over slechte wegen met grote en soms zeer diepe gaten welke iedereen tracht te ontwijken. Bekenden slalommen gedachteloos van links naar rechts om de plotseling verdwenen putdeksels, diepe gaten en zand bulten etc heen. De chauffeur is in de auto natuurlijk druk met dat alles, maar belt met de ene hand, stuurt met de knie, toetert naar notoire afwijkers en rookt met de andere hand alhoewel ik ‘m dat verboden heb op straffe van ’n strafkamp in Siberië alwaar ik nog een straffe bekende kapo heb zitten. Het is slechts 100 km naar Liski maar meestal zijn we ’n uur stapvoets in Voronezh kwijt in de hitte en nog een uur “snelweg”. Daar leren we nog een ander Russisch fenomeen. Op zo’n 75km wel 7-8 snelheids controles. Voor onze begrippen zijn de boetes laag maar natuurlijk niet voor de locals. M’n chauffeur heeft alle organen nodig om ze van het lijf te houden. Niet de toekomstige productie manager Evgeniy en nu zo’n beetje projectleider heeft een mooie 4WD Jeep en heeft ‘m volgebouwd met app’s (laser detectors, radio, korte golf zender etc) om zich de “niet vaste controles” en de anderen van het lijf te houden.

Uiteindelijk komen we in Liski. Onderweg gigantische graan, zonnebloem, mais, etc velden gezien. Maar geen enkele bewerkings machine boer of boerderij. Later ook vrijwel niet tijdens de oogsten. Wellicht misgelopen.

Op het werk soms leuke confrontaties met de Russen (na verloop van tijd krijg je er toch een relatie mee ook al blijft de taal erg lastig), hun werkmethodieken, (on)mogelijkheden etc. Op technisch vlak kun je elkaar nog veel duidelijk maken. Een beetje slimme rakker heeft gauw door wat je bedoeld. Ook leer je je woorden aan. Woorden als beton, bout, bla bla spreken ze er ongeveer hetzelfde uit met een beetje andere tongval. Ze vinden het geweldig als je het nadoet.

Het is zowiezo een heel trots volk, naar ze zeggen handelen ze niet naar de wet, da’s ’n illusie, alhoewel je natuurlijk nooit openlijk moet saboteren. Ze zijn eigengereid, nemen van vreemden niet snel iets aan. Maar eigenlijk zoals overal, zodra ze door hebben dat je er toch wel iets vanaf weet worden ze handelbaarder. We kennen op het werk ’n zekere Alexander alias ” Der Dieke” zoals m’n Duitse uitvoerder hemt noemt. Is een soort voorman. Vreselijk recalcitrant, altijd oneens, heeft altijd overal commentaar op en per definitie een dwarsligger. Na 5 aanvaringen welke hoog opliepen kon hij weer iets (’n machinedeel) niet vinden op het werk terwijl ik ‘m al 3 keer iets na had gebracht. Ik zei als ik t vind ’n fles Vodka!!. Hij zegt, in front van al z’n “ondergeschikten in het Russisch, maar als je t niet vind krijg ik een fles Brandy. (5x zo duur) Dus ik zeg: Da! Na ’n dag had ik het maar heb het bewaard tot de laatste strofe de volgende ochtend bij de werkuitgifte. Had het bij de bouwkeet neergelegd onder een zeil. Toen alles verdeeld was riep ik nog een keer Alex en trok het zeil weg. Sindsdien kan ik lezen en schrijven met hem. Over de Vodka is niet meer gesproken. Is voor hem wellicht ook een dagloon o.i.d. en ik wil het niet drinken: bocht hier!

Over burocratie bij de “montage firma”. Dat is eigenlijk de firma die al het personeel levert voor de bouw voor de klussen welke niet apart zijn vergeven. B.v. de spooraansluiting dat is een andere club. Electra voeding ook. Maar alle betonwerk, bekisten, staal montage werk, werktuigbouw en electra. Dat doen zij dus allemaal. Voor de lokale aansturing kennen ze 5 nivo’s:

  • Representant van de firma: big shot: Yuri
  • Lokale chef: Albert
  • 4 afd chefs: der Dieke, Nikolay, Oleg, Alexy en eigenlijk nog een paar op andere vakgebieden.
  • Voormannen van de kleine montage teams (3-6 man)
  • De uiteindelijk werkers. Beton timmerlieden, monteurs etc.
Totaal loopt er zo van hun tussen de 50 en 100 man. Meestal werkt de helft. De anderen zitten of er wordt uitgebreid overlegd. Er wordt wat afgepraat hier, soms met een indrukwekkende heftigheid.
Wij communiceren normaal met Albert over benodigde teams. Over de techniek ’n laagje lager. Anders moet het drie keer. Vervolgens hetzelfde ’n dag later nog eens met de voormannen. Die vertel je hoe het precies moet.
Er staan zo’n 20 bouwketen. Een vijftiental dient ook als slaap / schaft gelegenheid. Dus die mensen bivakkeren hier de hele zomer. Er komen grote gezelschappen van St.Petersburg en van Moskou. Ook veel Turkse Russen of omgekeerd.
Een hele reeks slaap en kantoor keten. Sommigen slapen er dag en nacht. Vandaag allemaal verplaatst. Maandag betrekken wij een ruimte in het nieuwe kantoor op de achtergrond.

Het complex hier wordt op een 20ha groot gebied gebouwd vlak bij (25km) een autoweg. De lokatie ligt bij een rotonde een paar km voor Liski naast het spoor. Er komt of er is al bijna een spoor aansluiting voor aan- en afvoer van grondstoffen en producten.

Ja dat is heel wat info ter inleiding, het leukst is natuurlijk hoe het met die Russen gaat. Een paar tips van de sluier al opgelicht. Je moet ze, zoals elk volk wel in hun waarde laten. Wie zijn we als Nederlanders om de les te lezen. Maar we kunnen wel van elkaar leren en dat is maar net welke kant je uit wilt. 12 jaar geleden in de Oekraine zag ik wel dat daar ook ontzettend handige mensen rondlopen die niet dom zijn maar weinig opleiding hebben genoten. Onvoorstelbaar wat ze kunnen met weinig middelen. Daar zullen wij west Europeanen nog wel eens om staan te springen.

Deze coole bak doet het nog steeds. Heb de chauffeur gevraagd hoe oud die is. Voor mijn tijd zei die….. en hij had best veel ervaring….

Als we in Nederland in de grond graven om een kelder te maken of een tank in te graven denk je na ’n halve meter al ernstig na over grondwater met alle mogelijke gevolgen. Bronbemalingen etc volgen snel. Hier graven ze 3 meter diep, 2 meter breed, om een rioolbuis te leggen. Het ligt ’t ’n week open en geen druppel. Men loopt vlak langs de geul en het stort niet in. Er kan een stortbui komen, dan loop je weg. Als het weer droog is ga je kijken en graaft e.e.a. opnieuw uit.

Een facet wat die Russen wel goed beheersen is het aanleggen van ’n spoor.

Met de hand maar wel allemaal eeuwen-oude technieken en hulpmiddelen. Ik heb er geen enkele dikzak bij zien rondlopen. bruin verbrand en afgetraind. Foto’s maken stelden ze niet op prijs.

Geen wonder ook, ’t land telt natuurlijk vele tienduizenden km spoor. En nooit blad op de rails. Vertragingen kent men niet. Vanuit Liski kun je ook met de nachttrein naar Moskou. Dan boek je eerste klas. Is veel duurder dan vliegen maar je hebt geen hotel nodig dus… tel uit. Altijd ’n 2-persoons coupe boeken. ’n 4-persoons heb je met drie russen die de hele avond en de halve nacht Wodka zuipen omdat ze niet kunnen slapen dus jij ook niet met het steeds luidruchtiger wordende gesprek. ’n Eenling lult niet en zuipt misschien. No problem. Zorg dan dat je tegen de voorzijde ligt van de coupe. ’n Trein trekt altijd langzaam op maar kan abrupt wat afremmen en dan lig je op de grond. Vertrek hier om 21:30 en aankomst exact om 7:30 in Moskou. Dat is een ere code. Hoe doen ze dat dan? Nou simpel. De reis duurt slechts ’n uur of acht maar je hebt 10 uur de tijd. Dus onderweg staan ze soms stil maar altijd ook net buiten Moskou vanwaar het nog 15 min rijden is zodat ze precies om 7:30 daar zijn. Da’s Russische planning!!

With love from Russia! Leo