Opnieuw ’n Beregoeietijd. Sept 2012

2 jaar na dato alweer, ’t reisje van de Survival groep naar Canada, we waren weer ’n keer bij elkaar. Het is telkens een goed weerzien. Destijds op de afscheids bijeenkomst bij de Slof in Vorden medio april 2009 kregen we een mooie koperen goulash pot aangeboden. Begin 2010 toen er al wat voorzichtige plannen waren om met de gehele groep naar Canada te komen hadden we nog een soort van try-out, of instructie avond toen we eens ’n paar weekjes terug waren. Met z’n allen constateerden we nog wat ontwerp foutjes waardoor nog een nadere studie nodig was om de “pot” te vervolmaken. Na diepgaande studie werd besloten om een nieuwe te produceren maar dan uit RVS, allemaal te veel eer voor ons maar het moest gebeuren. ’t Was nog lastig om de grote pot mee te krijgen. Maar Paul is ’n luchtkrijger pur sang, is overal al naar toe gevlogen en zei: “Den breng ik wal met aw komt!” Nou dat stond. Het had wel wat voeten in aarde maar het lukte. In september 2010 stond de hele groep ineens op Blue Lake in de Canadese Rocky Mountains en……. werd de goulash pot overhandigd.

De formele overhandiging van ’t verbeterde ontwerp.

 

 

Marcel wilde hier nog wat touwhindernissen doen, Frank deed de toespraak en Paul legt het vast.

In 2010, twee mooie weken, kennis gemaakt met de geweldig samenwerkende groep. Ze kozen samen ’t kleinste “bunkhouse” op advies van de dames in het gezelschap. Hetgeen achteraf een hele goede keus bleek. In Canada helaas geen tijd gehad om nog eens zo’n potje te koken met het verbeterde ontwerp met deze groep. In eigen gelederen hadden we dat al wel eens gedaan. Dus moest dat later nog maar eens gebeuren.

Nu we weer op het oude honk terug zijn de groep verzocht om ’n keer deze kant op te komen, met name om ” ’t ter nog eens over te hebben”! De goulash pot was een mooie aanleiding.

Dat was dus zaterdag avond, de 8st September j.l.. We konden het met het weer niet beter treffen. Een lange warme nazomer avond, met de wind uit de goede hoek, een lekker kampvuur, ’n biertje en natuurlijk de Hongaarse Goulash pot.

Riny kreeg ’n prachtig bouquet aangeboden en omdat men ’n gat in de drankvoorraad vreesde teweeg te brengen werd mij de aanvulling aan drank aangeboden. Nooit weg natuurlijk.

Een boeiende creatie!

Dat zat niet in ’t plan maar een mooi gebaar. Belangrijker bij zo’n goulash sessie is dat ieder wat ingrediënten meebrengt en dat deze samen gesneden worden en dan in de grote pot. Hemmie zondigde hiertegen. Hij had zich aangeboden voor het vlees en dat bij de slager al laten snijden. ’t Zij hem vergeven. Vlees is natuurlijk ’n gevoelig bederfelijk product en dan zijn veel handtastelijkheden niet zo gewenst. ’t Goede was wel dat ’t vlees van ’n heel goede kwaliteit was. Daar heeft ie wel wat bijgezegd tegen de slager denk ik zo…..

Na ’t snijwerk alles in de grote pot en op een zacht kampvuurtje lekker gaar laten pruttelen. In de tussentijd zijn zover ik weet alle wetenswaardigheden van toen, nu en voor de toekomst de revue gepasseerd.

Rond ’t vuur was het gezellig. Zodra ’t donker wordt en de maan verschijnt, met ’n paar drankjes worden de verhalen sterker. Da’s genieten.

“t onderwerp van de avond natuurlijk is de goulash pot.

Elke kwartier werpt iemand ’n blik in de pot. ’t pruttelt nog. Roeren mag niet en de wilgentak zorgt dat het niet aanbrandt??

Geconcludeerd mag worden dat alle verse groenten, uit de diverse Achterhoekse moestuinen, de Meddose aardappelen (50% kwam uit Meddo), en ’t malse vlees hebben geleid tot een heerlijke en gezellige smul avond.

We danken jullie allemaal voor de geweldige invulling van deze avond, de gestes, de meegebrachte ingrediënten en de warme gezelligheid. Kortom een beregoeietijd!!

Bedankt! Riny en Leo

ps.

Bij ’t overscheppen van de resttanten en het schoonmaken van de pot geconstateerd dat er eigenlijk niks is aangebrand. De middelste 20cm van de bodem bevatte wel een beetje ’n iets vast zittend laagje maar dat ging er met een houten spateltje zo af. Dus of zo’n wilgentak werkt??….. ik weet het niet 🙂

 

 

 

 

Advertenties