Weer een Beregoeietijd in Canada (Stage 1 to Whitehorse)

Gedurende de jaren dat wij in Canada hebben vertoefd was er nauwelijks gelegenheid om ook iets van het land te leren kennen buiten ’n paar uurtjes Jasper of Edmonton. Soms op de heen of terugreis naar Calgary Airport ’n nachtje Banff, Ice Fields Park Way of Edmonton. Daarom een trip gepland om wat dingetjes te doen aldaar o.a. motorrijden, hiken door de wilderness en kajakken. Allemaal activiteiten waar Riny geen behoefte aan had, een metgezel vinden met ongeveer gelijke ideeën is ook lastig. dus dan maar op m’n eentje. Een uitzondering: Henk Griemelink zou me gedurende de hike-tocht komen vergezellen als hij geen werk had. Hij heeft woord gehouden: Geen werk en wel meegaan!

Vertrokken op Dinsdag 8 sept 2015 richting Canada.

Riny bracht me weg naar Schiphol. Druk, druk ’s ochtends, waterleiding gesprongen in A’dam zuid maar met alle fratsen toch mooi op tijd. Bij het inchecken ’n probleempje. Rugzak te zwaar, nou is me die altijd te zwaar maar de juf aldaar vind 2kg een probleem. De tijd van over het hart strijken is allang voorbij en ik moet bijpassen want thuis was ik al heel kritisch door de inhoud geweest. Vervolgens afscheid genomen van Riny, want je weet niet hoelang de diverse checks van douane etc nog duren.

Plan was en is om in Canada een motor te verwerven en via een mooie route door BC naar het noorden af te buigen en via Watson Lake uit te komen in Whitehorse Yukon. Vandaar met de bus naar grens met de USA/Alaska. Daar overstappen op het antieke treintje uit 1898. Deze zou ons, via een schitterend traject, naar Skagway moeten brengen aan de Pacific Ocean. Vandaar teruglopen via de Chilkoot trail, ja die welke de (arme) goudzoekers destijds ook gelopen hebben, naar Tutsi Lake. Daar overstappen in ’n kajak welke ik daar neergelegd zou hebben en varen naar Atlin. Vanuit Atlin rijdt de oude George enkele keren per week de 200km naar Whitehorse als een soort, heel klein, busje chauffeur. Tevens doet hij dan de post via verschillende kleine gehuchtjes als CarCross en Tagish. Maar met een ’n uur of 3 ben je in Whitehorse downtown. Vervolgens terug met de motor naar Edmonton. De man van m’n nichtje Veronica, Kerry zou me dan terugvliegen naar Calgary. Op eigen houtje terug naar Nederland op 9 oktober.

Heenreis.
Heenreis.

Nou, wat komt er van terecht……

Ik heb de westelijke route maar genomen voor de heenreis. van Edmonton, Jasper, Prince George, Smithers, Kitwanga en dan noord naar Watson Lake, Atlin, Whitehorse.
Ik heb de westelijke route maar genomen voor de heenreis dus Highway 16 (Trans Canada Highway). van Edmonton, Jasper, Prince George, Smithers, Kitwanga en dan via de 37 noord naar Watson Lake, Atlin, Whitehorse.

De vlucht naar Calgary zonder problemen. Ik had wat meer beenruimte gebooked evenals het pas getrouwde stel naast me. Ook ’n rechtstreekse vlucht is natuurlijk een genot.

Ik maakte me nog wel even zorgen over het inklaring formulier. Daar moet je de vragen met ja/nee beantwoorden of je wapens bij je hebt, en of je een heel aantal goederen bij je hebt. Ik had ’n dairy product (Old Amsterdam kaas) maar ook ’n katapult en beerspray. De eerste met ja ingevuld de andere met nee.  Nou dan duurt die wachtrij lang…..  Afijn alles kwam goed.

In Calgary op zoek naar een bus welke naar Edmonton gaat. Red Arrow.  Deze gevonden en gebooked dat ze me in 3,5 uur in Edmonton downtown af zouden leveren. Daar haalde Kerry me op, op exact de plek waar de bus stopte. Hun kids herkenden me nog…..zeiden ze.

Woensdag 9 sept, de motor ophalen. Ik had er een gekocht via een kennis van toen in Rochester ’n uur ten noorden van Edmonton. Eenzelfde HD als ik heb alleen iets jonger, veel minder km’s en veel zwarter.

IMG_2553
Veronica warm maken voor ’n HD.

Toen ik in Rochester aankwam met Veronica, na bij de HD dealer nog een helm gekocht te hebben, stond ie al te blinken in de zon.

M’n kennis Dan, een echte Hillbilly / Red Neck woont in de busch in een rits ouwe gebouwen zooi. Maar ik tel snel rondkijkend wel een stuk op 7 HD’s.  Nog snel even de navigator monteren en van een voeding voorzien, ’t windscherm verwisselen voor een iets hogere en Kees is klaar.  Veronica was allang naar huis.

Zij stond er al te schitteren.
Zij stond er al te schitteren.

Dus ik samen met Dan naar Westlock om over te schrijven / registry. 25 km in westelijke richting. Daar wilden ze natuurlijk m’n Canadese verzekerings bewijs zien anders krijg je geen overschrijving. Ik had ‘m doch alleen op m’n telefoon een .pdf-je van het stuk. Dus ergens in Westlock een hardcopy zien te krijgen. Uiteindelijk lukte dat bij de bibliotheek. Printen vanaf je telefoon op een netwerkprinter…..pffffff. M’n oude kenteken plaat welke ik had meegenomen naar Nederland ooit en nu weer naar Canada gemonteerd. In Canada staat een kentekenplaat op naam. Daarna was ’t ’n eitje en kan ik terug naar Edmonton. Nog even terug naar de HD om nog een paar dingetjes te kopen. (verwarmd vest, luchtpompje voor de vering). Het vest op aandringen van Dan….. ik zou het nog wel eens nodig kunnen hebben…… Het pompje om de achtervering af te kunnen stellen omdat ’n ritje met nogal wisselende belasting gepland was.  Maar meer dingen niet gekocht omdat ’t veel te duur is bij zo’n dealer in mijn ogen. Ook nog even naar MEC, Mountain Equipment Coop. ’n Tentje gehaald en nog wat verdere dingetjes welke gewicht toe kunnen voegen. Maar daarna was ik volledig uitgerust.

Donderdag 10 sept. Nog even een kleine raincover halen voor m’n kleine rugzak bij MEC. De grote, voor de rugzak een dag eerder al gedaan.

Schermafbeelding 2015-09-16 om 10.20.15
Trip 1. Edmonton-Hinton. Je kunt de stuurinrichting en de cruise control vastzetten…..

Daarna heading Hinton. Daar aangekomen eerst even naar BLE wezen kijken.

Blue Lake (Centre)
’t Bord staat er nog. De weg vol met gaten. Er wordt slecht onderhoud gepleegd.

Via de parkeerplaats en de shorcut naar de cabins. Met de motor even rondgereden en wat foto’s gemaakt. Ik wordt er toch triest van zoals het erbij ligt. Totaal geen activiteit meer. De kano’s nog in de stelling bij Blue Lake, de prowler (onze 4WD) in t hok, de Subaru in de garage bij t eerste huis. Maar ja verder niks te doen.

DSC_3692

Terug naar Hinton en bij Julie ’n paar uur gezellig alles doorgenomen. Brian werd ook nog invited maar kwam niet. Te druk met z’n nieuwe vriendin.

Daarna door naar de van Klaverens en aldaar de avond doorgebracht en overnacht in ’t basement. Twee leuke gezellige bezoeken en goed om hen weer terug te zien.

Vrijdag 11 sept. Bij Canadian Tyre nog wat zaken gehaald. Gereedschap voor bij de motor, you never know, hoes voor de motor zodat niet zichtbaar is wat er staat, doch kan er geen vinden. Nog wat spanbanden voor de rugzakken. Daarna in westelijke richting naar Jasper gekoerst.

DSC_3742
Geen selfie Martine maar is deze ook goed?

Daar een keer rond gereden, wilde een broodje halen maar kon nergens geschikt terecht, dus door naar Mnt. Robson. Daar een paar plaatjes geschoten, prachtig die berg in de sneeuw. Had de berg ook nog niet zonder wolken gezien, hetgeen ook zeldzaam is volgens kenners.

Mount Robson.
Mnt Robson, altijd gaaf om te zien. Zonder wolk om de top is een zeldzaamheid.

Maar ik moet ook km’s maken. Het stuk door de Rockies is overweldigend mooi. Als je “eruit” komt rechtsaf in noordelijke richting naar Mc Bride en Prince George. Beiden groter dan gedacht. Zeker Prince George. Moderne Canadese industriestad. Ik vind en haal, bij Canadian Tyre nog een hoes voor de motor. Volgens Dan, (bike seller) reduceert dat de kans op diefstal. Men weet niet wat eronder zit en hoe de beveiliging te ontmantelen. Sounds reasonable! Dus weer 25 piek extra verzekerings premie.

Het is wel wennen om uren achtereen op de motor te zitten dus er volgen nogal veel korte stops om te rekken en te strekken. Qua safety is de helm goed passend maar met nogal wat drukpunten. Het begint te wennen. Dit was pas dag twee. Onderweg spreek je ook veel mensen. De een waarschuwt voor de sneeuw, de ander voor regen en weer een ander voor kou en icy roads. Sneeuw snap ik, maar het is toch nog vroeg in het jaar. Alles kan, regen, wind en sneeuw, maar het smelt ook weer weg. Regen: naast dat je nat wordt blijft alles kleven met name als je gravelroad hebt. De Canadese klei blijft dan plakken en wordt als beton. Maar…. t regent niet en (nog) geen gravel road. Kou, kan ik me tegen kleden. Verwarmde handvaten, verwarmde zitting, en een heated vest. So wel prepared in my opinion……

Ik eindig dus vandaag in Vanderhoof.

Zaterdag 12 sept, vanmorgen alles weer ingepakt. Er komt iets systematisch in. Tanken en “a hot start” met een ontbijtje in ’t dorp Vanderhoof in ’t North Country Inn.

Dat dan weer wel…….

Schermafbeelding 2015-09-16 om 10.23.25
Trip 2: Hinton _ Vanderhoof

Uiteraard wifi hier en even de route voor vandaag uitstippelen. Omdat ik vroeg wakker was nog maar even de eerste ervaringen hier neergezet. Anders vergeet ik van alles.

Ik wil proberen om vandaag Cranberry junction te bereiken.

Terwijl ik vanochtend begon met deze weblog, zat ik nog te juichen over het mooie weer terwijl het buiten al regende. Dat heeft het de hele ochtend gedaan, maar ik moet verder, c.q. ik weet niet wanneer het stopt. Rond de middag in de buurt van Houston stopte het,

Tussen Mc. Bride en Prince George veel bos en ook een Ancient wood. (heel oud bos)  Na Prince George veranderde het landschap, weer meer gecultiveerd, boeren bedrijven, gebouwen en zo.

Ik zit nu even bij BP (Boston Pizza) internet en m’n geliefde Ceaser Salad verorberen als lunch. Daarna verder tot Meziadin Junction naar ik hoop.

Nu om ca 21:00 uur kan ik zeggen dat dat gelukt is. 540 km van Vanderhoof naar Meziadin Junction.  Dat is dus een uur verder dan Cranberry Junction. Dat stond ook nauwelijks aangegeven. Zodra je afslaat naar het noorden, na vanaf Edmonton eigenlijk steeds West te hebben gereden, besef je dat het nu rustiger wordt in deze remote oorden.

Schermafbeelding 2015-09-16 om 10.27.33
Trip 3: Vanderhoof – Meziadin Junction. Bij Kitwanga kun je nog linksaf in zuidoostelijke richting naar Kitimat. Daar heeft een oom van mij jaren gewerkt aan de power plant. Ik ga er de Skeena River over naar het Noorden.

Het begon al met 50km gravel op de weg. Gelukkig niet die met klei maar gravel op asfalt. Met al dat gedierte op de weg, of eigenlijk in de bossen langs de weg is het steeds scherp opletten, dat is geen uren vol te houden. Midden op de weg rijden dan heb je de meeste tijd denk ik dan maar en op die gravel stukken niet harder dan 80. Dan komen wel allerlei hillbillies er met 100 langs stuiven in de grote trucks of je komt ze in tegen.  Na 50km werd het weer netjes asfalt. Zo’n Vorden-Ruurlo weg maar dan wat minder geplaveid en zonder eind….

Ongeveer daar zag ik nog een zwarte beer van de weg aflopen. Daar lag een blikje met of frisdrank (zoet) of bier. Dus dat is de eerste stap naar z’n dood. Want zo’n beer blijft op zoek naar deze dingen en gaat van kwaad tot erger tot de dood erop volgt. Jammer.

Deze jongens waarschijnlijk al te vaak gevoerd, dan sta ik er ook niet meer voor in.
Deze jongens waarschijnlijk al te vaak gevoerd, dan sta ik er ook niet meer voor in.

Kom ik in Meziadin aan en wil op de campsite gaan staan. Komt er ’n native aan die zegt:” You better don’t do that! You will get visitors tonight” Nu bevolken een hele trits natives op deze Junction een arbeiders kamp met woon containers en een keuken en wat VT-studios.

 

 

 

 

 

 

’t “Opperhoofd”  vraagt of ik mee wil eten. Voor $16 wil ik dat wel. iets meer dan ’n tientje.

IMG_2569
$16,= meal.  ’n Kop soep, glaasje fris, kom salade en een bord vol energy.

Beef zegt hij nog, met gravy. De beef was ook goed, de gravy in de garbage.   Slapen in een kleine cabin, nou dat ligt wel lekker denk ik. Zonder gordijnen, maar het is toch donker buiten.

Morgen naar Watson Lake is het plan zoals het er nu uitziet. 600km. KWW !

Zondag 13 sept.  Idd Watson Lake bereikt. Ging als een zonnetje qua rijden maar zeer wisselend qua weer mag ik wel zeggen.

DSC_3823
De kleuren van de Indian Summer zijn telkenmale weer overweldigend. Je wilt steeds weer stoppen om er nog een te schieten.

Zon met buien. De “slotbui” mocht er zijn. Het leek wel nacht te worden zonder een streep van verbetering aan de horizon. ’t Begon met een hagelbui, toen iets sneeuw maar vervolgens harde regen.

DSC_3831
Een buitje uit het westen.

Na zo’n 30 min zie ik ’t iets lichter worden in het noorden. Laat ik daar nou net naar toe moeten. Toen het droog werd veranderde het landschap in een zwart geblakerde bende. Wel 50 km zwart gebrand bos. Door zulke bosbranden vernieuwd de natuur zich.  Zonder periodiek, om de 50-100 jaar, zo’n brand hoopt er zich geen gigantische hoop brandstof op. Een afgebrand gebied  vormt weer een natuurlijke barrière tegen (te) grote bosbranden.

DSC_3810
De Stikini River, een woeste onder de riviertjes hier. Iets verderop naar het westen ligt Telegraph Creek, alwaar de telegraaf verbinding naar Atlin begon c.q. verder ging. Nu een befaamde hiking route.
Dit bord als toevoeging spreekt voor zich.
Dit bord als toevoeging spreekt voor zich.

 

Vanwege de nattigheid en ook omdat het  fris was toch maar een soort van herberg opgezocht. Het is een oude kazerne van de Air Force, gekocht door een voormalige Duister die de scepter zwaait, kamers zonder wc en douche, de Air Force Lodge genaamd. Utilities zijn centraal. Dus kamertjes voor de manschappen.

 

DSC_3827
M’n 1800cc Harley rijdt als een zonnetje. Ja een kleine upgrade van de originele 1490cc, maar dat heb je ook wel nodig met zo’n vracht….. Plof….plof….plof, als het zo doorgaat teken ik ervoor.

Het grote gat is gedicht, oftewel het lange stuk tussen de afslag na Hazelton en Watson Lake. Dat was ook een grote onbekende. Bij Edmonton zei een biker al.”Don’t mis a (gas) station, dat heb ik ook nauwelijks gedaan. “Will be cold” zei een ander. Dat was ’t de laatste uren. “Will be long!” Dat was het ook. Natuurlijk een prachtige natuur, mooie kleuren, soms rechte stukken maar ook stukken met veel mooie bochten, weinig tot geen sneeuw en toch over drie passen gereden. Ik zag steeds te laat hoe hoog deze waren.  Op deze remote routes rij ik alleen, eigenlijk ben je altijd samen met de andere gebruikers. Als je op een ongewone plek stilstaat komen er na verloop van tijd mensen die vragen of alles ok is. Maar vandaag kwam ik geen motor rijder tegen. Dus denk je is dat goed? Rijdt men hier op zondag niet? Tot 10km voor de Junction met de Alaska Highway komt er een. Ik zwaai redelijk uitbundig. Eigenlijk denk ik: Hij lijkt wel gek om nu nog op weg te gaan. Maar misschien “a native guy….”

Bij het passeren van de grens met Yukon.

DSC_3834
Yukon. Larger then life !
Route zat. en zon. 12/13 sept.
Route zat. en zon. 12/13 sept.

Morgen richting Whitehorse of Atlin BC. Dat is een route in westelijke richting zwervend om de 60ste breedte graad.

Ik kijk de route steeds op www.drivebc.ca Dat geeft veel info.

Watson Lake, wellicht ook bekend om haar plaatsnamen bordjes.  Ik wist het ook niet maar het is werkelijk imposant hoeveel mensen er zo’n bordje geplaatst hebben.  75.000 volgens de laatste tellingen. Dan moet je er al met voor bedachte rade naar toe gaan, anders neem je er geen mee.

DSC_3843
Vele duizenden….                                                                                                                                                          In 1942, a homesick soldier stationed in Watson Lake added a sign to the existing milepost pointing to Danville, Illinois. Today, 75,000 signs adorn the same location.

The tradition of leaving directional signs grew from that simple beginning. My earliest recollection of this site when I passed by it in 1972 was of a modest row of signposts beside the highway. The Milepost magazine for that year did not even mention it as an attraction.

By 1992, 50 years after the first sign was placed, the number of signs displayed there had grown to 10,000. Today, that number is around 75,000, and the signpost forest is the biggest visitor attraction in Watson Lake.

Morgen naar Atlin.

Zondag 13 sept. Plan is vandaag naar Atlin te rijden, naar Bart de Haas. Dat betekent richting Whitehorse maar dan bij Jakes Corner van de Alaska Highway af en 100km gravel road naar het zuiden. Die weet ik me nog wel te herinneren van 10 jaar geleden.

Trip 4:Watson Lake - Jakes Corner
Trip 4:Watson Lake – Jakes Corner

 

’s Nachts had t een graad of 5 gevroren. Er logeerde in dat Air Force motel ook een Amerikaans stel uit Oklahoma. Dus als motorrijders gauw contact. Door hen werd ik uitgenodigd om mee te gaan naar de lokale Chinees. Heerlijk gegeten en gezellig gepraat. Hij was piloot en vliegtuig mechanieker en had vele jaren in Zuid Afrika gewerkt en gewoond samen met z’n vrouw. Vliegen voor de missie posten. Waren zelf ook nogal gelovig. Sinds jaren weer gebeden voor het eten: “Praise te Lord”.

’s Ochtends was zijn motor was helemaal wit bevroren van boven. Ik had er m’n hoes overheen zodat alles droog was en niet bevroren. Starten ging ’n tikkeltje moeizamer. Maar de eerste 2,5 uur waren stervens koud, in 100 km drie keer eraf geweest om warm te lopen, daarna liep de temperatuur op en was het lekker motor rij weer. Bij Jakes Corner weer tanken en opwarmen waarna nog exact 100km zuidwaarts naar Atlin. Prachtige route langs Little Atlin Lake en Atlin Lake.

DSC_3867
Geweldig uitzicht over de Teslin bridge met het landschap erachter.

 

Hier de eerste, joekel van een, grizzly gespot in the ditch.

Grizzly # 1 gespot 50km westelijk van Watson Lake.
Grizzly # 1 gespot 50km westelijk van Watson Lake.

Na 30 km een weg opbreking van 6 km. Alle asfalt eruit, een brug eruit en alles nog zand. Dat zand houden ze nat / drassig waarschijnlijk om in te klinken. Je moet wachten tot er een pilot truck komt welke voor je uit rijdt. Ik heb alle stuurmans kunsten erbij moeten halen om de motor rechtop te houden. Diepe sporen, modder echt shit. Op het laatst nog een houten bruggetje van 10 meter lang. Twee rijbanen lagen 7-8 cm hoger en 30cm breed. Daar ging m’n mooie balans toch nog bijna aan diggelen toen ik tegen de linkerrijbaan aan reed. Met kunst en vliegwerk dat 500kg zware ding overeind gehouden.  Slechte voorzieningen dus voor een motorrijder. Ik kneep ‘m al voor de terugtocht. De volgende 70 km waren geweldig. Enkele jaren geleden heeft men in 14 dgn de gehele route van asfalt met gravel voorzien dus prima te berijden.  Na een rondje Atlin direct naar Bart z’n huis gereden 4 km verder. Niemand thuis maar alle deuren open. Dus weer terug naar het dorp. Geen Bart te vinden, dus koffie bij de Pine Tree. Hij was net weg zeiden ze.

Eerst nog even naar Chris de piloot van het lokale vliegbedrijf. Hem eerst verteld dat hij een basterd was, vanwege het feit dat hij me enkele jaren daarvoor, tot twee keer toe uit het vliegtuig had gegooid met rugzak en al in het water na een z.g. noodlanding /plane crash.  Hij kreeg weer een grijns op z’n gezicht.

img_0040

Hem verteld dat er mogelijk een (weliswaar kleine kans) op een telefoontje uit Nederland komt bij nood van mij. Dan krijgt hij coordinates en moet hij me snel hulp bieden en evacueren. Dat zou goed komen zei hij.

Lake Atlin met Mnt Theresa op de achtergrond.
Lake Atlin met Mnt Theresa op de achtergrond.

Wederom naar Bart’s huis. Hij had al een vreemde zien rijden maar wist toch niet wie het was toen ik volledig gedressed daar aankwam. Dus de hele avond gezellig gepraat. Ik heb hem uitgenodigd om bij de Pine Tree te gaan eten. Dat sloeg Bart niet af. Daarna stelde hij voor om nog even naar de Atlin Inn te gaan. Daar een biertje gedronken en toen weer naar huis. Vroeg gaan slapen in het gasten verblijf. Dat wil hij eigenlijk verkopen maar dan moet men het gebouw ook mee verhuizen. Alhoewel een mooi gebouwtje zie ik dat nog niet snel gebeuren.

Bart's groenten tuin. Bart weet dat korstmossen en groenten beid tijd nodig hebben om te groeien. Dus een klein kasje misschien.....
Bart’s groenten tuin. Bart weet dat korstmossen en groenten beide tijd nodig hebben om te groeien. Dus een klein kasje misschien…..

Bart is druk met z’n groente tuintje, voor volgend jaar dan.  Maar als het echt begint te vriezen houdt alles op en zit je alleen binnen. Alhoewel het een mooie plek is zit hij wel vrijwel de hele zomer alleen op ’n enkele bezoeker na. ’s Ochtends even koffie drinken in de Pine Tree, dorps geleuter, maar dan hoor je er wel bij natuurlijk.

 

 

 

Maandag 14 sept. Volgende morgen na ’t ontbijt vertrokken. Ik moest nog naar Kevin Kitchenham maar wist z’n adres niet. In Nederland had ik gezocht op Kijiji naar te koop zijnde kayaks en vond er twee in Atlin…..hoezo toeval? Hij zei via de mail dat kopen voor een paar weken onzin was. Ik kon ze wel mee krijgen.

Bij hem had ik dus twee kajaks ter beschikking gekregen. Maar omdat de reis nu toch iets anders wordt ingedeeld is de tijd om de geplande kajak route te gaan varen te kort, dus komt de logistiek ook anders te liggen. Dus de kajaks niet meer nodig. Het waren vouwkajaks, dus konden ze zo op de motor mee. Eerst bij de Pine Tree geprobeerd wifi te krijgen maar dat werd niet geshared. Dus naar het Northern Light College, daar kun je gratis gebruik maken van internet. Na 20 min. zoeken niet te vinden. Dus vraag ik aan de juffrouw aldaar of ze van de 200 inwoners van Atlin ook Kevin kende. Jazeker hij woont 10-15 miles north of Atlin and then to the right a couple of miles. Maar precies wist ze het niet. Ik zou maar bij Corinne van de Grocery store vragen. Die wist het iets beter en had zelfs een schets. Dus ik rij er naar toe.

Lokale schets
Lokale schets

 

Rufner Mine road en dan na 2-3 mls oost, langs een farm en dan schuin rechts naar beneden naar de river.

De Mine road was prima. Maar de afslag ging direct omlaag 20% helling met allemaal grote rotsen erin. Eerst maar even lopend verkend. Nou ja moet dan maar, ik wist ook niet hoe ver het nog was. Dus voorzichtig met dat top zware ding naar beneden. Ging goed tot de laatste bocht, een hele dikke kei en daar lig ik. Geen schuiver maar eigenlijk bijna vanuit stilstand omgevallen. Ik kreeg ‘m met geen geweld weer overeind. Maar er komt iemand aanlopen. Ik roep vragend: “Kevin?”. Yes zegt ie.

Een schriel mannetje. Ik denk als die kayaks van hem zijn passen ze voor mij nooit en te never. Henk misschien nog wel.

Can you give me a hand?. Na enkele pogingen kregen we ‘m weer op de wielen en hij lag nog niet eens helemaal plat. Punt is dat je direct de remmen moet activeren anders rolt ie  verder, van de bult af, zo weer om. Ik ben er weer op geklommen en heb ‘m uit laten rollen. Welcome he said :-).  De kajaks welke hij had waren Feathercrafts, een Canadees merk uit Vancouver, alwaar hij 15 jaar had gewerkt. Het bootje was eigenlijk ook te klein voor mij. Moet ook wel gezien zijn postuur. Hij vond t sympathiek dat ik hem dat helemaal was komen vertellen, had ook per e-mail gekund zegt hij. ’n Uurtje gebabbeld. Hij had nu 6 sledehonden waarmee hij ’s winters tochten organiseerde. Toen moest ik weer die bult op naar de weg. Twee keer naar boven gelopen om te verkennen wat de juiste route was, waar links rijden en waar rechts. Uiteindelijk de route maar in het zand gekrast met een stok. Ik dacht ook flink snelheid te moeten houden dan is tie wat minder gevoelig voor afwijkende invloeden. Wel eerst de bagage eraf gehaald en op zijn truck gelegd om separaat naar boven de brengen. Dat voelt toch wat beweeglijker aan. Toen weer aangekleed (motorkledij), gas erop en als een echte cross motor naar boven springend op de grote ronde keien. Piece of cake eigenlijk…. bagage er weer op en richting de volgende hindernis de 6km road works. Na, daar, die houten brug vlug te hebben bekeken kon ik daar simpel over als je maar weet hoe. De watertank wagen kwam net weer terug. Ik denk shit da’s bagger. Maar viel mee en vervolgens gas erop richting Whitehorse.

De route nog iets aangepast door via Tagish en Carcross te rijden. Langs Tagish Lake leek me wel leuk omdat we daar ook zouden kajakken.

Om even in Atlin te kijken was dus 200km om, op een totaal van 438km. Dus werden het 638 kilometers in 2 dagen.

Regards Leo

Advertenties

2 thoughts on “Weer een Beregoeietijd in Canada (Stage 1 to Whitehorse)”

  1. Leo! How great to hear of your progress. Kerry and I have enjoyed reading this, trying to imagine that last road you were on near Kevin’s. You’ve had already a great deal of adventure and it’s been less than a week! Veronica

  2. Schitterend Leo, het is weer een hele belevenis dat heb ik inmiddels wel begrepen. En voor wat betreft je vergelijk met de weg van Vorden naar Ruurlo…hier is de asfaltering stopgezet, geen materiaal??? Nog veel plezier daar en ik volg het weer zodra je hebt geüpdatet. Groet, Harry Jansen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s