Weer een Beregoeietijd in Canada (Stage 5: Back to Edmonton)

Dinsdag 29 sept.)

Al sinds ’t vertrek uit Edmonton loop ik rond met ’t dilemma van de terugreis. Iedereen (met motor) die ik tegenkom begint, na het aanhoren van het reisdoel (Whitehorse en Skagway) over mogelijke problemen. “Wow that’s realy a bike trip”  Het weer, de kou, gladheid, de passen. Steeds leg ik het naast me neer met de gedachte: Dat zien we dan wel. Eerst de Chilkoot Trail dan ’t kajakken en wat andere leuke dingen met Henk en dan pas de terugreis.

Maar goed tijdens zo’n 3.500 km enkele reis trip heb je zoveel tijd om te denken dat er toch wel iets ontstaat in het achterhoofd. Zo krijg je ook visioenen over storingen met de motor ook al loopt ie als een zonnetje. Geen telefoon bereik, 200km ervoor en erna geen service station. B.v. een lekke band. Wat te doen? Ik kon geen passend antwoord verzinnen. Pas in Whitehorse heb ik dat dilemma aan een motorrijder voorgelegd. Hij zegt: “Mine is a $1000 bucks bike. I drive on till I have square wheels.”  Daar dacht ik dus anders over. We stonden voor een Yamaha shop. Daar heb ik binnen dat dilemma ook voorgelegd. Zij hadden een soort dikke stopnaald, doorsnede 4 mm met oog en rasp. Je steekt ‘m in ’t lek, bij tubeless, raspt het gat ruw. Vervolgens een soort rubber draad doorhalen en in het gat steken en terughalen. Dan zit de draad van 3-4mm doorsnee, 4 dubbel in het gat en na enige tijd wordt ’t hard. Met 3 stikstof cilinders pomp je de band vervolgens op druk.  Dan kun je wel weer ’n paar honderd km verder tot een service station waar je ’t probleem goed kunt verhelpen. Psja dat is nog maar een probleempje……. 

Maar als je in Whitehorse terug bent kijk je toch eerst naar het weer en de forecast. Henk vertrekt op donderdag de 1e oktober. Die dag geven ze nou juist op: met kou en sneeuw. Al die “onderweg gasten” hebben het steeds over die hoge bergpassen waar je overheen moet voor de terugreis, en dat met de motor. Als er sneeuw ligt op het nivo van Whitehorse hoe moet het dan bovenop zo’n pas zijn?  Vóór die donderdag nog twee betere dagen, bewolkt, maar warmer 7-12 graden,. Alhoewel ik twee reserve dagen heb ingebouwd voor de terugreis komt steeds meer t gevoel boven drijven dat ik die twee dagen niet moet laten glippen.

De eigenaar van de AirForseLodge had er nog een oude truck staan
De eigenaar van de AirForceLodge had er nog een oude truck staan

Dus vanochtend na het ontbijt alvast begonnen de terugreisrugzak etc in te pakken. Dan heb ik dat vast op een rijtje.  Halverwege schiet het hoge woord eruit: ” Weet je wat Henk? Ik ga nu rijden” en om 12 uur was ik op weg. Henk kon zich er volledig in vinden. Dus vanaf dit punt ook ieder z’n verhaal.

Het was fris met een forse zuidelijke wind, maar een “te doen”  qua temperatuur. Binnen een uur Jakes Corner bereikt met de afslag naar Atlin, dat hoeft nu niet, maar lijkt al weer een eeuwigheid geleden.

Rond 17 uur was ik in Watson Lake, ’n route welke op de heenweg ook was afgelegd. Goed weer, niet te koud en droog.  Toen ik destijds uit Watson Lake vertrok was alles ’s ochtends wit gevroren. De herfst is hier kort dus de temperaturen ’s nachts gaan snel naar beneden.

Op m’n geplande vertrekdag vanuit Whitehorse maakte Henk ’s ochtends rond 9 uur deze foto vanuit z’n hotelkamer.

Dat lijkt geen prettig vooruitzicht om te gaan motorrijden. Gelukkig was ik twee dagen eerder vertrokken.
Dat lijkt geen prettig vooruitzicht om te gaan motorrijden. Gelukkig was ik twee dagen eerder vertrokken.

Alaska Highway. Dawson Creek to Delta Junction Alaska.

De Alaska Highway is het engineerings wonder van de WWII en werd wel eens omschreven als het grootste en moeilijkste project sinds het Panama Kanaal.

De Alaska Highway strekt zich uit over 2.224 km / 1.383 mijl van Dawson Creek in British Columbia, Canada tot Delta Junction in het Amerikaanse Alaska. De AH (Alaska Highway) is voor het overgrote gedeelte geasfalteerd in Canada en in Alaska helemaal. Natuurlijk zijn er stukken waar je heel goed moet oppassen. Eigenlijk overal en zeker met de motor. Ik heb “potholes” gezien met een doorsnede van 60cm en 10 cm diep.

De originele Highway was gemarkeerd met “mileposts” en vele stadjes en lodges kregen hun naam middels het aantal mijlen vanuit Dawson Creek. Nu is het Canadese gedeelte aangeven in km, Alaska doet het nog steeds met mijlen. Natuurlijk is de route in de loop der tijd wat verbeterd en hier en daar wat gecorrigeerd en daardoor korter geworden. Hierdoor ontbreken er nu zo’n 40 mijl.

Alaska Highway History

De AH was oorspronkelijk een echte wildernis trail gemarkeerd door gravel roads, steile hellingen, houten log bruggen. Voor de constructie van de nieuwe weg was er een ongelooflijke samenwerking nodig tussen de Canadese en Amerikaanse overheid. In 1936 nam  Amerikaanse President Franklin Roosevelt al eens het initiatief om bij z’n Canadese ambtgenoot Mackenzie te lobbyen voor een verbinding middels een Highway van Canada en Alaska. Deze Highway zou gebruikt kunnen worden  ter versterking van de militaire verdediging van het noord westen van Canada tegen een eventuele militaire aanval van de Jappen. Tot aan Pearl Harbour was dit geen doorslag gevend argument. Daarna kwam het overleg snel tot stand met een plan waarover overeenstemming kwam op 6 febr. 1942.

 Het Amerikaanse leger legde het congress een plan voor waaraan deze al 5 dagen later haar toestemming gaf. Binnen een maand was men aan het bouwen.  Markant was ook dat  de Canadezen eisten dat de Amerikanen de volledige kosten betaalden en dat na de oorlog de eigendoms overdracht zou plaatsvinden van de gehele weg en alle bijbehorende faciliteiten aan de Canadezen.  Gedurende de oorlog konden de Amerikanen er dan gebruik van maken.

8 Maart 1942 begon de bouw en deze werd, ongelooflijk snel, in 9 maanden afgerond. Meer dan 11.000 soldaten en engineers werkten er aan, 16.000 lokale werklui en 7.000 stukken equipement werden gebruikt om deze 1.500 mijl lange weg te bouwen.

Op 20 november 1942 werd het officiële lintje geknipt bij mijl 1061 bekend als “Soldiers Summit”

Totale kosten $140 miljoen US dollars. Daarmee waren dit de hoogste project kosten van WWII.

Woensdag 30 sept.)

Deze dag was iets slechter voorspeld dan dinsdag, met 30% kans op regen en kouder dan de dag ervoor. Hoe anders kan het lopen. De eigenaar van Air Force Lodge zei dat ik geen betere dag had kunnen kiezen om te gaan. Hij mompelde al iets over een Chinook. ’t Drong niet tot me door of ik kon dat niet geloven.

Om 7:30 uur zat ik al op de motor, ten teken van inderdaad grote nervositeit. Het eerste stuk tot Liard River was rustig. Geen tegenligger gehad op de Alaska Highway. Dat betekent dat er om 3 uur ‘s nacht’s niemand is vertrokken vanuit Fort Nelson. Nogal logisch zou je zeggen maar dit is ‘olieboeren land”!

Ergens halverwege Liard River voelde ik iets van  een warmere bries langs m’n gezicht.  Je probeert ’t te plaatsen. Zit ik in een dalletje, komt de wind uit een dal?? Gek, het is nog vroeg op de morgen (dit heb je ’s avonds weleens) , ik was vanwege deze zeer bepalende dag al om half acht vertrokken. Twee weken geleden alhier (Watson Lake) was ‘s ochtends alles wit bevroren. Ik weet het dus niet goed. Als het iets omhoog gaat over een lokale pas wordt het weer kouder. Ik denk:”Bij de volgende tankbeurt moet ik m’n jas wat zorgvuldiger dichtmaken langs de mouw en hals.” Na het ontbijt, pas rond 11 uur, voel ik weer een warme luchtstroom en ’n forse warme tegenwind. Ik denk lijkt wel een föhn. Eehhhh föhn, dat kan wel ‘ns ‘n Chinook zijn. ‘n Hele speciale weersomstandigheid in de Rockies. Dat moet ook in de lucht te zien zijn:

De scherpe aftekening van de koude (blauwe) luchtlaag en de warme is een symptoom van de Chinook.

En ehh ja, dat moet een Chinook zijn!!  Dat voorspelt dus lekker warm weer, ongehoord. Ineens verdwijnen m’n zorgen om de pasovergangen. Hier kan geen herfst tegenop. Alhoewel m’n verplaatsing wel steeds behoorlijk oostelijk is rij ik de gehele dag zo’n beetje onder de scheidslijn in de zon. Geweldig!! Prachtig weer, zonnetje. Tegen 12 uur doe ik m’n thermo hemd uit. Ik zit te zweten op de motor. De temperatuur is wel 20 graden gestegen!

Daarbij is de route tussen Liard River en Fort Nelson zo gigantisch mooi. Niet na te vertellen. Indian Summer landschappen met de mooiste kleuren, river crossings, bergen, groene en gekleurde hellingen, op 10-20-30-40 km besneeuwde toppen. Elke meter genieten.

Voor Liard River vele wilde bisons gezien. Bij de eerste twee denk je een lot uit de loterij want die beesten waren toch uitgestorven??

t eerste setje, nou ja setje, twee stieren die het werk al af hadden gezien hun rustige gegraas.
Kudde 1, tussen de 50-70 dieren, al vlot gevolgd door n grotere club.

Later nog eens twee bisons en weer later twee hele kuddes vlak na elkaar die nota bene half op de weg liggen. Ongehoord!!

Na het ontbijt direct de afdaling naar de River. Kon ik er potverdikke niet over!! De brug was bezet.

Mijnheer nam er de tijd voor of ging met de tijd mee! Ik dorst er niet langs te gaan. Als hij een stap opzij doet of z’n kop omdraait ben ik de pineut. Z’n bewegings ritme doet overigens niet veel snelheid vermoeden maar dat kan verrassen.

Ik ben er even heel langzaam achter gebleven. Toen kwam er zo’n haastige olieboer in zo’n zware pickup truck en die zet ‘m er zo naast en blaast erlangs, mij in z’n kielzog mee sleurend. Iets verder kom ik een zware truck met oplegger tegen, ben eigenlijk wel benieuwd hoe t is afgelopen of dat ie al in de vriezer zit, maar ja ik moest verder over die pas.

Na Liard River is er meer wild te zien. Bij het eerste dorpje zie ik wat kariboes. Die had ik nog nooit gezien dus bijgeschreven, ook ‘n setje Big-horns en enkele mooses.

M'n eerste karibou !
M’n eerste caribou ! Is toch een geheel ander beest dan Moose of Elk (Wapiti)

‘s Middags om 15 uur al in Fort Nelson. Altijd eerst even tanken. Vragend aan de juffrouw:” Hoe ver ‘t volgende dorp? 400km, of 4 uur tijden. Oef, da’s nog een heel end, maar dan ben ik ‘t laatste risico, Pink Mountain, ook kwijt. Daar had een andere biker ook al eens over gesproken als een mogelijk dilemma. ‘t Is maar net wat je tegen komt. Ik trap ‘m weer aan en om 19 uur ben ik Fort St. John. Laatste uur in de twilight zone. Maar laatste half uur in de file richting deze stad. 11,5 uur op de motor gezeten. Je leert zelfs rek-en strek oefeningen op de motor. Je kunt ‘m niet voor elke beweging aan de kant te zetten.

Fort Nelson en Fort St John maar zeker Dawson Creek lijken geëxplodeerd. Het breidt ongestructureerd uit naar alle kanten. Alleen in Dawson Creek zie je enige structuur, evenals eigelijk in Grande Prairie. Dat gaat ook heel hard.

Donderdag 1 okt.)

Vandaag geen verplichtingen, die heb ik natuurlijk sowieso niet nu. Het potentieel gevaarlijke gebied ligt achter me.  Dus vertrek pas om 10 uur en ben ‘n uurtje later in Dawson Creek. Lang gezocht naar ‘n ontbijt plek. Wordt A&W meen ik me te herinneren. ‘n Inn bezocht maar die deden niks, door hen verwezen naar een tweede maar die was gesloten wegens verbouwing. Dus ‘n hamburger als ontbijt met koffie. Geen hartewens…

Plots een beeld van Grande Prairie, wij naderden steeds vanuit het zuiden, nu zie je de explosief uitbreidende stad maar wel met structuur, voor Canadese begrippen met veel ruimte beschikbaar. Voor je het weet is zo’n stadje 10x10km. Edmonton is wellicht al 30x30km. of groter. Men krijgt hier nog een spijt van het verspillen van oppervlak. Heel, heel veel woningen van 1 laag. Weliswaar dicht op elkaar maar het kost veel ruimte.

Ik rij door naar ja waar naar toe? Moet ik al kiezen? Het wordt Grande Prairie, dat is bekend terrein waardoor ik ook alleen maar ga tanken. Dat is een gewoonte in elke stad  / dorp. Of ik moet helemaal zeker zijn van m’n voorraad.  Daar reken ik m’n reserve tank van 5 liter steeds niet bij. 5 liter is wel bijna 5 kg en ik weet wat zoiets extra’s betekent. Wellicht morgen maar eens opstoken.

Uiteindelijk kom ik terecht in Grande Cache. Ben idd maar zuidelijk gegaan ipv richting Whitecourt. In Grande Cache gelijk een dikke onweersbui, waarvan de ontwikkeling zich voor m’n ogen afspeelde.

Het begin ergens boven Grande Cache!
Het eerste begin van de onweer bui. Het werd een mooi aambeeld.
Ergens in de diepte de Smokey river, in het voorjaar “a hell of a job to control”

De Smokey River: “A hell of a job to control” in Spring with rafting , …..door van oorspong Nederlanders gemanaged. Nog beter de nog onstuimerige stromen als de Sulphur River of Sheep River. Voor de echte durf-al’s!

In Grande Cache ook maar gebleven geen zin om de regen in te rijden.

Vrijdag 2 okt.)

De hele nacht hoorde ik water stromen, dacht eerst, een aantal uren, dat het een of andere afvoerleiding was maar nee het was regenwater. Andere ochtend om 9 uur maar eens de weerberichten bestudeerd. Zie ik ineens staan dat aldaar tussen de 1 en 3 cm sneeuw verwacht wordt rond 12 uur ’s middags. Ik wist niet hoe snel ik m’n spullen ingepakt moest krijgen om van die bult, waar bovenop Grande Cache ligt, af te komen. Al snel doornat maar ik blijf toch doorrijden, 140km naar Hinton. Plan was om aan Cache Lake m’n tentje op te zetten en bij de bunkhouses een mooi vuurtje op te stoken. Door de kou kwam ’t er niet van. Riny had me bij vertrek nog een bonus kaart van Boston Pizza toegestopt waarop zo’n kleine $30 aan credits. Die heb ik eerst maar even verbrast met enkele hot chocolat’s en ’n pizza. Echt warm was ik nog niet. Ik herinnerde me een open haard in de West Mall. Dus daar naar toe. Had ook nog wifi aldaar zodat ik al snel in gedachten verzonken bezig was. Er komt iemand bij me zitten in een van de vier grote zitbanken. Even later kijk ik opzij en zie dat het Julie is. Is dat geen toeval?? Of zij het gezien had of niet weet ik niet maar 10 min later zit ik dus bij haar thuis wederom aan de warme chocola met whipcream on top.

Daarna naar van Klaveren. Zaterdags zou ik namelijk gaan vissen in Maligne Lake met Hans.

’s Avonds nog even naar de lokale jachtwinkel geweest om nog wat passende blinkertjes te kopen. Hans had nog ergens een zeer professioneel werp hengeltje liggen waarmee hij dacht de slag wel te kunnen winnen.  Bij studie van de Alberta Parks website bleek ’s avonds ook al dat Maligne Lake waarschijnlijk ’n dag eerder dicht was gegaan qua vissen. Dan zoeken we een ander meer maar we gaan vissen.

Zaterdag 3 okt.)

IMG_2751
Patricia Lake, ligt er mooi bij. Mooie wandeling om het meer om bij de inlet te komen. Volgens mijn bescheiden mening moet, als er vis zit, daar zijn.

Om 9 uur op pad richting Jasper, eerst een permit bemachtigen. Er werd geen uitzondering gemaakt, we werden niet toegelaten tot Maligne Lake. Verder waren de mogelijkheden beperkt, slechts een handvol Lakes waaruit gekozen kon worden. Het meer voor Jasper Park Lodge lag ons te veel in t zicht evenals het aangrenzende  Lake, dus werd het Patrica Lake.

IMG_2747
Hans had een heel bescheiden telescoop werphengelte van 50cm met een soort blinkertje. Daar bleef hij de hele dag intensief en stijlvol mee werpen. Kreeg ‘m ook heel ver het water in maar no bites!

Het is een paar kilometer omhoog rijden, maar dan heb je ook wat. We hebben er tot ’s middags een uur of drie vertoefd maar geen teken van (vissen) leven gezien. Waarschijnlijk vergunning gekregen omdat er toch geen vis zat. Nee ook niet aan de haak maar wel de hele middag met T-shirt aan in de zon gezeten terwijl het ’s nachts nog had gevroren en we enkele honderden meters hoger zaten. Geweldig. Ik had Hans en Netty vis beloofd, desnoods van de Super of ’n restaurant.  Hen ’s avonds maar uitgenodigd voor “supper” bij Holiday Inn. Aldaar zalm gegeten.

Weer een Beregoeietijd in Canada (Stage 4: Skagway and back to Whitehorse)

Kajakken.

In Whitehorse op de Yukon boulevard al even gekeken of de rivier bevaarbaar was. Natuurlijk is tie dat wel, in 2006 met Johan Dijkstra ook een tochtje gemaakt op de Yukon naar de Takhini River. Uiteraard stroomafwaarts alhoewel stroomopwaarts een veel betere training is. Op de Yukon begin je bij de afvaart direct op de wild kolkende rivier. Instructie is om, na aan boord te zijn geklommen, direct hard stroomopwaarts te gaan paddelen. Vervolgens de voorzijde voorzichtig iets in de stroom laten komen waarna je direct mee getrokken wordt maar wel een mooie bocht maakt en direct zo’n 10 meter van de kant komt zodat je 100 meter verder de oude brugpeiler ontwijkt en de stroming daaromheen. Ging perfect. Als je dat hebt meegemaakt valt de stroming wel mee als je tenminste enige snelheid t.o.v. de stroming houdt kun je ook koers houden.  De kayak blijft wel drijven. Bij Whitehorse is het probleem dat de Yukon smal is en er veel water doorheen moet. Verderop wordt het soms heel breed en heb je veel wind en dus golven.

Dat is bij de highway afslag naar Dawson en de brug over de Takhini rivier stapten we uit.

Donderdag 24 sept.)

’s Ochtends eerst even bijkomen. Afgesproken dat we elkaar niet zouden wekken. Maar goed, Henk zit vanaf 6 uur in de ochtend al verslagen te schrijven op z’n iPhone. Hij moest natuurlijk de indrukken van de vorige dag nog verwerken. Dat we op de terugweg met de motor nog de pas over moeten houdt ons bezig. In m’n achterhoofd bedenk ik al ontsnapping routes voor als de pas dicht zit (sneeuw, in dit jaargetijde niet ondenkbeeldig). Hoelang zou dat kunnen duren, Ik kan met een vliegtuig weg vanuit Skagway maar hoe met de motor? Met de boot naar Juneau of Prince Rupert of Vancouver. Uiteindelijk zet ik het van me af. Nemen zoals het is tzt.

Het motel in Skagway
Het motel in Skagway

Vandaag alvast iets van Skagway bezichtigd.

Ja je kunt hier alle kanten uit.
Ja je kunt hier alle kanten uit, maar niet overal even gemakkelijk.
Typische oude geveltjes. Anderzijds nog maar slechts ca 100 jaar oud.
Typische oude geveltjes. Anderzijds nog maar slechts ca 100 jaar oud.
De extreme omstandigheden nopen tot vindingrijke kledingstukken om de edele delen te beschermen. Laat die natives maar schuiven....
De extreme omstandigheden nopen tot vindingrijke kledingstukken om de edele delen te beschermen. Laat die natives maar schuiven….

 

Vrijdag 25 sept.)

Bezichtiging Skagway en vissen.

 

De hoofdstraat van Skagway bestaat vrijwel geheel uit gerestaureerde oude geveltjes/gebouwen uit eind 1800 / begin 1900. Er woonden daarvoor vrijwel uitsluitend Tlingit indianen die leefden van de visvangst.

In 1887 was er een zekere Captain Wiliam Moore die geleid door een Tlingit packer Stookum Jim een nieuwe route “afkeek” welke leidde naar een pass over de bergen en later de White Pass werd genoemd. Van de 5 mogelijke oversteken over de eerste Mountain Ranges was dit de best werkbare maar zeker niet de gemakkelijkste. Als je kijkt naar duur, hoogte, begaanbaarheid (’s Zomers en ’s winters). Met onze ervaring van nu is het onbegrijpelijk wat men over deze “onbegaanbare” pas heeft gesleept: paarden, muildieren, boten, stoomketels, fornuizen, en alles wat men nodig dacht te hebben.   

In 1896 werd het gehuchtje, aanvankelijk opgebouwd met een straatje met aan weerszijden gebouwen, heringericht na een fikse brand en ontstond de huidige lay-out. Netjes met streets en avenue’s. De hoofdstraat noemt men daarnaast Broadway.  

We hadden onze visspulletjes niet voor niets meegenomen.  Sterker we hebben ze de gehele tocht meegesjouwd. Dus vandaag alsnog gaan vissen. Netjes een permit gehaald hetgeen in ieder geval beloofde dat de vangst niet gratis zou zijn geweest. Vervolgens op de motor naar Dyea – Taiya river. Er was geen bootje te booken naar Haines waar in ieder geval nog zalm “zit”.

We gaan maar beginnen (met vissen) bij de Taiya brug / trailhead in Dyea.

We parkeren aldaar de motor. Henk loopt met z’n spulletjes richting rivier en begint z’n fishing gear in orde te maken. Ik loop richting brug en als ik er bijna op ben scan ik de overkant en zie een grizzly langs het water. Henk ziet nog niks. Dus roep ik zachtjes. Maar bruintje hoort het ook en verdwijnt snel het bos in.

Ik moest er Henk voor wakker makenen riep zachtjes
Ik moest er Henk voor wakker maken en riep zachtjes “Henk”, maar hij hoorde me pakte z’n biezen.

Enkele minuten later nam ik z’n plekje in om vanaf de kant enkele keren de hengel uit te werpen. Maar dwars op de sterke stroom is lastig. Daarna maar boven vanaf de brug geprobeerd. Het mocht allemaal niet baten. Ook bij Henk niet. Na enkele uren weer opgestapt en verderop bij de campsite ’n poging gedaan. Ook daar niet succesvol. Wel veel berensporen. Vervolgens nog ‘ns verderop richting de baai bij een der laatste bochten in het riviertje.

Tot onze verrassing hebben we daar concurrentie. Dus maar een tijdje hun vissers kunsten af gekeken.

Zeehondjes

 

We dorsten onze hengeltjes met haakjes en blinkertjes er niet tussen te gooien. Straks hangt er een zeehond aan de lijn welke ik niet op het droge wil krijgen. Er zaten er een stuk of vier bij elkaar in het kolkende water waar zij ogenschijnlijk geheel geen last van hadden.

 

Dus ’s avonds maar zalm wezen eten in het visrestaurant in de haven

Zaterdag 26 sept.)

Trip terug naar Whitehorse. Ja het moet toch gebeuren. ’s Ochtends informeert onze motel baas omtrent het weer boven op de pass. Het schijnt guur te zijn maar geen sneeuw. Dus we besluiten om te pakken en te vertrekken. In Skagway waait het, donkere wolken, doch het is niet echt koud. Alles wordt warm ingepakt en zoveel mogelijk winddicht. Henk wil die kou niet nog eens meemaken.

Het passeren van de Canadese grens is geen probleem. Geen wapens, drank, sigaretten. We ontkennen categorisch. Voor ons is de katapult geen wapen doch een overlevings instrument. De alcohol een anti vriesmiddel. Het grote mes heeft ook met overleven te maken evenals de pepperspray. Daar kruiden we onze steak mee.  Dat vraagt men ook als je de USA (Alaska) binnenkomt en net van de Chilkoot trail afkomt. Het is hartstikke duidelijk dat je die dingen wel hebt maar ontkent.  Misschien dat middels alle camera’s bestudeerd wordt hoe je liegt. Maar zolang zij het niet gezien hebben weten zij het niet zeker. Aldus minmaal 10 keer de grens gepasseerd. Dus ik concludeer dat het is toegestaan aldaar.

Op de pass is het idd koud en mistig maar we zijn blij met het bordje “Summit” en proberen snel maar zeker af te dalen.

Zodra we weer een beetje op nivo zijn wil Henk een beetje warm lopen langs Tutshi Lake.

Tutshi Lake

Tijd voor iets warms.
Tijd voor iets warms.

 

 

 

 

 

 

 

Dan is er ook de gelegenheid om even over het meer te kijken. Misschien wel 200km lang en gevormd als ’n boemerang. Steeds zo’n 2 tot 5km breed schat ik . De wind staat straf, witteschuimkopjes dus ongeveer windkracht 4-5. Het sneeuwt een beetje iets boven het vriespunt. Zeker geen weer om hier te gaan kajakken besluiten we samen.

In Carcross warme chocomel. Dat helpt.   Iets na de middag zijn we al in Whitehorse.

Zondag 27 sept.)

Ieder voor zich vandaag. Ik zoek, na het ontbijt, een rustig plekje in t restaurant van ons Motel. Wat mailtjes beantwoorden en wat dagboeken bijwerken anders raak je de draad kwijt. Henk heeft ontzettend trek in een duftige wandeling. Dus fototoestel mee en op pad. Probleempje is dat het vliegveld precies tussen Whitehorse en ons motel in ligt. Maar ik weet waar vermoedelijk een pad ligt, “van horen zeggen. Je volgt de omheining van het vliegveld in noordelijke richting. Er ligt een asfalt pad. Zodra je kunt, aan het eind van de startbaan, rechtsaf  ’t pad volgen.

Google Earth beeld van Whitehorse, Yukon
Google Earth beeld van Whitehorse, Yukon

Dan zou er een trap naar beneden moeten zijn naar het nivo van de stad. Kan niet missen. Als Henk om 18 uur nog niet terug is begin ik toch te denken dat ’t pad er niet was. Weleens om een vliegveld gelopen dat geschikt is voor ’n A320.??  Maar goed om 18:45 arriveert hij toch. Hij had een fikse tocht gemaakt.

DSCN3124
Was een mooi trapje om wat te trainen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

On shore van de Yukon ligt een in zeer goede staat verkerende raderboot.
On shore van de Yukon ligt een in zeer goede staat verkerende raderboot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een turbulent stukje Yukon. Henk heeft er kennelijk nog even bij stilgestaan.
Een turbulent stukje Yukon. Henk heeft er kennelijk nog even bij stilgestaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is nog een lekker breed stukje en geschikt om een stukje te varen.
Dit is nog een lekker breed stukje en geschikt om een stukje te varen.

 

Maandag 28 sept.)

Tijdens de tocht gister al besloten dat paardrijden nog wel een leuke optie is. Wel prijzig en ca 100km ten noorden van Whitehorse dus een dik uur rijden. Moet maar gebeuren. Ietwat sneeky stond er ook bij “salmon baking” dat lijkt me ook wel wat zeker als het als echte verse pacific salmon wordt aangeprezen. Tegen de middag rijden we bij de farm het erf op. Rechts in de bosrand is het een geblaf van jewelste. Ze hebben naast een 20-tal paarden ook zo’n 30 sledehonden. Maar dat gaat ‘m nog niet worden. De eigenaar, een jonge vent, heeft de paarden al gezadeld en al gauw rijden we het bos in richting de heuvels.

De ranch
De ranch

DSCN3248

IMG_2691

IMG_2661
De uitzichten zijn, als we op de ridge komen geweldig. 20-30km ver kun je rondkijken.

IMG_2671

Na afloop van de tocht zouden we zelf ’n zalmpje “klaarmaken” zoals in het arrangement stond. Een echte Pacific zalm. Maar de vrouw des huizen had al een maaltijd klaar gemaakt en dus de zalm ook al gebakken.

Ook lekker.

DSCN3254
’n toast met de koffie.
Met 'n knuffel voor de moose.
Henk wordt steeds vrijer met de dieren. Hier ’n knuffel voor de moose.

Dinsdag 29 sept. Weer richting Edmonton

Na ampele overwegingen besloten om twee dagen eerder dan gepland te vertrekken vanwege de weer voorspellingen. Naar later blijkt een heel goede timing

Vertrek uit Whitehorse.
Vertrek uit Whitehorse.
Dat lijkt geen prettig vooruitzicht om te gaan motorrijden. Gelukkig was ik twee dagen eerder vertrokken.
Dat lijkt geen prettig vooruitzicht om te gaan motorrijden. Gelukkig was ik twee dagen eerder vertrokken.