Weer een Beregoeietijd in Canada (Stage 4: Skagway and back to Whitehorse)

Kajakken.

In Whitehorse op de Yukon boulevard al even gekeken of de rivier bevaarbaar was. Natuurlijk is tie dat wel, in 2006 met Johan Dijkstra ook een tochtje gemaakt op de Yukon naar de Takhini River. Uiteraard stroomafwaarts alhoewel stroomopwaarts een veel betere training is. Op de Yukon begin je bij de afvaart direct op de wild kolkende rivier. Instructie is om, na aan boord te zijn geklommen, direct hard stroomopwaarts te gaan paddelen. Vervolgens de voorzijde voorzichtig iets in de stroom laten komen waarna je direct mee getrokken wordt maar wel een mooie bocht maakt en direct zo’n 10 meter van de kant komt zodat je 100 meter verder de oude brugpeiler ontwijkt en de stroming daaromheen. Ging perfect. Als je dat hebt meegemaakt valt de stroming wel mee als je tenminste enige snelheid t.o.v. de stroming houdt kun je ook koers houden.  De kayak blijft wel drijven. Bij Whitehorse is het probleem dat de Yukon smal is en er veel water doorheen moet. Verderop wordt het soms heel breed en heb je veel wind en dus golven.

Dat is bij de highway afslag naar Dawson en de brug over de Takhini rivier stapten we uit.

Donderdag 24 sept.)

’s Ochtends eerst even bijkomen. Afgesproken dat we elkaar niet zouden wekken. Maar goed, Henk zit vanaf 6 uur in de ochtend al verslagen te schrijven op z’n iPhone. Hij moest natuurlijk de indrukken van de vorige dag nog verwerken. Dat we op de terugweg met de motor nog de pas over moeten houdt ons bezig. In m’n achterhoofd bedenk ik al ontsnapping routes voor als de pas dicht zit (sneeuw, in dit jaargetijde niet ondenkbeeldig). Hoelang zou dat kunnen duren, Ik kan met een vliegtuig weg vanuit Skagway maar hoe met de motor? Met de boot naar Juneau of Prince Rupert of Vancouver. Uiteindelijk zet ik het van me af. Nemen zoals het is tzt.

Het motel in Skagway
Het motel in Skagway

Vandaag alvast iets van Skagway bezichtigd.

Ja je kunt hier alle kanten uit.
Ja je kunt hier alle kanten uit, maar niet overal even gemakkelijk.
Typische oude geveltjes. Anderzijds nog maar slechts ca 100 jaar oud.
Typische oude geveltjes. Anderzijds nog maar slechts ca 100 jaar oud.
De extreme omstandigheden nopen tot vindingrijke kledingstukken om de edele delen te beschermen. Laat die natives maar schuiven....
De extreme omstandigheden nopen tot vindingrijke kledingstukken om de edele delen te beschermen. Laat die natives maar schuiven….

 

Vrijdag 25 sept.)

Bezichtiging Skagway en vissen.

 

De hoofdstraat van Skagway bestaat vrijwel geheel uit gerestaureerde oude geveltjes/gebouwen uit eind 1800 / begin 1900. Er woonden daarvoor vrijwel uitsluitend Tlingit indianen die leefden van de visvangst.

In 1887 was er een zekere Captain Wiliam Moore die geleid door een Tlingit packer Stookum Jim een nieuwe route “afkeek” welke leidde naar een pass over de bergen en later de White Pass werd genoemd. Van de 5 mogelijke oversteken over de eerste Mountain Ranges was dit de best werkbare maar zeker niet de gemakkelijkste. Als je kijkt naar duur, hoogte, begaanbaarheid (’s Zomers en ’s winters). Met onze ervaring van nu is het onbegrijpelijk wat men over deze “onbegaanbare” pas heeft gesleept: paarden, muildieren, boten, stoomketels, fornuizen, en alles wat men nodig dacht te hebben.   

In 1896 werd het gehuchtje, aanvankelijk opgebouwd met een straatje met aan weerszijden gebouwen, heringericht na een fikse brand en ontstond de huidige lay-out. Netjes met streets en avenue’s. De hoofdstraat noemt men daarnaast Broadway.  

We hadden onze visspulletjes niet voor niets meegenomen.  Sterker we hebben ze de gehele tocht meegesjouwd. Dus vandaag alsnog gaan vissen. Netjes een permit gehaald hetgeen in ieder geval beloofde dat de vangst niet gratis zou zijn geweest. Vervolgens op de motor naar Dyea – Taiya river. Er was geen bootje te booken naar Haines waar in ieder geval nog zalm “zit”.

We gaan maar beginnen (met vissen) bij de Taiya brug / trailhead in Dyea.

We parkeren aldaar de motor. Henk loopt met z’n spulletjes richting rivier en begint z’n fishing gear in orde te maken. Ik loop richting brug en als ik er bijna op ben scan ik de overkant en zie een grizzly langs het water. Henk ziet nog niks. Dus roep ik zachtjes. Maar bruintje hoort het ook en verdwijnt snel het bos in.

Ik moest er Henk voor wakker makenen riep zachtjes
Ik moest er Henk voor wakker maken en riep zachtjes “Henk”, maar hij hoorde me pakte z’n biezen.

Enkele minuten later nam ik z’n plekje in om vanaf de kant enkele keren de hengel uit te werpen. Maar dwars op de sterke stroom is lastig. Daarna maar boven vanaf de brug geprobeerd. Het mocht allemaal niet baten. Ook bij Henk niet. Na enkele uren weer opgestapt en verderop bij de campsite ’n poging gedaan. Ook daar niet succesvol. Wel veel berensporen. Vervolgens nog ‘ns verderop richting de baai bij een der laatste bochten in het riviertje.

Tot onze verrassing hebben we daar concurrentie. Dus maar een tijdje hun vissers kunsten af gekeken.

Zeehondjes

 

We dorsten onze hengeltjes met haakjes en blinkertjes er niet tussen te gooien. Straks hangt er een zeehond aan de lijn welke ik niet op het droge wil krijgen. Er zaten er een stuk of vier bij elkaar in het kolkende water waar zij ogenschijnlijk geheel geen last van hadden.

 

Dus ’s avonds maar zalm wezen eten in het visrestaurant in de haven

Zaterdag 26 sept.)

Trip terug naar Whitehorse. Ja het moet toch gebeuren. ’s Ochtends informeert onze motel baas omtrent het weer boven op de pass. Het schijnt guur te zijn maar geen sneeuw. Dus we besluiten om te pakken en te vertrekken. In Skagway waait het, donkere wolken, doch het is niet echt koud. Alles wordt warm ingepakt en zoveel mogelijk winddicht. Henk wil die kou niet nog eens meemaken.

Het passeren van de Canadese grens is geen probleem. Geen wapens, drank, sigaretten. We ontkennen categorisch. Voor ons is de katapult geen wapen doch een overlevings instrument. De alcohol een anti vriesmiddel. Het grote mes heeft ook met overleven te maken evenals de pepperspray. Daar kruiden we onze steak mee.  Dat vraagt men ook als je de USA (Alaska) binnenkomt en net van de Chilkoot trail afkomt. Het is hartstikke duidelijk dat je die dingen wel hebt maar ontkent.  Misschien dat middels alle camera’s bestudeerd wordt hoe je liegt. Maar zolang zij het niet gezien hebben weten zij het niet zeker. Aldus minmaal 10 keer de grens gepasseerd. Dus ik concludeer dat het is toegestaan aldaar.

Op de pass is het idd koud en mistig maar we zijn blij met het bordje “Summit” en proberen snel maar zeker af te dalen.

Zodra we weer een beetje op nivo zijn wil Henk een beetje warm lopen langs Tutshi Lake.

Tutshi Lake

Tijd voor iets warms.
Tijd voor iets warms.

 

 

 

 

 

 

 

Dan is er ook de gelegenheid om even over het meer te kijken. Misschien wel 200km lang en gevormd als ’n boemerang. Steeds zo’n 2 tot 5km breed schat ik . De wind staat straf, witteschuimkopjes dus ongeveer windkracht 4-5. Het sneeuwt een beetje iets boven het vriespunt. Zeker geen weer om hier te gaan kajakken besluiten we samen.

In Carcross warme chocomel. Dat helpt.   Iets na de middag zijn we al in Whitehorse.

Zondag 27 sept.)

Ieder voor zich vandaag. Ik zoek, na het ontbijt, een rustig plekje in t restaurant van ons Motel. Wat mailtjes beantwoorden en wat dagboeken bijwerken anders raak je de draad kwijt. Henk heeft ontzettend trek in een duftige wandeling. Dus fototoestel mee en op pad. Probleempje is dat het vliegveld precies tussen Whitehorse en ons motel in ligt. Maar ik weet waar vermoedelijk een pad ligt, “van horen zeggen. Je volgt de omheining van het vliegveld in noordelijke richting. Er ligt een asfalt pad. Zodra je kunt, aan het eind van de startbaan, rechtsaf  ’t pad volgen.

Google Earth beeld van Whitehorse, Yukon
Google Earth beeld van Whitehorse, Yukon

Dan zou er een trap naar beneden moeten zijn naar het nivo van de stad. Kan niet missen. Als Henk om 18 uur nog niet terug is begin ik toch te denken dat ’t pad er niet was. Weleens om een vliegveld gelopen dat geschikt is voor ’n A320.??  Maar goed om 18:45 arriveert hij toch. Hij had een fikse tocht gemaakt.

DSCN3124
Was een mooi trapje om wat te trainen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

On shore van de Yukon ligt een in zeer goede staat verkerende raderboot.
On shore van de Yukon ligt een in zeer goede staat verkerende raderboot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een turbulent stukje Yukon. Henk heeft er kennelijk nog even bij stilgestaan.
Een turbulent stukje Yukon. Henk heeft er kennelijk nog even bij stilgestaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is nog een lekker breed stukje en geschikt om een stukje te varen.
Dit is nog een lekker breed stukje en geschikt om een stukje te varen.

 

Maandag 28 sept.)

Tijdens de tocht gister al besloten dat paardrijden nog wel een leuke optie is. Wel prijzig en ca 100km ten noorden van Whitehorse dus een dik uur rijden. Moet maar gebeuren. Ietwat sneeky stond er ook bij “salmon baking” dat lijkt me ook wel wat zeker als het als echte verse pacific salmon wordt aangeprezen. Tegen de middag rijden we bij de farm het erf op. Rechts in de bosrand is het een geblaf van jewelste. Ze hebben naast een 20-tal paarden ook zo’n 30 sledehonden. Maar dat gaat ‘m nog niet worden. De eigenaar, een jonge vent, heeft de paarden al gezadeld en al gauw rijden we het bos in richting de heuvels.

De ranch
De ranch

DSCN3248

IMG_2691

IMG_2661
De uitzichten zijn, als we op de ridge komen geweldig. 20-30km ver kun je rondkijken.

IMG_2671

Na afloop van de tocht zouden we zelf ’n zalmpje “klaarmaken” zoals in het arrangement stond. Een echte Pacific zalm. Maar de vrouw des huizen had al een maaltijd klaar gemaakt en dus de zalm ook al gebakken.

Ook lekker.

DSCN3254
’n toast met de koffie.
Met 'n knuffel voor de moose.
Henk wordt steeds vrijer met de dieren. Hier ’n knuffel voor de moose.

Dinsdag 29 sept. Weer richting Edmonton

Na ampele overwegingen besloten om twee dagen eerder dan gepland te vertrekken vanwege de weer voorspellingen. Naar later blijkt een heel goede timing

Vertrek uit Whitehorse.
Vertrek uit Whitehorse.
Dat lijkt geen prettig vooruitzicht om te gaan motorrijden. Gelukkig was ik twee dagen eerder vertrokken.
Dat lijkt geen prettig vooruitzicht om te gaan motorrijden. Gelukkig was ik twee dagen eerder vertrokken.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s