Verslag Wim Bouwmeester.

Verslag Wim Bouwmeester. Organisator van de trip

Donderdag 13 mei 2004

Met zeer veel vreugde kijken Ina en ik terug op het afgelopen weekend. We hebben echt het gevoel dat er iets moois is neergezet met dit concept. Dit smaakt naar meer! Toch zal ik me beheersen om jullie niet te vermoeien met een nieuw idee. Per slot van rekening hebben we het allemaal altijd erg druk.

Het blijkt wel dat een weekend geen honderden euro’s hoeft te kosten. Onze kosten zijn gedekt. Gezien de slijtage aan de fietsen is het achteraf toch niet zo low budget als gedacht.

Behalve het weer vrijdag en de salamiworst die 3 dagen over datum was heb ik geen negatieve kanten kunnen ontdekken. Ja, de telefoons deden het geen van allen, waardoor rare situaties konden ontstaan, maar creatief als we met z’n allen zijn hadden we hier ook een oplossing voor.

Een aantal mensen hebben de route maar gedeeltelijk kunnen fietsen door ziekte of blessure.

Frits heeft de drain alweer uit z’n arm en hoopt deze week te kunnen fietsen. Volgende week gaan de hechtingen eruit. Dit geldt ook voor Henk-jan.

Mijn fiets heeft behoorlijk te lijden gehad van de tocht. Dit is een afspiegeling voor alle fietsen.

Vrijdag, Wim G.K. is jarig. De hele dag regen. Twee dagen in het jaar regent het de hele dag! Dit maakte dat je af en toe het gevoel had op een hometrainer te zitten en alleen maar met het fietsen bezig was. Jammer van de vele panorama’s die we gemist hebben. Pauzes werden genomen, maar niet langer dan 5 minuten. Door deze weersomstandigheden had Martin aan het eind van de dag er ‘de zakken van vol’ en Jasper ‘de pijp leeg’.

BAD IBURG

Marcel en Johan hadden elkaar gevonden in een onderlinge competitie. De winnaar is vooralsnog niet bekend. Feit is dat de oudste het meest fanatiek was.

Frans heeft een aflevering van Jackass live verzorgd door zonder remmen een afdaling te maken en geprobeerd om de andere kant van een drukke weg te bereiken, haaks eroverheen. Dat lukte. Onze conclusie; steek een weg snel over, de kans dat je geschept wordt is minimaal. Don’t try this at home!

Frans

 

 

 

 

 

 

 

Leo en Han hadden mazzel dat ze voor de tijd de cursus boomwortelherkenning hadden gevolgd, anders waren ze in Rheine uitgekomen (komt me overigens bekend voor).

Henk-Jan heeft na een glijpartij 1 kilometer voor het einde van deze dag besloten de volgende dag niet meer te starten. Een ziekenhuisbezoek was nodig voor de hechtingen.

De warme douche was een welkome afwisseling op de koude die de hele dag duurde. De kinderen hebben zich ook prima vermaakt in het grote huis en pony rijden in de overdekte bak. Heerlijk was het eten, bereid door de dames! De werkbriefjes die Ina gemaakt had, zijn overbodig geweest. Iedereen heeft spontaan geholpen.

24.00 hr lag iedereen in bed.

Zaterdag, de dag van de bezienswaardigheden en Aukjes verjaardag. Het weer is perfect. Wakker geworden door een koe en Ed de kicking horse.

In Bielefeld stonden onze vrouwelijke supporters en in het dierenpark troffen we er ook een aantal.

image003

SPARRENBURG IN BIELEFELD

Bennie besloot al kokhalzend op te geven bij de sparrenburg alwaar hij bij Wim Sr in de auto kon stappen. De groep van 10 fietsers werd nu opgesplitst in 2 groepen. Wim G.K. vond dat 1 persoon ook een groep is. Hem troffen we later in een dorpje aan. Lang heeft deze splitsing niet geduurd. Frits zadelpen knapte af tijdens een afdaling. Een flikflak en een dubbele Rietberger was het gevolg. Jammer dat Frits op 7 kilometer voor de finish op moest geven.

Dapper heeft hij van het Hermannsdenkmal tot aan de Externsteine de route vervolgt om uiteindelijk toch te besluiten de strijd op te geven. Hulde voor dit doorzettingsvermogen!

image005
HERMANNSDENKMAL

 

 

DSCN2342
EXTERNSTEINE

 

 

 

 

 

 

Op zich was het niet verkeerd dat Frits bij de Externsteine uitstapte, nu kon Frank zijn fiets gebruiken om de route te vervolgen. De derailleur van Franks fiets was doormidden gebroken. Bennie stapte hier ook weer op de fiets. Frits is bij Wim Sr in de auto gestapt om later een ziekenhuisbezoek af te leggen. Daar werd, door zijn gebrekkige Duits, een rectaal onderzoek verricht op zoek naar die zadelpen.

Zwaar vonden we allemaal de klim naar het Hermannsdenkmal. Gelukkig stonden daar alweer onze twee supporters. Bedankt dames!

DSCN2338

Op de Velmerstot, ons eindpunt, werden we opgewacht door een aantal mensen, waaronder Marcel en Johan. Ze waren een uur of twee geleden hier gearriveerd.

VELMERSTOT

image009

Fam. Klein Gebbink wilde na het eten terug naar huis om Aukjes verjaardag de andere dag thuis te vieren. Helaas voor hen kwam Marita pas om 23.45 hr terug van het ziekenhuisbezoek met Frits. Het schijnt dat ze om 3.00 hr thuis waren. “Frank had zondag wallen onder z’n ogen” vertelde zijn zus.

Zondag heeft een vijftal een half uurtje gelopen. Altijd weer glooiender dan gedacht daar in die heuvels.

Na opgeruimd te hebben en de volledige grundliche inspection von der Naturfreundenhauschef te hebben volstaan zijn we met de liefhebbers naar de Externsteine gegaan. Het afscheid volgde daarna.

Deze tocht heeft wel enige verbazing en erkenning opgeleverd. De verbazing dat een mens deze route in 14 uur kan fietsen. De erkenning dat, mocht je er nog aan twijfelen, Fons en Marcel deze bikkels zijn die het in een dag gefietst hebben. De erkenning voor mij dat ik deze weddenschap wel aan kon gaan, de kans van slagen zou toch minimaal zijn?

Wim Sr, Ina, Eva, Romy en ik bedanken jullie (ook de achterban) voor de waardebon en alle moeite die jullie hebben gedaan om dit weekend tot een leuke herinnering te maken.

Wim Bouwmeester

Hermannsweg 2004.

Hermannsweg 2004. ’n Legendarische ATB- happening.

Op initiatief van Wim Bouwmeester werd op 7 en 8 mei 2004 door een groepje van 15 sporters de Hermannsweg in Duitsland bedwongen. De route, welke loopt van Rheine via Bieleveld tot iets ten oosten van Paderborn. Het hoogste punt van het Teutenburgerwald wordt bereikt op de Velmerstot in de buurt van Diemelstadt.  165 km op en af door een magistrale mooie natuur. Daarmee ook nog ca 5.200 hoogte meters meepakkend. Lastige klimmetjes soms zeer steil, soms lang aanhoudend dan weer flitsend naar beneden.

Specialisten deden het al eens op een dag. De regel is 3 dagen. Dit keer echter in 2 dagen. Bijna allemaal afgetrainde lijven, stijf van de wedstrijdspanning, of toch wel enigszins gespannen hoe het lijf zich zou houden in relatie tot de anderen. De eerste dag startten we in de stromende regen. De bui hield aan tot de finish van de eerste dag 90 km en 10 uur verder in de buurt van Borgholzhausen. Daar was door Wim  een leuk etablissement afgehuurd welke perfect bij deze tocht paste.

Afspraak was dat de kopgroep de wedstrijd zou staken als het niet meer te doen was. De 2 koplopers Marcel Scholten en Johan Pegge, 2 dagen aan elkaar gewaagd, wisten zich hiervan niets te herinneren. Dus werd het afzien. Door en door koud, aanslagen op het materiaal, glibberend en glijdend, stijf van de modder maar toch genietend van elke meter.

165 km en de rest (omwegen, fietsenmaker zoeken en hoogte meters. Volgend als het moeilijk ging of zoekend naar het elementaire herkenningsteken, de “H” van de Hermannsweg. De route is eigenlijk een wandelweg, maar zeker ook uitdagend voor de ATBér. De bewegwijzering is daar echter niet voor uitgelegd maar wel te volgen als je scherp en alert bent. Met 60 km / uur afdalend is het een opgaaf om ook de H”tjes tijdig te vinden. Het pad kan plotseling eindigen en overgaan in een trap, een verkeersweg kruisen na vaak een scherpe afdaling.  Dit probleem speelt uiteraard alleen voor de koploper. De rest volgt of heeft de gelegenheid om in het dalletje dat volgt snelheid te houden en de volgende bult zonder energie verlies op te rollen. Maar ook de minder snelle dalers hebben de handen vol. Bij voorzichtig afdalen volgen de wielen immers elke oneffenheid.
DSCN2334Hartje stad was de parkeerplaats in Rheine al even moeilijk te vinden. Enkele dagen later dook achter uit de auto nog een mooi kaartje op van Wim waarop eea duidelijk vermeld stond. Vanaf de parkeerplaats langs de Ems alvast langzaam even wennen aan het zoeken van de route. De eerste H-tjes duiken op. De eerste 15 km op het vlakke blijft iedereen nog redelijk bij elkaar. Maar direct na Beyergern over het kanaal is daar de “Sandstein en/of de Huckberg”.  Johan Pegge, had zich zoals meestal al op de eerste km voorbereid, waarschuwde vooraf, “Tijdig schakelen want die bult begint in één keer steil”! Daar komt ook de eerste schifting. Vervolgens wordt door de omstandigheden of door een heimelijk voorgenomen strategie een passende groep wordt gekozen. Met Han kwam ik in een middengroep terecht. Het eerste deel tot Tecklenburg kende ik nog vanuit het verleden……….globaal. ’n Kaart op het stuur is een, er iets op kunnen zien tijdens de regenbuien is twee. Op de Birgterberg, net voor het eerste kapelletje, misten we een afslagje in een dicht bosje. Dat kostte 10 min. en enkele ervaringen rijker. Vervolgens wisten we vrij zeker dat we achteraan lagen terwijl onze voorrijders dat ook zeker wisten. Dus dat helpt niet meer. Besloten tot een efficiënte achtervolging. Dat duurde tot we de A1 wederom kruisten en in het dorpje Leeden ineens de “achterste” groep achterop fietsten. Nou ja fietsten….. ?? Stonden te blauwbekken onder een afdakje.  Nu al remproblemen, blokjes op, onherstelbare schade dus…… samen… fietsenmaker zoeken.  De 2e in Hagen was raak. De hele winkel leeg gekocht aan remblokjes van alle types. Toen was de strijd weer open.  Maar ook het samenhorigheid gevoel want het viel toch wel tegen en afvallen in deze omstandigheden was ook niet alles.

Deel 1 dag 1.
Deel 1 dag 1.

Dus trotseerden we samen de Kleiner en Grosser Freeden, de Hulsberg, Whedeberg (Kalksteinklippen), de Steinegge, de Vicarienkopf, de Luisenturm en juist voor het einde van de eerste dag nog de Ruine Ravensberg  en de Barenberg welke afdaalde naar de weg Hesseln  /  Wichlinghausen/Borgholzhausen. Daar ontwaarden we al het bordje “Spiekerhof”. Enkele mooie boerderijen en na de kreten daar is het…… kwam links het overnachtings stekje.
Weinig foto’s derhalve van dag 1 tijdens de route. Harken om bij te blijven geen tijd om ook nog de fotograaf uit te hangen.

2edeeldag1
Deel 2 dag 1

Na 10 uur dook uit het mistige en schemerdonker van de bossen deze prachtige boerderij op. Het onderkomen voor de nacht. Door de vermoeidheid was er echter weinig oog voor dit moois. De volgende ochtend in het volle zonlicht er toch maar even de tijd voor genomen. Nadat natuurlijk de fiets weer was klaargestoomd. Nieuwe remblokjes, afstellen, banden knetterhard (8 bar), ketting smeren en weer klaar voor de 2e dag.

De 1e overnachting.
De 1e overnachting.

Na de vluchtige contacten onderweg, de warme douche en een lekkere pot macaroni welke onder supervisie van Wim’s vrouw Ina was gefabriceerd werd nader met elkaar kennis gemaakt. Ook de ervaringen van de dag werden uitgewisseld.

Hier van het parcours geraakt, daar gevallen, vervolgens fiets defect, die fietsenmaker (winkel werd van alle remblokjes beroofd (tegen betaling)). etc etc.

Toen de fietsen schoon waren werd t gezellig.
Toen de fietsen schoon waren werd t gezellig.

En nog meer kennissen!De start van de 2e dag. De meesten toch weer in regen tenue. Ondanks voorspelling van de Duitse Wetterdienst van wederom regen scheen de zon. Het was de hele dag perfect fietsweer. Het parcours met gladde stenen wat aangedroogd en niet meer zo zwaar als de dag daarvoor.

’s Ochtends met stijve benen na 1 km alweer een verschrikkelijke bult welke alle organen op de hoogte stelde van de fratsen die nog komen gingen.

Klaar voor vertrek op dag 2
Klaar voor vertrek op dag 2

 

Duitse vakwerk konstruktie
Duitse vakwerk konstruktie.  Onwaarschijnlijk hoe dit historische bouwwerk in stand is gehouden!

Iedereen heeft nog even wat af te stellen, remblokjes testen, bandje oppompen, afscheid nemen en zo meer. Daarna je man opzoeken, vastbijten en niet meer loslaten. Er worden nog wat anekdotes uitgewisseld. Henk Jan was tijdens de regenetappe gevallen en heeft wat hechtingen hier en daar. Het was wijzer de 2e dag voorbij te laten gaan.  Tom werd aan het gezelschap toegevoegd. Na het afscheid van Ina maakt Wim even een inhaalslag. ’n absoluut klimtalent. Na enkele minuten is hij met een hoog trapritme weer op kop in het peloton. Ook het dalen heeft hij tot een kunst verheven samen met Frank Klein Gebbink die ook de spanning en sensatie van een snelle afdaling niet schuwt.

Wim moest nog wat knuffelen.
Wim moest nog wat knuffelen.

Wat op de kaart een mooie rechte weg leek bleek een echte vooroorlogse bellenwekker welke op 3 meter afstand vanaf het bed keihard begon te rinkelen. De groeps indeling werd weer onbarmhartig tot stand gebracht ondanks alle nobele samenhorigheids gevoel. Tot overmaat van ramp volgde een snoeiharde afdaling waarin weer de zelfde specialisten hun tol opeisten. Op hoge snelheid over de Hengeberg en vervolgens kende iedereen het kunstje. Zo min mogelijk verliezen bergop en onvervaard eraf. Tot het moment dat het wachten op een topje te lang duurde en Frits een stukje van zijn zadelpen afschreef. Dat is normaal een weloverwogen passieve administratieve activiteit maar Frits maakte duidelijk, zoals de overleveringen helder maken, dat spectaculair door de lucht te vliegen, enkele keren opzichtig te stuiteren en hem ook afschrijven, een rib uit het lijf is.

Het is dus toch een serieuze tocht dacht iedereen en nog scherper opletten.

Marcel en Johan in Bielefeld.
Marcel en Johan in Bielefeld.
2e dag beginnen we bij het blauwe lijntje. Oftewel direct omhoog.
2e dag beginnen we bij het blauwe lijntje. Oftewel direct omhoog.

De 2 onbetwiste koplopers Marcel Scholten en Johan Pegge. Allebei goed in vorm. De een nog meer veteraan dan de ander maar ze geven het nog niet af. 2 dagen hebben zij elkaar getracht de loef af te steken. Natuurlijk was het geen wedstrijd maar beiden weten exact hoe de krachtsverhoudingen lagen.

Dag 2 't 2e hoogte profiel kaartje
Dag 2 ’t 2e hoogte profiel kaartje

Een willekeurige route impressie van onderweg. Steeds weer zoekend naar de “H”.  Wim gr. K viel, vermande zich en kwam weer in het ritme. Bennie keerde zich binnenste buiten en sloeg enkele uren over. De laatste 5 km van Externstein kon hij toch weer mee en de finish meemaken.

 

Das Denkmahl
Das Denkmal

De Hermannsweg is eigenlijk een verkeerde benaming. Officieel is de route genoemd naar Arminius. Waarom de benaming is aangepast is niet bekend. Dat het lekker Duits klinkt is wel zeker.

Arminius was een generaal in dienst van het Romeinse leger. Het Leger dat toentertijd de Germaanse gronden had veroverd zag zich in het jaar 6 na Christus genoodzaakt om de rebelerende bevolking, de Pannoniern, in het noorden te verslaan. Het leger bestond niet alleen maar uit Romeinse militairen, maar ook uit beëdigde Germaanse Romeinen. Zij aan zij vochten ze in andere landen. Toen de opdracht kwam om de Pannoniern te lijf te gaan werd er een plan bekokstoofd door de Germaanse Romeinen. Het druiste schijnbaar tegen hun principes in om de eigen bevolking uit te moorden. Onder aanvoering van Arminius hebben de Germaanse Romeinen hun wapens getrokken tegen de Romeinen. Dit gebeurde in de Kalkriesen, ten noorden van Osnabruck. Op een smalle passage van 60 meter breed tussen moeras en heuvels sneuvelden 30.000 Romeinse soldaten in drie dagen tijd. De Germaanse Romeinen waren met 6000 man de winnaar. Deze slachting heet in de volksmond de Varusschlacht. Bij de Kalkriesen is een museum ingericht van deze slag. Lang heeft men gedacht dat de boerenbevolking de slag met de Romeinen had geleverd, maar bij opgravingen heeft men alleen maar 2600 Romeinse harnassen gevonden en geen enkel kledingsstuk dat wijst op de aanwezigheid van boeren. De Hermannsweg is de meest noordelijke verdedigingslinie geweest van de Pannoniern.

De route er naar toe is hels. Voor het gros te steil om te fietsen. Van ca 200 mtr naar 400 mtr hoogte en nog maar ruim halverwege. Dus toch een beetje op reserve klimmen.DSCN2335

DSCN2340Frits Hylkema had reeds een smak gemaakt toen zijn zadelpen afbrak. Hij staat er wat geradbraakt bij en zo voelt het ook. Z’n rug gekneusd  en gekwetst en naar later bleek een vervelende vleeswond aan z’n elleboog. Met een veel te lage afgebroken en dus afgestelde zadelpen, ’n steeds meer verstijvend lijf en de toenemende vermoeidheid bleek het voltooien van de tocht onmogelijk. Bij de Externstein moest hij in de bezemwagen waarna een behandeling in het ziekenhuis volgde. Tot 2 x toe lieten de Duitsers op medische gebied zien wat Grünlichkeit betekent. Petje af zoals dat daar verzorgd is.
DSCN2337

Onderweg enkele uren gepoogd om de te grote groep op te delen en tweeën. Dat lukte ook een tijd. Snelheids verschillen waren wel aanwezig maar door de rust en verzorgingstijden en ook door aandacht voor de schade gevallen en valpartijen kwamen we toch weer bij elkaar.  Zonder discussie en informeel werd de vrede gesloten en besloten om samen te finishen. Na ruim 10 uur de finish op de Velmerstot. Ook weer een piek op 440 meter. Een voor een komt iedereen boven. Allemaal toch wel behoorlijk leeg gereden. Marcel en Johan waren er allang.

Finishdeel
Finishdeel

 

 

Op de Velmerstot allen weer bij elkaar en toch wel blij dat het erop zit. In een uitgelaten stemming werden de ervaringen tot laat in de avond nabeschouwd.

de laatste meters.
de laatste meters.

Ook gaan de gedachten uit naar de voorbeschouwing. Het idee van deze tocht in een dag spookte altijd door m’n hoofd. Vreemd genoeg is het spookbeeld geheel verdwenen en slaap ik weer rustig. Voor veel aandoeningen is een medicijn…..

't Hele stel. Iedereen heeft wel een dipje gekend maar hier is het weer lachen.
’t Hele stel. Iedereen heeft wel een dipje gekend maar hier is het weer lachen.

Bovenop de Exterstein, een historische rotsformatie, een uurtje voor de finish van de 2e dag op zoek naar de ATBérs.

Wim 1 en 2 en Ina  en de dames bedankt. Zoveel genieten in 2 dagen is nauwelijks voorstelbaar. Wacht niet te lang met een volgend evenement. In de Eifel is ook zo iets.
===============================================

Wim Bouwmeester
Jasper Gelderblom
Wim Groot Kormelink
Frits Hylkema
Frank Klein Gebbink
Bennie Maarse
Johan Pegge
Marcel Scholten
Leo Slutter
Henkjan Somsen
Han Spiele
Frans Verheij
Martin Versteeg
Tom Westhuis

Verslag 2008 Chickenpower Team 13

Zoals ieder jaar ook wij weer aan de start met een degelijk maar constant en vooral betrouwbaar team. Na het aanpassen van het startgeld werden we toch wel  enigszins verrast door de organisatie die bij de inschrijving zich van alle aansprakelijkheid ontdeed.

De dag goed begonnen met een stevige loop over de crossbaan van Lochem  opdracht was om de fietser te volgen totdat hij stil stond.

Dit gedaan hebbende en bij dat punt aangekomen werden we al snel attent gemaakt op het feit dat er teams binnendoor waren gelopen. Dat dit strafbaar was is niet logisch en eveneens niet reglementair aangezien de kortste route de snelste is en als je de fietser die vermomt als dhr Pegge rechts langst ziet komen waarom zou je dan de heuvel omhoog gaan.?? En zoals Leo in briefing goed verwoorde het gaat niet om de snelheid, en toch weer wel, maar om je koppie te gebruiken.

Na op de fiets te zijn vertrokken en cp3 niet op de kaart konden vinden moest deze maar op de azimut. Iets later in overleg met de Belgen maar besloten deze te laten liggen omdat voor een onbekende in deze omgeving de pijp van de For Farmers fabriek niet kon worden geïdentificeerd. Er waren zelfs twee pijpen en welk was nu welk.

Volgende proef op tijd was leuk. Zelfs  wij konden hier niet binnendoor!

Vervolgens met een binnenband lopen was niet echt hinderlijk. Wel voor het eerst angst gehad voor een lekke band bij een loopetappe. Eigenlijk was de bedoeling van de band ons niet duidelijk. En nu nog niet! Korte doorsteek naar de beek met toch alweer een valse Cp gepakt.

Het pad wat moest worden afgelegd op koers  en 477 meter  was na de regen onder water komen te staan. Kunnen we de organisatie dus niet aansprakelijk voor stellen.

Eindelijk onze verzorger in beeld. We waren terecht blij omdat hij voor twee dagen geleden niet wist wat dit voor een sport was en welke zotten hieraan mee doen. Nou wij dus.

Kaarten ontvangen van Henk die toch wel een beetje zielig bij de organisatie was betrokken.

Intekenen  van  punten op de google map  naar de topokaart  bleek geen groot probleem en we konden dan ook redelijk snel vertrekken en beginnen aan onze fietstocht. Cp12 t/m Cp 27 zaten op mooie plaatsen en waar ze hoorden te zitten. Te lang gezocht naar Cp 22 maar deze was schijnbaar weggehaald(of niet opgehangen).Bij Cp 28 en 29 te lang gezocht en niets gevonden, vreemd aangezien ze toch aanwezig zijn geweest en wij inderdaad op de goede plek hebben gezocht. Nog wel een valse gevonden. Deze daar dus niet opgeschreven, en naar nu later blijkt in de uitslag, was daar geen valse!!.

Veel tijd verloren en dus Cp30 laten lopen ,weer zo 1tje midden op de hei.

Tijd wordt een probleem dus keuzes maken, leuk maar lastig voor ons om punten te laten liggen. Zagen in de uitslag dat wij Cp 4 als enige hebben gevonden Jammer voor de andere teams. Dit was namelijk het hoogtepunt van de dag.

Toch maar besloten om vanaf Cp 43 op snelheid naar Cp 60 te gaan maar met pijn in ons hart.

Tja dan het zandvangen.

Er wordt door de hoofdorganisator nogal eens meegedeeld dat er op koers moet worden gelopen zonder in te tekenen. Dan is de eerste vraag: Waarom hebben we een kaart?

Als je een koers loopt onder hoogspanning kabels is de koers niet de koers die je denkt dat je loopt en als de afstand dan al helemaal niet meer te passen is dan moet je iets een aanknopingspunt hebben.

En als je een Cp niet ziet hoe moet je dan doorpeilen naar het volgende Cp.

Ik neem aan dat wij hier nu antwoord op krijgen omdat dit eigenlijk nog hoort bij de cursus kaartlezen.

Maar ja daar sta je dan tot je oksels in de brandnetels. Heerlijk, echt fantastisch als je een sticker op een klein blauw paaltje ziet die op 50 cm van je berekende afstand staat.

Overmoedig de volgende  zoeken die je dan weer niet kan vinden en zo dwaal je het roadbook af. Met wisselende resultaten.

Maar toch ook een kritische noot.

Cp 69 en Cp 70 hebben wij bij het intekenen al links laten liggen omdat het hier om foute coördinaten ging. Cp 69 bestond uit twee noordcoordinaten en Cp 70 uit twee zuidelijke.

Je kunt hier speels mee omgaan en dit als een foutje zien maar met het roadbook als enige informatiebron kun je hier dus niets mee.

En zijn genoteerde Cp nrs gewoon gokken. En dus een uur straftijd. Misschien is het mogelijk dat iemand van de organisatie hier een korte mededeling heeft gedaan aan deze teams. Dan is het hulp van buitenaf en nog een keer een uur straftijd.

Dan spoedig naar de finish. Onderweg nog even een sprintje getrokken met de honderdmeter vrijeslag. Als we dan op Cp 87 een koers nemen met een afwijking van 100 graden komen we wel bij boomstammen uit maar deze stonden nog rechtop met takken eraan. Hebben we dus laten staan.

337mtr 165gr Neem als team 3 stammen mee tot finish.

En na een kleine correctie van de organisatie de juiste opgehaald zonder Cp 88 te noteren. We hebben een mooie wandeling gehad en komen vast weer terug.

Team Chickenpower

Shirts

Shirts ’n 12 uurs race moet je in alle details voorbereiden. ’n Belangrijk punt van aandacht is de kleding. Omdat de weers omstandigheden wisselend zijn maar ook omdat er fikse  inspanningen worden genoten is strak zittende sneldrogende kleding van groot belang.In het verleden verstrekte de organisatie de kleding oftwel de shirts.’n Teamnummer is voor een goede herkenning dan gewenst anders is alles blauw, groen of geel. ’n Teamnaam erbij op is ook fraai. Dat moet dan wel telkenmale appart gedrukt worden. ’n 3 kleuren logo erbij op is daarbij nog mooier. Je zit zo op een tientje per shirt en dat 150 keer.    Het lijkt geweldig maar heeft z’n beperkingen. De katoenen shirts waren zelden passend. Drogen slecht. De teams wisselden de bezetting tot het laatste moment waardoor ondanks de opgave van maten de shirts niet pasten. Die pasten overigens toch niet, shirts van enkele euri’s, zonder opdruk, zijn van een dermate kwaliteit dat deze eigenlijk ongeschikt zijn. . Dames durfden ook nog wel eens voorgevormde en getailleerde shirts te vragen, sommige heren ook maar dan met een negatieve tailleering. Door de katoen ben je de hele dag koud.

Er waren een aantal teams die over specifieke lycra pakken beschikten maar daaroverheen ’n katoenen shirt moesten trekken met nummer dat was natuurlijk niet passend. Ook zagen we vorig jaar teams die de fraaie verstrekte shirts prompt “pimpten” tot veredelde topjes. Jammer van de inspanning vonden we.

Vandaar het nieuwe element om zelf voor shirts te zorgen. Dat leverde fraaie exemplaren op. Tevens kan dan de naam van de sponsor uitdrukkelijker worden vermeld zodat ook die wat terug krijgt.

1 StayOkay ondersteunt team 1, de wetlook uitstraling doet extra dramatisch aan. Of dit teams was 12 uur wet.
2 Tebodin deed ook een duit in het zakje. De ingenieurs waren constructief in de yellow jersy bezig.
4 Adventure Team Vragender zal ook wel zwaar worden gesponsord. Wellicht door de gemeenschap aldaar omdat zij die bult bij Lichtenvoorde hoog houden. De families Nummerdoor, Gierkink & Ruitenbeek doen in totaliteit goed mee.
5 Berkel Milieu is aan de bak met ’t verplaatsen van de stammen. Standaard afvalwerk verzamelenof nuttige grondstoffen
6 Countus geeft volledige openheid van zaken. Dat zal beroeps-trots zijn!!
7 Total Fit sponsort ook zwaar!! Dat kwam ondermeer omdat zij ’t nummer 1 op het lycrapak niet zichtbaar mochten dragen. Dat was de goden verzoeken. Herman zocht een klein stammetje uit.
9 Gilde Main heeft z’n Masters uitgezonden. Ook nog wat externe krachten aangetrokken. Maar Mark was niet geheel scherp.
10 Redox Water & Recycling Technology ondersteunde team D’r An. Fysiek was het wel in orde.
11 No Brakes deed ’t geheel op eigen kracht. Geen spoor van externe financiele hulp.
12 Mooie shirts van ART Adventure Team Twenthe.

Ben op alle foto’s zoekende geweest om nadere details m.b.t. ondersteuning te vinden. Echter niet te onderscheiden op de mouw of borst. ’t Nummer 12 was mooi helder groots afgebeeld.

13 Team 13. ’n Heldere opstelling. 1-4-4-2 met z’n vieren.Ook hun mooie pakje bleef onderbelicht. Zelfs nog een extra Odlo shirt eronder. Wat een hitte. Maarja zij zwemmen liever hartje winter.

 

Ik zou hen in Beltrum wel eens willen zien.

14 De winnaar met het mooiste topje van allen.Het nummer is niet meer zichtbaar.

Maar we wisten: Als de Nuon teams binnen waren was de spanning eraf.

15 Team 15 hier nog scherp. Zelfs Arjen loopt op de achtergrond met een stammetje.We hebben lang gewacht tot het eind van de tijdrit op hen. Kennelijk de weg kwijt. Vervolgens weer op het spoor gezet.

Strakke hoogwaardige shirts met reflekterende streep.

16 Zij doen het puur voor de sport. Komen vanuit  Belgie op vrijdagavond. Vinden de startplek moeiteloos, slapen ’n lange nacht en staan fris aan de start.Fysiek spelen zij met de top.

 

 

 

 

 

Verslag 2008 door : De Organisatie

Fast Forward uit Zwiep won de ABC-run 2008.

Op zaterdag 14 juni 2008 werd 19e ABC-run gewonnen door Fast-Forward uit Zwiep bestaande Herman Postel, Cor Braakman, Jordy Nieuwenhuis & navigator R.Buil.

De start lokatie
De start lokatie

Start.

Na de briefing om 06.30 uur, waarin de laatste puntjes op de i werden gezet, maakten de teams zich gereed voor de start. Hoe de eerste opdracht luidt is dan nog niet bekend. Wel dat ’t lopend wordt afgelegd, doch niet hoe lang het duurt. Alleen de start plekken dienen om 6:55 uur te zijn ingenomen achter ’t starthek.

Daar wordt bekend gemaakt dat we met A-B-C CP’s gaan werken. Respektievelijk 50-40- en 30 min straftijd bij missen van zo’n CP. Op de startplek liggen 3 boomstammetjes van 20 kg. Soms wat lichter of iets zwaarder, net hoe je het treft. Met 4 teamleden ligt het eerste dilemma voor. Er moet achter een voorrijder worden (hard) gelopen, ’n parkoers van onbekende lengte.

  • 07:00 Start op het radiosignaal achter het starthek van de crossbaan in Lochem.

De teams nemen 3 boomstammen van Survival gewicht (20kg) ca 2 km mee al hardlopend over het crossparcours en werpen deze af bij wat later blijkt de laatste CP te zijn.

 

 

 

De voorrijder staat klaar, uitdagend,  daar wordt je al niet vrolijk van. Waarom moet hij, juist hij dat doen?

Direct na de start, in volle sprint, stuift ’t gehele startveld naar de eerste bocht. De organisatie denkt al, als het zo hard blijft gaan zitten we met de middag aan het bier.

 

 

 

De eerste bocht wordt redelijk aangesneden. Geen valpartijen. Het gaat straight op de eerste berg af. Daar ligt ook de eerste mogelijkheid voor een vergrijp, dus de organisatie rent mee. Naar later blijkt zijn er toch nog al wat teams die de verleiding van het afsnijden niet kunnen weerstaan. Enkele tijdstraffen zijn wel uitgedeeld.

 

 

 

 

 

 

Gerealiseerde tijden over het pacours liggen tussen 16 tot 23 min. De geregistreerde tijden worden met 10 vermenigvuldigd. Die extra tijd, van deze factor 10, zit dus in de bovengenoemde tijden in de uitslag. Het verschil wordt dus 10 keer uitvergroot. StayOkay had hier al een voorsprong van 24 min. op de latere winnaar!

Om direct bij de start zo te moeten knallen moet je eerst eigenlijk een goede warming up doen. Geen wonder dat zo snel de verzuring toeslaat. De eersten melden hier al: ” We moeten de hele dag nog!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste bult.  Het analyseren van onderstaande foto is een interessante hobby. Enkele waarnemingen:

  1. Team 12 ligt behoorlijk voor in het veld.
  2. Iemand slaat zomaar rechtsaf een shortcut!!!
  3. Iemand met een rode bies op de broek gaat beslist hetzelfde doen. Prijsvraag: Welk team gaat hier naar rechts?  en welke volgt als eerste?
  4. ’n Chickenpower kijkt naar rechts en denkt: Daar doe ik niet aan mee.
  5. In de diepte doet GMM ’n stapje rustiger aan. Kijken ondertussen goed naar wat daar boven gebeurt! Onmiddellijk wordt de route aangepast door de regent van het team, of is bij iedereen, 3 min na de start, het lichaam al sterker dan de geest?

 

 

 

 

Bij zwembad Lochem einde crossloop. Ontvangst van 4 ATB’s en vertrek voor een ATB route van ca 50 km met ca 50 CP’s. Na CP 3 is er een timestamp en start een tijdrit naar de volgende timestamp over een afstand van exact 6 km. Gemeten tijden van 14 tot 21 min. De geregistreerde tijden worden met 10 vermenigvuldigd. Die extra tijd, van deze factor 10,  zit dus in de bovengenoemde tijden in de uitslag. StayOkay vergroot hier de voorsprong nog eens met 17 min. De seconden worden op de achtergrond meegerekend.

 

 

 

 

 

 

 

 

In zo’n team heb je absoluut iemand met management vaardigheden nodig.

 

 

 

 

 

 

Toptalent moet je niet verspillen met ’t zware werk

Ondanks dat wonnen zij toch.

De Belgen waren de snelste lopers met boomstam in 15 min. Wellicht allemaal survival atleten.

De tijdrit. 

Scherp gefocused komen de Belgen al stayerend langs het Twenthe kanaal  en zetten een messcherpe tijd neer.

Gilde Main met het fietsen wel scherp. De snelste tijd van 2:18 kort daarop gevolgd door de Belgen.

Nu nog over dat hek en einde tijdrit. De totaaltijd loopt natuurlijk gewoon door. Na afloop gehoord dat deze 2 tijdparkoersen goed zijn bevallen. Dat werd absoluut als een topper beschouwd.  Doen we dus weer. Volgende keer echter wel na een fatsoenlijke warming up.

 

 

 

 

 

 

 

Ultieme samenwerking werd er gezocht. Om snel door de zandvang met de opgeworpen hindernissen te komen was ondersteuning van elkaar noodzakelijk.
Elkaar helpen, trek je maat uit de shit.
Grijp je vast aan elke wortel.

De CP’s werden overal gezocht. Ook ver beneden peil.  Niet dat ze daar werden gevonden alhoewel er een te water is gelaten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

’t Meesterbrein sparen.

Met de turbo door het water ….

 

 

 

 

De mooiste shirts van allemaal.

 

 

 

 

Het enige team dat de navigator spaarde, in plaats van recupereren denkt hij aan geheel iets anders.

 

 

 

 

 

 

 

De beste man wordt gespaard. Hij bedenkt de volgende zet.

 

 

 

 

 

 

Vanuit de status van een ordinaire zandvang heeft dit gebied in een 10-tal jaren een metamorfose ondergaan. Een prachtig ruig natuurgebied met manshoge grassen, onkruiden, distels, brandnetels en opschietend riet. Mooi om enkele kompas koersjes doorheen te laten lopen.  Dat was dan ook best lastig.

 

 

 

 

 

 

 

Er werd geschoten en geschoten en uiteindelijk best wel weinig punten gevonden.

 

 

 

 

 

 

Even dacht ik een witte vlag smekend om genade en overgave. Dat kon ik me maar moeilijk voorstellen van die jongens uit Terschuur. Maar je weet het nooit. Later bleek het de voorste post van de kompasloop.

 

 

 

 

 

Lostboys…..

 

 

 

 

 

 

Pure opoffering om redding te brengen voor de laatste man.

Psja als je alles uit je armen moet halen…..

Deze hindernis was toch lastiger dan ingeschat.

Chickenpower komt boven zonder ’t touw te gebruiken. Als je het niet zelf hebt opgehangen is het ook niet te vertrouwen.

Team ART komt uit de diepte omhoog. De leem is glad en de wanden steil.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook de organisatie kwam nog even een kijkje nemen op dit drukke overtredingspunt. Er wordt nog even oogkontakt gezocht met het arendsjong boven in het nest.

 

Waarom ter plekke van de CP’s niet gekozen wordt voor een snelle doorsteek valt niet te vatten. Scheelt zeker 2 x 15 minuten.

Het heeft toch ook wel wat, gezamenlijk dat nare stammetje over de finish brengen. Weer een project met veel onbekende fases afgesloten.

11

 

Team ART ook redelijk gelukkig dat zij binnen zijn. Geen liefhebbers van rekenwerk, dat is bekend. Er kan echter ook meer gerekend worden dan nodig is. In het roadbook zat een pagina met alle geografische coördinaten van het laatste deel. Die kun je allemaal gaan intekenen, het heeft echter weinig zin in blanco gebieden.  Deze pagina was toegevoegd om. indien er over ’n punt onzekerheid was nog iets te kunnen corrigeren. Anderzijds ook om ’n team dat het onzinnige tijdsbeslag niet doorziet te verleiden tot ’t besteden van onzinnig tijdverlies.  Brainwork & Strategy!!

Die blanco gebieden zijn leuk, (of worden door de organisatie leuk geacht) omdat daar het pure kompaswerk te berde kan worden gebracht.

 

 

 

 

 

 

Fysiek was deze run voor de Belgen peanuts. ’t Zijn stuk voor stuk toppers in het Survivalcircuit van de SBN. Elk jaar in Adegem en Brugge trekken zij de kar bij de organisatie van de run.

 

 

 

 

 

Kim en Eline kweten zich goed van hun taak. Met name ’t onderstel heeft het zwaar te verduren. Prioriteit heeft natuurlijk steeds ’t op orde brengen van de vochthuishouding. Ook bij dit enthousiaste Nuon teamlid heeft dit de aandacht.

 

 

 

 

 

 

Het is een goed gebruik om na afloop, na ’t diner en ’t lessen van de ergste dorst, te verzamelen op een markante plek en de prijzen uit te reiken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De winnende captains. Herman wilde voor de laatste keer???? nog eens gaan voor de hoofdprijs. Dat is gelukt.

 

 

 

 

 

 

Hier herken ik ook wel iets in. Als je dan na 12 uur strijd je collega voor bent gebleven is dat ’n grote genoegdoening en kun je weer een jaar vooruit. Ook op maandagochtend  met ’n groot hart weer naar kantoor.

 

 

 

 

 

 

 

 

’t 12 uurtje is elke keer weer gezellig. De atleten op route, fietsend ergens op de Gorsselse hei, ff een eitje tikken.

Frits daar en tegen is alweer druk met de pasta hap. In onze multi funktionele keuken produceert Frits dit jaar voor het eerste met Riny en Joke en zonder de meesterkok Frank een heerlijke pasta maaltijd. Naar verluid hadden nogal wat teams”t varken aan het spit verwacht. Niet geheel duidelijk is waar die verwachting op is gebaseerd. Vorig jaar in Ommen hebben wé ook geen varken gehad. Het is waarschijnlijk ook meer het visuele aspekt dat men zo’n varken wil. En daarvoor is het een heel dure aangelegenheid.

Frits heeft boerenkool opstaan.
U moet de groenten van Frits hebben!

 

Onze inspannings fysioloog  schrijft voor dat direct na het beëindigen van de inspanning activiteit begonnen moet worden aan de herstelfase. Dit zo mogelijk nog voor wassen en douchen. Derhalve moeten eerst calcium, natrium, vitaminen en vocht huishouding worden hersteld.  Bij binnenkomst  schrijft onze de diëtiste dan ook een pittig soepje voor.  Uit eigener beweging nuttigen velen  ook een drankje van een lokale brouwerij.

Riny & Joke hebben de soep klaar.
Riny & Joke hebben de soep klaar.

 

 

't Was best wel een zware dag!
’t Was best wel een zware dag!    Als een volleerde Achterhoekse, doet zij ook hier mee. Onderweg was zij de aanjager van het team. Nu, na de run, onafscheidelijk van ’t Grolsche pulleke.

 

 

 

Team GMM was al knap vroeg binnen. Gedesillusioneerd? Moe, de weg kwiet, we weten het niet. Er was nog ruim tijd voor de deadline. Misschien ook was het een meesterzet. De snelste tijd neerzetten. Zij eindigden exact in de middenmoot en zaten als eerste aan het bier
Ietwat pips zitten de Countus mannen er hier bij. Met een verdienstelijke 8ste plek en behouden terugkeer in de bewoonde wereld mag je dat best wat uitbundiger vieren.
Direct na afloop, zoals gewend direkt de analyse van de uitslag. Waar heeft men de punten laten liggen. Zij weten waarschijnlijk meer.  3 aug a.s. volgt hun evaluatie.

Er was nog een stammetje blijven liggen….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eind goed al goed.  psja een schrammetje hou je toch.

Middels deze geste zijn alle medewerkers bedankt!!