Alle berichten door Leo Slütter

Toch nog ’n Hermannsweg. Aug. 2020

46A21ED4-E23C-413C-BB63-B5D5BE1EA60D_1_201_aToch nog ’n Hermannsweg……

Ogenschijnlijk ’n informeel bezoekje van Johan P. medio juli 2020. Kop koffie in de Outback en de gang van zaken in onze omgevingen even besproken. Omdat het vrijdagmiddag was vroeg ik quasi nonchalant; “Glaasje wiskey?” waarop hij instemmend knikte. Na wat genipt te hebben kwam het gesprek op z’n Ridley fiets en de leverings problematiek, m’n Gosinni racefiets met gebroken frame en m’n pogingen om in China een nieuw Carbon frame te bestellen. Idee is dan om de groepen van de Gosinni over te zetten. Dat heeft nogal wat voeten in aarde omdat zo’n nieuwe frame allerlei features heeft zoals kabelwerk door het frame, andere zadelpen, schijfremmen etc. Dus op diverse punten moeilijk. Vervolgens komt het onderwerp E-bike aan de orde, op onze leeftijd en de moderne mogelijkheden ook ’n verplicht onderwerp. Geleidelijk gaat het gesprek richting ’t doel.  Johan beweert de mentale barrière om met zo’n Speed-pedelec machine nog wat langer met de groep mee te kunnen rijden voorbij te zijn. Hij geeft ook aan het wel eens in zwaar terrein te willen proberen met zo’n e-bike achtig ding. Tevens dat hij in z’n fietsomgeving lotgenoten mist met ook zo’n “drive”. Of het mij wat lijkt……

Na ampele overwegingen geef ik aan wel in te zijn voor ’n try-out. Vervolgens blijkt de voldoende zware omgeving ’n stuk Hermannsweg te zijn. Oei….. Van het Nassen Dreieck bij Ibbenburen tot Tecklenburg en weer terug. In m’n herinnering niet zo’n spectaculair moeilijk stuk. Johan regelt ergens de fietsen: Speed-pedelec’s. Woensdag 19 aug is de afspraak.

Goh das pittig, toch nog ’n stukje Hermannsweg, niet gedacht dat dat er nog van zou komen. Wellicht dat Johan dacht:” Ik trek hem nog ‘ns uit z’n “Comfort Zone”. Of gezellig samen ’n tocht rijden en ook wel weer een bijzonder stukje fietsen.

08DA7B80-00A6-4D65-852B-00D095D68E7F_1_105_c
Twee professionele fietsen. ’n Cube en voor mij ’n Strömer. De batterij wordt geplaatst.

De Strömer is “geregeld” bij Goossens, nu nog in Borculo. ’n Zwitserse machine welke ook werkt als een Zwitsers uurwerk. Strak schakelen op de cassette en moeiteloos na enig oefenen met standje 1-2 of 3 als ondersteuning. Wel ’n zwaar geval kompleet met batterij. Zonder gaat natuurlijk niet. Rijklaar gewicht 27 kg op kenteken.  Wel even m’n eigen zadel erop gezet en trappers. Johan had ’n Cube van ook ’n goeie vriend.

Start op die bekende plek “Nassen Dreieck” bij Hörstel. Het klimwerk begint eigenlijk enkele honderden meters eerder bij Beverghem. Daar wordt het Dortmund-Ems kanaal bij de sluizen overgestoken en direct begint er een steil single track stukje. Daar zou je niet koud aan moeten beginnen. Dus starten we iets verderop alwaar we eigenlijk ook niet koud zouden moeten beginnen maar het gaat iets geleidelijker.  Maar ik moet wel die nieuwe machine onder controle krijgen. In standje 3, het laatste stukje,  kom ik boven.

Schermafbeelding 2020-08-26 om 14.17.19

Wij beginnen derhalve net over de “Milionenbrücke. ” Fiets eraf,  accu erin, opstart code ingeven, zadel goed vastzetten en op hoogte. Vervolgens proefritje van honderd meter. Dat lijkt voldoende. Fietstasje van Riet nog aan de bagage drager hangen voor wat extra drinken want bidonhouders kent die machine niet. Johan is al klaar om te gaan dus wegwezen. Het gaat direct omhoog, hellinkje 8% moet kunnen maar al snel geef ik max ondersteuning standje drie. De diesel moet nog wel op gang komen.

Schermafbeelding 2020-08-26 om 14.22.13
Retourtje zo’n 40 km met, naar later blijkt, 805 Hm.

Hoogte profiel als volgt:

Schermafbeelding 2020-08-28 om 10.59.52

Strömer speed-pedelec

De Strömer is ’n top “e-bike” in MTB uitvoering. Opvallend is de motor in de achteras. Dat is ook de meest efficiënte plek. De accu in de onderste frame buis en er is een redelijke gewichts balans.

Cassette
Achtertrein met cassette, schijfrem en aandrijfmotor.

Vóór ligt er maar één tandwiel. In dit geval met 52 tanden. Achter 11-42 tanden. Lichtste verzet dus 1,24. Dit betekende, met zo’n groot verzet dat ik op elke bult zo’n beetje op dezelfde plek afstapte zoals 15 jaar geleden. Ook met standje 3 in ondersteuning. Johan vroeg op ’n gegeven moment of ik wel schakelde. Hij had ’n 2 a 3 keer hogere trapfrequentie als ik als het omhoog ging. Dus dat zou op zo’n parcours de volgende keer anders moeten. 30 tanden vóór zou beter passen. Dan zou ik echter geen 45km per uur meer kunnen halen hetgeen toch al niet de bedoeling was. Max. snelheid tijdens ’n stukje afdaling was ca 38km/uur. Dit leek verantwoord met de stabiele Pirelli banden eronder.

Zo’n machine van 30kg incl. bidons die laatste 100 mtr van een helling omhoog duwen is ook weer een “hel of a job”.

ComputerMet de computer wordt alles bijgehouden, geïntegreerd in het frame. Verlichting ingeschakeld, opstart code ingegeven.

Maar al snel zijn we bij de Dörenther Klippen.

Dorenther Klip
Dörenther Klippen, Ik zeg nog nooit gezien bij wijze van spreken. Maar een prachtig vergezicht met een horizon verkenning.

125FC69F-0B51-4320-A45C-DF7A265D8602_1_105_c

Maar geen tijd verliezen, doel is om 12 uur in Tecklenburg. Veel bekijks bij de fiets en uitleg geven. Dus verder gaat het richting Tecklenburg.

Köningstein met uitzicht naar het Noorden voordat we weer afdalen om de Bocketal over te steken.

Na een moeizame klim komen we boven bij de

Waldkapelle “Maria Wegweiserin”

Schermafbeelding 2020-08-28 om 12.10.17

Kapelletje
Johan steekt nog snel een kaarsje voor me op. Bovenkomen op deze bult was ’n hele heisa.

ff op adem komen en dan weer verder richting Tecklenburg. Om 12:15 gearriveerd in Tecklenburg. Mondkapje op.  Aanmelden bij het terras van het bekende Café Rabbel de banket bakkerij in het Centrum alwaar ze ook goede koffie schenken. ff uitblazen. De fietsen midden voor het terras geparkeerd. Machine uitgeschakeld. Des ondanks veel bekijks van ter zake kundige fietsers. Aan alle kanten loerend en bijzonderheden vaststellend. Na een half uur aanvaarden we de terugtocht.

Rond 15 uur weer terug bij de auto. Geheel ontmantelen en weer op de auto laden.

en terug
Behoorlijk vrachtje achterop de Audi.

Resume 

Alhoewel ik dacht aan de Hermannsweg niet meer toe te komen kan ik nu vaststellen dat je nooit te oud bent om iets uitdagends te ondernemen. Ietwat voorzichtig begonnen met ’n retourtje Tecklenburg denken we nu aan een vervolg richting Bad Iburg. Dat is weer wat verder en zijn de bultjes iets hoger en langer. Maar met wat aftunen van de tandwielsets moet er wel wat meer mogelijk zijn. Qua vermoeidheid viel het mee. Soms stukjes steile afdalingen, waar het in het verleden “no guts no glory” ging is het nu uiterst voorzichtig de riskante stukjes afdalen.

End of the day: Gezellig een lekker stuk gefietst, dat we dat mee mogen maken……met Johan!  Txs!!

Weer ’n Beregoeietijd, dit keer in Ruurlo

ABCTA-run

’t Is maart 2019. De 10e verjaar ik.

Riny schrijft mij, als kado, ’n kaartje met felicitaties en ’n verzoek om de 28ste april a.s. vrij te houden.

Nou, dat is nog zover weg, daar kan en wil ik met gemak aan voldoen.

Niks in de gaten
Initiator

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naarmate de datum dichterbij komt komen er voorzichtig wat signalen welke mogelijk ’n verband houden met deze datum. Ik focus me er bewust niet op. Gevolg is dat ik zondag de 28ste ’s ochtends rond 10 uur geïnformeerd wordt dat  er wat staat te gebeuren en het maar rustig op me af moet laten komen. Dat lukt.

Rond 14 uur komen Harry Nijenhuis en Joke binnen. Hij gaat bij me zitten (bezig houden) en Joke is druk met Riny. Ik zie Joke ook nog met twee bierkratjes langs komen. Ik denk, bezoek en…. dat wordt geen grote groep. Maar heb geen idee in welke richting ik moet denken. Het laatste waar ik aan dacht is de ABC-run groep. Rond 15 uur komt André Startman wat schoorvoetend aanlopen waarna allengs meerdere gasten binnendruppelen.  Vervolgens kreeg ik snel ’n idee van hetgeen de gasten verbond: Survival —> ABC-run.

ABC-run groep
Geweldige foto van de aanwezigen. Met (velen van) hen ca. 20 keer, unieke en onvergetelijke, adventure races georganiseerd. Zowel mede organisatoren alswel deelnemers (ABC-team). Van hen zijn er nu, ca 10 jaar na dato, nog ca 5 á 6 actief bij FF.

Wat was het geval: Riny had het idee gekregen om als verjaardag cadeau een soort reünie te organiseren van mensen die betrokken zijn geweest als mede organisatoren of als ABC-run-deelnemer, welke we zo’n 20 keer hebben georganiseerd.  Dit allemaal vanuit de gedachte:

IMG_9461

 

En zo “ist moar net”: Johan en ik zeiden al vaker:”Als je vandaag niks bijzonders onderneemt heb je morgen niks te verhalen!” oftewel “Life is about moments” en zo is het maar net. Zo is elke run geweest, maar ook de tripjes naar o.a. Schotland (Karrimore Mountain Marathon), Hermansweg, GR5, Pieterpad etc.

Ja hij vermaakte zich opperbest.

Riny vroeg en kreeg hulp van Henk Griemelink (hem hoef je maar een hint te geven en hij gaat), Herman Postel, Harry Nijenhuis en Johan Pegge. Tot het digitale historische archief op m’n Mac had ze geen toegang. Altijd ff wennen zo’n ding….

Omdat de locatie z’n beperkingen heeft werd de groep beperkt tot 20 personen. Daarom ook alleen betrokkenen en geen partners zoals ik heb begrepen.

Uitnodiging

uitnodiging

De genodigden waren opgeroepen om foto’s, attributen, bekers, bewijsstukken etc mee te nemen. Herman Postel had een groot aantal van de uitgegeven types shirts meegenomen. Deze uitgehangen op de patio muur. Ronny paste z’n strakke lycra pakje nog en had ‘m aan.

shirts

Waar is Ilanit?
………in Bronkhorst??

Ilanit bleek niet veel navigatie ervaring te hebben opgedaan tijdens de runs, althans ze spreidde het niet ten toon door strak naar het aangegeven coördinaat in Ruurlo te rijden. Ze bleef steken in Bronkhorst. Het waarom is niet duidelijk geworden. Toch mocht verwacht worden dat ze zich tijdens haar werkzame jaren bij het Kadaster deze vaardigheden eigengemaakt had. Niet dus, kennelijk uitsluitend focus op inkopen.

Bijzonder was dat drie achtereenvolgende inkopers Conrad van der Meijden, Jan Knorth en Ilanit Roeterd present waren. Alhoewel ze elkaar niet/nauwelijks kenden was er toch voldoende gespreksstof…… Jan en Ilanit zagen er afgetraind uit en Conrad past ook z’n shirt nog.

Ook bijzonder om te zien dat uit alle lagen en geledingen van ABC / ForFarmers mensen aanwezig waren. Je zou kunnen zeggen dat de activiteit breed werd gedragen maar of dat zo echt was, was destijds de vraag. Bij dit clubje heeft het in ieder geval sporen achter gelaten, bij mijzelf zeker. De ABC-FF personeels vereniging had er iig geen bijdrage in. De run’s werden wel steeds in het (later) ABC-werkgebied gehouden op ’n uitstapje naar Limburg na, maar ook dat is met terugwerkende kracht rechtgetrokken. Het werkgebied werd later ook door ABC zelf uitgebreid.

Met Harry Nijenhuis begon het feest in de regel. Datum vaststellen! Harry begon en bleef aan me  trekken tot enkele dagen / uren voor de run om alle vaste punten, tijd registratie punten, CP’s etc, en alles om de administratie op orde te krijgen. Maar zekerheid was er pas als alle routes vast stonden. Met de lijsten werd Herman Nijhuis gevoed om de uitslagen verwerking op orde te krijgen. Binnen ’n uur na de laatste binnenkomst was de uitslag ook daar. Jo van Ijzeren als juridisch deskundige om de uitslag, klachten etc te toetsen aan het reglement. Daar durfde niemand het op aan te laten komen in die 20 jaar.

Frans Blokhuis was met Marinus Mulderij ’t koppel op de eindlokatie met Frits natuurlijk ook. Frans is ons ontvallen. Wat was hij er graag bijgeweest…..  Maar Marinus genoot dubbel denk ik.

Minder dankbare taken, afhankelijk van je liefhebberij, zijn in de regel de controleposten en tijd-registraties. Nico de Vos en natuurlijk ook Bertha, Ernst te Velthuis, Fred Nijskens, Jos Middelhuis waren onmisbare schakels. Andre Startman en bv Fred Nijskens wisselden wel ‘ns en namen dan deel als sporter.

Omdat ik in de regel de races uitstippelde dacht Johan: “Laat ik nu de rollen maar eens omdraaien. Hij fabriceerde dus een roadbook met wel drie CP’s en bijbehorende kaarten en een heuse briefing. Gelukkig RD-kaarten en netjes op schaal maar wel met twee kaarten.

De briefing: altijd spannend

Er wordt een veelheid aan attributen beschikbaar gesteld. Het wordt een helse tocht.

Dat blijkt….

Onder toeziend oog van de meester worden de punten vlotjes ingetekend. Misschien twijfelde de meester ook wel een beetje…
Raad van toezicht!
Zoektocht is de Ruurlose bossen

Maar de puntjes waren snel ingetekend en met de hele groep ook snel gevonden waarna snel weer naar het thuishonk.

Aan kop in de top is het altijd eenzaam!
Achterin ook rustig
De finish!

paal2

Daar had Johan inmiddels een zware eikenhouten paal de grond in geramd zijnde m’n rock bottom thuislocatie met de coördinaten. Mocht ik ‘ns de weg kwijt zijn…..

’t laatste woord

 

werd in dank aanvaard

2008 was dus het laatste jaar dat de run met mij werd georganiseerd. Daarna heeft Gerard Weernink het nog ‘ns gedaan met als start/finish locatie Zutphen

Ik ben er zelf niet bij geweest maar heb vanuit Canada op ca 10.000km afstand wel het verslag geschreven. Het was best pijnlijk er niet bij te zijn toen.

Omdat het te doen gebruikelijk was om met iets hartigs af te sluiten trakteerden Riny en Joke nog op ’n lekker soepje, ’n goeie hamburger

en een lekker toetje.

Gedurende de middag leuke ontmoetingen waarin tal van oude herinneringen werden opgehaald of nieuwe afspraken gemaakt. 

Conrad wat is er van jou geworden?


Riny en Joke, zoals tijdens alle runs bezig met de verzorging, bedankt voor het inititaief deze keer en ook voor de verzorging.

ABCTA-run
The ABCTA “Ultimate Coöperation Raid”
Ze zagen, met uitzicht op de patio en de verzamelde gasten, dat alles gezellig verliep.

 

 

W.O.R. 5, Zaterdag 9 Jan. 2016

Op zaterdag 9 jan. 2016 met Henk Griemelink naar Lommel in België getogen.  Het ligt juist over de grens bij Luyksgestel. Omdat “ons Pieter” daar z’n roots heeft is ons bekend dat de AR waarschijnlijk in en rond de “Sahara”  zal plaatsvinden en dat blijkt.

Van te voren werden al enkele huistaken verstrekt.

  1. Huistaak 1: Analyseren van een filmpje om zodoende nadere info te krijgen over te verwachten CP’s.
  2.  Huistaak 2:
Bepaal 't coordinaat.
Bepaal ’t coördinaat.
Nu hebben we ons hoofd daar grondig over gebroken. Een 4-tal coördinaten stelsels de revue laten passeren.  Geo (met 3 schrijfwijzes van graden, minuten en seconden. Decimaal?? ) UTM, RD en Lambert.  Gemeten was ’t 37,5% oost en 70% noord in ’n vak. Maar welk? Uiteindelijk thuis gekozen voor decimale graden, waarbij de gevonden waarden voor het decimale gedeelte achter 51 graden noord en 6 graden oost zijn aangenomen. Dan kom je bij een plek een beetje ten oosten van Lommel. Het was een te koop staand perceel met een garage van de buren waarvan een hoek precies in het gegeven coordinaat viel. Opgelost. Er waren ook twijfels. 10-12km ten oosten van de start leek ons te veel. Maar de Woudlopers zijn niet de eerste de besten. 
Bij de ingang al de eerste reglementen en start info.
Bij de ingang al de eerste reglementen en start info.

Dus houden we het voor mogelijk. Omdat we een beetje vroeg waren nog even in de groep overlegd om van te voren daar nog even te gaan kijken doch het sportiviteit aspect weer hield ons van de uitvoering.

Koffie! Henk had alweer zin in 'n Belgische wafel.
Koffie! Henk had alweer zin in ’n Belgische wafel.

Derhalve om 9 uur aan de koffie bij de “Lossing”

Om 9:45 uur briefing hetgeen weinig nieuws bracht of het moest zijn dat de start buiten is om 10 uur. De enveloppen welke alvast werden uitgereikt mochten pas na het startschot worden opengemaakt. Nu denken we die woudlopertjes te kennen maar het tegendeel blijkt.

Gespannen volgen we de ontwikkelingen.
Gespannen volgen we de ontwikkelingen.

Of allemaal of enkelen hebben een duister militair verleden. Ik vermoed Ferdy gezien z’n betrokkenheid bij ’t geschut maar het kan ook z’n collega zijn die met ’n krachtige verheven diepe basstem het woord tot ons richtte. Afijn, de start leek meer op een miniatuur mortier, aangedreven door drijfgas (haarlak) dat middels een elektrische aansteker werd ontstoken. Het mortier moest ook worden ingeschoten. Bedoeling was precies dwars over het kanaal naar de overzijde te schieten in het bos. Het projectiel was een balletje, met pluim met ingegraveerd de CP code.

startschot

Met een zwak plofje verdween de eerste bullet midden in het kanaal. Normaal gesproken is de hellingshoek de variabele maar niet hier. Hier wordt de lading aangepast.  En met succes! De tweede ging perfect naar de overkant ergens het bos in, maar dat was voor ons van latere zorg…….  Ik had een tafeltje gereserveerd en Henk z’n handdoek beschikbaar gesteld om deze droog te boenen.  Gelukkig heeft men een tweede set kopie kaarten, weliswaar in zwart-wit, maar nu heeft Henk ook wat te gluren.  Daar begon hij overigens pas halverwege de dag mee toen z’n vertrouwen in mij ietwat was aangetast.  Hetgeen overigens wel weer terecht was want halverwege met de hoogtelijnen kaart was de mist zeker twee meter hoog.

H+L-1
Vlug even wat overzicht zien te krijgen, hetgeen overigens niet lukte.
Verder waren we vol goede moed, maar stonden wel buiten in te tekenen. Hetgeen vervolgens weer niet waar was want we hebben geen CP ingetekend.
Verder waren we vol goede moed, maar stonden wel buiten in te tekenen. Hetgeen vervolgens weer niet waar was want we hebben geen CP ingetekend.

Uitgereikte stukken:

  • Roadbook met zo’n 80 CP’s
  • 5 kaarten
  • 1 Overzichtskaart
    • Enkele hulpattributen voor onderweg. kaart met aangezicht attributen, 3 aardappelen

Roadbook1

Roadbook 2

Kaart 1      Kaart 2    Kaart 3   Kaart 4   Kaart 5   Kaart 6

Kaart 7 overzicht

Pieterpad Part 4 en 5.

Half (14/15) september  2016 de laatste gedeelten van het Pieterpad gefietst met de ATB. Dit samen met Henk Oonk, Johan Pegge, Henk Griemelink en Ernst te Velthuis. Nou ja samen….. de eerste drie vormden veelal een groepje en Ernst en ik. Als de andere groep fietst dan gaan zij sneller dan wij, maar one way or another, hebben zij vaak meer interrupties, zodat we niet veel uit elkaar finishen.

Korte video impressie

In 2014 in twee etappes van de zeedijk 5km verder dan Pieterburen in Groningen naar Laren. Dat waren twee pittige etappes. Het stukje Laren-Vorden hebben we al vele malen gefietst. Van Vorden naar Nieuw Millingen tussendoor inmiddels ook al drie keer en weer terug. Dat ging ook gemakkelijk van huis uit.

Dus van Nieuw Millingen naar de Pietersberg stond nog steeds zodanig op het programma dat het steeds wringt dat je dat niet gedaan hebt. Dus ver in het voorjaar, tot ontsteltenis van enkelen zomaar een datum geprikt. Er waren nog wel wensen, de een wilde zeker niet meer dan twee dagen en de ander eigenlijk niet minder dan drie Het werden er twee. Henk Tragter zou ons met Johan’s bus wegbrengen en wij met de auto (Diny) naar Nieuw Millingen.

Het Pieterpad met de mountainbike is consumeren van iets moois op hoge snelheid. Onvoorstelbaar hoe snel het landschap zich dan afwisselt waarbij je op ’n dag ontzettend veel ziet.Al wandelend zie je meer details waarschijnlijk.  Met de ATB ben je natuurlijk ook meer gefocust op ’t pad dan op de omgeving. Dat gold zeker voor Ernst en mij. Voor mij meer dan Ernst. Toen hij dacht dat hij ’t kon ging hij over de kop.  Altijd een schrikmoment dat vallen, beweegt hij nog,  staat hij weer op en hoe snel.

totaal

Nieuw Millingen gekozen omdat daar de Rijn overgestoken moet worden. Eerste plan was met de trein naar Nijmegen en dan fietsen naar de zuidzijde van de Rijn waar het pontje afmeert. Later besloten we ons af laten zetten aan de noordzijde omdat daar ook de voorgaande etappe geëindigd was en het qua vervoer beter te ondersteunen.

Het pontje gaat om het hele uur en omdat we dachten de dag wel nodig te hebben dienden we zo vroeg mogelijk te starten dus dienden we het eerste pontje om 8 uur te halen. Vandaar dat we al om ca 6 uur in Vorden aan de koffie zaten met de onvermijdelijke wederzijdse grappen en grollen omtrent de ook aanwezige wederzijds bekende tekortkomingen.

Met twee voertuigen, vroeg in de ochtend op dezelfde plek aankomen is al best moeilijk. We konden niet zeggen bij het pontje want daar kon je niet komen dus het was ergens ’t dichtsbijzijnde afzet plekje achter de steenfabriek. Niet alle navigators waren erop berekend.

totaal-2

De route van Pieterburen naar Maastricht met de etappes voor het wandelen. Zo te zien is Laren een uitstapje maar in werkelijkheid ligt het meer in lijn.

thumb_img_1592_1024

Nu dus vanaf de zuidzijde van de Rijn, Nieuw-Millingen, naar de Pietersberg in 2 dagen met een overnachting in Beelsen.

Deelgenoot van deze tocht zijn wederom Henk Oonk, Johan Pegge en Ernst te Velthuis. Deze keer was ook Henk Griemelink van de partij terwijl Frans Derksen niet mee kon omdat z’n vrouw ernstig ziek is. Maar desondanks een illuster gezelschap.

_1515_1024

Dus met deze selecte groep moesten we het gaan doen. Al vroeg in de voorbereiding werd de groep opgesplitst in een snelle groep en groep2 middels natuurlijke selectie. Henk G. hing er een beetje tussenin maar werd tot de kopgroep veroordeeld hetgeen hem de eerste dag bezuurde en de 2e dag steeds beter afging.

thumb_img_1513_1024
Het pontje aan de Rijn is met de auto niet te bereiken dus werden we door Diny te Velthuis en Henk Tragter achter de steenfabriek ruim op tijd gedropped. 8 uur is de eerste overtocht en vervolgens elk uur. Dus deze mochten we niet missen.
_1517_1024
Een paar flinke duwbakken moeten we nog wel voor laten gaan.
_1520_1024
Het eerste tactische overleg.

Derhalve zaten we rond 8:15 uur op de fiets. Na enkele km’s de andere groep maar laten gaan. 15km later een lange slootkant met gemaaid gras. Het ging weer over in een zandpad en daar lag de snelle groep aan de grond om de balen hooi tussen de derailleurs weg te trekken. Zij startten een geanimeerd gesprek met ons doch na enkele ogenblikken snapte ik de bedoeling en riep Ernst tot de orde. Wij gaan verder zie jullie zo wel…..

’n Half uurtje later kwamen zij weer voorbij.  In het eerste bos bij Berg en dal had Ernst wat meer aandacht voor een wandelaar zodat hij ’n barrière  miste en over de kop sloeg. Het werd even stil achter mij, maar na wat zandklopperij konden we verder.

Einddoel die dag was Beelsen, iets voorbij Venlo. Plan was de eerste dag iets meer dan de helft te doen en zeker niet iets minder omdat wellicht in het Limburgse meer bultjes te verwerken zijn.

CP43 Midwinterrun 2017

Dit blijft toch een intrigerend CP die 43.

Waarom?

Omdat je op zo’n dag, ondanks de ogenschijnlijke geveinsde nonchalance, toch geconcentreerd bezig bent terwijl je ook loopt te genieten van zo’n mooie vrije zaterdag in de natuur. Onderweg naar Kootwijk, tijdens het motivatie gesprek met Henk, al afgesproken om speciaal te letten op valse CP’s omdat daar een negatieve bonus van 60 min op staat. Oftewel straftijd.

Dat valse CP’s een belangrijk item zijn blijkt wel omdat de helft van de goeie CP’s een valse vakbroeder heeft. Ik telde er later ca 35, ervan uitgaande dat alle valse wel ’n keer gepakt zijn door deze of gene. Anders zijn er nog meer.  ’n Valse is dus dubbel zo erg dan ’n gemiste en de “pakkans” is groot. Meer dan 50% zou ik zeggen omdat ze vrijwel altijd zo staan dat je ze eerder ziet dan ’n echte. Ook worden de valse CP’s toegepast als de CP moeilijker wordt. Dus b.v. bij:

  • Door de deelnemer in te tekenen coordinaten / Cp’s.
  • Als de lokale situatie ingrijpend is veranderd t.o.v. de kaart.
  • Bij kompaskoersen
  • in het 2e deel van de race als de vermoeidheid oploopt.

Bij oplopende vermoeidheid schik je je eerder in de aanname dat je de echte CP gevonden hebt. Bij elke CP moet je uitgebreid in conclaaf blijven gaan of ’t de echte is.

Het spelletje is ook meeslepend en boeiend. Daarbij heb ik een maatje die onvervalst ambitieus is. En het spelletje is leuk, wetende hoe de Chickenboys met oude en nieuwe kaarten, met GPS, en niet te vergeten Oziexplorer, deze gegevens voor de deelnemers vastlegd.

Ik weet ook dat het nauw luistert met, oude en nieuwe kaarten (op kaarten is de mapdatum niet de datum dat de kaart is gedrukt!!), drie verschillende stelsels.

De datum dat de kaart werd gedrukt/uitgegeven is alleen van belang voor de gegevens welke op die kaart staan (en die in de laatste maanden / jaren voor het drukken zijn verzameld) en van belang voor de hoek tussen het kaartnoorden, magnetisch noorden  en geografisch noorden.

Rechts boven in de hoek van de oudste kaart welke we kregen staat “Datum van de kaart 1997” en dan staat er nog “ongeveer” onder. We konden aannemen dat bedoeld werd dat de kaart ongeveer in 1997 is gedrukt en de herkomst van de gegevens erop van de maanden en jaren daarvoor zijn. Niet dat je daar veel meer mee kon dan vaststellen dat het de natuur was van meer dan 20 jaar terug.

De andere grotere kaart was van 2015.

De organisatie werkt in Ozie met andere kaarten met “mapdatum” WGS 84.  en de instelling Rijksdriehoek.

Als deelnemer moet je het doen met de gegevens welke verstrekt zijn door de organisatie.  Op het kaartje waar het omdraait staat ook het geografisch netwerk op met de lijnen 52″11,00.0  en 5″46,30.0. Dat is al een vreemde notatie. Het zou er uit moeten zien als 52˚11′ 00.0″ en 5˚ 46′ 30.0″.   30.0″ zijn dan 30.0 seconden decimaal.

Maar goed we namen aan dat we wisten wat er werd bedoeld. Dus hebben we het lijntje voor  5˚ 47′ 00.0″ gedefinieerd. In oostelijk richting moesten we 3,1″ verder. Dus uitgerekend hoever dat is en afgetekend. In Noordelijke richting ligt de lijn 52˚11′ 00.0″  CP39 ligt precies ook op die lijn. Nu nog 4,1″ naar het noorden……hebbes.

Even klicken om wat in te zoomen.

Logischer lijkt nog op het eind van het bosje maar dat zien we ter plekke wel. Vaak zit ie juist niet logisch, zeker niet bij deze boys. Daar aangekomen vinden we no. 30 op de plek waar we ‘m ingetekend hebben. We kijken nog even aan het eind van het bosje maar vinden niets. Later blijkt die nummer 30  dus ’n valse. Ik heb in Ozie ’n punt CP43A ingetekend. Daar ligt dit coördinaat als het stelsel op WGS84 is ingesteld. Is het ingesteld als RD dan is het precies op de plek waar 30 hing.  Ik denk dus dat de organisatie het ook zo heeft ingetekend en de CP opgehangen op CP43A met het nummer 28. Aan het eind van het pad en het bosje  hebben we geen CP gevonden. Voor verder kijken naar de plek van 43A was geen aanleiding. Niemand heeft een nummer 28 gevonden dus we weten niet waar de organisatie het nummer heeft opgehangen.  Op de website van de Chickenpower staat weliswaar deze foto. M’n betoog onderbouwd ook dat de werkelijke geografisch coördinaat hier wel ligt.

Als deze foto aan het eind van het bosje is genomen zie je op de achtergrond een perceels grens en een woning / schuur. Is dit in Noordelijke richting? Er lijkt een doorgaand pad tussen twee prikkeldraden te lopen.

Met respect voor de verklaring van Chickenpower, 4.1 had moeten zijn 4.7 ??? Dat is maar enkele 10-tallen meters verder het pad in. Juist ongeveer op het eind van het bos. Aan de sporen te zien hebben meer teams ook aan het eind gekeken.

Wel prijzenswaardig is dat zij met de billen bloot zijn gegaan. Zo’n ramp was dit probleempje ook weer niet. En daarbij: wij hebben onderweg veel meer fouten gemaakt dan de organisatie. Wel in minder tijd: Dat is ook weer waar!

De herziene uitslag, met “ons” op plek 10  is als volgt :

Nog steeds jammer dat we hiermee team 7 op plek 9 niet zijn gepasseerd. Zitten nog 9 minuten tussen. Na CP66 zeiden ze dat ze ook naar de finish zouden gaan doch verdwenen in de tegenovergestelde richting. Het werd hoog tijd: 15:45 uur. Maar ze konden nog hardlopen dus…… Wellicht nog naar CP67 en CP68 gegaan met wat later blijkt: een valse opgehaald op CP67.

Allemaal onzinnige aannames, we houden er mee op en gaan weer aan het werk…..

Bert, Jan, Harry en John en alle helpers bedankt voor de onvergetelijke zaterdag in Januari.

M.vr.gr. GaliLeo & de Mol

Midwinterrun Zaterdag 28 Jan. 2017- Kootwijk

“Mogge Henk. ……….helemaal scherp vandaag?” Z’n antwoord om iets voor zevenen op deze zaterdagochtend bevredigt me niet helemaal. “Nou ik bun neet zo fanatiek meer as vrogger!” Ik mompel nog iets van: Zo ken ik je niet! en trap ’t gas in richting Kootwijk op de Veluwe.  Meestal komt ’t ware beestje na het startschot weer boven denk ik. Onderweg memoreer ik een beetje vilein dat m’n dochter Léone het, tijdens de wedstrijd van de WOR 14 dgn geleden, goed deed en slim en scherp was. Ongemerkt gaat hij wat rechterop zitten in de luie BMW zetel. Dat komt goed denk ik direct. We zitten al om 7:30 uur aan de koffie.

In de voorbereiding al groot (tamelijk) wild tegen gekomen. De sneeuw as nog wat witter en dieper.

De kennismaking met de organisatie is weer vanouds. Vriendschappelijke stekeligheden worden uitgewisseld en we knappen beide helemaal op. Ook ontmoeten we vele vrienden van deze sport. Marcel en Paul zijn ook weer eens van de partij evenals Henk en Lia (winnaars bij de Start-up’s van de N8run).

Ook Peter en Felix staan weer aan de start.

Wij organiseren de N8-run zelf en lopen alleen de Midwinterrun op de Veluwe en de WOR van de Woudlopers.  Min of meer Adventure “races” van hetzelfde kaliber ook al zijn er verschillen. Waarmee gezegd wil zijn dat we niet over veel wedstrijd ritme beschikken.

Pieter zo blij als ’n kind spelend in het bos. Met Teun de Laat die het een serieus spelletje vindt.

Pieter (vriend van Martine de jongste) heeft een snellere maat gevonden in Teun de Laat. Ook Martin en Gerard zijn er met de mededeling dat ze ook gaan wandelen vandaag. We merken nog op dat ze dan tegen ons waarschijnlijk geen kans maken maar dat deert hun (ogenschijnlijk) niets. Er is overigens nooit iets dat hun gemoed nadelig beïnvloedt.

In totaal 30 teams ingeschreven en aan de start zo blijkt.

Briefing:

  • 11:45 uur deadline eerste etappe. Straf: 1 min/min te laat.
  • Niks weggooien: Je kunt het nog weer nodig hebben.
  • CP63 is een mast.
  • Info CP18-27 op CP 10 t/m 16. Nou dat zien we vanzelf.
  • CP17 vervalt.
  • Koers CP 1 naar CP28 is 174 graden
  • Valse CP’s:
    • o   Ingetekende CP max afwijking 10 mtr
    • o   Zelf getekende CP 20 mtr
    • o   Koers afwijking > 10%.
  • Memorisatie: Geen aantekeningen maken binnen.

Martin en Gerard kwamen als laatste (na de briefing), al lachend, opdraven.

De start: 08:30 uur was een ca. 10 minuten durende video route langs 9 echte CP’s en enkele valse CP’s door de getto’s en krochten van Kootwijk.  In Adventure kringen noemen we dit ook wel een “memorisatie”. De video bleef zich ’n uur lang herhalen, 10:30 stop.

Naast valse CP’s ook enkele valse bewoners die dreigden met het oproepen van de politie als we niet subiet uit hun achtertuin verdwenen. Omdat de discussieduur met locals niet in tijd wordt gecorrigeerd riep ik: dat nog niet vast staat wie er opgepakt zouden gaan worden als de politie zou komen. Toen werd het rustiger. Een veel te arrogant jong ventje in een veel te groot huis en een te grote auto is tenslotte ook verdacht.      

Zoals verwacht; Henk was net een kameleon. Hij stond direct weer in de van hem bekende wedstrijdstand  en was weer messcherp. Direct na de start van de video, we mochten binnen geen aantekeningen maken, schoot Henk naar buiten en bekeek de video door het raam.

Henk als een kameleon bijna onzichtbaar.

Door de geometrie van de ontvangst ruimte had de organisatie twee laptops met een beamer  opgesteld in twee ruimtes. Helaas keek Henk door een raam in de verkeerde ruimte naar een scherm. Wat bleek: de ene helft keek naar een video waarin de tekst ontbrak waarin aangegeven welke CP’s zichtbaar werden. We hadden weliswaar doorgenummerd maar raakten met CP 7 en 8 en de valse toch de tel kwijt. Maar we wilden er een leuke dag van maken dus niet getreurd. CP9 was natuurlijk een kerkje waar Jan de gegevens voor etappe 2 stond uit te reiken. Deze jongens (de organisatoren) houden ervan om bemande checkpoints bij ’n kerk te positioneren. Nadat we hem van de laatste envelop hadden ontdaan werd het duidelijk welke positie we daar al hadden, Jan liep gelijk weg omdat z’n taak er daar op zat.

Met etappe 2 liep het direct als een speer. Henk was alert, hij leest ’t roadbook, schrijft de punten op, haalt geintjes uit met de andere teams c.q. zet ze op het (verkeerde) been en helpt ze als het nodig is (naar de kl….). Ik navigeer c.q. lees de kaart.

GaliLeo & de Mol

Samen zoeken we naar de CP’s, we hebben een afgesproken signaal als we het CP hebben gevonden als er meerdere teams lopen te zoeken. Niemand roept namelijk: “Ik heb hem!”  Meestal wacht je op oogcontact met je maat en verdwijnt schielijk uit de buurt van de CP.  Maar er zijn meerder methoden. Sommigen beginnen te mopperen op de organisatie, roepen dat ie niet op de plek hangt. Slecht uitgezet en roepen: “Hij hangt er niet: op naar de volgende!” Negen van de tien keer hebben ze ‘m gevonden. Heel soms wordt er oprechte hulp geboden.

Zo langzamerhand krijgen we ook een beetje ervaring. Aan het gedrag van de teams valt o.a. af te lezen:

  1. Of ze bezig zijn om op weg te gaan naar de volgende CP.
  2. Onderweg zijn naar de volgende CP.
  3. Op de plek van de CP gearriveerd zijn en beginnen te zoeken.
  4. Op de plek zijn en de CP niet kunnen vinden.

Bij elke toestand ander gedrag.

  • Bij 1) dicht bij elkaar de kaart bestuderend geen aandacht voor de omgeving. De minder ervaren teams staan vaak nog dicht bij de CP.
  • Bij 2) onverstoord snelheid maken om de afstand te overbruggen.
  • Bij 3) onderzoekende blik, kijkend achter de dichts bij zijnde bomen.
  • Bij 4) vertwijfeld rondkijkend, steun zoekend bij andere teams, uit elkaar gewaaide groepsleden soms 100 meter verder zoekend.

Onbewust neem je het waar, neemt er kennis van en vervolg je eigen koers.

De omgeving waar we liepen waren overwegend bos en heidevelden. Het Kootwijkerzand-en bos is groot genoeg maar alle CP’s lagen in een gebied van hooguit 4×4 km.  Kootwijk ligt er middenin.  Op het Kootwijkerzand (op de heide en zandvlaktes) vele CP’s welke op kaart reeds waren ingetekend. Vanuit die ingetekende CP’s, vele kompas koersjes en vandaaruit weer vele koersjes. Omdat de kaarten terplekke zwart waren gemaakt waren er geen  details bekend dus had intekenen geen zin. Nauwkeurig kompas gebruik en passen tellen voor de afstand is dan het effectiefst en leuk. Natuurlijk ook veel valse CP’s. Daar staat 60 min straftijd op dus die koste wat kost vermijden.  De deadline was 11:45uur. Daarna binnen komen 1 min straf voor elke minuut te laat. Niet doen dus. Juist op tijd binnen in het cafeetje van de start.

Met ’n drone nog even een luchtfoto laten maken van o.a. ’t team “LINK”

Etappe 3.

Koffie met een punt. Eerste idee is veel intekenen. Maar het zijn er niet veel zoals snel blijkt.  Zo’n dubbele koers, niet doen, te fout gevoelig, waarschijnlijk ook nog een valse in de buurt. CP 41 en 43 wel schetsend ingetekend.

CP43 aldus…… Niemand had ’t juist. ’n Fikse afwijking.
De kopzorgen van Henk.

Zover bekend geen valse in de buurt dus wel opgehaald. Dus alle uitgepakte tekenspullen vlug weer in de rugzak, koffie snel naar binnen, waarachtig we krijgen weer haast.

  • Met veel teams gezocht naar CP46. Uiteindelijk gevonden op de grond maar niet aangeraakt en laten liggen…..
  • CP40 niet naar gezocht maar onderweg naar CP39 een CP gevonden door Henk. Hij vraagt waar moet ik die invullen? Ik zeg dat kan CP39 niet zijn. Welke dan wel? De kaart verder opengevouwen en geconcludeerd dat het CP40 moest zijn.
  • De CP’s hoog in de 50 en 60 maar laten liggen. Te ver!
  • CP66 was een discussie. CP wel gevonden maar was o.i. vals. Meer dan 10 meter van de positie op kaart. Later bleek dat ie wel op de juiste plek hing. Wie komt er nu op ’t idee dat de kaart niet klopt…..

We hadden echter geen rekening gehouden met veranderingen in het landschap. Het pad waarover wij aan waren komen lopen lag ongeveer in het midden van het bosperceel. Zie rode route. Heel verneukeratief. Dat hier geen valse hing verbaast mij nog steeds. Of hing er toch een? Ik verdenk mijzelf ervan dat ik dat zomaar wel had gedaan.

Om ca. 15:55 uur leveren we de papieren in. Deadline 16:00 uur met een straf van 2 min per minuut te laat. Dus zeker niet doen.

De gelopen route met relevante CP’s ingetekend. ff op het plaatje klicken voor een uitvergroting!!

Resumé

Alhoewel de uitslag er eigenlijk niet toe doet na zo’n mooie dag wroeten in de Veluwse bossen is het toch wel tevreden stellend dat we al wandelend op plek14 zijn geëindigd. Onderweg is het weleens frustrerend als je teams lekker in de loopas uit het zicht ziet verdwijnen. Anderzijds denken we dat we redelijk rustig wandelend minder fouten maken dan we looppassend zouden doen. De strategie is helder, ik focus me op de kaart en Henk zo’n beetje op de rest. Koersjes doen we in de regel samen.

Het operationele gebied was prachtig, tot ’n uur of 3 ook nog mooie sneeuw en bevroren ondergrond. Van de dooi niet veel last gehad. Overigens geen beest gezien maar als ze bij team 30 nog niet weg zijn worden ze niet oud.

Zo wordt het natuurlijk niet wat.

De uitslag zoals gezegd: Daar kunnen we ons helemaal in vinden. Martin en Gerard hadden als doel gesteld boven ons te eindigen. Bij  de aftiteling van de uitslag hoorden we hun namen al (veel )  eerder dan de onze.

Uitslag:

De winnaars van de plekken 3e (Oleksandre & Jane), 2e (Patrick & Inga)  en de eerste plek:  Maxim & Sasha.

Chickenpower organisatoren bedankt. Was een mooie run op een mooie dag.

Bedankt voor de foto’s.

Léone & Viktor. Aug ’11

Viktor heeft beet.
Viktor heeft beet.

Zoals in de laatste blog al gememoreerd heeft Leone hier gewerkt  aan haar scriptie, terwijl Viktor z’n geliefde hobby, vissen, beoefende. Op woensdag 29 juni, ’n dag voor Leone’s verjaardag, heb ik hen opgehaald van Edmonton.

Viktor had ook nog wel ’n andere hobby willen uitvoeren, een paar ritjes op m’n Harley b.v.. Was voor mij ook best geweest ware het niet dat m’n verzekering verbiedt dat er anderen zonder een valid Canadees rijbewijs de machine berijden. Heel coulant had ik in Nederland wel een ritje gemaakt op z’n vaders BMW. Maar goed om hier onverzekerd rond te gaan rijden daar is zo’n ding ook weer wat te prijzig voor.
Zo tussen haar scriptie werk door heeft Leone nog wel kans gezien om hier en daar wat leuke dingetjes te doen. ’t Bezoek aan de Hinton Rodeo, Athabasca Lookout, canoe en kayak tochten, de WEM, Beaver board walk en Jasper.
Voor haar verjaardag op 30 Juni hebben we haar een gezellige overnachting in Jasper aangeboden. Deze heeft ze op een alternatieve wijze verspeeld. Hans K. moest terug gebracht worden naar Calgary. Voorstel was dat Leone & Viktor dat zouden doen via de Ice Fields Park Way. Op de terugweg wilden ze dan even Calgary bezoeken, daar was de Stampede juist op ’t hoogtepunt. Vervolgens Canmore en zo de route terug met ’n bezoek aan alle watervallen, Banff en alle beziens waardigheden onderweg met uiteraard tot slot ook Jasper.
Tussen al die activiteiten nog ‘ns naar Miette Hot Springs samen, moet je gezien hebben en ook Maligne Lake. Ook Rock Lake hebben zij nog bezocht. Dus de omgeving volledig verkend.

Op de laatste zondag voor hun vertrek moesten we toch nog even samen vissen. Dus trokken Leone, Viktor en ik erop uit. Viktor had al een hele tijd nieuwe vispullen en had al heel wat uren aan allerlei waters gestaan. Ook bracht hij ’n keer een mooie brook trout (forel) mee welke we met z’n 4én soldaat hebben gemaakt. Lekker.

Dus nu met twee hengels op pad en wijze adviezen van Leone. Ik had m’n hengel nog nauwelijks uitgegooid of ’t begon al te trekken aan m’n draad. Viktor kijkt nog een keer en denkt dat kan niet zo snel.

Ik was banger dat ’t haakje tussen de rotsen vast zat en haal ‘m binnen al gauw constaterend dat er wel degelijk ’n mooie brook trout aan zat van zo’n 40cm zoals Leone professioneel vaststelde met de meetlat.

Derde en m’n laatste forel alweer. Zij springt ’n eind boven het water uit om te ontsnappen. Bleek er een van 52cm te zijn. Toen we er samen 5 binnen hadden gehengeld zijn we gestopt met de killing. De rest werd de vrijheid weer gegund.

Deze rainbow was 52 cm lang. Al snel hadden we er vijf gevangen in ’n uur tijd.
Thuis gekomen heb ik ze schoon gemaakt en in de grote bakschaal. Voorzien van kruiden een lekkere marinade. Daarna 45 min op de BBQ zo zacht mogelijke gaar sudderen.

De grote rainbow aan Pieter en Diederik gegeven. Pieter heeft deze de volgende dag bereid. Ik dacht die eten ze wel met z’n tweeën, maar nee hoor! De andere dag bracht Pieter voor ons beiden nog een maaltje. Smaakte ook uitzonderlijk goed! Pieter bereidde de forel met venkel. Dat zal ik onthouden.

Leo

Verslag N8RUN 2016

De winnaars:Inga en Patrick
De winnaars:Inga en Patrick

Patrick de Bruijcker en Inga Lehman onder de naam PAIN wonnen de N8RUN-2016 in de Expert klasse afgelopen vrijdagnacht 14 oktober in een bewolkte donkere nacht in de Gelderse Achterhoek.  Startlocatie was het normaliter idyllisch gelegen oude zwembad ” ’t Galgenveld” in Borculo. Nou idyllisch, eens was het luguber!

De totaal uitslag van de “Experts” is als volgt:

uitslag-experts

En experts zijn die twee: Patrick en Inga. Ik had hen al bezig gezien onlangs tijdens de Ultra Survival Run. Echt gefocussed en tempo makend. Dus niet verbazingwekkend dat ze boven kwamen drijven toen de knop sorteren in Excel werd ingedrukt.     

2e plek voor het duo Koning/deJong en 3e, heel netjes,  ’t koppel Haarhuis.

Start-up’s

Bij de Start-ups waren Lia Nummerdor en Axel van Ruitenbeek, idd moeder en zoon, de besten. Zij beschouwden zich gezien hun ervaring als beginners, doch deze uitslag doet bijna anders vermoeden . 

schermafbeelding-2016-10-16-om-13-48-45

Veel gehoorde opmerking was, dat deelnemers veel geleerd hebben in de harde wereld van de werkelijkheid. Maar goed dat moet eens gebeuren wil je in dit metier een positie verwerven.

Opmerkelijk was wel dat deze teams soms ook CP’s welke zij niet aan behoefden te doen toch zijn gaan zoeken (dat kon ik overigens niet zien) en soms ook gevonden hebben (dat wel). Dat waren dan CP’s op kaart. Dus onnodige inspanningen evenals zoeken naar “vervallen” CP’s. Dat deden “Experts”  ook wel.  Wellicht dat daar, ten onrechte, met een schuin oog naar werd gekeken werd.

Lugubere start locatie.

De start in de Heerlijkheid Borculo op ’t Galgenveld. Zoals de naam al doet vermoeden waren daar ten tijde van de Heren van Borculo de galgen opgesteld om de zwaarst mogelijke straf voor veroordeelden ten uitvoer te brengen: De doodstraf d.m.v. de galg.  Eigenlijk ’n zelfde straf als er nu nog staat, op de zwaarste overtredingen in het reglement van de N8RUN, namelijk diskwalificatie en verwijderen uit de eindrangschikking……  Dat deden ze toen ook. Er is weinig veranderd. Het veld, ’t Galgenveld, was toen eigendom van de Heren van Borculo en het recht tot het uitspreken van zo’n straf hadden zij kennelijk of hebben ze zich toegeëigend. Ook toen hadden leiders al menselijke trekjes. 

galgenveld
“t Galgenveld” Drie hoekpunten van het bad waren qua coordinaten gegeven evenals het middelpunt (CP1) zodat je de zijden kunt uitrekenen. Vanhieruit stonden 6 koersen genoteerd. Een gedeelte van die koers ligt in het bad…. Helaas is slechts een team naar het middelpunt toe gezwommen. De zwemmer ripe het nummer (11) naar z’n maatje. Anderen noteerden vervolgens ook maar dat nummer, in de hoop dat hij geen ander nummer had geroepen. Of zonder die hoop. Anderzijds deed CP1 niet mee. Je hoefde dat nummer niet te noteren volgens het roadbook.

Pas later is ongeveer op deze locatie een zwembad aangelegd en in 1935 geopend. In 1989 werd dit natuur zwembad weer gesloten veroorzaakt door de aanleg van ’t Hambroek een waterplas iets verderop. Deze plas ontstond weer doordat hier zand voor o.a. de wegenbouw is uitgegraven.  Het natuurbad werd zoals veelal gebruikelijk hier aangelegd omdat er een natuurlijk plas was in een laag gelegen gebied. Het bad heeft dan ook geen bodem oftewel een zandbodem.   

Iedereen druk voor de start. Vanuit heel Nederland kwamen de teams. Veel app-jes met meldingen over files, maar uiteindelijk was het startveld kompleet om 19 uur.

Nauwgezette controle bij binnenkomst en de handtekening zetten op de deelnemers lijst.
Nauwgezette controle bij binnenkomst en de handtekening zetten op de deelnemers lijst.

 

Om 19:15 uur werd er gestart na een briefing rond 18:45 uur. Totaal ingeschreven teams 20 waarvan 15 als Experts en 5  in het Start-up klassement. Waarachtig al een ontboezeming om jezelf tot een der klasses te verklaren. Wellicht is een promotie/degradatie regeling iets voor de toekomst…..

Het inteken werk was redelijk complex of in ieder geval duurde het redelijk lang. De Experts dienden van elke der toegepaste coordinaten stelsels 4 a 5 coordinaten intekenen op kaartbladen welke op een onbekende schaal, pagina vullend, waren afgedrukt. Geografische, UTM en Rijksdriehoek systemen waren toegepast. Verder een 10-tal kompaskoersen hetgeen de bakermat van het navigeren is natuurlijk. In het donker is het nog lastiger. De locaties waar het kompas gebruikt moest worden waren op kaart zwart gemaakt waardoor voor de meeste punten het intekenen van de koersen zinloos was.

inteken6
De winnaars van de Start-up klasse direct links op de voorgrond. Lia Nummerdor en Axel van Ruitenbeek.

Strategieën:

  • Een team had de taken snel verdeeld. Een ging intekenen en de ander kompas lopen voor de eerste 6 koersjes op het terrein binnen de hekken. Splitsen was toegestaan was er immers gezegd t/m CP8
  • Een behoorlijk aantal teams verlieten snel de locatie om eerst CP’s in het buitengebied op te halen.
  • Een team begon tegels rond het zwembad te tellen om de maten van het bad vast te stellen. Kan natuurlijk ook. Je kunt het ook afpassen of uitrekenen.
  • Anderen zaten te dromen van ”  ’n Bal en een beugel”
  • Weer anderen van valse CP’s en 10% tolerantie.
  • Tijdens de briefing vielen de eerste druppels maar gedurende de race ging het nooit hard, in ieder geval nie
    algemene-info
    Algemene-info Topgrafische kaart 1995 Borculo

    t bij ons kampvuurtje.

  • Nog weer anderen over declinatie, kaarthoek, verschil tussen de drie Noorden’s… etc
  • Uiteraard de rookies wat op weg geholpen.
  • Veel teams zochten CP’s bij de punten a,b en c.
  • Henk en Ernst checkten de gedragingen onderweg. Fijn om er een paar “jongens” bij te hebben voor zulke diensten. Ook voor ’t kassa hokje, kampvuur en ballen onderhoud etc.

 

linkerkaartroute_n8-run16rechterkaart

 

 

 

 

galgenveld-kaart
Op deze kaart de koersen ingetekend.

Resultaten:

Na binnenkomst werden de eindtijden vastgelegd en alle gevonden CP’s ingevoerd. Toen de laatste deelnemers binnen waren duurde het nog even voor e.e.a. was afgerond en een voorlopige uitslag bekend kon worden gemaakt.

  • Van de CP’s is er gemiddeld 69% gevonden. Van de valse 1% en “gegokte” of foute CP’s 4%.
  • Team Raid had voor 85% van de CP’s een CP-code gevonden. 5 CP’s gemist..
  • Team 10 (13e plek) heeft er 14 gevonden waarvan een valse.
  • CP 13, 26 en 44 had iedereen.
  • Geen enkele CP is niet gevonden.
  • Wel enkele slechts 1,2 of 3 keer.

Gelukkig waren de winnaars nog aanwezig. Ieder had onder het genot van een beugel een bal tot zich genomen. Tot m’n genoegen geconstateerd dat rond 03:00 uur alle ballen waren genuttigd maar er nog enkele beugels over waren.

Op zondag dus alle ingevoerde gegevens nog weer nagelopen waarbij nogal wat foutjes werden gevonden en gecorrigeerd. Gelukkig bleef de winnaar bij de Experts ongewijzigd. Dat scheelt een heel eind rijden met de prijzen.

Na afloop werd er gezellig bij gepraat onder het genot van een “Bal en Beugel”.

Om het motto nog wat kracht bij te zetten: de "Beugel"
Om het motto nog wat kracht bij te zetten: de “Beugel”

 

 

 

 

 

 

en de "Ballen"
en de “Ballen”

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitgebreide uitslag Experts:

Herziene versie. Was niet het juiste bereik gekozen bij het sorteren. DE laatste 4 teams volgorde gewijzigd. Een oplettende deelnemer wees me er op.
Herziene versie. Was niet het juiste bereik gekozen bij het sorteren. DE laatste 4 teams volgorde gewijzigd. Een oplettende deelnemer wees me er op.

 

 

 

 

 

  • Het lijkt wel of de teams 5 en 11 veel samen gelopen hebben.
  • Als je CP3 niet hebt zijn 16 en 29 eigenlijk niet mogelijk

Uitgebreide uitslag Rookies:

schermafbeelding-2016-10-16-om-13-48-59

 

 

 

 

Nog enkele plaatjes van de start cp’s. Om de boel een beetje uit elkaar te trekken. Het was dus prima dat er ook teams direct de poort uitgingen.

CP3 aan linker zijkant linker poortpaal. Is ook uitgangspunt voor CP16 en 29. CP 16 is alleen door de winnaar gevonden en CP29 door het eerste team en 't laatste. Ook team 13 had dit punt.
CP3 aan linker zijkant van de linker poortpaal. Is ook uitgangspunt voor CP16 en 29. CP 16 is alleen door de winnaar gevonden en CP29 door het eerste team en ’t laatste. Ook team 13 had dit punt.  Lia en Axel hebben de code van CP29 ingevuld bij CP16.
CP2
CP2
unadjustednonraw_thumb_567
CP7
unadjustednonraw_thumb_565
CP6
unadjustednonraw_thumb_568
CP7 vals
unadjustednonraw_thumb_56a
CP 4 vals
unadjustednonraw_thumb_56c
CP5
unadjustednonraw_thumb_569
CP4
unadjustednonraw_thumb_56b
CP5 vals

GR5- 2005 Deel 1: Maastricht—>Vianden

GR5 met de ATB

Uitnodiging:
2-daagse ATB-tocht Maastricht (Ned)-Gilsdorf (Luxemburg) 13 en 14 mei 2005.

1

Na het succes van de tocht, “de Hermannsweg” vorige jaar georganiseerd door Wim Bouwmeester gingen er al stemmen op dat we dat in 2005 weer eens iets moesten doen. Na wat rondneuzen door de Eifel in Duitsland kwam de gedachte om een tochtje te wagen van Maastricht naar Schwengen in Luxemburg/Duitsland/Frankrijk. Maar dan ’n eerste gedeelte.

Aangezien Wim ook wel eens onbekommerd wil meefietsen nu dus de organisatie door iemand anders op een andere manier.

Wat zijn globaal de ideeën:

  • Vrijdagochtend om 8 uur vertrek vanaf de Vrijthof in het centrum van Maastricht. Dus vroeg uit de veren.
  • Omvang van de groep max. ca 20 fietsers.
  • Verwachting is dat deze groep zich wel opdeelt in 3 of 4 subgroepen.
  • Er zullen dus ook 4 vaste kaart / route lezers/fietsers meegaan.
  • Begeleiders in deze kunnen zich melden. Voor de kop en staart posities zijn reeds artiesten genomineerd.
  • ’n groep telt regelmatig de koppen en laten niemand achter. Alleen in een andere groep.
  • Iedereen rijdt met eigen auto. Dus b.v. een groep van 3 fietsers met een begeleider is een auto/bus vol.
  • Dames en heren zijn welkom als fietser of begeleider.
  • De begeleiders rijden met de auto mee naar het tussen/eindpunt.
  • Terugtocht zondags na het ontbijt (10.00 uur) welke plaats vindt nadat we een ochtend looptraining hebben ondergaan om de stijve spieren weer soepel te maken.
  • Logies en ontbijt wordt low-cost gehouden. Doch niet zelf koken enz om de organisatie ook simpel te houden.
  • Kosten indicatie voor deelname zal tijdig bekend worden gemaakt op deze site.
  • Suggesties zijn welkom.
  • In principe weer of geen weer enz…….. Als het heel slecht weer is wachten we even…. zoals in Rheine.
  • Inschrijfformulier voor deze ATB tocht Maastricht-Gilsdorf
  • Inschrijving vanaf 3 jan 05.

Etappe 1                                               Km
Maastricht – Visé                         25 km
Visé – Wégimont                          28 km
Wégimont – Nessonvaux        12 km
Nessonvaux – Banneux            7 km
Banneux – Spa                               18 km
Spa – Stavelot                                 18 km     Totaal 108km
Etappe 2                                            km
Stavelot – Vielsalm                       16 km
Vielsalm – Schirm                          19 km
Schirm – Peterskirche                 17 km

Peterskirche – Tintesmillen       9 km
Tintesmillen – Dasburg brug      9 km
Dasburg brug – Rodershausen  11 km
Rodershausen – Stolzembourg 19 km
Stolzembourg – Vianden               12 km
Vianden – Gilsdorf                             17 km   Totaal 119km

2 daags totaal 227 km

Hoogteprofiel 1e etappe Maastricht naar Stavelot

Eerste etappe
Eerste etappe

2e Etappe Stavelot – Gilsdorf

Etappe2

Route verkenning:
ATB tocht 13 en 14 mei 2004

Op 7 en 8 april j.l. hebben Johan Pegge en ondergetekende de route verkend. Het beloofd wat! De totale tocht zoals beschreven als GR5 van Maastricht-Spa-Diekirch is in 2 dagen een echte overlevings tocht. Het is een echte uitdaging welke inspireert, het vraagt de gehele tocht concentratie, zeer afwisselend qua omgeving en landschap, van asfaltweg (kleine stukjes), moeraszompen, steile klimmetjes en idem dito afdalingen. Een geheel andere tocht dan vorig jaar qua route, afwisseling, bewegwijzering, organisatie, overnachten etc.

Om e.e.a. af te stemmen en om nadere informatie te geven zal er een info avond worden georganiseerd op donderdag 28 april om 20.00 uur te Vorden voor alle deelnemers. Hierna is er nog 14 dagen van voorbereiding.

Trainings arbeid zal dan al zijn verricht. Intervallend trainen heuvelop is een must en ook de opbouw van het duurvermogen mag niet onderbelicht zijn.

In het Pinksterweekend zijn in Franchorchamps de DTM races. Dus druk rond het circuit. Door ons te beluisteren laat in de middag als we van Spa naar Stavelot bezig zijn. Hemelsbreed ca. 5 km vanaf het circuit.

De Route

De gehele tocht is opgedeeld in 2 gedeeltes. Van Maastricht tot Stavelot alwaar wordt overnacht. Dag 2 van Stavelot tot Gilsdorf/Diekirch/Vianden.

Onmisbaar is het route boekje GR5 (Noorzee-Riviera) Traject der Ardennen Maastricht-Spa-Diekirch.

http://www.groteroutepaden.be/grlf/winkel/index.htm

Hier kun je het handige boekje zo bestellen. Alle kaartjes zitten erin. Handig in de voorbereiding en als toelichting.

Ook even kijken op een wandeluitvoering op:

http://www.lindaoskam.net/ardennen.htm#Maastricht%20-%20Visé

http://www.tweevoeter.nl/gr5/

Ondanks deze informatie zal ik trachten kaartjes van de route samen te stellen.

De Verkenning.

Verkenning is uitgevoerd om te zien of de route begaanbaar is, hoe e.e.a. kan verlopen en om onderdak te vinden. Aanvankelijk lag het in de bedoeling om de verkenning met z’n drieën te doen. Doch de derde man Leendert Hut maakte een valpartijtje tijdens een trainings ritje en brak z’n schouderblad. Kon dus echt niet mee. In die opzet zouden we het geheel met z’n tweeën hebben gefietst. Nu ben ik gestart in Maastricht en is Johan naar Micheroux gereden. Heeft daar de auto achtergelaten en is gestart naar de overnachtings plaats Stavelot. De auto heb ik weer opgepikt. In Spa hebben we nog als tussenstation afgesproken, koffie gedronken en vervolgens besloten dat de etappe naar Stavelot er nog maar bij moest. Die heeft Johan voor z’n rekening genomen. Alhoewel de afstand ca 18 km bedraagt duurde het nog bijna 2,5 uur alvorens Johan in Stavelot aankwam. Hotel was reeds gevonden en na ’n lekkere douche en lag ik om 22.30 uur op bed te constateren dat AZ met 2-1 had gewonnen in Spanje. De nabeschouwing is me ontgaan.

De 2e dag startte Johan in Stavelot en ik bij het 3-landenpunt. Allebei zo’n 60 km voor de kiezen en rond 4 uur in de middag binnen. Beiden natuurlijk allerlei belevenissen onderweg. Zonder schade, brokken en valpartijen maar wel met de constatering dat het sommeren van beide inspanningen lastig is.

Nu begin april was de route hier en daar behoorlijk drassig, het is een wandelroute dus kan er niet overal gefietst worden zowel heuvelop als heuvelaf. De wandelroute is in 2 richtingen aangegeven en dus te lopen. De Luxemburgse deel is beter bewegwijzerd doch dat is het laatst kwart en het zwaarste gedeelte van de tocht

Conclusie

De conclusie is getrokken dat de totale afstand te lang maar wel te fietsen is. Afsnijden is mogelijk doch ongewenst. Het beste is dus de kop en de staart van beide dagen verwijderen. Dus starten in Vise (onder Maastricht aan de Belgische zijde) en de 2e dag te eindigen in Vianden in Luxemburg. We missen dan dus het stukje Maastricht tot Vise (Pietersberg, Eben Emael) en het stukje Vianden tot Gilsdorf (missen een klimmetje tot 460 mtr). Dan resteren twee toch nog pittige en onderhoudende dagen.

De voorgestelde uitvoering.

Op 13 mei starten we dus om 8 uur ’s ochtends in Haccourt / Vise alwaar de N618 het parallelkanaal van de Maas en de Maas zelf oversteekt. Start dus aan de westzijde van het kanaal in Haccourt. Ieder de keus om ’s ochtends aan te reizen of de avond ervoor en nog ergens te overnachten in het uiterste zuiden van Nederland b.v. Dit nog nader af te stemmen op 28 april wie wat doet. Reistijd tot Maastricht is minimaal 2,5 tot 3 uur.

Advies is om zo constant mogelijk door te fietsen, steeds contact te houden met de positie op de kaart en dus al te weten waar je naar toe moet als je een afslag nadert. Zeker in België zie je dan meestal aan de r/w streepjes niet waar je naar toe moet.

Eenmaal in Spa aangekomen wacht er nog een pittig slot naar Stavelot. Eerst naar boven naar het hoogste pnt van de Hoge Venen 580 + dan dalen naar 300+ in Ruy en vervolgens nog ‘ns naar boven via een zeer modderig pad tot 500+. Hierna naar beneden naar de vallei van de Ambleve naar Stavelot.

Stavelot

Dit is de overnachtingsplaats in hotel La Maison. Midden in het centrum vlak bij de kerk. ’s Avonds om 20 uur samen de warme maaltijd gebruiken. Dus voor de route die dag ca 10 uur beschikbaar met een uurtje uitloop.

Zaterdag.

7.00 uur ontbijt en start om 8.00 uur richting Vielsalm-Ouren (3-landenpunt) naar de Our vallei. Deze volgen we tot in Vianden. De Our is ook de grensrivier, de andere oever is Duitsland. Vianden is een schitterende plaats met een machtig kasteel.

’s Avonds wederom een gezamenlijk diner waarna het stadje verkennen.

Zondagochtend voor de geïnteresseerden gezamenlijk het kasteel en de burcht bezichtigen waarna, na een kop koffie, ieder zijns weegs gaat. B.v. Luik-Bastenaken-Luik meefietsen als fietstoerist!! Zondag 15 mei. De echte is op 24 april.

Organisatie onderweg.

Voorgestelde afspraken:

  • Niemand fietst alleen dus minimaal met z’n tweeën.
  • Elke groep in ieder geval een kaartsetje (voor de zekerheid het GR5 wandelboekje waterdicht meenemen)
  • Naast het volgen van de route tekens (in Belgie rood en wit streepje en Luxemburg geel bolletje op blauw vlak) altijd precies weten waar je op de kaart bent. In ieder geval voor de navigator in de groep.
  • Aan de bewegwijzerde route (GR5) zijn ook andere routes (b.v. de GR56 of GR57 of GR571) gekoppeld met dezelfde tekens. Dat zijn vaak de lokale routes en geen lange afstand doorgaande routes.
  • Van te voren de fietsen goed in orde laten maken.
  • Noodzakelijke reserve spullen meenemen doch niet te veel. In ieder geval banden, plaksetjes, reserve remblokjes en te starten met nieuwe, ketting.
  • De fietsdagen gaan vooraf aan de Pinksterdagen. Zeker zaterdags mag je wandelaars verwachten.
  • Gedraag je netjes, groet altijd met bonjour of excusé moi en ros niemand van de wandelroute af.
  • Neem voor onderweg voeding mee. Je kunt onderweg gaan dineren doch dat zijn dan momenten zonder progressie en die zorgen voor een laag gemiddelde met een late aankomst.
  • Vervoer naar de start af te stemmen met de mede passagiers.
  • Eventuele overnachting donderdag op vrijdag naar eigen keus. Voorstel is:
  • 1e overnachting. 13/14 mei. 1 pers. kamer Euro 50,=. 2 pers kamer Euro 75,=. incl ontbijt. http://www.hotel-la-maison.be/
  • 2e overnachting in Vianden nog af te stemmen. 14/15 mei. 2 stuks 5 pers. kamers a Euro 102 en 3 stuks 2 pers. Euro 44. Incl ontbijt. http://www.hotel-bergendal.com/
  • Eten ter plekke direct te verdelen. ca Euro 25,= per “diner” excl. drankjes.
  • Terugreis eveneens afstemmen met mede passagiers.
  • Transportkosten start naar finish om de auto’s daar te krijgen nader te verdelen.
  • Overall organisatiekosten o.a. voor de verkenning + kaartmateriaal etc. ca Euro 20,= p.p.
  • Techniek.   Daar kun je alle kanten mee uit. Gezien de soms smalle paadjes genieten voor mij de gewone open pedalen de voorkeur. Heb je click pedalen en kun je daar supersnel uit loskomen dan is ’t geen probleem.
  • Banden dienen een goede grip te hebben. Alle ondergronden komen voor. Er is echter voldoende modder aanwezig om profiel erop te leggen. Ook de overige ondergronden vragen veelal grip. Dus hier niet veel keus.
  • Versnellingen: ook een triple is gewenst. Soms zeer steile klimmetjes.
  • Remblokjes moet je gewoon goed in orde hebben + reserve en geen uitgesleten velgen!!!
  • Vervoer.   Beschikbare mensen en transportmiddelen.
    • De bus van Marcel.
    • Dame die niet meefietst. (Hanny)
    • Hr. Bouwmeester sr.
    • Ernst komt 13 mei ’s avonds.

2 Daagse ATB tocht Maastricht – Vianden.

Vrijdag en zaterdag 13 en 14 mei 2005

Afstanden tabel
Afstanden tabel

Het plan was om in 2 dagen van Maastricht naar Vianden te fietsen over de Lange afstands wandelroute de GR5. Hierbij te trachten de normale gebruikers van de wandelroute niet te verstoren in dit Pinksterweekend. De vrijdag was sowieso rustig en op zaterdag viel de regen met bakken uit de hemel. Dus beide dagen weinig verstoring. Hooguit een 20-tal wandelaars gezien. Overnachting stond gepland in Stavelot in hotel La Maison en in Vianden hotel Berg en Dal.. Voorspeld was reeds dat er een 10-tal besmeurde gasten zouden verschijnen. Aan die voorspelling is voldaan. Als vrijwel uitgeputte beesten kwamen we inderdaad aan.

Vrijdagochtend om 8.00 uur (uiteindelijk werd het 8.30 uur) de start in het uiterste zuidelijke puntje van Nederland: de sluizen van Lanaken over de Maas. De meesten hadden de reis vanuit de Achterhoek er al opzitten en waren dus gemotiveerd om te beginnen.

Inspanningen volgens m'n Suunto.
Inspanningen volgens m’n Suunto.

Tot.ride time 15uur 48 min (lijkt me in verhouding weinig tov totaaltijd in 2 dgn van 22.07 uur)
(64.9 km/h max)
Henk Marsman en HenkJan Somsen moesten afhaken wegens een opgelopen blessure en verschenen derhalve niet aan de start.

Startgroep
Startgroep

Start dus in Lanaken, in zuidelijke richting langs de Maas gefietst, naar Vise alwaar de route zou worden opgepikt. Na 15 min. bereikten we als homogene groep de brug in Vise.

De Belgische route bewijzering.

Het eerste klimmetje met enthousiaste vluchtelingen. De hoeveelheid adrenaline in het bloed overheerste de ingetogenheid en eenieder stoof de eerste bult op om geen positie te verspelen.

route2
De eerste helling in Visé

route

Zelf produceer ik bij voorkeur geen adrenaline, heb in gedachten dat de dag nog zeer lang is en beschik over de wetenschap dat met geen mogelijkheid de kilo´s sneller over de bult zijn te krijgen dan de anderen. Gelukkig heb ik een kaart en ken de route. Later bleken de positie wisselingen aan de orde van de dag. Een groep van 6 tot 8 personen levert per definitie meer verstoringen op dan met z´n tweeën.

In Arjon vond ik al snel een geestverwant en samen gingen we de toch wel een beetje onderhuids aanwezige strijd aan.

Na de passage van de autoweg E40 Luik-Aken een lastige afdaling en vervolgens een lang stuk richting de hoogvlakte alwaar het heuvel op en af ging. Juist voor Micheroux haalden we de groep “Marcel” in. Zij stonden er met pech of een ravitaillering. Het viel me dezer dagen wel op dat zodra je zo´n groepje inhaalde zij terstond weer vlak achter je aanzaten. In de regel waren alle subgroepjes steeds sneller dus was het zaak om de pauzes te minimaliseren. Enigszins gezamenlijk vervolgenden we.

Johan had nog gewaarschuwd dat er na Micheroux langs de Rau des Marais een zeer drassig stukje volgde maar voor we het wisten zaten we er midden in. Een half uurtje konden we aanhaken omdat ´t wat geleidelijker op en af ging. Tot in Fraipont alwaar het serieuzer begon te klimmen.

Inmiddels kwam er een andere samensmelting tot stand. Groep Marcel ontsnapte maar de groep “Ina & Wim” haakte aan. Samen de route tot Banneux getrotseerd. Daar was de drank op en werd uit de gewijde schone bronnen van Banneux gesnoept. Gezien de tijdsdruk een 10-tal seconden stilte ingelast voor Johan en gelijktijdig een kaarsje voor hem opgestoken voor een behouden thuiskomst. Inmiddels weten we dat de gebeden zijn verhoord en dat zelfs een sociaal fietsklimaat is waargenomen. Waar zo´n brandertje al niet goed voor is.

Voor Mart hielp het niet hij had ´t gehad. Last van z´n rug. En wilde rechtsreeks naar Stavelot via de verharde weg. Hij vond ´n route via Francochamps.

Juist voorbij Fraipont stond het sociale aspect nog even ter discussie. Bij een of ander “Denkmahl” werd gepauzeerd. Wim moest z´n toilet nog verzorgen en Herman moest bij Johan afhaken waardoor Johan kwam te zwemmen. In de gedachte dat de groep Marcel al voorbij was zegt Johan:” Ik ga verder”. Wat schetst onze verbazing toen enkele minuten later de groep Marcel naar boven kwam worstelen. Johan telefonisch tot rust manen lijkt ons wat overtrokken en tevens ´n schier onmogelijk gesprek. In Spa zal hij wel worden bijgepraat denken we. Groep Marcel trekt verder met Herman.

Voorbij Creppe moest Herman die groep in de steek laten en vervolgde alleen naar Spa. Bij Hanny in het cafe herstelde hij weer zover dat hij mee kon voor het laatste zware stuk naar Stavelot. De afdaling naar Spa was echt drekkig. Wij lieten ons als een streep door de modder naar beneden zakken naar het centrum van Spa om vervolgens koers te kiezen heuvelop naar ´t hoogste punt 576 mtr. boven Spa. Maar een kop koffie deed ons goed alvorens hieraan te beginnen. Johan was op dat moment al aan de laatste afdaling voor Stavelot begonnen.

Unicode
Ina met op de brug Leo

Slot van de eerste dag.

Spa als laatste tussenstation. Hanny, Herman en Hans zaten in een cafeetje. Herman ´n beetje uitgeleefd verorberde een bak spaghetti althans hij begon eraan voor mijn begrip.

We dronken nog een koffie en besloten de 2 laatste en hoogste bulten te gaan aanpakken. De route was prachtig in de bossen na Spa. Allemaal aangelegde houten bruggetjes steeds weer het tegemoet stromende riviertje kruisend.

Fietsen ging niet dus werd deze ca 200 hoogte meters omhoog geschoven. Deze voor mij toch al favoriete methodiek werd hier door iedereen gehanteerd.

Unicode
Ina rossend over de vlonders.

Na Spa naar het hoogste punt.

Verder naar boven het bos uit met een zwaar oplopende grof grindpad overgaand op de vlonders op de vlakte en de heivelden van de Hooge Venen. Prachtige omgeving alhoewel het weer overging in een motregen, de eerste tekenen voor de zaterdag.

Na deze prachtige natuur boven een afdaling eerst door de drassige veenroute en holle wegen naar beneden naar Ruy en daarna nog een keer omhoog door de blubber.

Over de vlonders de afdaling inzetten.

Deze laatste beklimming naar La Roanneusse was hels evenals de afdaling naar Stavelot. Een holleweg of pad naar beneden vol met grote keien en water. Zonder brokken kwamen we beneden

Na een razende afdaling via lastige holle weggetjes en geulen kwamen Arjon, Wim, Ina, Herman en ik rond zessen ´t glibberende stikdonkere spoortunneltje net voor Stavelot uit.

Ina uit de tunnel.
Ina uit de tunnel.

We wisten dat we er waren en nog wel allemaal op een gedeelde 2e plek.

Johan was allang binnen en stond ons fris gedouched op te wachten. Grote verbazing maar ook wel wat inwendig genoegen dat de groep van Marcel/Paul/Charles en Peter er nog niet was. Later bleken zij de omgeving rond Spa nader te hebben verkend. Een foute afslag in centrum Spa en niet te benauwd voor een bergrug stoven ze zo door Spa aan de andere zijde de bult weer op en vervolgens vrijwel de kaart af totdat een autoweg ´t pad kruiste en iemand zei: “Hij heeft de autoweg er bij mij afgeknipt”. Toen gingen alarmbellen rinkelen en werd de positie nog eens goed bepaald. Inmiddels was er 1,5 uur verspeeld.

Hotel in Stavelot
Hotel in Stavelot

Johan was met de logistieke ondersteuning van Wim Bouwmeester sr, Mart en Arjon reeds terug gereden naar de start om de auto´s op te halen.

Om 21.00 uur zat iedereen aan tafel om te genieten van een goede maaltijd en een lekker biertje. Het was jammer dat de eigenaren niet zoveel inlevingsvermogen hadden en flexibel waren om een plek aan tafel in te richten voor Hanny, Herman en Hans. Zij vonden een sneller en wellicht passender plekje elders in Stavelot. De groep Ina&Wim2 verbleven op de camping.

Toen de ganzelever met geconfijte eend op tafel kwam dacht ik gelijk dit wordt krap. Uiteindelijk was het wel een zeer smakelijke maaltijd doch we gingen met een enigszins knorrend gevoel naar bed. Een flinke bak friet zat er zelfs hier in Belgie niet in. Het werd een schaaltje aardappelkroketjes….. Afijn goed bedoeld zullen we maar zeggen, maar weinig inlevings vermogen.

Ernst voegde zich nog bij het gezelschap, nam de verhalen van de eerste dag tot zich, en sliep vervolgens slecht.

2e dag. Zaterdag de 14 mei 2005. Start wederom om 8.00 uur gepland. Het werd 8.15 uur.

Zachtjes tikt de regen tegen m´n zolderraam volgens verwachting dus. Sombere geesten zeiden het vrijdag al: “Morgen de hele dag regen!”. En zo werd het een memorabele dag. Het hield niet meer op. Dus je weet het, het wordt glibberen en oppassen geblazen. Door de modderpaden is het gevaar niet groot maar het kost veel energie. Met grote snelheid afdalen is iets riskanter, maar de smalle wandelpaadjes zijn aanzienlijk gevaarlijker. Met de fiets op de rug tegen de soms steile beklimmingen op glibberen, over zeer smalle (wandel) paadjes verder fietsen en trapje op en trapje af. Wim en Ina belden af . Bij omslag van het weer zouden zij ergens weer opstappen daar kwam het dus niet van. Mart stapte ook af vanwege z´n rug.

Aan de start als deelnemers voor de 2e dag.

Startgroep dag 2
Startgroep dag 2 : Herman Postel, Paul Geessinck, Marcel Scholten, Clemens Reuvenkamp, Johan Pegge, Ernst te Velthuis, Leo Slütter, Peter Alferink, Charles van Heeckeren, Arjon Kruisselbrink

De hierna volgende foto’s even door een regenbril bekijken. Door de regen niet veel foto’s gemaakt. Daarom zijn er wat zonovergoten foto’s van ’t net geplukt/gejat.

De eerste kilometers na Stavelot ging ´t gelijk steil omhoog. 300 meter klimmen om in een modderpoel te belanden. Daar trapte Clemens z´n ketting/derailleur stuk. Einde verhaal. Hij zou de route vervolgen lopend naar de “Super” in Vielsalm doch bereikte ´t stadje nooit. Via de fietsenmaker in Stavelot en een aantal lifts bereikte hij rond 14.00 uur ´t eindpunt Vianden. Geen fietsvreugde dus voor hem die dag.

Storing
Storing

’n Praatgroepje….

Na Vielsalm een glooiend terrein buiten de bossen met mooie vergezichten als er geen regen was geweest. Hier en daar gelegenheid om ook wat snelle afdalingen te beoefenen ondanks de nattigheid.

Nattigheid
Nattigheid. Leuke doorsteekjes door waterstroompjes. ´n Beetje tricky om er zo door heen te scheuren.

In Burg Reuland de fiets even in zo´n typische dorpse waterbak gereinigd. Schakelen werd snel minder daarom tandwielen even schoongewassen. Het lijkt heel wat maar hielp niets.

Herman Postel in het middden, warm worden.
Herman Postel in het middden, warm worden.

We hebben nog goed gekeken in dit hokje. Ik denk dat ze erachter zaten tijdens de inhaalmanouvre.

Bijna de verkeerde helling opgegaan. Gelukkig sloeg na 300 meter de twijfel toe. Even vragen naar de weg naar Ouren. Oef de andere kant op. Terug het dorp in en zoeken naar het onderdoorsteekje en ´n brugje over het water. Direct een zeer steile gladde helling op naar wederom een herdenkingskruis boven op de bult. In het dorp hadden Ernst en ik, Arjon en Peter achtergelaten. Zij wilden nieuwe remblokjes monteren. Zonder het te weten passeerden we ook nog de andere groepen welke ook aan het repareren was geslagen.

In de omgeving van grenspaal 62 (Luxemburg ) trokken wij ook de proviandzak open en namen even rust onder de hoge bomen in een dicht bos boven op het hoogste punt 500 mtr +NAP.

Stem geluiden haalden ons uit de conversatie. Tot onze stomme verbazing en ook de zijne kwamen Johan, en na hem de vrijwel de gehele verdere groep (excl Peter, Arjon en Herman), te voorschijn en haalden ons daar in. We pikten aan tot voorbij het 3-landenpunt in Ouren.

Drielanden punt: België, Luxemburg en Duitsland
Drielanden punt: België, Luxemburg en Duitsland

Alhier stond de logistieke groep (Hanny & Hans) gereed voor de verzorging en optoppen van de water voorraad.

Hier veranderde de aanwijzing van de route. Een rond geel vlakje op een blauwe pijlvormige ondergrond. Pijlen voor de afslagen dat was een stuk gemakkelijker.

Luxemburgs schrift
Luxemburgs schrift

De Luxemburgers hadden de bewijzering goed voor elkaar. Ook stonden er nog wel gele rondjes op de bomen.

image020Een smal pad langs de Our, soms laag bijna door het water later weer steil klimmend tot weer 50 of 100 meter boven de Our.

image022

Hier hoog boven de omgeving.

image023

Een fietsbaar pad …….

Langs de Our
Langs de Our een mooie omgeving.

image025

image026

Het eindpunt, het kasteel in Vianden. Machtig torend dit kasteel boven de stad en omgeving uit.

Vanaf het 3-landenpunt langs de Our afgedaald naar Vianden. Met name dit gedeelte van de tocht is lastig.

image028

Unicode
’n Prachtig uitzicht

Na alle nattigheid, kou en technische storingen kwam iedereen tussen 18 en 19.30 uur aan in Vianden. Ieder voor zich had een eind aan de tocht gemaakt op het moment dat er voldoende genoten was.

Ons hotel
Ons hotel

Een prachtig hotel restte. Alle groepjes belden even waar men moest zijn. Hotel berg en dal was het antwoord. Ja dat zal wel…..

Dat bleek werkelijkheid. Kamers konden beter maar ´t was er niet duur en de kok bleek aanspreekbaar voor onze wensen. Voldoende te eten en drinken en daaraan is voldaan.

Wat een prachtige verhalen kwamen er los. Ieder z´n eigen verhaal en zienswijze.

Alhoewel de meesten wel anderen kenden in de groep blijk je elkaar toch wel gedegen te leren kennen gedurende deze twee intensieve dagen. Waarschijnlijk een beetje gewaagd om enkele waarnemingen te noteren.

Vrijwel geen der deelnemers trainde geregeld gedurende langere tijd (6 tot 10 uur) op de fiets. Dus de trainingen waren veelal onvoldoende.

Ina

Blijkt naast fantastische klimcapaciteiten ook te beschikken over een formidabel duurvermogen. Alhoewel we haar mooie lange benen niet gezien hebben blijken deze erg sterk te zijn. Door met een hoog beenritme a la Armstrong bergopwaarts te gaan liet ze velen achter zich.

Wim

Is bij haar in de leer geweest en ook een klimbeest. Dat wisten we ook nog wel van vorig jaar. Jullie hadden ook de 2e dag goede noteringen behaald zeker tot aan Ouren.

Johan.

Alhoewel het de eerste dag even anders leek heeft hij een topweekend geleverd in sociaal fietsen. Johan daar kun je mee thuiskomen. Natuurlijk moet je hem, zeker bij het fietsen, niet ´t vuur aan de schenen leggen. Dan slaat hij onverbiddelijk toe.

Marcel

Kenners zeggen dat Marcel ook nog ´n goed gesprek moet voeren met Ina om de kneepjes te leren van het hoge beenritme en minder kracht gebruiken. Dat komt wel zegt men. Ik daag hem ook nu niet uit. Een topatleet die zonder problemen ´n paar dagen meegaat. Dwingt de gehele groep waarin hij fietst tot de juiste voedings discipline waardoor dezer dagen die groep snel is mits……..

Die groep beschikt over een goede kaartlezer. Dat was dacht ik Marcel niet.

Paul

Een beest op de fiets. Lichtgewicht met een groot duurvermogen. Gedenk de afspraak dat als je aan kop ligt je geacht wordt bekend te zijn met en zeker van de juiste route!

Clemens.

Een opportunist met beslist talent en een groot hart. Miste de 2e dag door een defecte derailleur vrijwel geheel maar ging de eerste dag goed mee.

Charles

Een pezige en gespierde fietser of all-rounder die van alle markten thuis is. Misschien wat strakker organiseren.

Herman

Dat is bekend een ultra light. Heeft voor- en nadelen. De warmte capaciteit is gering. Dat blijkt als de brandstof op is of de kachel uit. De kracht/vermogen per kg verhouding is veel gunstiger dan van de zware jongens maar slechter dan van de specifieke fietsers. Iets te weinig spiermassa in de (boven)benen. Liefhebber en leest goed kaart. Als je hem uit de wind houd kun je hem er goed bijhebben.

Mart

Een sportliefhebber die ook graag fietst. Door z´n rug heeft hij zich niet kunnen laten zien.

Ernst

Ondanks z´n geringe trainings inspanning toch 1 dag formidabel gepresteerd. Ik wist dat hij het conditioneel aankon maar het specifieke fiets duurvermogen ontbreekt. Onlangs nog een halve marathon gelopen dus dit loopwerk kon er mijns inziens wel bij.

Peter

Fietst licht en makkelijk omhoog.

Arjon

Net als ondergetekende bergop een kg probleem of te weinig vermogen. Wel een sportliefhebber die kan “beesten”.

Sportieve conclusies.

De eerste dag Vise-Stavelot was goed te fietsen en verstoort de wandelaars nauwelijks. Dit weekend waren er vrijwel geen wandelaars. De route is veelal breed genoeg dus ook geen probleem. Qua afstand en hoogtemeters en moeilijkheidsgraad was ´t ook te doen. Natuurlijk moet er wel getraind zijn. 10 a 12 uur op de ATB voel je wel. Ook moet je de 2e dag nog op kunnen brengen.

De 2e dag Stavelot-Vianden is tot het 3-landenpunt Ouren de conclusie gelijk. Vanaf Ouren tot in Vianden is een ander verhaal. Smalle paden, soms zeer steil welke ook wandelend al lastig is. Veel afstappen en de fiets omhoog duwen c.q. naar beneden dragen. Zeker met goed weer en drukke weekenden is dit fietsend geen aanrader omdat het dan barst van de wandelaars.

Epiloog

Graag wil ik iedereen bedanken voor z´n bijdrage op welke wijze dan ook. Zeker mogen hierbij de begeleiders niet ontbreken te weten: Hanny Postel, Hans Welbergen en Wim Bouwmeester sr. Noodgedwongen kwamen Mart Versteeg en Wim & Ina hier nog bij. Zonder hen zou het allemaal een stuk lastiger zijn geworden.

Spijtig ook dat Henk Marsman en HenkJan Somsen voortijdig moesten afhaken. Volgende keer beter heren!!

Natuurlijk zijn er ook zaken welke anders hadden gemoeten. Het zou het plezier hebben vergroot als we als groep meer samen waren geweest in ´t zelfde onderkomen, bij het ontbijt, ´t avondeten en daarna. Het is anders gelopen. Ondanks dat vond ik het een onvergetelijk weekend.

Leo Slütter

Ps

Het is aardig om te weten dat de GR5 verder doorloopt tot Nice. In het voorjaar, wellicht tot half mei is het nog niet druk op de route. We zouden nog eens verder kunnen kijken.

*********************************