Categorie archief: 2006

De eerste grizzly confrontatie.

`s Ochtends vroeg om 9 uur had ik m´n positie ingenomen voor de Vision Quest van 24 uur. Warm aangekleed inclusief  m´n mummie slaapzak, 2 liter water mee en 10 meter lang een 9 mm nylon koord om mezelf aan de boom vast te binden. Ook m´n camera nam ik mee.

Vision Quest: Native jongeren (Indianen) ondergaan als ze 18 jaar worden een 4-daagse beproeving. Ze dienen op een zelf uitgekozen plek in de wildernis, 4 dagen en nachten door te brengen zonder eten zonder slaap en alleen water drinken. Dit binnen een cirkel met en diameter van 3 meter. Door honger en slaapgebrek raken zij in hogere sferen, visioenen. Door deze succesvol te ondergaan keren zij na vier dagen terug als man. 

Vanuit de door mij gekozen positie had ik een mooi overzicht over de de Silver Salmon Creek vanuit een enigszins verhoogde hoogzit.. De Creek mond enkele honderden meters verder uit in Lake Kutai. Dit meer is ca. 5 km lang en 1 km breed. Juist voor de monding had de indiaan een fuik gebouwd zodat hij de zalmen een voor een kon tellen door deze uit het water te halen met een schepnet, een monster te nemen van de huid, de soort vast te stellen, lengte opmeten, sexen en vervolgens in het meer te plonzen. In het meer zoeken deze zalmen hun vermoedelijke geboorteplek zo nauwkeurig mogelijk op op basis van de waarschijnlijk de watersmaak. Aldaar paaien zij , maken hierbij een kuiltje in ´t zand in het ondiepe water aan de zijkanten, leggen de eitjes erin en de mannetjes bevruchten de eitjes. Hierna sterven beiden omdat hun taak is volbracht. Deze zalmen hebben vanaf de oceaan een lange tocht gemaakt van duizenden km. en zijn daarbij behoorlijk afgeslankt en zeker niet vet.

Overdag weinig vis gezien en ook niet veel vogels. De Bold Eagle oftewel de visarend kwam vanuit z´n nachtelijk verblijf enkele honderden meters verder in het bos wel enkele keren overvliegen richting meer. Enkele ravenpaartjes waren ook verrast door m´n aanwezigheid en keken vanuit ´n boomtop toe. De canadese eekhoorn schreeuwde ook om aandacht of wilde waarschuwen voor een nieuwe bewoner van de wildernis.

De avond duurt lang. De zon gaat al op tijd onder maar voordat donker en zeker geheel donker is is het half twaalf op de 60e breedte graad. Maar dan …………….

 

Overzicht over de Silver Salmon Creek vanuit m´n strategische positie.

Plons, plons plons, plons, Ik hou m´n adem in en luister nog een keer: Plons, plons plons, plons, ik hoorde ´t nu duidelijk. ´t Was al koud die avond en stil zitten vanuit m´n strategische positie deed me de rillingen over de rug lopen. Dus was ik in de nauw sluitende mummie slaapzak gekropen. Links en rechts kijken was met capuchon nauwelijks mogelijk. Ik trek in één ruk de capuchon van ´t hoofd. Plons, plons plons, plons, ik draai m´n hoofd naar links…. en werkelijk langs de Creek, met een ijzige kalmte, komt de koning van de Canadese wildernis aangeschreden. ´n Grote weldoorvoede grizzly beer. Nog 60 – 70 mtr verwijderd. De adem stokt me in de keel en m´n hart ratelt naar 180 slagen/min. 

Doodstil en onbeweeglijk volg ik deze gigant op z´n jacht naar zalm. Het is nog redelijk licht zo juist voor zonsondergang. Ik durf geen foto te maken bang dat ´t apparaat flitst met onbekende gevolgen maar de beelden die ik zie branden in m´n geheugen. Vanuit m´n positie komt hij steeds dichter bij midden door de Silver Salmon Creek, dicht (10 mtr) voor mij langs en rechts richting de fuik waar de zalmen niet verder kunnen en hij z´n slag kan slaan. Hij loopt, links en rechts loerend naar zalm en ruikend naar onraad verder tot exact het punt waar Froukje, de friesche studente, gister stond en terugkeerde naar de visfuik. Op het punt precies westelijk, exact op de wind vanaf mij, richt hij z´n kop op, snuift kort en draait onmiddellijk z´n kop exact in m´n richting. Ondanks de instructie om oogcontact te vermijden kijken we elkaar 1-2 seconden, ´t lijkt een eeuwigheid, recht in de ogen. Dan draait hij zich om en verdwijnt, soepel op de kant springend, aan de overzijde van de Creek tussen de wilgenstruiken. Z´n brede rug drukt eerst ´t bos uit elkaar om vervolgens met enig gekraak van takken in het hoger opschietende bos te verdwijnen.

Waauw, holy shit wat een intense confrontatie. M´n hart bonkt nog tijden na. Op 10 meter zonder ´n dik hek of een een diepe kuil ertussen. De ontmoeting verliep zoals Bart had verteld. Maar alle beren zijn niet hetzelfde en reageren allemaal naar gelang de omstandigheden en hun aard. Ik gaf hem de gehele wilderness als vluchtroute en kon zelf alleen hoger de boom in al zou dat nog knap lastig zijn met strammer wordende ledematen en een bepaald niet gemakkelijke klimboom. Dat had ik van te voren al bekeken.

Nog zeker een uur zit ik de ontmoeting te verwerken. Dan wordt ik, alert als ik nog ben, weer opgeschrikt door geplons. Grijp direct de beerspray uit de mummie. Ik denk als ie terugkomt is het foute  boel. Na enkele minuten en geluidsanalyses realiseer ik me dat ´t de zalmen moeten zijn. Overdag had ik rond 12 uur één zalm gezien. Tevens de strategie bestudeerd hoe deze boeiende vissoort stroomopwaarts zwemmende, alle gevaren en obstakels onderweg trotserend, z´n geboorteplek soms op 10 meter nauwkeurig op basis van de watersmaak weer terugvind. Tussen 17 en 18 uur had ik er nog ca 15 gezien. Ik denk dat ik er ook wel wat gemist heb. Tevens bedenk ik me dat het misschien ´s nachts ook wel veiliger is om stroomopwaarts te zwemmen. Minder gevaar van de visarenden, wellicht ook minder van de beren door het slechte zicht dat ze hebben en ongetwijfeld zijn er nog meer gevaren die loeren. Het geluid van overdag kan ik nu weer plaatsen als de zalm zich verplaatst van schuilplaats in dieper water naar de volgende schuilplaats. In de ondieptes kan hij nauwelijks zwemmen en spettert half boven water vooruit. Vanuit dieper water kan hij ook beter de sprong over obstakels maken. En obstakels zijn er vele in de Creeks voordat de zalm uiteindelijk in Kutai Lake komt. Ik kan de zalm de gehele nacht tot ± 6 uur in de ochtend horen zwemmen, accelererend door de stroomversnellingen van links naar recht door m´n geluidsbeeld in de stikdonkere nacht.

Geen oogcontact maken! Geheel vergeten, ik wilde geen fractie van een seconde missen of wilde deze geweldenaar niet uit het oog verliezen. Ook de beerspray geheel vergeten.Was ook moeilijk te pakken in m´n vrij nauw sluitende mummiezak. Snel richten was nog lastiger. Van binnenuit de slaapzak openen, beerspray (pepperspray) pakken en uit de heup “holster” halen, de zekering eraf  en richten. Dat allemaal voordat de beer aan m´n kop begint te knabbelen. Als de beer tussen en 1 en ca 7 mtr is genaderd de bus gericht op z´n kop geheel leeg spuiten luidt het devies. Niet tegen de wind in want dan krijg je zelf een deel van de lading terug. Voordeel is dat  je de laatste seconden wordt afgeleid als hij de bedoeling van de spray niet door heeft. Oftewel wil je goed zijn voorbereid dan bijna de gehele dag de spray paraat hebben. M’n vluchtroute. Ik dacht als uiterste mogelijkheid verder de boom in te kunnen. Geheel vergeten en me dat pas weer in Nederland realiserend was dat ik me, om niet te vallen vanaf m’n uitkijk als ik in slaap zou vallen, met een 4-dubbel nylon koord had vastgeketend aan een tak boven me in de boom. Om dat koord en de knoop te ontrafelen was ik zeker ’n minuut bezig geweest. Dus voor de grizzly helemaal ’n koud kunstje.

Vreemd genoeg was er reeds voor vertrek uit Nederland een groot respect voor dit dier en ook voor de zwarte beer maar angst hiervoor heb ik nooit gevoeld. Ook vertrouwde ik op de instructies welke we ontvingen en op de de natuurlijk neiging van vrijwel alle dieren om de mens te ontwijken omdat wij simpelweg niet op ´t standaard menu staan. Alleen in bijzonder situaties: als je plotseling tegen de wind in oog in oog komt en zeer dichtbij bent kan de beer zich bedreigd voelen, als er jongen bedreigd worden in hun ogen of als je hun voedsel bedreigd. Ook net uit de winterslaap vormen beren ´n onberekenbare factor. Alleen de eerste optie was in mijn situaties opportuun. Omdat we, zeker in een groep lopend, voldoende geluid produceren is de van zeer goede reuk- en gehoor organen voorziene beer allang weg.  Mij rook deze beer in onbedreigde toestand en reageerde dus ook conform. Ik was wel ontdaan door de snelheid en precisie waarmee hij me lokaliseerde en besloot te verdwijnen.

Leo

2006 Barchem-Lochem (O.L. Theater)

Verslag en feiten door de organisatie.

2006  Barchem-Lochem (Open Lucht Theater)

Op zaterdag 10 juni 2006 werd de 16e en laatste RunForFarmers gehouden. ForFarmers stopt met de (morele) ondersteuning van het evenement. Volgend jaar wil de ABC-run-organisatie in ieder geval nog een laatste run in deze opzet houden. Waarbij alle teams en bedrijven die ’t evenement jaren hebben gesteund nog een keer welkom zijn. Winnaar werd dit jaar wederom het team van ForFarmers. Met name door nauwgezet navigatorwerk, onderlinge samenwerking, goede conditie en ’n hoog tempo in de uitvoering werden zij weer eerste. Inzet van ’n dame in het team is ook niet ongemerkt voorbij gegaan. Handigheid met de GPS bijvoorbeeld. Waarbij vrouwen geografisch mogelijk te kort schieten biedt de techniek uitkomst.

De volledige uitslag luidt alsvolgt

1 ForFarmers                          “FastForward” (1) 17:17 uur
2 Zonne Ei Farms bv                 “Chickenpower” (12) 22:12 uur
3 Friesland Foods                     “Weimannen” (18) 24:03 uur
4 Schothorst Feed Research   “Schotzoekers” (5) 24:19 uur
5 Agrovision B.V.                     “Agrofysiek” (2) 24:48 uur
6 Tebodin CCE                                 “Runners for Farmers” (11) 24:58 uur
7 Baks Logistiek                              “Baks team” (7) 25:57 uur
8 Countus accountants + adviseurs “Count On Us” (19) 26:13 uur
9 Agri-Oost                                      “Agri-Oost” (17) 26:13 uur
10 Meekes Stallenbouw                           “D’r An 1” (13) 27:48 uur
11 Nutreco / Trouw                        “Trouw Unlimited” (6) 27:58 uur
12 Vertis B.V.                                     “Sixpack” (10) 29:00 uur
13 C.D.L.                                                “No Brakes” (8) 29:20 uur
14 Pre-Mervo u.a.                             “Mervo Beesten” (15) 29:32 uur
15 Vertis                                          “Ironman” (23) 30:36 uur
16 Rouwmaat-Groenlo                  “MegaMix” (16) 31:24 uur
17 Welkoop Eibergen                         “D’r An 2” (14) 32:19 uur
18 ABN/AMRO                             “Privet Investigations” (22) 32:35 uur
19 Vertis B.V.                                       “Full Speed” (9) 33:26 uur
20 Welkoop Vriezenveen               “Team Welkoop Vriezenveen” (21) 33:30 uur
21 Selko B.V.                                    “4Health” (20) 33:57 uur
22 Schothorst Feed Research         “Schot in de roos” (4) 34:13 uur
23 Nuon                                            “Nuon Power team” (24) 36:56 uur
24 Schothorst Feed Research        “Schots & Scheef” (3) 38:45 uur
25 Kramp Agri Varsseveld          “Fun4us” (25) 18:55 uur

Een zeer goede klassering van Zonne Ei Farms. Volgend jaar in een voor ieder vreemd gebied zal ook de laatste verschillen gelijktrekken. Benieuwd wie er dan aan het langste eind trekt.

Friesland Foods wellicht toch wat geholpen door de fietsen mooi 3e. Met de fiets was ’t sneller en men kon meer punten pakken.

Schothorst zeer sterk 4e. Jan Fledderus gaat volgend jaar zeker ook voor een podium plaats.

Agrovision wellicht mede dankzij de kaartlees cursus, mogelijk voor henzelf toch nog onverwacht op de 5e stek.

Tebodin zeer enthousiast en gedreven evenals ’t Baks team hoog in het klassement.

Er zijn ook teams als Megamix, Agri-Oost, Vertis en b.v. ook Welkoop Vriezenveen welke we hoger hadden ingeschaald. Gelukkig kennen we geen plaatsingslijsten welke invloed hebben op de uitslag. Alhoewel op die wijze ’t incidentele spoorvolgen, waar teams zich wel eens aan schuldig maken,  wel wordt geminimaliseerd.

Stelling is: Als je niet weet waar je bent of niet weet waar je naar toe moet is er geen reden om te bewegen. Dat overkomt je wel als je spoorloper wordt!!

Team 25 deed buiten mededinging mee. In dit metier natuurlijk wat onwennig scoorden zij wel goed. We waren benieuwd waar deze wedstrijd stond in Adventure race kringen.

Op de uitnodiging stond onderstaande kaart waaruit opgemaakt moest worden dat de start tussen Lochem en Barchem ging plaats vinden. Er waren 2 parkeerplaatsen aangegeven resp. voor even en oneven teamnummers. Vandaaruit lopen naar de Witte Wieven Koele. Voor navigators die enigszins met topografische kaarten overweg kunnen mocht dit geen probleem opleveren. Toch liepen de spanningen al op en kwamen teams krap in de tijd.

 

’s Ochtends om half zeven de briefing. Iedereen was er uiteindelijk. Direct na aankomst volgt het ondertekenen van de definitieve inschrijflijst zoals ook bij het wielrennen gebruikelijk is. De atleten tekenen ervoor dat zij voor eigen risico meedoen. Dus dienen alle namen te kloppen en de bijpassende handtekening geplaatst. Alhoewel er aan de veiligheid alle aandacht is besteed kan er altijd iets gebeuren zeker als de vermoeidheid toeslaat en er mogelijk risico’s worden genomen. Bij de auto begint het al. ’n kwartier lopen naar de start dus direct aan alles denken om mee te nemen. Er zijn er heel wat terug geweest.

De laatste verwikkelingen worden medegedeeld. Alle gegevens voor de dag staan in het roadbook. Toch zijn er punten welke speciale aandacht vragen, laatste wijzigingen, vervallen CP’s  enz allemaal zaken van belang. Every body looks cool but….. Het is totaal niet bekend wat er gaat gebeuren en door de onzekerheid staat iedereen op scherp.

In de woestenij is het lastig tekenen. ’n Enkeling, maar ook de organisatie confisceert al ’t tafeltje bij de ingang. Dus ’t bepalen en intekenen moet vrijwel op de uitsluitend gebukt op de bosgrond. Daar beginnen de eerste onnauwkeurigheden, afwijkingen en ontstaan verliestijden.

 

De volgende 2 kaarten werden uitgereikt. Deze boden ’n vrij volledig overzicht over het operationele gebied. Natuurlijk wordt er wel eens moeilijk gedaan over de verdwenen gedeeltes. In de regel hoef je er echter niet te zijn. Overbodige informatie werkt alleen verwarrend.

Kaart Lochem

 

Kaart Ruurlo

 

Agri-Oost zocht een plek in ’t westen van de Koele op een oude boomstronk. Zo kon “staande beens” worden getekend. De kadastraal medewerker (Wim) legt uit hoe e.e.a. in z’n werk gaat.

 

Na de start werd begonnen met een 45 km ATB tocht met ca.20 CP’s. Onderweg nog een memorisatie van 3 CP’s per ATB vanaf een luchtfoto.

Ter hoogte van Exel moest een zandzak worden gevuld zonder weegschaal met minstens 20 kg zand. Indien te weinig dan 30 min straftijd. ’t bleek dat ’n enkeling voor de zekerheid wel 40 kg hadden meegenomen. En dat om nog ca 5 km mee te fietsen.

Bij de CDL silo in Lochem vond de weging plaats waarna de abseil.Geen zware hindernis zo’n abseil. Toch bleek het voor velen ’n zodanige beproeving dat zij ervan af zagen. 45 meter, ’n redelijk gemakkelijke uitstap, ’n nieuw koord, optimale beveiliging maar smerig hoog.

 

Aanvankelijk zou Defensie ons ondersteunen met deze activiteit en er een “slokke tokkel”van maken. Daarbij maak je een vrije val van 20 meter waarna de bocht in ’t koord en ’t dubbele remkoord de vertraging inzetten. Dat is ook gaaf. Doch defensie had ’t plots te druk vandaar dat Willy ter Selle en Quest ons professioneel ondersteunden.

Na de abseil ‘de opdracht om per kayak met 2 personen 4 CP’s de halen en met 2 personen per GPS 4 punten te zoeken. De CP coördinaten waren voorgeprogrammeerd. De werking van een of deze GPS doorgronden was lastig onder tijdsdruk. Ook de onderlinge afstemming was lastig of werd totaal vergeten. Uiteraard moet je eerst de taak verdelen. Wie gaat langs welke route per kayak en waar eindigt dat. Ook de GPS punten inschatten en zorgen dat je weer bij elkaar komt. Vervolgens moest ’t laatste GPS punt (onder de brug van de weg naar Laren) worden ongetekend in de blinde vlek op kaart. Vandaaruit een koers naar CP28. Slechts 2 teams hadden CP28. Psja hoge schoolwerk wellicht.:-)

Toezicht is gewenst en vreemde ogen dwingen. Dat bleek maar weer eens toen de teams in ’t zicht van de CP33 kwamen. Voordat men verder naderde werden nog eens de instructies nagelezen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van CP32 naar CP33 kon natuurlijk geheel zwemmend afgelegd worden doch lopend langs de kant was ook een optie. Toch werd argwanend de brug genaderd. Wellicht is dit ook op het randje van het reglement. Teams kijken ook naar elkaar.

Niet over land.!. ’t Was niet cryptisch bedoeld maar betekende simpel door het water!

 

Na lang wachten kwamen de teams dan toch opdagen. De hoge temperatuur maakten de verlokkingen van ’t koelende water hemels. De brug met de touwen…….voor survival atleten een onbetekenende hindernis voor minder klimbegaafden ’n lastig geval. En je krijgt ook een nat pak. Er kwamen, hoe is het mogelijk, ook teams over de weg aangelopen en ontliepen daardoor bewust dit problemen tegen uren straftijd.

De organisatie is er ook niet om corrigerend op te treden doch uitsluitend nota te nemen van hetgeen er plaatsvindt en vervolgens door de jury laten oordelen.

De argwanende blik vanonder de pet…. als een wolf op de prooi (CP33) af.

Ook voor de begeleiding was de dag best pittig. Er moest driftig gezocht worden naar de exacte verzorgingspunten. Dat betekende voor de Selko begeleiding ’n zuur bestaan welke zij overdag ook al hebben. Hun onverbeterlijke kopman zorgt wel dat de stemming goed blijft.

Halverwege zocht de Bank ’n bank doch moest genoegen nemen met ’n paaltje. Enige ontreddering straalt eraf, waar ben ik aan begonnen. Tom zei nog dat het goed te doen was.

 

Als een der laatste hindernissen voor de de finish zaten er nog 5 challenge hindernissen in het parkoers. Met name deze sprong op 7 meter hoogte jeukt aardig tussen de oren.

 

Het team van ForFarmers wederom no.1

 

De Chickenpower mannen glommen na afloop. Door jaarlijks te blijven oefenen, cursussen volgen, en telkenmale fanatiek deel te nemen drongen zij door tot de top 3. In dit geval de 2e plaats en dik verdiend.

 

Tot slot was er natuurlijk het onafscheidelijke varken waarvan uitgebreid werd genoten. In no time was ’t gehele beest verorberd.

 

Na zo’n slopend warme dag iedereen als grote kerels aan ’t bier. Dit jaar in plaats van ’t vat de oeroude beugelfles weer ingevoerd. Dat is beter te doseren dan een vat