Categorie archief: 2010

Wwrrroooeemmmm! Mei ’10

De laatste dagen druk met grote groepen High School Kids die Adventure willen beleven op Blue Lake. Afgelopen jaar deden we dat op de abc-run manier. Weinig uitleggen, zelf supporting, veel onzekerheid, geen toelichting of demo’s. Nou dat vind men hier niet gepast. Dus nu geven we instructie op alle onderdelen. Zelfs touwklimmen en hindernissen nemen, vuurtje maken etc. Dat geeft ook meer rust tijdens de wedstrijd. Maar je hebt er wel weer capabele mensen voor nodig nou die hebben we gelukkig.

Dinsdag tussendoor vlug even naar Hinton voor m’n “Roadtest” voor de motor. Ik heb een learners rijbewijs dus ik mag niet met die dikke jongen alleen de poort uit. Dus Bryan bracht me even weg en vertrok ook direct weer met de mededeling je redt je wel. Nog wel de opmerking dat als er iets werd gezegd van de akoestiek van de motor dan moest ik maar zeggen dat ik nieuwe pipes besteld had maar dat de levertijd tegenviel.   Bij de test van de verlichting zette ik ‘m alleen op kontakt. De examinator moest z’n eigen auto daarna ophalen zodat dat geluids euvel  was verholpen.

a38330c0c61

Klaar voor vertrek naar Hinton, zwaar onder de stress te wachten op Bryan. Staat Riny daar met de flitser…….

Driekwartier heeft hij me achtervolgd. Naar mijn idee exact dezelfde route als ’n half jaar geleden met de auto roadtest. De kritieke punten van die route kende ik. Na afloop 2 opmerkingen, 15 downpunten, je mag er 75  hebben. Zelfs niet de opmerking dat ik niet hard genoeg reed!!! So I passed the test!  Nog weer $22 betalen voor een nieuw rijbewijs met die toevoeging en ik was ’t mannetje. Krijg ‘m over 14 dagen toegestuurd. Dus ’n sms-je aan Riny en toen de vrijheid tegemoet. Even richting Jasper en voluit blazen totdat ik in een heftige regenbij terecht kwam.  Gelijk rechtsomkeert en op huus an! Direct weer ’n kompaslesje.

Vandaag Martine jarig 21 jaar!  Gefeliciteerd meisje. Jammer dat we niet ff bij je kunnen zijn. Dus we vullen de glaasjes hier ook even…..proost meid! Nog vele goede jaren.

Leo & Riny

Advertenties

Eigen werk. April ’10

Mooie lente dagen op Blue Lake. Vandaag, March 28th, was het hier 15C, eigenlijk de hele week dooide het overdag flink. En vandaag de Chinook, een stevige warme bries uit het zuiden. Met Riny even naar Hinton voor een lunch bijeenkomst van leden van de “Chambre of Commerce”, nou daar horen wij natuurlijk ook bij.

Onderweg stuit je dan op obstacles zodat je de weg niet kunt vervolgen en moet wachten tot alle deelnemers over gestoken zijn.

 De sneeuw is aan het verdwijnen maar voordat alles weg is zal ’t nog wel even duren. De plekken waar geen zon komt en aan de noordkant wordt het wel begin tot half mei.

 Toch zijn we, Bryan en ik, na de laatste sneeuwval nog even naar Athabasca lookout geweest. Daar moesten of konden de snowshoes nog even aan.

 Met Jorrit de stagiaire (Outdoor & Adventure opleiding)  vanmiddag een hike gemaakt. Hij moet per slot de omgeving  leren kennen. Heeft al de trails op Blue Lake verkend en de “duck trail” gecontroleerd met de trail beschrijving.  Deze trail is eind jaren 80 door Ben Gadd, als een van z’n eerste trails,  op schrift vast gelegd met allerlei wetenswaardigheden. Het laatste vodje van een boek dat er nog over was hebben we over getypt en voorzien van nieuwe plaatjes. Moesten natuurlijk wel even checken of al hetgeen beschreven was ook nog steeds klopte.  Nou dat past nog wonderwel. Nu Ben Gadd  toestemming vragen voor de reproductie van de door ons uitgewerkte versie.  Hij stond er na onze eerste kontakten niet onwelwillend tegenover.

Jorrit blijft tot medio juli bij ons en zal ons helpen een aantal zaken op de (t)rails te zetten, waarbij wij natuurlijk oog houden voor z’n stage opdrachten en leerervaringen. Voorlopig is hij druk met een survival parcours.

Tijdens de trail check had hij al een, “heb ik weer” ervaring,  Alhoewel ik hem had ingeseind over mogelijke ontmoetingen met groot wild is z’n kennis van het dierenrijk (in Canada) nog niet groot. In een veraf en donker gedeelte van de trail zag hij een beest met een lichte vacht op de rug, lage staart, en de kop lager dan de rug en ca 1 mtr lang tussen de bomen wegschieten.  Hoe lang de staart was kon hij niet zeggen. Kon wat mij betreft een cougar zijn maar ook een coyote. Na de eerste schrik z’n tocht vervolgd.  10 min later, ongeveer op de route van het beest waar de trail met een bocht weer uit kwam hoorde hij een menselijke klinkende noodkreet. 1x.  Dat was even slikken. Stond toch ’n minuutje of wat te trillen op z’n niet eens zo dunne beentjes. Na wat bijgekomen te zijn van de schrik, want dat doe je, loopt hij met wat knikkende knietjes terug naar de gravelweg tussen de houtopslagen door.  Na analyse denken we dat het een coyote moet zijn geweest ook al omdat we die hier nog wel eens zien in deze regio van Blue Lake en nogal menselijk kunnen “huilen”. Lang niet zo mooi als wolven.  Nu is ’n coyote zich geen gevaarlijke ontmoeting omdat deze beestjes maken dat ze wegkomen maar hij vreesde toch een beertje uit de winterslaap te zullen treffen tijdens z’n eerste tocht.  Nu denk ik dat een beer ook een omweggetje zoekt als ie Jorrit ziet. Hij is niet de kleinste.

Afgelopen week naar ’n Trade Show in Grande Prairie geweest. 3 uur rijden naar het noorden. Alhoewel we dat traject vorig jaar al eens hadden gereden, waren we vergeten hoe mooi de gedeeltes rond Grande Cache zijn.

De Trade Show was wat minder druk maar wel doelgerichter dan in Edmonton. ’t Men is daar ook wat praktischer door vrijdags om half een te stoppen met de beurs. De teachers willen toch naar huis of shoppen in de stad en Riny wilde ook nog wat rondkijken in een stoffen winkeltje (zo groot als de kerk in Vorden. In de tussentijd kocht ik 6 walky talky’s bij London Drugs, voor het broodnodige onderlinge contact tijdens onze adventure activiteiten,   en xc3xaan passant ook nog een motorhelm. Wil ik wat oefenen op de Harley dan moet ik toch zo’n ding op.  Eerst bij ons op het terrein maar wat pionnen neerzetten en oefen rondjes draaien.   Zo’n zware machine moet je toch naar je hand kunnen zetten. Ik zag in die Harley shop ’n klein jochie van een jaar of 30, ’n hele rij Harley’s allemaal ’n meter vooruit zetten met een gemak of het fietsen waren.  Er waren toch di
kke 400kg wegende machines bij. Dus het is een kwestie van handig mee worden.  Begin mei ga ik naar een “Defensive Drivers Course”in Edmonton. Daar leer ik naast handigheid ook om terughoudend te opereren in het verkeer, alsof dat nodig is. Als het goed is heb ik dan de theorie gedaan zodat ik na afloop zo snel mogelijk de “roadtest” kan doen. Er komen dit jaar namelijk nogal wat motor enthousiastelingen naar Blue Lake. Zij willen allemaal een dagje motor rijden hier. Dan moet ik natuurlijk wel een rijbewijs hebben.

Op de terugweg nog een coyote betrapt op z’n lunch. Nota bene direct naast de Highway zat ie een doodgereden deer te verorberen.

Alhoewel we hem duidelijk stoorden wenste ie ook z’n maaltje niet in de steek te laten. ’n Kilo of twee van die (deer) hammen zijn voor hem ook van groot belang.

Maar hij houdt mij ook uiterst scherp in ’t oog.

’n messcherpe blik!

 De laatste dagen met Jorrit verder helpen bouwen aan de hindernissen. We hebben inmiddels een hordenloop met acht horden, een evenwichtsbalk, bandenbrug, swingovers, balkjesbrug en de apenhang hadden we al. Materialen voor de postmanswalk liggen klaar.

 

 En op zondag is er een rustuurtje. Ja, ’t hoeft niet op en de hele dag niets doen zit er niet in.

 Verder ook enkele budgyswings en balkswings in voorbereiding. De Fox-bridge is genoemd naar Jorrit (de Vos).Gebouwd over een dalletje is deze wel 20 meter lang geworden en voor kids best wel een durfhindernis. Jorrit is nog bezig met afbouwen en kan xe2x80x98m voltooien als we al het materiaal binnen hebben. Verder de route van, 1600 meter, nog uitpijlen, hindernissen nummeren en een kleurcode geven. Groen is voor beginners dus de eenvoudige hindernissen alhoewel je wel wat moet kunnen klimmen zoals horden, evenwichtsbalk, netten, etc.. Via blauw voor gevorderden (korte apenhang, touwklimmen) , naar rood voor de allround atleten. Voor hen b.v. de horizontale ladder als extraatje en netten onderlangs.

 

De hordenloop bestaande uit 8 horden oplopend in hoogte heuvelafwaarts.

De elite doet ook de zwarte hindernissen zoals lange apenhang, budgy swings, balkswings en korte touwtjes of stokjes. Zo heb ik hier toch ook wat eigen werk hangen. Vier levels lijkt me voorlopig genoeg. Zal het ook nog eens met Netty bespreken als ervaren s
urvival atleet.  Na de realisatie van alles de lokale krant uitnodigen en wellicht dat Netty begint met trainingen geven alhier. De eerste aanzet tot een Canadese survival run. Wie weet. Ik zal zelf die trainingen ook moeten herbeginnen. Bij de tests van de hindernissen ervaar ik hoe moeizaam het gaat na ruim 1,5 jaar niet in de touwen te hebben gehangen. Combinatie van verloren kracht, toegenomen lichaams gewicht en geen kracht in het (linker) afzet been, in de touwen. Frappant is wel dat ik in het touw alleen met het zwakke linkerbeen kan afzetten en met de rechter de touwklem zet. Andersom (links over rechts) vind ik xc3xbcberhaupt het touw niet.

Inmiddels is het de 2e April, Goede Vrijdag, geweest.

1 April overleefd, geen flauwe geintjes zover, alhoewel men hier ’t fenomeen ook kent. Vandaag Paas zaterdag, Enkele gasten in de Powder Creek Lodge. Vandaag een soort van vrije dag. We gaan nog wel enkele touwtjes knopen maar verder ’n rustig begin van de dag.  Rustig beginnen betekent: Internet krantje lezen, AD en/of Telegraaf, Stentor en Gelderlander. Contact lezen we dinsdagavond veelal. Kunnen we gelijk mailen aan Nederland zodat men daar woensdag ochtend weet waar op te letten. Canadese kranten lezen valt nog niet mee. Politiek boeit me niet zo hier. Via Bloomberg.com hou ik de energie prijzen en koersen in de gaten.  Canadese en USA dollar worden sterker en sterker sinds wij hier zijn. J.  Grapje maar wel waar. Of de Euro wordt zwakker sinds we daar niet meer zijn..

Riny is tussen de bedrijven door aan het schilderen en heeft al heel wat eigen werk aan de diverse muren hangen. Alles kopen zegt ook zo weinig. Ze is ook geslaagd voor de First Aid cursus. Dat is altijd handig als ik weg ben maar ook als ik er wel ben. Moeten ook nog zo’n defibrillator (AED) kopen. Handig als iemand niet meer wil of kan.

Bij de IGA (Interpretive Guides Association) de afsluitende test gedaan en geslaagd met een 92% resultaat. Niet zo verschrikkelijk omvangrijk maar je moet het wel even goed nalezen voordat je de test met succes wilt doen. Eis is een 90% resultaat. Nu op naar het volgende.

Zo is er telkens wat met nieuwe uitdagingen.

Groetjes Leo

Jubilea en Daylight saving. March 15th. ’10

Van het ene jubileum val je in het ander. 1 mrt herdacht en gevierd dat ik 35-jaar met de zelfde vrouw slaap. 10 mrt dat ik alweer een jaar langer op deze aardbol rondloop en weer aan een nieuw jaar begin.

Ik kreeg een meeltje ’n weekje daarvoor uit m’n vorige leven. De zoon van een zaken relatie uit Duitsland had een gaatje gevonden in z’n drukke studenten leven en bezocht z’n iets minder drukke jeugdvriend op Vancouver Island die daar voor een jaar verblijft. Op ’t vaste land, ja wat is vast: Vancouver Island is groter dan Nederland, aangekomen wilden zij van Vancouver, even de Spelen bezoeken en dan naar Jasper. Dan zit je vlak bij Hinton dus zegt z’n “Vater” :” Du sollst den Slxc3xbctter da besuchen! Er wohnt da irgendwo im Wald!”  In Duitsland luisteren de kinderen naar hun ouders dus hij doet dat na dat meeltje.

Na wat biertjes ’s avonds ’t plan voor de volgende ochtend besproken. Rock Lake werd het, je moet met zulke gasten toch iets doen. Ook gemeld dat er eerst een verjaardags ontbijt verorbert moest worden. Zo gezegd zo gedaan en Bryan, kreeg ook lucht van de gebakken bacon met eggs, was dus ook van de partij.  Met die bagage konden we op pad.

De lange gravel – road (32km ten westen van de Highway) naar Rock lake werd ook slechter en slechter. ’t Laatste deel was niet geschoven.  Dus hobbelend over de gladde geplette sneeuw. Ik hoopte dat ’t ook niet steiler zou worden. Zo’n geweldige grip hebben m’n zomer banden ook weer niet, ook al is het een 4WD. Na ’n uur kwamen we aan zonder schuivers en tegenliggers. Er stonden wel 3 auto’s van de boswachterij!! Zij waren met sneeuwscooters op pad.

We lopen ’n 20 min vanaf “George Kelly’s  Lodge” naar het begin van Rock Lake. Ik zie enkele zwarte plekjes op het meer en een open water gedeelte richting de uitloop van het meer.

a87e2825d51

Eerst denk ik bevers maar zie al snel dat deze lijven meer soeplesse hadden.

De slotsom was otters maar had geen idee of die hier voorkwamen. (Later thuis bleek dit wel mogelijk).

Soepele sierlijke lijven, spelend in de zon en het ijskoude water.  Langs de oever liepen we tussen de bomen. Iedere keer als zij een glimp van ons opvingen waren ze ’n minuutje verdwenen, maar moeten toch luchthappen waardoor we ze telkenmale terugzien.

Ik was ook gelijk gewaarschuwd voor de mogelijke dunne ijsvloer in de buurt van de onderstroom.

We proberen eerst voorzichtig het ijs. Maar als het blijft drijven met zo’n enorme sneeuwmassa dan kunnen onze paar kilo’s er ook wel bij. Gewoon gezond verstand gebruiken.

Maar naar de over kant is wel een heel eind, wel in de zon maar ook een koude wind welke pal tegen staat vanaf de gletscher verweg aan de overkant. Ik had geen idee van hetgeen “die Junge Burschen” in gedanken hadden maar zei: “Kom ’t is een heel eind” en prompt begon ik maar te lopen. Alhoewel we de sneeuwschoenen bij ons hadden loop ik als het even kan zonder. Zo nu en dan schiet je er een keer door tot de knieen. Die Jungs volgen!

Na een uurtje zijn we aan de overkant. Ik loop een tijdje onder langs de voet van de opgaande helling totdat ik denk we moeten maar eens naar boven naar het uitzichtpunt waar ik vorige zomer al eens had gestaan maar van de andere kant was genaderd. Het blijkt al gauw dat ik veel te vroeg de helling opgeklauterd was dus nog ca een km langs de helling, op gelijke hoogte, door de sneeuw en langs de spekgladde modderhelling klauteren. Het oppervlak dooit in de zon en is nat van het sneeuwwater en lijkt op vette leem. Dus dat glijdt wel.

Na een half uur zien we de rots en daar is het lekker uitblazen in de zon.

Dan wordt het tijd om terug te keren naar de auto.

Op m’n buikje m’n trotse nieuwe aanwinst. ’t Verjaarskadootje van Riny: ’n Prachtige splinter nieuwe binoccular! De vorige was ik verloren ergens op of rond Blue Lake.

We nemen een kompaskoers op 70xc2xb0 en na 30 min door het bos door de diepe sneeuw komen we op de trail welke ons terug zou moeten voeren naar de auto. We komen idd op de trail. Deze is platgereden door de boswachter skidoo’s dus dat loopt geweldig. Vervolgens 6 km terug. Onderweg horen we vanachter sneeuwscooters aankomen met Conservation Officers.  Bij ons gekomen, toevallig juist bij ’n cabin maken we een praatje. Ik zet vlug wat koffie en onder het genot daarvan praten we even bij. Uiteraard kennen ze Blue Lake. Waren aflopen zomer bij ons op de koffie geweest, dus inmiddels bekend volk. Gezellig. Rond 4 uur PM weer bij de auto. Toch wel een pittige wandeling geweest, en in hoog tempo terug gelopen. De Jungs waren Verrxc3xbcckt en hadden de rug evenals ik kletsnat! Dat is niet goed in deze omgeving.    

Rond vijf uur terug voor m’n verjaarspartijtje. De gasten hadden al enkele keren getoast en gezongen inmiddels. Na een snelle douche zat ik er weer kiplekker bij. Na een uurtje rust kwamen die Jungs ook binnen. Hadden toch even geslapen. Waren onder de indruk van de tocht gelukkig. Bleven overigens ’s avonds wel erg lang met ’t laatste biertje. Toch meer aan m’n duurvermogen werken.

Op verzoek van Bryan zijn we zondag laat in de middag naar Jasper gereden. Onderweg langs Talbot Lake zit er eentje te ijsvissen midden op het meer. Bold_eagle_3

Het verhaal wil dat ik Riny heb uitgenodigd voor de film “Green Zone” met  Matt Damon. Nou die ken ik dus dat lijkt wel wat. Voor aanvang gezellig wat gegeten bij de Italiaan.

Jasper_lake Ook kijk je onderweg uit over Jasper Lake. Is nu vrijwel leeg, dus ’n zandwoestijn. Als je er langs rijdt wordt de auto bijna gezandstraalt.

Uit de wind is het een machtig vergezicht

Maandag ochtend is het weer BAU (Business As Usual) ’s Ochtends eerst de e-mail verwerken, dan telefoontjes. In de winter vaak vanuit de keuken bij het ontbijt.

Je hebt er gelijk een soort dierentuin bij.

Er lig nog veel sneeuw maar tegen de bosrand veel gedroogd gras (of te wel hooi). Da’s voor deze dieren geschikt.

Vandaag 15C. In de zon is het lekker warm. Het smelt als de boter. Alleen het water kan niet weg door de bevroren bodem. Dus gladde ijs vloertjes overal als het ’s nachts weer een graad of 8C vriest. Gisteravond om 11 uur, terugkerend vanaf Jasper was het +5C. Toch daalt de temperatuur ’s nacht weer behoorlijk. Maar de dagen zijn goddelijk.Gister, March 14th, is men hier begonnen daglicht te sparen. Oftewel zomertijd………tijdelijk maar 7 uur van Nederland verwijderd………nog 7 nachtjes slapen ……..dan begint de lente!!

Groetjes Leo

Spring break. March 29th, 2011

Na een druk weekend, met een flinke doch leuke groep van 50 man, en 1,5 dag opruimen zijn we dan toe aan een tripje naar Nederland. Maart was een relatief goede maand voor een wintermaand. Met twee beurzen en zo’n 300 overnachtingen met food is het een goede maand.  Ook hebben we regelmatig in de touwen gehangen met de gasten. Ze genoten er zichtbaar van. Nu dus alles opgeruimd, ingepakt en morgen ochtend om 5 uur vertrek naar Calgary. Zo’n 6 uur rijden, we kiezen toch maar de Ice Field Parkway. ’n Half uur langer maar 10 keer mooier. Hier en daar een beetje “icie” zegt men.

We vliegen dus donderdag om 15:40 uur en zijn vrijdag ochtend om 8:15 op Schiphol. ’n Rechtstreekse vlucht en da’s echt genieten alhoewel 8-9 uur op je kont zitten niet ideaal is. Maar we moeten, voor ’t voorzicht, maar even lijden.

Hans past hier op de tent. Hij loopt ook een beetje met z’n ziel onder arm natuurlijk en laat z’n vrouw overkomen. Dat verzacht de pijn. We ontmoeten hem weer in Calgary over 3 weken als hij Canada verlaat zodra wij weer terugkeren.

Dus even op afstand de gang van zaken volgen. Kijk er ontzettend naar uit om allerlei vrienden, family en de kids weer te zien.

Dus tot ziens in Vorden.

Leo

ps

Volgende blog zal ik er m’n tel.nummer bijzetten. Weet ik nu nog niet.

Convention, auction & bonfire…… Mrt’10

Inmiddels al weer 3 weken op Blue Lake. Februari liet prachtig weer zien. Slechts 3 keer sneeuw behoeven te ruimen en dat was binnen 24 uur. Er viel bij elkaar slechts 15 cm, maar toch maar opruimen voordat ’t hard wordt. Nu het overdag nogal dooit is het glibberig alhoewel het nog niet echt een drassige boel is hier.

2 weken met gasten en daar ben je toch altijd van 6 tot 20 uur mee bezig. Je moet er gewoon zijn. Direct daarna naar Edmonton voor ’n Trade Show oftewel een beurs of nog meer to the point een Teachers Convention.  Teachers zijn hier kennelijk 80% vrouwen dus er was de hele dagen (2) wat te zien. Of al die onderwijzers niet de beurs bezoek plicht hebben weet ik niet maar ik heb er weinig gezien alhoewel zij er allemaal 2 dagen vrij voor krijgen. Het was wel boeiend om er achter te komen wat die mensen precies beweegt om naar Blue Lake te komen met groepen. Ongelooflijk veel van hen gaven te kennen Blue Lake te kennen, of zij waren er geweest, soms 20-30 jaar geleden.

We hebben een sportieve achtergrond gekozen welke naar de activiteiten verwijzen welke we bieden aan onze gasten. (DE OLIFANT IS VAN ONZE BUREN) Om de prijs voor zo’n eerste keer wat beperkt te houden slechts een 3 meter tafel gereserveerd.

Wellicht volgend jaar als we wat beter kunnen inschieten op de gebeurtenissen een ruimere stand. Toch kregen we veel belangstellenden langs.

Direct na terugkomst zouden we naar een veiling (auction) van een restaurant met alle inventaris gaan. Natuurlijk van te voren een lijst gemaakt met welke artikelen we zouden willen kopen en tegen welke maximale prijs. Natuurlijk geen 100% trefkans maar toch aardig gescoord op een aantal artikelen wlek we wel wilden. De wat grotere zaken werden ons te duur. Anderzijds is het ook oed om het eens mee te maken. Voor onbekende in het metier beginnen ze niet op 20% van de gewone snelheid, nee direct full speed van acquit in een ratelend onverstaanbaar engels. Globaal kon je de getallen horen. Maar het bedrag dat op dat moment max geboden is en het daarna volgende wisselen ze continu af. Maar goed zo nu en dan je nummer omhoog en dan weet je snel genoeg hoe het werkt. Soms gaat het mis en had je nog wel iets verder willen gaan maar is het al afgeslagen en aan iemand gegund. Als je iets absoluut wilt moet je profesionele opkopers ff inseinen dat ze zich ff gedeisd houden. Dat werkte bij twee dingetjes die we absoluut wilden tegen niet al te veel.

Vanochtend alle aankoopjes uitgepakt en een (tijdelijk) plaatsje gegeven. Sommige moeten nog gedemonteerd worden in dat etablissement. Dat zal maandag worden.

Vandaag de nieuwe Blue Lake website welke een dezer dagen in de lucht komt nog wat opgepoetst. Wat rekeningen geschreven, een controle rond gemaakt langs de meren en enkele gasten verzocht te parkeren op de P plaatsen.

De zon scheen, dus ons “bonfire” aangestoken, Riny opgetrommeld en verzocht te “kappen”.

Er moest nog van alles afgerond worden maar ze kwam toch “down hill” en we hebben ’n uurtje gepakt in de volle zon. ’n Wijntje erbij, zalmpje, toast etc. Wie doet je wat.  De drank moest op een natuurlijke wijze gekoeld worden om ons groene imago geen geweld aan te doen.

Ondanks ’t groene imago kon ik de verleiding niet weerstaan om de vogeltjes wat te voeren. De gray Jay is een nieuwsgierig rakkertje dat je uit de hand eet, na een aantal tussenstapjes.

We zien hier niet zoveel vogels dus is het zaak om er wat te lokken. Ik hoop dat ze snappen dat dit opportunistisch gedrag was en hier geen rechten aan ontleend kunnen worden.

Je zou denken dat ze echt honger hebben maar midden in de zomer met plenty food doen ze dat ook.

Dat zo’n beestje zo’n situatie vertrouwd en “uit m’n hand eet” is toch byzonder. Nu Riny nog!

Ja,  Natuurlijk is dat een grapje………

Dit niet, deze white tail deer bok liep rustig over de weg toen wij genoten van ’t bonfire. Kijkt me een tijdje recht in de camera aan, “denkend” die ouwe komt me over dat gladde wegdek toch niet na.

Nee voeren deed ik ‘m ook niet. Dat verzwakt ’t beest meer dan dat ie sterker wordt. Je bent er overigens ook niet toe in staat omdat ze anders aangeboden voedsel niet zien. De stofwisseling van de hartachtigen staat gedurende de winter op een lager peil waardoor ze lange tijd zonder veel vers voedsel kunnen.

In middels is het 1 maart. Van Riny hoor ik dat we 35 jaar getrouwd zijn vandaag. Dus een heugelijk feit te vieren. Dat gaan we nu doen en dan de koffer in.

Leo

Barre tijden. Feb ’10

Het aangename van de terugkeer is wel de mooie winter welke we hier hebben. Alhoewel het ’s nachts -16C is wordt het met de blue sky en het daarbij horende zonnetje toch lekker overdag.

Op zondag, als we de locatie hebben gecheckt (cabins & hostels), volgt er een wandeling over Blue Lake. Ja idd erover. Het meer is stijf bevroren. Sporen wijzen uit dat er ook al mensen met een 1/2 tons truck op hebben gereden. Tevens blijkt dat zij hebben gevist achter op het meer bij de beverburcht. Het is warm in de zon en uit de wind. Omdat er behoorlijk sneeuw ligt is het zwaar lopen en dan loopt de temperatuur op.

Ook nog even naar Cache Lake. Daar aan gekomen de laatste 50 meter altijd stil naderen. In de zomer zien en horen we dan de common loon. Ik kijk er nu al weer naar uit, een machtig geluid dat die beesten maken. Nu tot onze verrassing steken daar 3 coyotes over van oost naar west. Nadat ik even kuch verdwijnen ze als een speer naar het westen het bos in. ’n Prachtige witte vlakte.

Thuis aangekomen lijkt het wel lekker om nog even buiten te gaan zitten.

Afgelopen zomer heb ik de vuurplaats al voor het houthok gesitueerd. Maar erligt nu een pak sneeuw op en rond. Dus dat eerst verwijderd en vervolgens het vuur aangestoken.

De zon blijft lekker pal op onze plek schijnen dus we zitten lekker. Bryan ook even gebeld. Hij is de hele dag bezig geweest de laatste hand te leggen aan de outhouses en slaat deze uitnodiging niet af.

Hij verdwijnt a.s. woensdag voor een week naar Jamaica. ’t Is hem gegund en dat vind hij ook wel. Hij heeft 4 weken op de tent gepast en op een goeie manier.

Van 4 tot 6 uur lekker buiten in de zon gezeten en ik voel nu dat ik m’n hoofd ’n beetje heb verbrand.

Uiteraard een lekker wijntje erbij. ’t Lijkt wel een apres-ski zonder alpine hellingen in de buurt. De fles druk je diepweg in de sneeuw zodat deze lekker gekoeld blijft.

Ja het zijn barre tijden met deze Alberta Winter!  Op 1200 meter hoogte in de sneeuw met zon dan is het een voorrecht hier te kunnen zitten. De maand in Nederland doet qua weer niet terug verlangen. Maar er zijn natuurrlijk veel andere aspecten.

Blue Lake Centre,   Alberta    Canada.

Beregoeietijd in Nederland. Jan ’10

Het zit er bijna op; onze beregoeietijd in Nederland.

Ernst, Tonnie , Diny en onze meisjes hadden goed voor ons huis gezorgd; het was er schoon en warm, koffie en appeltaart stond klaar. Het voelde goed.

Minpuntje was het weer en de sneeuw. Na een dag stond ik alweer sneeuw te schuiven. We reden in een sneeuwbui slippend en met een slakkengangetje in mijn 2WD zonder winterbandjes naar Zwiep en Ruurlo, hetgeen toch weer een andere ervaring is dan rijden in Canada.

Leo investeerde in nieuwe klapschaatsen, draaide rondjes op de Vordense ijsbaan aan de hand van Martine, bang om op het ijs te klappen. Het viel niet mee: daar moeten we de komende maanden op ons eigen meer nog aan werken.

Verder is hij weer op de fiets gesprongen en heeft samen met verschillende sportvrienden en -vriendin (Annemiek) de conditie wat opgevijzeld.

De koperen kookpot die we kregen tijdens onze afscheidsmiddag is inmiddels ingewijd. Ik zal niet in details treden. Het was supergezellig met z’n allen om het vuur, onder het genot van een Jagermeister.

GoulashpotZaterdag as. doet Leo met Henk Griemelink onder de naam Timeoutdoorboys mee aan “zijn” midwinterrun, nu  georganiseerd door voormalige deelnemers. Het verslag zal t.z.t. zeker op   www.timeoutdoorevents.nl  komen te staan.

We hebben genoten van alle bezoekjes, visites, etentjes, drankjes, telefoontjes en de oprechte belangstelling voor ons leven en werken in Canada.

We zien een aantal mensen deze zomer terug op Blue Lake Centre. Dat is een prettig vooruitzicht. De Nederlandse vlag zal ter verwelkoming in top hangen.

Lieve mensen, bedankt voor de leuk tijd hier, tot een volgend bezoek!

Riny

kim_Leo

zitje