Categorie archief: 2014

24-uur als een wielerprof

Op 17 en 18 juli 2014, organiseerde Annemiek van Vleuten samen Mark Wesseling in en rond  laatst genoemdes hotel in Dwingeloo een bijeenkomst waarbij gedurende 24 uur het leven als een top sport wielrenner wordt nagebootst. Twee bloedhete dagen.

 

Zo’n 17 renners, van junior tot behoorlijk senior, lieten zich  uitdagen om zo’n levensstijl mee te maken.  Mark maakte zelf ook deel uit van de groep, sterker nog: Hij was zowel kopman van de groep als wel gedurende het gehele event  mede organisator naast Annemiek.

Donderdag avond was het rond 17 uur verzamelen en na een of twee welkomstdrankjes om 18 uur gezamenlijk diner. Na een ietwat schuchter colaatje toch snel overstag (snelle leerling) en me ook aan een La Chouffe gewaagd. Annemiek, in een passend donker jurkje, heette iedereen, als een professionele gastvrouw, persoonlijk welkom. Nog twee andere goed getrainde dames maken deel uit van het gezelschap. De heren zijn heel divers doch geen beginnende fietsers.  De meesten weten wel van wanten.  Tijdens het voorstel rondje liet niemand nog het achterste van z’n tong zien.

Dwingeloo ligt in Drenthe,  ten noord-westen van Hoogeveen. Drenthe is al een fiets provincie bij uitstek. Bij deze weersomstandigheden en in  dit seizoen is het helemaal mooi. Na het geweldige diner, met een hoofdgerecht naar keus. Neen geen keus tussen pasta en pasta. De keus was heel vaak een tonijn steak met groente en gebakken krieltjes maar iedereen was vrij een variant te kiezen. Die laatsten, de krieltjes, werden vrij algemeen verbaal afgekeurd maar stiekum toch genuttigd. De voedings lessen volgden immers pas na het diner.

Stipt 20 uur starten we met de presentatie van Annemiek. Allereerst doet zij uit de doeken hoe en waarom ze voor de wielersport gekozen heeft en hoe het zover gekomen is, maar ook wat er voor nodig is. O.a. voldoende talent, veel gerichte training maar ook vastberadenheid, focus en doortastendheid.

Vervolgens komt de voeding aan de orde.  Uiteraard zijn er zaken welke je beter niet en wel kunt eten.  Koolhydraten voor de snelle energie, enige eiwitten en een klein beetje vetten. maar alles wel op het juiste moment. De volgende ochtend kunnen we op basis van het persoonlijk gebruik (o.a. eigen kilogrammen ) het benodigde voedselpakket om zelf mee te nemen  samenstellen.  Daarnaast begin je direct uit bed al met een halve liter water. Heel veel drinken is belangrijk blijkt met daarnaast snelle koolhydraten. Gel’s kun je direct in de dunne darm laten stromen zonder de maag te passeren.  Zelf dacht ik altijd dat enige structuur (bruin bolletje met kaas ….lekker) goed was tussen die snelle gel’s door.  Maar die blijken als een prop de doorstroom te blokkeren, dus niet meer doen. Afgelopen zondag direct met m’n fietsmaat (Ernst) geoefend. Z’n benen voelden leeg. Het hielp vrijwel direct. Ik leer hem dus niks meer…..

Onze kennis van het vrouwen wielrennen werd ook getest.  Alhoewel ik er vaak niet ver naast zat ontbrak de exacte kennis. Dus Annemieks  XkL, Italiaans Rosa shirtje ging me mis.  XkL=Extra Klein.

Het was warm die avond dus de Dwingeloose nacht werd kort. Tot in de kleine uurtjes op het terras.

Vrijdag ochtend 8 uur ontbijt. Bidon water snel genuttigd, 3 koffie, wat jus, en bruine broodjes zonder vette hap. ’n Enkeling bezondigd zich nog aan eieren met spek. Het ontbijt moet daarna binnen 2 uur verwerkt worden zodat je niet met volle maag/ingewanden op de fiets klimt. Half 10 start van een tocht van 80-90 km.  Gelukkig geen bergen vandaag.

Heel professioneel plakt Annemiek bij iedereen het program op de stuurstang zonder verder commentaar.

8S

Ik denk bij km 8 wordt het een sprint.  Ik denk op 7,5 km ik trek ‘m aan dan volgt de meute en hou ik op.  Maar er volgde niemand en op 8km was ik verzuurd in de benen.  Iets verder doemt t viaduct van de snelweg (A28) op. Onder aan de helling stoppen we bij een zijweg.  Vanaf hier 2 aan 2 sprinten. Er volgt een uitleg hoe je gaat sprinten, volle sprint uit het zadel, onder in de beugel en tot bovenaan volhouden.  Iedereen zoekt een gelijkwaardige kandidaat uit. Ik had m’n kruit al verschoten. Annemiek verteld nog dat je tijdens een wedstrijd 5 kogels hebt.  Dus 5 x vollebak gaan. Dat kan ook een wegspringende concurrent zijn die je “terug” moet halen.  Ik denk dat ik niet veel meer dan twee kogels heb.

Bij 25 staat een lachebekje. 2 km kasseien. Wederom uitleg. ’t Is nu droog weer en warm dus niet glad. Handen op het stuur, vollebak gaan, snelheid maken met groot verzet. Ik had het in Vlaanderen al eens gedaan. Deze lagen slechter.  Twee lekke banden in de groep.

We komen langs het water, 3km rechte weg met wind schuin van voren. In drie groepen waaier rijden.  Bekende materie, dat betekent nog wel ook de anderen coachen om zelf niet te veel wind te vangen.  Gezien de ervaring zit ik in de tweede groep. Als je van kop komt direct weer achter jouw aflosser kruipen en dan langzaam laten zakken. Opletten als je weer achteraan zit. De andere poot van de groep heeft meer snelheid want moet inhalen en daar moet je direct weer achter zitten.  Zo’n waaier groep heeft altijd meer snelheid dan je alleen kunt opbrengen dus de twee keer dat je in de wind zit moeten even lang/kort duren.

Enkele km daarna nog een kasseienstrook. Omdat ik het al ken hou ik me gedeisd. Geen energie verspillen. Nog wat banden opgepompt. Want de mecanicien was met de auto hier net niet in de buurt…..

Aansluitend een wedstrijdje waaierrijden, althans voor twee snellere groepen.  Onbedoeld werd er ook’n valpartij “geoefend”. Niet prettig voor het slachtoffer natuurlijk. Naast de gebruikelijke schaafwonden scheen ook de typische wieler blessure “sleutelbeenbreuk”   van toepassing.  In 99% van de gevallen is dat gang naar het ziekenhuis zo ook hier. ’s Avonds kwam hij compleet met mitella, röntgenfoto, lelijke breuk en vol met pijnstillers terug bij de groep.

Na dit intermezzo werd het tijd om naar Dwingeloo terug te keren.  We waren al 2 uur te laat, maar anderzijds een vrije dag dus, tijd genoeg.  De afstand, hier en daar intensiteit, het constant rijden in een, voor mij, grote groep en met name de hitte heeft al wat sporen achter gelaten. Ik denk ’s middags maken ze mij niet meer gek.

Direct na binnenkomst douchen en schoon aan de lunch. Maar voor het douchen eerst eiwitten aanvullen. Een glas met een mengsel van volle yogurt, room en wat bananen/fruit mengsel.  Voor de lunch een lekkere (zoute) bouillon, groente en fruit salades en een pasta.

Direct daarna weer de fiets op naar een parcours buiten het dorp. Daar een 3km rondje met 4 haakse bochten.  Eerste plan is een individuele tijdrit. Na een verkennings rondje starten we 30 sec uit elkaar. M’n gezellige tempo leidt me straight naar de laatste plek. Het was me te warm.

Daarna ploegen tijdrit in 3 groepen.

Tot slot een koersje van telkens 2 ploegen tegen elkaar. Hierbij is er een meesterknecht oftewel koers kapitein die de strategie/taktiek bepaalt en bewaakt  maar die zelf niet mag winnen.

Advertenties

Wegen van goud….. ’n droomreis. mrt ’14

Onlangs kwam ik in de Kampioen van de ANWB dit verhaal tegen welke ik jullie niet wil onthouden als Yukon gangers. Geschreven door Dirk Jan Onrust met foto’s van Maarten Stolp.

De foto op de 1e pagina kon zo vanaf de “Road to Atlin” zijn genomen. ‘k Weet zo niet welke berg er op de achtergrond staat maar als je de eindeloze gravel roads hebt gereden in noordelijk BC, Yukon of Alaska dan staat je een dergelijk beeld op t netvlies gebrand.

Eindeloze gravel roads.....
Eindeloze gravel roads…..
Aan de overzijde Mnt. Atlin
Psja, Bonanza Creek. Weggegaan zonder m’n jampotten met goud mee te nemen.

 

De bald eagle zag je idd overal. ’t Beeld van Lake Atlin, ’t kerkhof van Atlin.

Aan de overzijde Mnt. Atlin.
Aan de overzijde Mnt. Atlin.
Spreekt voor zich....
Spreekt voor zich….

En daar, kijkend over Lake Atlin, ja die “hillbilly”  dat moet toch onze Bart zijn…… kan niet missen.

Hillbilly...... Ik kan het niet anders zien dan onmiskenbaar onze ........
Hillbilly…… Ik kan het niet anders zien dan onmiskenbaar onze ……..
Gouden tips
Gouden tips

Een mooi wervend verhaal.

Uit de Kampioen van de ANWB maart 2014.

This is Russia………… too! Mrt. ’14

By my eyes only…..

Moscow
Moscow & Airport Sheremetevo bij nacht.

Natuurlijk bekijk ik het door of over mijn bril. Het is in Rusland altijd: “You never know!”    Ook na dat 4 minuten video’tje gezien te hebben blijft het je telkenmale verbazen hoezeer  elk statement daarin waar is.  Eind februari ’14 was ik weer eens in Rusland. Dit keer in Moskou voor enkele besprekingen. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik voorzichtig heb gepoogd om een deel van de bijeenkomsten, die met de Russische Projectant, te  laten plaatsvinden in Krasnodar. Waarom vraag je je af? Omdat Krasnodar bijna aan de Zwarte Zee ligt aan de oostkant van de Krim. Niet vanwege de verhoogde Russische activiteit aldaar maar vanwege ’n activiteit nog 300km verderop in Sotsji. De OS lopen op een eind en als ik dan 3 dagen eerder afreis kan ik het laatste weekend nog meemaken met de Team Persuit voor mannen en vrouwen en de afsluitende ceremonie.  Dan zit je er dichtbij en zou ik wel een taxi chauffeur kunnen bewegen om mij er voor een paar roebel naar toe te brengen. De vorige keer moest ik hemel en aarde bewegen om, vanwege ’t reisgemak, de bespreking in Moskou te laten plaatsvinden en lukte dat amper, nu was Krasnodar ineens geheel geen optie. You never know….! Dus dan maar Moskou.  

Vervolgens maar een hotel gebooked in het centrum van Moscow in de buurt van het hoofdkantoor van de opdrachtgever nabij Belaruskaya (plein) op zo’n 6 km van het Kremlin / Rode Plein.

Hoofdkantoor v.d. klant
Hoofdkantoor v.d. klant

Vanaf het vliegveld is er eenvoudig te komen als je het weet. In Rusland ben ik qua openbaar vervoer (behalve vliegen) net zo’n analfabeet als in Nederland. Maar vanaf de aankomsthal naar de trein lopen lukt, want er is maar een station (geloof ik) Dat station kent maar een vertrekkende trein en die gaat (24/7) exact op elk halfuur en doet er exact 28 min over zonder tussenstations. De Russen gebruiken de de snelheid als variabele om op tijd aan te komen. Dus kan er niets fout gaan.   Deze trein is van alle gemakken voorzien inclusief gratis wifi en in elke wagon een groot informatie beeldscherm waar elke toerist 28 min naar alle noodzakelijke info kan kijken en luisteren in het engels.

Ik had twee hele dagen in Moskou gepland. Wat wil ’t geval. Een deel van m’n gespreks partners moest uit Krasnodar komen, doch vele bezoekers vanuit Sotsji wilden ook weg. Nu heeft Sotsji ook een vliegveld met beperkte capaciteit dus vloeide er veel over naar Krasnodar. Gevolg alle vluchten overvol. Ook hier geldt, vraag en aanbod, dus de vluchtprijzen schieten omhoog naar ’t 4-5 voudige. Gevolg is dan dat zij het 1e alternatief de trein gingen kiezen. Dat kost ruim 24 uur meer en start de bespreking 24 uur later en omdat mijn vertrekmoment ook redelijk vaststaat schieten we dik in de overuren. Door die late aankomsten ook een middagje tijd om een wandeling in Moscow te maken.

Wandelingetje Moscow
Wandelingetje Moscow

Natuurlijk was een taxi naar het echte centrum ook mogelijk geweest maar je ziet zo ook nog ‘ns wat.

Verdwalen zou lastig zijn. Deze route naar het Kremlin is een rechte weg de Leningradskaya oftewel de weg naar Leningrad zou ik zeggen. Die begint ongeveer bij m’n hotel maar richting centrum heet tie anders. Het is wel een 6-baans weg met slechts enkele verkeerslichten en zonder middenberm.  Dat is erg gemakkelijk bij het passeren van zo’n 3-rijbanen file. Je rijdt gewoon over de middelste baan, ja die van de tegenliggers als die voor een verkeerslicht staan. Geniaal!! Dat doen dan alleen de politie en ziekenwagens met zwaailicht en sirene. Maar die doen het altijd, ook als er wel tegen(standers)liggers zijn, maar dan een versnellinkje lager. Toch zijn er slimmeriken die denken, dat doen ze voor mij, en rijden achter de ziekenauto aan. Twee, drie soms vier auto’s is steeds mogelijk. Geen frontaaltje gezien. Dat we in Nederland op de autoweg een middenberm hebben met vangrails is alleen vanwege ’n klein cultuurverschilletje. De Russische oplossing zou hier zomaar het file probleem doen verdwijnen. Natuurlijk kennen we de spits /wisselstroken maar dat is me nogal een investering en bovendien weinig flexibel.

Langs die brede weg zijn ruime trottoirs met winkels voorzien. Ik zocht in Nederland en op de vliegvelden naar een Apple winkeltje voor wat kabeltjes om te communiceren met andere apparatuur als beamer, TV etc. Nergens te vinden. Langs deze route echter de ene reseller na de ander met ruim assortiment. In Rusland!! I can’t believe my eyes!! En men staat je in het (gebrekkig) engels te woord met vervolgens naar goed Amerikaans gebruik de creditcardtaal.

Tussen deze 21e eeuw uitdossingen een leuk contrast.

'n Straatmuzikant.
’n Straatmuzikant.

Kom je net uit zo’n pseudo Apple store zit er op een pleintje zo’n lelijke vent op wat dozen te trommelen en nog heel verdienstelijk ook. Ik heb er maar RUB 100 aan gewaagd. Zag er wel veel briefjes inliggen maar denk wel dat t echt was omdat hij drumde met wat kromme takken.

Natuurlijk moeten die 6-rijbanen gevuld worden. Dat lukt aardig. Zullen wel ronkende en rammelende Lada’s, Volga’s, Skoda’s, Trabant’s  en  volle personenbusjes met gastanks op het dak zijn, zou je denken. Niks van dat alles!  Geen een gezien. Daarvoor in de plaats, van alle grote automerken in de wereld, de dikste SUV’s met bij voorkeur dikke spijkerbanden van minimaal 30cm breed, nee niet samen maar per stuk.  Globaal ’n kwart tot de helft van alle voertuigen zijn SUV.  Hierin twee versies. Gewassen / glimmend en ongewassen en onder een dikke laag vuil. De eerste van de lui met een chauffeur die de wagen blinkend moeten houden en de andere van de overige. In beiden kunnen zakenlieden tot maffia zitten, of is dat hier een pleonasme?  Verder alle grote bakken van Mercedes,  BMW, Audi, etc  met eenzelfde bemanning. Vrouwen worden gebracht, stappen uit als poolvos of ander bontbeest, grissen de creditcard mee en zijn ’n middagje onder de pannen, Tegen het eind van de middag terug, sleurend met tassen en koffers (begrijp nu waar die SUV voor dient)  waarna in de binnenstad een parkeerplek wordt gezocht om nog ergens een copuleus diner te genieten. Parkeren is lastig lijkt ’t want alles staat vol, maar dwars over de stoep kan elke SUV zo achter worden gelaten, mobiel nummer achter t raam werkt als een soort parkeerschijf.

Ik hoorde ergens dat de max snelheid 60km is. Die moet dan binnen 2 sec gehaald worden als men vertrekt vanuit een zijstraat of verkeerslicht. De volgende sec. wordt dat opgeschroefd naar 80-90km, met vonkende spijkers over t asfalt accelererend. Echt bruut! Oversteken hier is pure zelfmoord maar dat hoeft ook niet want bij elke kruising kun je via wat trappen omlaag en via tunnelstelsels naar de gewenste zijde onderdoorsteken. In die ondergrondse passages is het wat warmer alhoewel het heel mooi weer was voor Russische begrippen. Net boven het vriespunt en blue sky. Langs de zijkanten van die tunnels typische super kleine winkeltjes van een meter diep en zo’n 4 meter lang waar van alles en nog wat te koop is maar niks van mijn gading.

Kremlin en de muur eromheen.
Kremlin en de muur eromheen.

Inmiddels bij t Kremlin aangekomen steek ik het rode plein over. Eigenlijk langs de andere zijde richting de rivier. Niet de Wolga, die loopt 100km verderop langs Moskou, maar de Mockva . Midden in de rivier ligt een langgerekt eiland van 1-2 km. Steek dus beide rivierarmen over via een hoge brug.

De rivier door Moskou.
De rivier, de Mockva, door Moskou.

 

 

 

 

 

Aan de rechterzijde van de rivier zie je de achterzijde van het Kremlin. De omvang van het Rode Plein valt wat tegen. ‘k Probeer me een beeld te vormen van de Duitser die een jaar of 20 geleden hier met een kleine Chessna o.i.d. landde. Moet je durf hebben of suïcidaal zijn. Maar hij was al tot hier gekomen, dus eigenlijk onsterfelijk, dan kun je ‘m ook maar beter aan de grond zetten alhoewel het plein belegd is met typische Belgische kinder kopppen. Destijds was er wellicht ook geen kip te zien.  Nu liepen er redelijk veel toeristen rond. Er stond nog een grote tent ter gelegenheid van de OS.

'n Mooie sculptuur op de kop van het eiland in de Mockva. Toch knap hoog.
’n Mooie sculptuur op de kop van het eiland in de Mockva. Toch knap hoog.
Een mooie hangbrug over de Mockva.
Een mooie hangbrug over de Mockva.

Na de bruggen via de zuidzijde van de rivier in westelijke richting gelopen totdat ik het eiland ruim voorbij ben en via een hangbrug naar de overzijde kan.

 

Maar eerst tref ik nog een grootse expositie van mooie schilderwerken op de zuid boulevard. Wellicht allemaal amateurs voor een amateur als ik ben. Vind het wel geweldig mooi werk. ‘k Heb niks met abstract dus deze waarheids getrouwe afbeeldingen van geweldig mooie natuur staat me wel aan. Riny zou hier ook haar ogen uitgekeken hebben.

schilderwerk1
Een hele trits van halletjes van 4 bij 6 meter en dan in setjes van 8 bij elkaar. enzo staan er een 8-tal op rij. Elke hal vol met fantastisch mooie schilderwerken. Althans dat vond ik.

schilderwerk2schilderwerk5schilderwerk3

Op gevoel dwaal ik nu weer terug in de richting van het Kremlin maar zie dan die mooie Orthodoxe Cathedraal

 

 

 

Ook daar met de tijd meegegaan. Buiten op een groot beeldscherm spreekt de geestelijke, want dat zal het wel zijn tot de bewonderaars. Zo kun je op elk moment van de gang de laatste rede tot t volk zien.

Vanaf de brug over de Mockva.
Vanaf de brug over de Mockva.
Vanaf de wegzijde, met daarvoor t scherm.
Vanaf de wegzijde, met daarvoor t scherm.
De aartsbisschop richt zich tot t volk.
De aartsbisschop richt zich tot t volk.

 

 

 

 

 

 

 

 

Via het kremlin naar de voorzijde.
In westelijke richting verzamelden zich een heleboel mensen, dus ik begeef me ook die richting op en kom juist op tijd voor de wisseling van de wacht bij: ’t Graf van de onbekende soldaat”.
Vanuit de de hoofdingang van t Kremlin komen 3 man aangemarcheerd. De wacht commandant + twee schildwachten. Zij komen de reeds ’n uur onbeweeglijk staande twee schildwachten aflossen en doen dit vanuit militair oogpunt stijlvol. Die hoog opgeheven benen en voeten zijn echter meer ceremonieel in mijn ogen dan functioneel.
Graf vd Onbekende Soldaat

Of de Video:

Alvorens de weg terug te aanvaarden valt de aandacht op een drukke ondergrondse uit/ingang. De Metro?? Ik weet t niet en denk ff een kijkje nemen.

Een 10-tal glazen koepels vanaf 't kremlin te zien. Dus eerst denkend aan de Metro aangegeven met de letter M (hoe kom je erop?)
Een 10-tal glazen koepels vanaf ’t kremlin te zien. Dus eerst denkend aan de Metro aangegeven met de letter M (hoe kom je erop?)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dus door de menigte naar binnen en ontwaar een gigantisch ondergronds winkelcentrum van 3 verdiepingen ( begrijp nu waar het woord vandaan komt) diep. Vanuit dit centrum aansluiting op de Metro welke zo mogelijk nog dieper ligt maar vanaf de eerste verdieping onder de straat ook de kruising onderdoorgangen. Handig! Op gevoel loop ik in Noordelijke richting en kom precies weer boven aan de juiste zijde van de Leningradskaya, dus nog 6 km naar t hotel!

Al met al een leuke wandeling.