Categorie archief: Canada 2010 BLE

Kerst 2010

Eerste kerstdag 2010.

Kerst10 

Afgelopen week voorlopig afscheid genomen van Maarten zodat we alleen (met z'n 2'en) zijn op Blue Lake. Niet voor lang overigens. Vanavond komt Kim aan in Edmonton met Sebas haar vriend. Zij houden ons de komende weken gezelschap. We kijken er erg naar uit.

Eergister avond begon de temperatuur hier plotsklaps te stijgen. Van meer dan -20 ging 't zo naar de +5 gistermiddag. We hebben gistermiddag 'n uurtje buiten bij het kampvuur gezeten Zelfs vannacht om 12 uur was het +4C. 't Dooide. Vanochtend -1C. Maar nu al weer boven nul. 'n Chinook dus. Behoorlijk winderig voor onze begrippen. We genieten er even wat onwennig van.

Leo 

 

 

Golden Eagle. Dec 10th, 2010

Riny heeft de Golden Eagle, ingelijst en opgehangen en dus afgerond.

Met een dodelijke felheid kijkt dit beest je aan.  Ik vind het een geweldig stukje werk.  Over de kop van dit beest hoef ik haar niets meer te vertellen.

Golden_eagle 

'n Volgend project wordt gestart. Er staat een  volledig wit doek op de ezel. Ja zo heet zo'n ding dat wekenlang roerloos stil blijft staan voor jouw werkstuk.

Vanwege het succes van de schilderstukken is Riny's  "werkplaats"  aanzienlijk uitgebreid. 't Kleine kastje met dito werkblad is vervangen door een ruime tafel van 1,7×1 meter. Ik heb mijn tafel er met een groot hart voor opgeofferd. Er lag nog ergens een identiek blad zonder poten. Daar wat wandsteunen voor geproduceerd zodat 't zonder poten toch mooi op werkhoogte in de kamer hangt, vervolgens m'n hele hebben en houden omgewisseld.   En passent alles opgeruimd want 't was er al 'n half jaar een zooitje.
Now we are equal!  Zogezegd. Boven m'n  "werkbank" nog een houten plateau gemaakt. Daarop mogen alleen decoratieve stukken!! is me aangezegd. Maar ja wat is decoratief….?

Werkhoek 

'n Kniesoor zal zeggen wat een rommeltje maar dat is relatief.  Nog een paar kabeltjes wegwerken.

Vandaag zouden we wolven kijken, zoeken, vinden. Dus rond drie uur richting Cache Lake, Gregg lake. Even rondkijken bij Graveyard Lake. Daar zou een oude vervallen beaver ranch staan c.q. de betonnen resten. Natuurlijk moeten we een stukje binnendoor. Maarten zakt voorop lopend door het ijs. Alhoewel hij perfecte, bijna kniehooge, wolgevoerde leren Meindle laarzen aanheeft gutst 't ijskoude water eroverheen en staan beide laarzen vol. 'n Merknaam zegt ook niet alles. We stampen snel door de knie diepe sneeuw naar 't dichtst bijzijnde pad en snel terug naar de auto. Verwarming vol aan en terug naar de warme kachel. Binnen 'n uur terug van weggeweest. Maarten naar de kachel. Wij hebben nog een rondje over Jarvis Lake gelopen en de zwaar besneeuwde trail terug naar kelly''s Bathtub. Wel even lekker buiten. Geen enkel beest liet zich zien bij -15C Thuis bij de warme kachel, terwijl ik me de essentie van die middag tot me door laat dringen, vallen mij de ogen dicht.

Nu na het eten opnieuw inspiratie.

Morgen weer wolven kijken…..:-)

Leo 
   

Bonus malus. Dec’10

We komen nu in een wat rustiger, minder dringend, vaarwater. De gasten waar we zelf ook werk mee hebben zijn geweest dit jaar. Tijdens de kerst en nieuwjaar periode hebben we alleen gasten in de Lodge.

Heel blij waren we met de native groep kids welke onder leiding van de RCMP hier kwamen. Uit heel noord Alberta selecteren de politie districten een stuk of 4-5 kids tussen de 12 en 17 jaar die een dag of 4 op Blue Lake mogen doorbrengen. Kids die doorgaans geen enkele discipline kennen ondergaaan hier graag een gestructureerd verblijf met veel handcraftswerk, Low Rope Course vonden ze geweldig, cultuur, muziek, instructie hoe niet over de line te gaan etc. Hebben geweldig genoten. Ze bouwden een prachtige teepee.

Teepee
Zo’n grote teepee geeft altijd een mooi sfeerbeeld als de groep binnen komt en elke keer passert. Maarten verloor een weddenschap met een groepje jongens over een, naar zijn idee onmogelijk te nemen hindernis voor hun (postmanswalk). Eentje redde het toch en Maarten was veroordeeld tot een nachtje slapen in de teepee hetgeen hij graag onderging ondanks de -15C.

Na deze laatste groepen beginnen we natuurlijk wel weer over 2011 na te denken. Maar eerst eens rustig nadenken over wat te doen, daar kom je tijdens de topdrukte ook niet toe. Dat doe je ook tijdens allerlei kleine knutsel dingetjes zoals ’n Kachel in de Muskegg  . Die brandt inmiddels als een fakkel. Wat een hitte komt er van af en bijna geen propaan meer nodig.  We proberen nu het nuttige met het aangename te verenigen om weer een beetje bij te komen.

We hebben ook een video laten maken voor Blue Lake centre. Enkele dierbare gasten van deze zomer traden op als acteurs. Een eerste try-out is te zien op: Blue Lake Centre Video Ziet er wat ons betreft al heel fraai uit.

Maarten gaat 21 dec weer naar Nederland en probeert nu nog even wat tijd te besteden om in het Wilmore Park rond te kijken. Daar willen we volgend jaar nog wat tripjes maken. Er ligt nu alleen een flink pak sneeuw en het is wat fris. Maar hij heeft een cabin gevonden op kaart. We hebben hem vannochtend samen naar Rock Lake gebracht. Er lag behoorlijk sneeuw dus ’n rit van 1,5 uur, zonder dat we vast hebben gezeten. Rond 11 uur hebben we hem afgezet in de middle of nowhere maar op de grens van het park. Wij de sneeuwschoenen onder en hij de skies. Alle bagage heeft op de slee gepakt. ’n Hebbedingetje van $13,95, met wat touwtjes kost dat al gauw zo’n $15. Maar goed ’t is ’n hobby en je mist een zware rugzak ook al is het maar voor 2 dagen.

Wilmore_park

Op dit punt hebben wij op de terugweg een klein doorsteekje gemaakt naar Rock Lake en een mooi uitzichtspunt waarvan iets verderop wat foto’s.

We zijn met hem meeglopen tot op de eerste bult. Voorzichtig wat buffelen. Omdat hij toch wat onder tijdsdruk stond om voor ’t donker de cabin te halen op “Eaglesnest” hebben we daar afscheid genomen. Heuvelaf maakt hij meer snelheid op de skies dan wij.

Spot-2-sattelite-tracker-large Gister hebben we nog een klein apparaattje gekocht waarmee je heel simpel kunt communiceren. Er zitten 3 knoppen op.

  1. ’n Druk op knop 1 zend een bericht naar m’n PC met een vaste mededeling : “Alles wel hier” + de geografische coordinaten.
  2. Knop 2 is de help knop. Dan zend tie ’t bericht: “Kom me halen” + coordinaten, dus iets echt niet goed maar niet catastrofaal.
  3. ’n Derde knop is 911. ’n Algemeen noodsignaal + coordinaten. Alled reddingsdiensten komen automatisch op gang.

Gisteravond uitgetest behalve de laatste functie. Werkt prima. Vandaag 2 keer bericht 1. Prima toch?

Op de terugweg op het uitzichtspunt.

Riny5

Naar het westen.

Riny6

Naar het oosten.

Daarna naar de auto terug. terug gereden naar het begin van Rock Lake of eigenlijk Rock Lake Lodge, waar we in ’06 al eens zijn wezen kijken om te kopen (nog steeds te koop). We zaten destijds op de veranda van de cabin en de kuddes deer  en wapiti’s kwamen ’s avonds voor langs de cabin paraderen. Nu lag een grote kudde van misschien wel 40 exemplaren tussen wilgenstruiken te zonnen. Prachtige plaatjes.

Wapiti-3

Wapiti-4

Wapiti-5

De beestjes maken zich echt niet druk om ons en m’n fotografie alhoewel het wel jacht seizoen is. Sommigen blijven tussen de wilgen liggen, maar alle koppies kijken waakzaam in onze richting. We hebben er een tijd naar staan kijken.

Daarna terug naar Blue Lake. Was een mooie ochtend, wat slipperig, soms wat veel sneeuw maar wel genoten. Bonus …

Nu een wijntje drinken want Kim is vandaag jarig. Vanmorgen hebben we haar verrast met een telefoontje op haar werk. Proost!!

Leo

Forecast: Issued: 11:00 AM Monday 22 November 2010

Today: Cloudy with sunny periods. 60 percent chance of light snow. Temperature steady near minus 17.Tonight: Clearing this evening. Low minus 32.Tuesday: Sunny. High minus 19. Wednesday: Sunny. Low minus 30. High minus 16 degrees C.

Ja de winter is hier binnen gevallen. De laatste week al wat sneeuw en ook vorst. Vorige week testte Maarten z’n slaapzak nog op -15C. Hij kan nu gaan voor -32C. Ik zie hem nog niet richting Cache Lake vertrekken laat staan dat ik dat zou toestaan, als ik er al iets over te zeggen heb. 🙂 Het gaat er nu dus serieus van komen alhoewel het de afgelopen nachten ook al wat frisjes was: -27C. Men waarschuwt hier dan ook dat het “gevaarlijk” koud kan worden. Gistermiddag was het ook fris. Maarten en Josien kregen het briljante idee om een igloo te gaan bouwen. Omdat Maarten voor mij XC-skies had meegenomen uit Edmonton alwaar de bindingen opgemonteerd waren voor m’n Salomon’s schoenen kon ik deze gaan uitproberen.

XC-skie try-out.

Riny was aan het schilderen met de Golden Eagle en geconcentreerd bezig. Het werkstuk is in de afrondingsfase dus ’n mooi moment om een tipje van de sluier op te lichten.

Golden-eagle
De Golden Eagle met z’n indringend scherpe blik.

Dus heb ik de skies geprepareerd. Vanuit de store in Edmonton kreeg ik er een setje plakstrips bij waarmee je extra grip hebt hellingen. Die strips moet je onder de druk zone van de skies aanbrengen. Dus eerst een gedeelte van zo’n 40 cm , zo’n beetje onder de teen van de voet, wax-rvij maken met een oplosmiddel. Dan opschuren zodat het wat ruw is. Daarna de 2 zijdige plaktape aanbrengen. Dat was zo gebeurd. Jassen aan, lang ondergoed, beremuts, handschoenen etc en toen naar buiten waar de skies met plakstrips al stonden af te koelen tot -20C. Dus voorzichtige stapjes maken in de “tiefschnee”. Het is rond het huis allemaal redelijk vlak dus dat ging aardig ook al voel je het wel een glibberen als er een bultje is. Maar na een half uur maar eens voor langs het raam en ik voelde de blik van een camera al op me gericht. Hebbes….    

XC-1Voorzichtige stapjes met korte glij momenten. Maar het gaat steeds beter.

Na een uur had ik de rug waternat en was het tijd om droog en warm te worden.

Woodstove in de Muskegg Lodge

Afgelopen weekend in hun huisje “the Muskegg Lodge” de nieuwe woodstove ingebouwd. Nu was dat inbouwen, binnen, a peace of cake. Maar nadat de kachel op z’n plaats stond, de voetplaat / fundatie had ik daarvoor al gedaan,  moest de plaats bepaald worden waar de schoorsteenpijp door het dak moest. Dat is een precies werkje. Vervolgens aftekenen en ’t gat met de decoupeerzaag erin zagen. Dat is eerste laag van 3cm planken plafond. Vervolgens kome je isolatielagen tegen en rachelwerk. Allemaal doorgesneden en gezaagd. Toe ’n gaatje geboord exadt in het centrum dwars door het dak en de shingles heen. Point of no return was bereikt. Buiten was het -20C en ik voelde al wat tochten door het 10 mm gaatje. Dik ingepakt ’t dak op. Maarten zou alles aanreiken. ’n Klus van een paar uur. Aftekenen, gat zagen, inbouwbox erin monteren, de RVS geisoleerde stalen pijp erin/erop. Schuine dakdoorvoer erop. Allemaal halverwege onder de shingles schuiven nadat ik de gehele ronding in de shingels had uitgesneden. Knetterhard allemaal, niet buigzaam, breekbaar etc. Uiteindelijk na ca 3 uur met bloedende, koude vingers alles klaar, opgeruimd. Toen de pijperij binnen monteren.
Om vier uur ’s middags zeg ik tegen Maarten: “Waar heb je ’t hout?  De brand kan erin”!  Eerst het hout dat uit de daksparing was gekomen maar aanspreken. Dus krant eronder, aanmaakhoutjes enzo. Vuur aansteken en een half uurtje later zitten we bij de brandende kachel. Heerlijk warm. Riny had appeltaart gebakken. Dus met warme chocomelk was dat een heerlijke afsluiting en Maarten was godsblij met deze nieuwe secundaire warmte bron. Daar was hij dan ook niet meer weg te slaan.

Maarten & Josien

Maarten heeft z’n vriendin Josien over vanuit Nederland. Zij treft het prima met de pittige vorst. Maarten had al gezegd dat het wel een paar graden kon vriezen in deze tijd. Nu ervaart ze zelfs meer dan -30C. Moet je toch ook maar megemaakt hebben.
Maarten en Josien hebben hun plannen gewijzigd en zijn gister, maandagochtend vertrokken richting Jasper om te gaan skien op Marmot basin. Overnachten in Jasper en rijden morgen naar Banff om daar nog een dag te spenderen en de Ice Field Parkway te bezichtigen. Ik hoop dat ze er kunnen komen en ook weer terug kunnen. Het zou maar zo dicht kunnen sneeuwen aldaar en dan moet je 500 km omrijden via Red Deer en Edmonton. Naar ik gisteravond hoorde hebben ze vanwege de kou hun plan wederom gewijzigd en zijn rechtstreeks door naar Banff gereden. ’n afdaling bij -30C lijkt me niet echt lekker. Forecast is voor woensdag iets warmer op hellingen van Marmot Basin in Jasper.
Zondag middag, tijdens m’n eerste XC-expertise waren zij samen begonnen met een igloo bouwen bij de Main Lodge. Riny bracht hun warme choco, zij verwachtte mij ook daar op de skies ware het niet dat daar nog een bultje tussenzit van een paar meter dus dat zat er (nog)  niet in. Heuvelop wil misschien wel maar eraf.

Jan Akkerman 

Ja na die inspannende bezigheden ben je na een uurtje wel weer toe aan iets anders. Ik had al eens een gitaartje op de kop getikt. ’n “Backpackertje” Inderdaad kun je ‘m overal mee naar toenemen, klein en compact, met een heel aardig geluid. Dat is een eigenschap van het instrument zelf. Dan moet je er nog mooie dingen mee doen. M’n eerste les zit erop. Beter was het om eerst enkele jaren in stilte te oefenen maar ’t is al uitgelekt. Dus nu elke dag minimaal ’n half uurtje.  ’t Valt om de drommel niet mee.

Gitaar_1

Virtuoos in wording. Kan nog wel even duren……..

Gevaarlijk is het niet maar je moet wel aan heel veel verschillende dingen denken en veel onthouden of als automatismen aanleren. Dat moet met de skies ook.
Maar om een noot te spelen moet je ‘m op 4 man

 

ieren onthouden
  1. De wijze zoals je ’n noot opschrijft op een notenbalk.
  2. De juiste greep met je linkerhand om de juiste snaar op de goede plek de juiste golflengte te geven.
  3. Onthouden hoe zo’n noot vervolgens heet: ’n A, E, en in welke octaaf.
  4. en het belangrijkste: Hoe klinkt ie.

En er zijn zoveel noten en akkoorden!

Vervolgens ’t afspelen in het juiste tempo.  Dat is eerst ook nogal lastig omdat je in het juiste tempo nooit zo snel exact goed ’n noot kunt vinden en goed afspelen. Klinkt allemaal wat twijfelachtig.
’t is nogal wat. Maar het verschil met de eerste voorzichtige snaar aanrakingen is al wel merkbaar al zeg ik ’t zelf. Gestaag oefenen en zo nu en dan toetsen bij de muziek leraar. 
Krijg zelfs al een beetje “gehoor” bij het stemmen van de gitaar.  Dus wie weet krijgt Jan Akkerman nog eens een concurrent.

Last Minut

Gisteravond was er geen internet connectie. Waarschijnlijk uitgevallen met de kou. Vanochtend om 6 uur stond ’t kwik op -38,2C . Gelukkig was dat buiten. Binnen hielden we het zonder kachels aan te hebben op +9C. Dus het huis is aardig geisoleerd, en we liggen dicht tegen elkaar.
Vanochtend de boel hier een daar gecontroleerd. Alles staat aan met nood verwarmingen erbij. Of het echt niet bevroren is zie je vaak pas later. Toch maar watermonsters genomen en Riny is nu naar Hinton om wat boodschappen te doen, de post, watermonsters wegbrengen, was ophalen etc. Hier heldere hemel, de zon schijnt, forecast is dat er neerslag gaat komen.  Barometer daalt. Er komt dan bewolking en de temperatuur zal oplopen. Dus morgen of overmorgen weer sneeuwschuiven alhoewel ik dat gister ook heb gedaan.  Blauwbekken op de sneeuwschuiver. Morgen ook maar een skie bril op doen. Brrrr…..
Warme groeten vanuit (White) Blue Lake.

Terug van Holland. Friday Nov 19th, 2010

4e78fef5211
Na een druk verblijf, van zo’n 2,5 week, in Nederland is Riny afgelopen maandagnacht weer teruggekeerd naar Canada. Veel vrienden en familie kwamen langs, er moest het nodige aan en rond het huis in Vorden worden gedaan en natuurlijk ook links en rechts wat afspraken. Onze meisjes probeerden ook zoveel mogelijk aanwezig te zijn in Vorden hetgeen aardig is gelukt. Natuurlijk wilde Riny zoveel mogelijk met hen samen zijn. Dat is ook aardig gelukt zover ik het heb meegekregen.

Maandagochtend vroeg ben ik weggereden naar Edmonton om Riny op te halen. Toch altijd weer een ritje van zo’n 4 uur.  Ik wilde nog een houtkachel oppikken in Edmonton, welke via internet (in de stad inkopen is gunstiger) was gekocht, voordat ik richting Airport zou gaan. Dat ging allemaal snel. Rond 12 uur had ik ook al een hotel gebooked. Geen trek om na 1 uur ’s nachts nog richting Hinton te koersen. Riny miste al een nacht en nog een, zij slaapt niet in de auto, is niet lekker.

Na een kleine vertraging, met een aansluitend ritje van een half uur naar m’n hotel zaten we om half twee ’s nacht op de kamer, met een lekker welkomst wijntje. We hebben nog fijn een paar uurtjes elkaars belevenissen doorgenomen. Maar uiteindelijk moesten we om 4 uur toch een paar uur gaan slapen, waarna we om 9 uur alweer aan het ontbijt zaten.

Die 2,5 week blijk ik haar toch te hebben gemist. Ondanks dat ik hier met Maarten achterbleef en wel wat afleiding heb is zij toch degene die hier dingetjes normaal gesproken aan elkaar breidt. Dus ik was er op mijn manier nogal druk mee. We hadden een flinke groep welke annuleerde ’n dag voordat ze zouden komen, hetgeen weer ruimschoots werd goed gemaakt door de RCMP die met een groep van 35-40 native kids plotsklaps wel kwamen. Die klus hebben we met een geweldige inzet van Julie en ook Maarten goed geklaard. Tevreden klanten!

Zo’n 3-weekse periode van reflectie geeft ook weer een wat helderder kijk op zaken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is Riny toch de vrouw  op de locatie die oog heeft voor alle organisatorische details en die me op een ongelooflijke en onverwachte wijze bijstaat in het runnen van Blue Lake Centre, terwijl ze ook zelf de handen de uit de mouwen steekt. Zonder haar had ik het niet gerooid ook met alle onverwachte ontwikkelingen welke we hebben gekend. We hadden buiten onze jaren als “echtelieden” nooit echt zakelijk samengewerkt. Dat is zeker wennen omdat we beiden onze eigen werkwijzen en ervaringen hebben ontwikkeld en opgebouwd in het verleden. Nu moesten en moeten deze opgedane  ervaringen worden gebundeld.  Ik heb een ontzettend respect gekregen voor haar motivatie, gedetailleerdheid in de aanpak, brede kijk op zaken, inzet, drive en daarnaast ook de persoonlijke touch voor iedereen en nog veel meer. Meer dan een vrouw uit duizenden, daar vind je ze niet zo vaak! ’n Geweldige vrouw waar ik trots op en blij mee ben.

Riny4

Nu ligt zij echter om 9 uur te pitten, nog bij komend van de jet-lag, met aansluitend enkele  korte nachten. Het is haar gegund c.q. het is noodzakelijk. Geeft mij de gelegenheid om dit verhaal te schrijven en met een scheef oog de Europese vrijdagavond voetbal competitie wedstrijden te volgen.

Maarten is nu met de Subaru naar Edmonton om zijn vriendin Josien van het vliegveld op te pikken.  1.5 uur vertraging hoorde ik.  Hij zal behoorlijk na middernacht binnenkomen en wellicht snel de koffer in duiken. Morgen vroeg bij de koffie zien we hen terug waarna we hopelijk samen de woodstove afmaken.

We kruipen vannacht allemaal maar dicht bij elkaar. Het zal tussen de -23 en de -25C worden. Er worden al dagenlang nog koudere nachten voorspeld maar het komt er nog niet van omdat er nog een warme wolkenhemel bovenhangt. Als deze openklapt wordt het nog kouder doordat de uitstraling van de aarde “weg” kan. Vergelijk ’t maar met ’s nachts even “bloot” in bed gaan liggen met een open raam in deze periode…….

Ben tussendoor met de woodstove in Maartens huis bezig. Binnenshuis is het klaar. Vandaag ondanks de -18C wel het dak ter plekke sneeuwvrij gemaakt en ’t gat afgetekend. Riny was vanmiddag even naar Hinton om Julie te helpen. Ik heb maar besloten dat ’t ’n beetje te frisjes is om ’n m’n eentje ’t dak op te gaan. Dus heb ik maar een rondje gelopen met de sneeuwschoenen. Krakende sneeuw van zo’n 15 cm, krakend ijs op de meren maar prachtig om in je eentje zo een tochtje van 8 km rond te lopen.

We kijken nu uit naar de komst van Josien, daarna in december Kim & Sebas.

Time  to publish voordat de dag voorbij is.

Leo

Je bent jong en je wilt wat…. Nov 10th, 2010

Het vriest de laatste dagen behoorlijk 's nachts. (ja dat spreekt elkaar tegen). Maarten heeft onlangs een nieuwe slaapzak gekocht. Eigen fabrikaat van Mountain Equipment Coop. Een behoorlijke buitensport zaak hier in Canada en wie weet ook verder. Er stond op -20C. Dus het was -12C afgelopen nacht en Maarten zegt ik wil dat ding wel eens uitproberen. Ik zeg onze diepvries in de Main Lodge staat op -20C …….

Hij mompelt iets over zuurstof en zo en zou toch liever buiten proberen. Dus opper ik om in de tuin te gaan liggen maar dat heeft geen nivo. Hij had 't al eens over ergens in het Wilmore Park maar ik zeg probeer het eerst hier aan Cache Lake. Helder weer, dus wat let je. Kom ik vanmiddag uit het dorp zit hij nog thuis achter de laptop. Ik zeg hoe laat wil je eigenlijk gaan? Als je gesetteld bent kom ik op visite.  Is zo'n 20 min lopen hiervandaan in Noordelijke richting.

Overnachting

Meer dan zo'n aansporing had hij niet nodig en in no time was hij weg. Tent gegrepen, een warme maaltijd, en ontbijt, slaapzak natuurlijk en matje en verder de meest zinvolle benodigheden.

Het is al snel donker en om half zeven besluit ik hem op te zoeken nog voordat ik zelf eten kook. Hij kan z'n tent in 4 min opzetten en vuur maken in een minuut, dus zou ik 5 min na hem kunnen vertrekken.

Ik wist dat hij ongeveer op CP-8, maar had hem ook op 't valse CP, schuin onder de C van Cache Lake, horen noemen. Dus daar liep ik eerst naar toe. Zag toen al 't vuurtje branden aan de overzijde.

Dus toch nog een fikse wandeling langs het water. Er zit ijs op maar ik durfde er nog niet over. Maarten had er 's middags nog een White Tail bok, in al z'n geilheid, op z'n bek zien gaan. Wilde in de jacht op 'n vrouwtje over "een nacht ijs".  Die bok loopt al 2 dagen geheel over de toeren rond. Kwam met de schrik weer vrij. Gister liep er ook een zwarte beer langs de waterrand aan de overzijde. Ik zeg nou die is hier net geweest dus die is weg. Voor de zekerheid nam Maarten toch de bearspray mee voor wat het waard is.

Langs het meer lopende ontmoet ik hem al gauw. Inderdaad alles al behoorlijk op orde. Wilde net thee zetten als aperitiefje. Ik zeg ik heb wat sterkers meegenomen, een klein flesje waarvan je de inhoud alleen mag drinken als het steen en steen koud is . Nou dat treffen we. -8C heldere sterrenhemel halfvolle maan oftewel een prachtige avond zo allen aan het meer in donker. 

We zitten zo een half uurtje, op een houtblokje, in het donker bij een gezellig vuurtje te converseren. Opeens een trilling onder m'n kont en een over het meer door het ijs trekkend geluid wat lijkt op een wat valse snaar. Het afkoelende ijs scheurt door de temperatuurs verschillen. Toch een mooi geluid. Toen het ijs vorig jaar aanzienlijk dikker was hoorden we dat ook. Dat was alsof er een walvis onder het ijs geluiden maakte. 

Een prachtige plek om in alle eenzaamheid te zitten.

Om z'n geplande avond van afzondering en meditatie niet te verzieken blaas ik na een half uur de aftocht en zoek in m'n eentje de trail door het stikdonkere bos terug naar huis.

Door Bart (de Haas) was me destijds verteld om 's nachts niet door de bossen te struinen omdat de vaste bewoners daarin dat spel beter beheersen dan wij. Maar een klein stukje moet kunnen.  Op een vaste plek slapen zonder voedsel in de buurt kan ook.  Morgen vroeg horen we de uitslag van z'n slaapzak test.

Leo    

 

   
 

 

Oger Canyon Sunday Okt 31st. 2010

Wakker worden op zondag ochtend. Met Maarten afgesproken ’n slow start. Dus 8 uur wakker en half negen op. Ontbijtje na e-mail checken.  Ik krijg zin om ’n uurtje te gaan hardlopen, inzoverre dat wil, met m’n nog wat onwillige knietje. 2 dgn geleden ook hardgelopen, terwijl ik Maarten z’n route controleerde zat hij mij in de nek te hijgen met een check. Ik dacht hij snijdt stukjes af, vertelt ie mij dat ik ook afsneed. Kip en ei. Maar zondag liep ik alleen terwijl ik hem wel verwachtte. Maar nee hij had een echte slow-start. Na de douche; ’n  brunch in m’n eentje. Ik zeg tegen Maarten, lijkt je de Oger Canyon iets vandaag. Mooi  weer, blue sky dus moet je weg wezen. Prima zegt hij. Dus op pad. ’t Vervelende stukje is altijd, als je al in Brule bent, de dirt road naar de P-plaats onder aan de canyon. 7 km ’n echte dirt road. Met grote gaten in de rotsachtige bodem, dan weer modder, dan weer ruwe rotsen, dan weer grote waterplassen. We rijden er een half uurtje over en parkeren in het bos juist voor de laatste grote diepe modderdoorwading.

Even in de Canyon kijken. Maarten wil toch zelf constateren dat je er niet door kunt. Vervolgens de route oppikken naar boven. Met een half uurtje ben je er ook. Even genieten van de uitkijk over Brule Lake en de Athabasca. Daarna door naar de Canyon. Als er voor staat denk je, die spleet moet ergens beginnen, dat hebben meer mensen bedacht dus moet er een route heen zijn. Er loopt een pad. Ik zie Maarten denken en hij vraagt, zullen we daar even verder kijken. Ik denk is mij te steil, riskant. Niet doen. Oke zegt Maarten en we zinken naar de grond. Eten een reepje, drinken een slokje. Dan staat hij op en zegt dat hij toch even naar het hoekje wil gaan kijken. Ik zeg oke, maar geen risico’s!!!

Ik volg ‘m met de binocular tot de “hoek”.  Daarna zie ik al 10 min niets meer. Dus ik fluit ’n keer schel op m’n vingers door de canyon. ’n Schreeuw van de overkant! Hier!!. Staat ie te zwaaien.

Victory
Dus het kan toch, en is niet ver. Even later is hij terug. Niet al te moeilijk zegt hij. Kijk maar even. Idd blijkt er een goed begaanbare route te zijn. Dus een opsteker voor de volgende groep.

Daarna terug, half uur naar de auto, ’n 3/4 uur naar Blue lake. De route bergop en af is al wat jaren in gebruik. Toch heeft de erosie aardig toegeslagen gezien ’t uitgesleten pad.

Uitgelopen
Ik zou koken. Sate, sate saus (eigen fabr.) gebakken aardappelen en cole-slaw. Smaakt goed met een wijntje. Daarna film avond met de keus:  de “Da Vinci Code”.  Voor je het weet is het middernacht want ja het is een lange film.

Vandaag, maandag ’n winderige dag. Buien boven de bergen dus strakke wind hier. Er vallen nogal wat bomen, op de Blue Lake road, maar ook op ons ATB parkoers en de Duck-trail. De weg is inmiddels weer schoon, morgen de trails.

Leo

 

"De streekderby" Saturday Okt 30st, 2010

Zaterdag avond is in Canada voor de sport liefhebbers altijd de ijshockey avond. Zo ook gisteravond. Hans, had ons als beheerder van het Recreatie Centre, waar ook 2 ijhockey hallen in Hinton onder vallen, geinformeerd dat de streek derby Hinton Heat- Edson Ice op het programma stond. Streekderby ook al liggen de twee plaatsen bijna 100 km uit elkaar ze vreten elkaar op gewoon omdat er niets tussen ligt en het dus onze grootste bedreiging dus "vijand" aan de oostzijde is.

We hadden ons eerst ingedronken en gegeten bij Hans thuis, pittige mexicaanse taco's hielpen om onze zinnen aan te scherpen.  Dus fully loaded, Hans had al verteld dat er in de Arena niets te krijgen was,  trokken we rond half negen richting "Arena".  Toen we binnen kwamen was de strijd al enkele minuten gaande en de gemoederen al wat verhit. Zoals in elke streekderby was het fanatisme en de gedrevenheid ook groter dan de technische en tactische gaven.

Ice_Hockey 

Tot onze ontsteltenis stond Hinton al met 0-1 achter en ontstond er al snel een powerplay fase voor Edson waarbij Hinton met 1 of 2 man in ondertal verder moest voor 2 min. Dat kwamen ze overigens goed door doordat Edson totaal niet wist hoe ze dat moesten uitspelen.

Edson was scherper, kreeg gedurende de wedstrijd  veel vaker powerplay tegen maar ook Hinton had niet 't vermogen hier profijt uit te trekken. Het werd al gauw 0-2, waarna Hinton nog tegen scoorde maar zij liepen weer uit naar 1-3. Hans had ons nog zo overtuigd dat er op dit nivo niet gevochten werd maar in de 2e periode onstond er een heuse kloppartij, helaas voor ons een beetje in de uiterste rechterhoek van de ijvloer vlak voor de Skyboxes. De twee vechtersbazen konden zich rustig uitleven terwijl de drie scheidsrechters op 2 meter afstand hen welwillend hun gang lieten gaan totdat door vermoeienis de meeste klappen niet meer aankwamen en zij er een eind aan maakten door simpelweg op hun fluitjes te blazen. De twee konden de ijsvloer verlaten. De scheids gaf dit ook theatraal aan door met z'n handen boven zijn hoofd een douche straal welke op 't hoofd uiteenspat te immiteren. De twee dropen af, elk door hun eigen uitgang. Prachtig. Edson kreeg de schuld want ze moesten met 3 spelers verder. Hinton met 4. Dus een nummeriek voordeel waar ze wederom niet van wisten te profiteren. De barrels! We waren echt niet voor een verlies party gekomen……

In de twee pauzes kwamen er echte Zambonies, van een concurrend merk,  op de ijsvloer om de sporen van het geweld uit te wissen. Hans zag het goedkeurend aan, hoe de dame op de immense machine, 't spiegeltje poetste. Direct daarna komen de keepers om voor het doeltje alle ijs weer open te krabben met hun schaatsen om weer "grip"te krijgen.

De laatste minut van de 3e periode (ja ze spelen 3×20 min netto) zo waar een time-out aangevraagd voor Hinton. Totale wijziging van de strategie. Het was inmiddels 2-3, maar met nog een goaltje zou Hinton een verlenging afdwingen, want 'n gelijkspel kennen ze dacht ik niet. Dus keeper eruit en nog een speler erin. Edson had weer eens straf dus met 6 veldspelers tegen 4 tegenstanders. 'n Hilarische minuut maar de stand bleef gelijk, waarna de fluitisten weer floten en de spelers elkaar innig knuffelend weer 't beste toewensten in het verdere verloop van de competitie.

'n Beetje confused dropen ook wij af, bedankten Hans voor dit verschrikkelijke resultaat, en reden spoorslags naar huis om snel de TV aan te zetten om alle Europese voetbal nog even langs te zien komen.  Dat was met 'n half uurtje ook gebeurd. Bayern gewonnen, vdVaart verloren en een kapotte hamstring etc.

Daarna vonden we toch weer ijshockey op nivo: Washington tegen Calgary. Ook dat afgezien en toen naar bed, ver na middernacht.  Wat een emoties wat een avond….

Leo, zondag 11 uur in de ochtend. Nu ff 'n rondje hardlopen.

       
  

Low season. Okt 28th , 2010

Vannacht om 1 uur vertrokken vanaf Blue Lake met Maarten om Riny en Jasper naar het vliegveld in Edmonton te brengen. Jasper heeft z'n periode van 3 maand er hier op zitten en gaat een setje schoon goed halen om vervolgens asap weer richting Azie te vertrekken om z'n sabatical year (ja hij is 17) nog wat  kracht bij te zetten.

Riny stapt ook op het vliegtuig richting Nederland voor een sabatical van zo'n twee weken. Een zeer welverdiende vakantie na een seizoen knetterhard werken. Ze manifesteerd zich op een geweldig manier op allerlei management en uitvoerende terreinen op Blue Lake. Afscheid nemen op het vliegveld van Riny of de kids is telkenmale pijnlijk. Dat wordt niet beter met de jaren. Ze zal wel geradbraakt aankomen in Nederland als ze twee nachten gemist heeft. Ik hoop dat ze een heel fijne tijd heeft met de meiden, vrienden en familie aldaar, ze telde de dagen al af en had er ontzettend veel zin in. Het programma, zeker de eerste week zat al propvol. Ik  hoop dat  ze midden november weer enthousiast mijn kant op komt. 

Het afscheid van Jasper was ook emotioneel. Het werd gevierd samen met de verjaardag van Maarten. Dat was 'n dag te vroeg, de 26st maar dat kon niet anders omdat we de avond erop zouden vertrekken.  Om aan het eind van een feestavond richting Nederland te vertrekken leek ons niet gepast. Het feest werd gevierd in de Muskegg Lodge, de woning van de "betrokkenen". Bij binnenkomst werden we verrast met een vrolijk gedekte tafel. Maarten had heel tactvol aan Julie gevraagd hoe hij met weinig arbied veel indruk kon maken. Julie's advies was zoals gebruikelijk 100% geslaagd in de opzet. Het toonde als een *****diner. Julie en Pete waren ook uitgenodigd en aanwezig naast Hans en Netty die wat later kwamen. 'n Heerlijke fondue avond dus altijd gezellig, alhoewel Pete het vlees liever snel in de koekenpan had gegooid, maakte hij deze avond een uitzondering.

Na het eten even een timeout. Maar dan gaat het ook beginnen. Jasper kon niet wachten…..

3 Maand had hij geoefend op z'n electrische gitaar en na een heel klein beetje aandringen gaf hij dinsdag avond een kort concert(je). Ja je moet het toch maar doen voor een kritisch maar wel deskundig en enthousiast publiek. Enig plankenkoorts kende hij dus wel op de houten vloer van de Muskegg Lodge.

 
Jasper1 

Jasper speelt z'n vingers warm. Hans geniet al.

We verwachtten zoiets als een niet te complex country nummer, in Canada, van b.v. 'n John Denver, maar nee met veel jeugdige overmoed, verkoos hij 'n persoonlijke favoriet van AC/DC  genaamd Thunderstruck, ook daarin speelt een gitaar vituoos. De zaal lag plat!!

Jasper4 

Na een staand applaus van het publiek gingen we over tot het spelletje van het raden van een intro van een door hem gespeeld nummer.  Dat werd een typisch geval van overschatting van het publiek. Wat blijkt hij had de intro's gescrambeld en dat was duidelijk boven ons nivo. Alhoewel uit het verre verleden soms enkele akkoorden bekend voorkwamen was er weinig herkenning, alhoewel Maarten met "triple w" ondersteuning snel een heel eind kwam. Met een toegift kwam Jasper tenslotte onder luid applaus weg.  Weergaloos! Met een oefen periode van 3 maand heeft hij zich het instrument al aardig eigen gemaakt, terwijl hij ook nog wat andere zaken heeft gerealiseerd op Blue lake.

Z'n verblijf hier kende vele nieuwe elementen. Maarten introduceerde de "Igloo-tool"van de eeuw. 's Ochtends lag er 'n 10-tal cm sneeuw dus werd de tool uitgeprobeerd. Een echte igloo bouwen. Backcountry-skiing-snow

Omdat we het systeem nog moesten leren kennen ff proberen in de achtertuin.

Igloo1 
De sneeuw wat vermengd met wat blad. Maar ze zijn op de goede weg. Maarten zal het nog wat nader uitdokteren en bij de volgende bui de ontwikkeling vervolgen.

Igloo2 

Het zal ook nog wel wat studie vergen voordat 'n klas groep dit met z'n 4 of 5xc3xaan kunnen oppakken.

Jasper2 

Jasper bedankt voor je aanwezigheid en inbreng op Blue Lake. Je bent 'n onverbeterlijke optimist met altijd een goed humeur die overal voor te vinden is en nooit te beroerd is om de handen uit de mouwen te steken.

   Vogelnesthok1
Na het shingelen van een aantal daken nam hij ook 't vogelnestje, een holle boomstam ter hand. Vakkundig werden de oude Red Cedar shingles aangebracht. Om de strijd met de squirrils aan te gaan is het nestkastje op een PVC paal geplaatst.

Jasper bedankt voor al hetgeen je hebt teweeg gebracht op Blue Lake.

Leo 

 BlueLake

Uitdagen op Thursday Okt 14th.’10

45 min zegt Maarten over het 8 km ATB te lopen. Ik denk ik fiets 50 min dat kan toch niet waar zijn en begin te protesteren. Oftewel te vertellen dat ik 't toch zeker sneller met de ATB moet kunnen dan hij hardlopend. Alhoewel hij wandelend met rugzak z'n mannetje wel staat (Skyline trail (45km) in 'n dag) heb ik hardlopend nog geen al te hoge pet van hem op. Onmiddelijk kwam het antwoord: 4 uur vanmiddag start: direct voor jouw huis. Johan P. had een tijd gezet van 27':45".  Daar verwachtte ik niet helemaal aan te komen. Ook de looptijden van Marcel of Paul leken me niet haalbaar.

Kon nog net voor vieren de fietsbroek aankrijgen en stapte kompleet koud op de pedalen. Kwam nog bij dat Jasper in een verblindend flitsend broekje op Ruurd z'n ATB ook mee zou fietsen. Riny zat met Martine op Skype en zij kon zodoende middels de video camera deze flitsende start ook meemaken. Idd hilaritiet in Grun. Maarten vertelde tijdens de eerste meters nog dat hij altijd voor m'n huis startte omdat hij dan direct linksaf 't smalle bochtige en fietsend technisch veeleisende pad kon kiezen en voorsprong kon pakken. Ik stuurde direct Jasper vooruit 't bos in en volgde zelf. Zodoende toch al 20-30 meter voorsprong pakkend en een tik uit te delen. Zo die zat en de toon was gezet. Nog voordat we 300 meter verder weer op de gravel road kwamen was Maarten alweer gepasseerd. Maar voorbij de Powder Creek Lodge had ik hem weer te pakken. Zo werd hij gedwongen tot een bliksem start hetgeen voor een diesel niet goed is. Probleem is dat ik een diesel ben en ook veel te hard ging. Voor de Beaver Lodge had hij mij weer te pakken met een uiterst irritant schouder klopje dat mij m'n te hoge starttempo even deed vergeten.  Op de ski hellinkjes kon ik inlopen wel vergeten dus zocht ik een steady estate tempo. Op het pad naar de bunkhouses was ik 'm eigenlijk weer enigszins bij en hijgde irritant zwaar ademend in z'n nek. Ik wachtte met passeren tot bij de bunkhouses. Door de harde ondergrond kon ik daar in een demotiverende snelheid passeren, uiteraard verbeten en zonder een woord te zeggen. Alhoewel m'n benen verzuurden, en ik lucht te kort kwam, gestaag doorgegaan. Langs de Highway nog even tempo maken want ik had al het idee van wat terugval bij Maarten en dus een groeiende  voorsprong. Ik wilde langs de Highway weg zijn voordat hij aan dat rechte stuk begon en mogelijk nog weer moraal zou krijgen. Dat lukte wonderwel. Nog even rechtsaf over de fietsbult, parkeerplaats en een laatste helling waarna nog een paar meter op de gravel road. Totaal buiten adem arriveerde ik bij huis en drukte met de laatste krachten direct de stopwatch in. 2': 20" verschil geklokt toen Maarten ook buiten zinnen arriveerde en 10 min moest herstellen. Dat pakken ze me niet meer af, ook al zijn de wapens niet vergelijkbaar…….Ook Jasper volgde in z'n spoor en flitsende broekje. Warempel bespeurde ik enkele zweet druppels op z'n voorhoofd, dus hij had zich bovenmatig ingespannen. Resumerend door Maarten voor mij 40 min geklokt want de tijd had ik niet opgenomen. Nog een half uur uitgehoest als gevolg van een afnemende verkoudheid en daarna heerlijk de sauna in met z'n 3-en en de race geanalyseerd.  Het was duidelijk: wederzijds veel te hard begonnen.  Maarten en Jasper hadden tussentijds, de bouldering nog even beoefend terwijl de sauna warm werd en ik koud.

Martine, nog steeds online op Skype, genoot hoorbaar in Grun.

Natuurlijk zijn er 3 visies op deze  race. Daarom afgesproken dat we vanavond om 10 uur exadt de ervaringen, ieder op z'n eigen weblog, zouden publiceren.

Van Maarten: Maarten's web-log

Van Jasper:  Waar zit ie nou?

Toch ff lekker bezig geweest en 3 records gebroken.

Waarvan acte….

Leo