Categorie archief: Canada 2011 BLE

Treadmill of life. Jan. ’12

Er zijn zo van die bezigheden welke zich jaarlijks herhalen. Minder leuke dingetjes maar ook evenementen waar je in de “treadmill of life” naar uit kijkt.
Op de eerste fatsoenlijke zondag van het nieuwe jaar, dus als je niet onmiddellijk de wisseling van het jaar nog in de benen hebt, heb je dan de “Survival van Beltrum”. Omdat we hier toch in een wat rustiger periode zitten en we FB soms ook een beetje volgen ontkom je er niet aan. Anderzijds boeit het mij ook nog altijd enorm. Met de survival obstacle course imiteren we het hier een beetje maar het echte werk blijft ’t wat dat betreft in Nederland en België. Bewust noem ik België erbij.

Ook geconstateerd dat voor de derde keer op rij de Belg Cooman de winst opstreek. Maar er zijn ongetwijfeld heel veel winnaars geweest. Velen “mopperden” over de drek zoals het aldaar heet. Maar het maakt de run wel legendarischer. Door de uitslagen bladerend zie ik goede prestaties van legendarische doorbijters: Wilfred!!, Joep, Marcel, Paul en Lia. Maar ook bij de recreatieve lopers Patrick, Hans t H., Herbert, en Floris. Te veel om op te noemen. De uitslagen zijn onder voorbehoud dus de complimenten ook. haha. Je weet nooit welke aap er uit de mouw komt, als we aan vroeger denken………….? Bij deze doorbijters ook de track record houders op Blue Lake. Daags van te voren nog bouwen, ’s morgens de puntjes op de “i”, en dan nog zo presteren!

In Nederland veel regen, alhier ’n zachte winter tot op heden. De laatste week relatief hoge temperaturen. Overdag tussen 2 en 10 graden boven nul. ’s Nachts soms ook boven nul maar meestal een aantal graden vorst. Gisternacht weliswaar -15C maar dat is eigenlijk ook niks. Dus er is op de wgen en paden al wat gedooid waardoor het glad werd. Vrijdag nacht eerst wat lichte motregen eroverheen gevolgd door een lichte sneeuwcoating. Gevolg alles spekglad!! Dus buiten lopen en wandelen is bewegen in risico gebied. Ook op de lakes is het glad. Ook geen XC-skie sneeuw.

Om toch wat te bewegen hebben we een treadmill verworven. Psja zo heet zo’n ding hier.

Oftewel een loopband. Was ik nooit een liefhebber van maar je moet wat. Liever met de neus in de wind. Dus nu dagelijks op de band beginnend met een half uurtje. Ook Riny is ermee begonnen, nu is het iedere keer: “Ik eerst…..Nu wil ik……mag ik?…….Nog een keer? ……etc..

Nou we komen er wel uit. Voelt wel goed als je weer wat gedaan hebt al voelt het ook een beetje kunstmatig.

Daarom zijn we vanmiddag ook weer buiten (samen op zo’n band vonden we beiden maar niks) gaan wandelen.

Dus even naar Gregg Lake. Dat is het grootste van de vijf meren om ons heen. 10 minuten rijden met de auto. Aan de overkant van het meer zie je enkele trucks staan. Rijden zo over het ijs, met de geplette sneeuw, wat dooi en weer vorst, is het spekglad. Dus we lopen een eind om het meer over een glibberig pad. Het is ook boven nul, daar waar de Creek het meer instroomt is tie zelfs open. Er staat ter plekke behoorlijk wat stroming. Verder is het ijs meer dan ’n foot dik (30cm) zeiden de vissers.

Riny pakt nog een paar zonne straaltjes mee.

 

 

 

 

 

 

Over het ijs hoor je soms de scheuren erin springen ondanks de ijsdikte. Het klinkt als een “zingende” walvis diep onder het ijs. Door de zon staat er veel spanning op het ijs. Als je erop staat beangstigd dat als je het niet gewend bent.

Traffic

Maar dan zie je een 2 ton wegende truck rijden en is alle twijfel weer weg.

Zij hebben de hele dag gevist. Boren een gat in het ijs van zo’n 20cm rond en met een draadje en ’n blinker halen ze de grootste snoeken eruit. Zover ik weet gooien ze die er ook weer in. In dat gat dan. Het leven van die snoek wordt vervolgd, ’n volgende keer wat alerter. Treadmill of life alhoewel zo’n beest meer zwemt.

Leuke wandeling, niet te koud, blue sky en een lekker zonnetje. Het is ook weer eens een andere wandeling. De duck trail alhier, rondje Blue Lake, rondje Cache Lake, Kelly’s Bath tub het zijn allemaal rondjes die we goed kennen. Je zou zeggen plat getreden maar dat zijn ze niet. Na elke sneeuwbui is het weer een onontgonnen maagdelijke schoonheid. We proberen het elke keer weer, inderdaad: “de treadmill of life”

Leo. 8 Jan, 2011

PS

Ik had er een foto van haar of mij willen toevoegen maar beide plaatjes hebben de censuur niet gehaald ……………. 🙂

Nieuw jaar nieuwe kansen. Jan. 1st, 2012

Inmiddels alweer aangeland aan 2012. We wensen iedereen een gezond en succesvol jaar toe vanuit de foothills van de Canadese Rockies.

Eind vorig jaar, december was qua klandizie een rustige tijd, met de kerst en oud en nieuw wel een paar groepen gehad. Omdat het toch wel wintert ben je altijd bezig om de zaken dooi te houden, te controleren of alle verwarmings toestellen nog steeds meewerken maar ook met zaagwerk, ondanks dat februari pas de sprokkelmaand is, nu ook doende om alle trails vrij te houden van bomen. Tevens is dat zaagwerk de voorbereiding voor ’n eventuele volgende winter. De huidige wordt vooralsnog als mild beschouwd, ondanks dat het afgelopen nacht nog 25 graden vroor.

Kampvuur overwegingen voor de kerst.

Zo voor de kerst kom je tot wat overpeinzingen over het jaar maar ook voor de kerst.

Riny loopt rond met de camera alhoewel er niet veel nieuws is te fotograferen. Het wild laat zich deze winter weinig zien. Maar wellicht is dit zelfbescherming zo kort voor de kerst. ’t Wild weet natuurlijk niet dat ik nauwelijks bewapend ben hier.

’n Punt van overweging is ook wat we met de kerst zullen eten. Omdat we ’n groep van een man of 25 in de Lodge hebben is uit eten gaan geen optie. Policy is: Zodra er klanten zijn laten we hen niet alleen op locatie. Er treden altijd onverwachte situaties op.

Zomaar ineens komt de vraag of ik niet iets heb om wat gemakkelijker en sneller ’n hockey arena op Blue Lake te maken. De groep deed het met de handschuiver. Omdat het ijs slecht was had ik er van afgezien. De dikte was wel goed (35cm) maar het oppervlak heel ruw. Maar goed wel geschikt voor dikke hockey schaatsen, dus heb ik maar een soort oval gemaakt van zo’n 50*70 meter met onze sneeuwschuiver voor de 4WD quad. Daar waren ze heel blij mee.

Maar goed; ’t kerst diner. Plots klaps wordt de rust verstoord door “ons” overstekend konijn. We zien ‘m (weet niet of het een hij of zij is) ’t gehele jaar door zo nu en dan. Hij ziet eruit als een konijn maar na een uitgebreide zoektocht hou ik het op een snow shoe hare. Ook wel rabbit genoemd?? Ja vreemd.

Hare
Snow Shoe hare. Maar nu begin januari nog steeds niet echt mooi wit!

“Hare”, omdat ie de laatste maanden wit is geworden of bijna wit en dat is een eigenschap van een haas alhier. Lijkt wel een beetje een kruising maar dat kruisen vertrouw ik de pure natuur hier niet toe.

Maar deze is zo schattig en donzig dat ik na 50 jaar, ’n update van Yoep’s “flappie , niet over m’n hart kan verkrijgen.

Terugkomend op de kerstdish dus besloten om een zalm voor Riny en een mooie steak te halen voor mezelf. Ik had aangeboden om de kerstdish te verzorgen terwijl Riny druk was met ’n andere kerst puzzel.

Kerst puzzel

Zo’n puzzel is ook een hele klus en het vergt doorzettingsvermogen.

De kerstdish voor twee is meer een uitdaging.

  • Voorgerecht: Geroosterde broodjes met geitekaas en honey
  • Hoofdgerecht: Steak / Salmon met zelfgemaakte aardappelpuree, coleslaw en sugarsnaps (soort peultjes)
  • Dessert: Cheese cake met roomijs

Om het wat te vereenvoudigen zou Riny het voorgerecht doen en omdat we de timing zelf in de hand hadden hebben ’t toetje ’s middags al genomen.

'n passend pannetje

De steak was wel een klein probleem; moest er een passende pan bij zoeken.

 

Maar op ’t bord kwam het weer goed uit.

Maar past uitstekend op ’t bord.

 

en de zalm van Riny ook.

 

 

 

 

 

 

Met een lekker wijntje erbij was het helemaal goed.

Onwillekeurig gaan de gedachten ook naar alle familie en vrienden in Nederland. Daar hebben we samen op getoast. We zitten wat verder weg maar rondom huis zijn verschillende mensen toch druk om e.e.a. soepel door te laten lopen, Tonnie en Ernst zijn druk geweest met huis en tuin in Vorden. Onderhoud, schoon houden en de tuin etc..

Het uitzicht is inmiddels behoorlijk aangepast. Niet dat zij daar aan hebben bijgedragen tenzij ’t opruimen van het blad daaronder valt.

Vanuit ons raam nu rechtstreeks uitzicht op het voormalige stations gebouw.Nu het gedeelte in de grond nog. Daarna de wederopbouw van een nieuw uitzicht.

Naast deze zaken benieuwd wat het nieuwe jaar ons brengt………………..

Leo, 1 jan 2012.

Kerst sfeer ontwikkelen. Dec 7th, 2011

Sinterklaas kent men hier niet en de kerstsferen worden al enkele weken opgeklopt. De voorverkopen, om thuis alles in kerst sfeer te brengen, moeten natuurlijk ook aan de man worden gebracht.

Mensen ontwerpen b.v. een “prachtig” opgetuigde kerstboom welke soms wordt gesponsord door een bedrijf. Al die opgemaakte kerstbomen worden geplaatst in de hal van zo’n grote mall in Hinton. Daarop kunnen mensen inschrijven, een soort verkopen bij opbod. De opbrengst gaat naar een goed doel.

Dan kun je het treffen dat je eigenaar wordt van een kerstboom welke is opgemaakt met allerlei artikelen van de Edmonton Oilers. (mini shirts, sjaaltjes, sticks, puck’s en zo) Het ijshockey team van Edmonton. Daar werd b.v. al $ 600 voor geboden…. Voor sommige grotere en exclusievere bomen soms nog veel meer.

Een witte kerst wordt het ook dit jaar weer. Er ligt al even sneeuw. Dus de laatste weken al stevig wezen schuiven. Het heeft ook al heftig gevroren (-28C) en gewaaid. (op ons terrein, over de wegen en paden ca 40 bomen ontworteld of stomweg afgedraaid door een werveltje. Dus nogal wat (motor) zaagwerk, maar alle paden en wegen zijn weer vrij.

Momenteel, woensdagavond Dec 7th, 2011 rond 11 uur is het ook weer wat frisser buiten. -22C. Binnen is het +22C omdat we de houtkachel wat hoger opgestookt hebben. ’n Verschil dus van 44 graad Celcius. Buiten zal het vannacht nog wel wat verder zakken. Komt o.a. omdat het helder weer is. Maar de wind is nog zuidelijk, dus wordt t niet te gek. Als er ook nog polaire wind (N) komt dan ga er maar aan staan.

We treffen dus wat voorbereidingen voor de kerst en de jaarwisseling. Dan is er weer wat verhuurd. Verder contacten onderhouden voor volgend jaar en offertes maken.

Vanmiddag samen nog een uurtje rondgelopen. Dat was fris. Met windchill -17C.

Het houthok december 2011.

Riny is thuis met de kerstboom aan het optuigen. Ik heb er weer een uit het bos getrokken. Kan er niet toe komen om er een te kopen als er miljarden staan tot aan de Noordelijke IJszee. Deze is een beetje misvormd, met twee toppen. Dus eigenlijk optimalisatie van de soort.

Kerst Blue Lake december 2011

Deze weblog werkt een beetje. Nog geen foto’s uploaden. Veel functies werken ook nog niet. De meeste berichten staan er wel weer, maar de widgets werken niet goed. Men is nog steeds bezig om alle blogs weer in de lucht te krijgen. Daarna denk ik de foto’s en daarna frivole functies.

Dus ik schrijf maar ff iets zonder plaatjes en ga nu slapen.

Leo

Inmiddels zijn we aan december 19th, 2011. Ik kijk zomaar weer eens een keer of het uploaden van foto’s werkt en warempel het lijkt te werken. Dus voor proef er maar een paar tussen gevoegd.

Riny ziet ze vliegen maar probeert dat toch vast te leggen hetgeen niet simpel is. Een plaatje halverwege haar werk.

Dat gaat best wat worden!!

…………………..en zie hier, ’t project is afgesloten en de handtekening eronder, hetgeen onverbiddelijk de voltooiing van het werk betekend.

waarvan akte……

Leo.

Dec, 25th, 2011

Blue Lake Meteo. Nov. ’11

14 dagen na m’n terugkeer op Blue Lake toch een wat bijzondere meteo ervaring alhier. Vrijdagavond, bij het naar bed gaan, was het nog -10C. De volgende ochtend on acht uur  -1C.  Die zaterdagavond rond middernacht was het +10C met een harde zuidwester wind. Die komt dus van de Vancouver regio oftewel de Pacific Ocean. De ingrediënten  voor een Chinook dus.  We hadden een bruiloft dit weekend, op de zaterdag om preciezer te zijn. Na afloop opruimen en om 1 uur ’s nachts naar huis door de inktzwarte stormachtige nacht. Riny was al weg. Maar na 200 meter, net halfweg vanaf de bult in onze oprit stond ze in het pikkedonker te wachten voor wat omgewaaide bomen.

Deze lag s’ochtends vroeg in de weg.
en deze valt maar zo om met nog zo’n 40 anderen. Daar heb ik nog wel wat werk aan.

Dus de motorzaag ophalen thuis. Na ’n uurtje zagen, in dermate kleine stukken dat de boom terzijde is te schuiven, konden we naar huis. De motorzaag liep voor geen meter. Misschien heeft iemand er de verkeerde brandstof erin gedaan??

Deze miste ’s nachts op een paar meter ons huis.

Thuis nog wat zitten napraten tot half drie.  In bed hoor je de wind rond het huis loeien. Dat zijn we hier niet zo gewend. Maar uiteindelijk val ik, na enkele uren, ook in slaap. Motorzagen voor het slapengaan is niet goed voor een lekkere nachtrust!!

Om zeven uur hoor ik de telefoon enkele keren (zachtjes / trillend) afgaan.  Na enkele minuten besluit ik eruit te gaan om te zien wat ’t is. Misschien een der gasten die wil melden dat de verwarming is uitgegaan door de wind. En jawel hoor, er wilden wat gasten vroeg weg hetgeen normaal zonder kennisgeving kan, maar er lagen weer enkele (dikke) bomen over de weg tussen ons huis en de Main Lodge.  Ook vlak naast ons huis een fikse boom welke het huis op enkele meters gemist had. ’n Nachts echter niets horen vallen.

Dus om zeven uur de pruttelende motorzaag weer opgepikt en erop uitgegaan. Met dat hakkelende ding was het voor elke snede 10-15 min zagen voordat ik erdoor was.

Na 1-1,5 uur was er een doorgang gecreëerd zodat de gasten weg konden. Het regende lichtjes, dat wordt een vies blubber laagje. Dus weer naar bed. Slapen wil weer niet best, niet gek dus, maar nog wel even “weg” geweest.

Toen ik wakker werd sneeuwde het hard. na enkele uren ligt er  ruim 10 cm natte sneeuw terwijl de temperatuur daalt. Dus ik besluit maar om een paar uur te gaan schuiven.  Rond vier uur ’s middags is het droog en de meeste sneeuw aan de kant.

Direct naar Hinton gereden om Pieter naar ’n Chinese vriend te brengen die jarig was en, hoe kan het ook anders, enkele mensen uitgenodigd om bij de Chinees te gaan eten. Dat leek Chiu (zo heet hij) wel leuk. Jammer voor hem was dat die Chinees geen Chinees sprak maar alleen Canadees. Maar het eten was goed.  Wij aten intussen bij Bosten Pizza.

Daarna bij Julie samen ’n toetje, ijs van DQ oftewel Dairy Queen. Heerlijk.

Rond negen ’s avonds weer naar huis. Alhoewel de Highway besneeuwd is kun je er, met de 4WD, redelijk rijden.

De Chinook was kort maar is ten einde. Veel blubber sneeuw achter latend welke nu gaat bevriezen.  Daarop dan weer 4″ snow.

Morgen onderzoek naar de motorzaag, of een nieuwe, en daarna nog wel ’n dag of wat zagen om alles weg te krijgen. Ik moet nog een rondje maken over alle trails en roads. Dat zagen en opruimen moet ik dan alleen doen. Pieter gaat morgen richting Vancouver / Whistler.

Leo,   November 27, 2011

Test na een lange black out van Provider. Okt’11

Een hele tijd uit de lucht geweest. Wist niet dat zo’n weblog organisatie zich dat kon veroorloven. Blijkbaar wel. Maar ik vrees dat zodra alle blogs weer in de lucht zijn dat velen eieren voor hun geld kiezen door hun uploads veilig te stellen als dat simpel en volledig kan.

Ja deze heb ik maar even test genoemd om te zien welke functies er via de nieuwe “provider” , middels “WordPress” werken. Nou dat is nog lang niet alles.

  • Alle plaatjes zijn nog weg.
  • Slechts 4 van de honderden post zijn terug.
  • Deze 4 staan nog vol verkeerd geïnterpreteerde leestekens

Ook enkel positieve punten.

  • Er zit en spellings controle ingebouwd.
  • Uitgebreider dashboard (maar daar ziet de lezer niets van.

Dus we wachten nog tot ’t geheel wat completer is. Nu kan er wel tekst geblogd worden dus dat doe ik dan maar.

Groetjes Leo

Hoogseizoen 2011. Aug. ’11

Ook gedurende het jaar 2011 krijgen we op Blue Lake weer bezoek van talrijke Nederlandse vrienden, oud collega’s en family.
rodeo_slot
Afgelopen week nog naar Edmonton geweest om Leone en Viktor, na 4 weken “vakantie” terug te brengen richting Airport.
Leone wilde op Blue Lake in alle rust haar scriptie voltooien. ’t Is de afsluiting van haar studie Bedrijfskunde welke ze heeft gevolgd in Groningen. De afsluitende Master volgde ze in Amsterdam met als richting International Financial Accounting.  Haar laatste stuk zal midden Augustus worden ingeleverd zoals is “afgesproken” met haar studie begeleider. Dus medio September zal haar studie zijn voltooid. Hopelijk besluit ze nog tot een feestje tzt. Altijd een goede reden om een tripje te plannen voor een van ons.
Viktor had juist voor vertrek naar Canada zijn studie voltooid en “moest” direct na thuiskomst aan het werk in z’n nieuwe job.
Beiden hebben ons ondanks hun drukke dringende bezigheden als schrijven en voor Viktor: vissen, ook geholpen met o.a. bardiensten tijdens de weddings hier.
De wat koude en regenachtige zomer hier is niet zo geschikt voor zonne-uren op ’t dock in Blue Lake maar meer om te vissen. Daar heeft Viktor dan ook wat tijd ingestoken.
Op dinsdag July 26th hen dus naar Edmonton gebracht en afgezet in de WEM (Mall) . Aldaar nog even samen koffie gedronken waarna ik de terugreis kon aanvaarden.
’t Was heel fijn om hen een aantal weken om ons heen te hebben. Viktor een beetje beter te leren kennen en ook om samen wat te doen.
Toch besloten om nog een aan te gaan bij Veronica en Kerry in Edmonton Noord. Hij was zoals ik al verwachtte aan het werk maar Veronica was thuis. Even ’n uurtje bijgepraat, koffie en toen weer richting Hinton.
Leo, Aug 7th, 2011
ps
Kijk voor ’n wat algemenere beschouwing op deze zomer op Beregoeietijd !

Meijer-Galema

Al geruime tijd geleden hoorden we van Annemieke dat ze plannen hadden om naar Canada te komen. Natuurlijk weten we dat zij hier niet voor het eerst zijn. In haar studietijd heeft zij namelijk al diepgaand onderzoek gedaan naar wat relaties tussen Nederland en Amerika.

Da’s wat anders dan Canada. Maar als je in ’t verleden aan het wroeten bent kom je natuurlijk ook wel wat tegen van Canada en haar immigranten. Ze heeft zelfs een hele tijd in Kent gew1oond.  Dus kent de omgeving.

Zij kwamen in Calgary aan, huurden een auto, en reden naar Edmonton om enkele dagen bij Veronica te verblijven.

Afgelopen woensdag avond, ja het werd al wat laat, kwamen zij, Annemieke, Hans, Hannah en Gerbrich, rond 9 uur aan op Blue Lake.

Woendag avond even samen gezeten om weer kennis te maken .

Donderdag de omgeving verkend en wezen canoen op Blue Lake, Jarvis Creek en Cache Lake met lunch op het eiland. Natuurlijk beoefenden Hans en Gerbrich hun hobbies. Vissen………..

canoe1
Rusten op het eiland na de canoe tocht..
vissen1
Gerbrich ziet er ook wel wat in. Alleen ze willen nog niet hard bijten.
vissen2
Hans beet zich vaster in het vissen dan de vissen in z’n bait!
camp1
Donderdag avond bij het kampvuur in de tuin en wat ge-BBQ-ed.
camp2
v.l.n.r.: Hans, Pieter, Diederik, Annemieke, Gerbrich, Riny en Hannah

Wellicht gaan zij dinsdag verder richting Jasper en daarna de IFPW .

In een tweede verhaal hoorden we ook dat Jan Galema samen met z’n moeder, voor ons tante Annie, ook een bezoek aan Canada wilden brengen. Toevalligerwijs kon dat hier en daar mooi samenvallen. Tante Annie was onlangs nog eens aangereden of gevallen met haar fiets met steunwielen dus wat onzeker geworden mbt de stabiliteit. En alles doet even zeer natuurlijk.  Maar ze zag geen reden om van de tocht af te zien. Dus samen met Jan ’t vliegtuig gepakt richting Minniapolis. Vandaar ging Jan richting Edmonton en tante Annie naar Winnipeg.

Dus vrijdag avond hadden Annemieke en Hans ’n doel: Terug naar Emonton Airport om Jan op de pikken. Kwamen dus ’s nachts om 5 uur weer in bed. Jan kroop in een Blue Lake hostel en sliep ’n gat in de dag.

Jan had helemaal uit Friesland ‘n  Frŷske Sûkerbôle meegebracht. Wij verworden zo tot echte gespecialiseerde snoepkonten van oer Nederlandse gerechten. Maar wel lekker.

H&A zaten ’s ochtends alweer monter aan het ontbijt. Jan moest even wat bijtanken. Tijdens het ontbijt belde tante Riek al. Hoe het hier met Jan was gelopen. Wij wisten gelijk ook dat t Annie goed was aangekomen. Annemieke kon ook weer bijpraten met haar moeder. Zo klein is deze wereld.

Vrijdagmiddag toen iedereen weer een beetje bij zinnen was, de Beaver Board Walk in Hinton samen bezocht, met daarna een kopje koffie bij de Old Grind in Hinton. Daar wist men te melden dat er meer Nederlanders gesignaleerd waren de laatste dagen. Dus men raakt wat gewend hier aan the Dutch.

Vandaag, zaterdag, zijn A&H met Jan naar Rock Lake. Hebben de SPOT en bear spray mee. Dus dat zal wel goed komen dacht ik.

’t Ligt natuurlijk direct wat gecompliceerder. Zij vertrokken ’s ochtends in de regen en waren direct na vertrek in een diepgaand gesprek gewikkeld. Waren terecht noordwaarts vertrokken maar misten de afslag Rock Lake. Voordat ze “ontwaakten” waren ze 30 km verder. Dan weet je gelijk niet meer waar je bent en hoever je wellicht de afslag voorbij bent. 30 km terug rijden is dan een heel eind. Maar gelukkig zagen zij toen wel de enorme informatie borden richting Rock Lake.

Al met al dus zo een uur verder. Naar Rock Lake is dan 35 km gravel road. Dat schiet niet echt op. Nog een diep “knipgat” juist voor ’t eind hetgeen niet goed was voor de schokbrekers. Parkeren tussen de corrals voor de paarden en op pad. Om drie uur kreeg ik een SPOT melding dat zij aan de voet van de te beklimmen berg stonden. Ik denk dat wordt een latertje. Zeker 2-3 uur later dan we dachten. Vandaar nog 1,5 uur omhoog, 15 min genieten en terug. ’s Avonds tussen 7 en 8 begin je toch te denken. Geen meldingen meer gekregen. Wat te doen. Om 8 uur eindelijk de melding dat zij terug zijn bij de auto. ’n Uur later, net voor het donker weer thuis. Hannah, de oudste dochter maakte zich geen zorgen. Pa kan uitstekend kaart lezen, ze hebben dit vaker gedaan, dus dat komt goed! Riny had eten achteruit gezet en na de maaltijd was ’t verhaal gedaan en moe en voldaan naar bed en goed geslapen.

Hun kids, Hannah en Gerbrich helpen hier mee op allerlei gebied. Vandaag met het ontwikkelen van een scavenger hunt. (vossejacht), maar ook afwas, groenten bereiden etc.

hannah
Hannah met Pieter in de coffee corner. ’t Was steeds jolijt met die meiden.
 gerbrich
Gerbrich, ook tijdens de vakantie de vingers soepel houden.

’s Avonds telkenmale gezellig bijpraten over allerlei zaken. Uiteraard family aangelegenheden, de komende reuni welke Jan medio 2013 gaat organiseren, Jan z’n moedige investeringen in z’n agrarische bedrijf van de afgelopen jaren besproken en andere lopende ontwikkelingen maar ook hoe het ons hier gaat.

Gedurende de gehele week hebben we hier een Enterpreneurs Camp van Natives (Athabasca Tribe uit Fort McMurrah). Ongeveer 30 jongere natives die een leergang in ondernemen afsluiten met het werken aan de eindpresentatie van ieders persoonlijk doel. Op vrijdag hadden ze ook een werk lunch. Oftewel een presentatie van ’n uur gedurende de lunch. Omdat de jongste dochter Gerbrich van A&H best een leuke deuntje klarinet speelt, (anders gezegd ze wordt beschouwd als een der meest getalenteerde klarinet speelster van het noordelijk halfrond in Nederland.) vroegen we haar of ze niet wat stukken wilde spelen gedurende de lunch van de groep.

 miniconcert1
Gerbrich zojuist begonnen aan haar mini concert.
miniconcert3
Na afloop toegesproken door ‘Enterpreneur” in gezelschap van een “zware” delegatie.
 miniconcert4
’t Embleem van ’t Camp

Dus ze selekteerde een 4-tal stukken en we kondigden haar aan voor een mini-lunch concert, speciaal voor de native groep (die veel van muziek houden), van een Nederlands talent die wellicht volgend jaar ’t Conservatorium plat speelt.

Na ’t concert werd zij door de native groep heel enthousiast bedankt en kreeg ze een speciaal voor het Camp ontworpen lederen tas, voor de klarinet, met opschrift en een daverend applaus.

Besloten werd om maandag 8/8 verder te trekken richting Jasper. Tevens besloten we dat Jan en ik dinsdags richting Jasper zouden gaan om ’n visvergunning te halen en vervolgens samen naar Maligne Lake te rijden en daar nog wat forel uit ’t meer te halen.

Dus om 10 uur werd er verzameld bij het Visitors Centre in Jasper. Voor $10 p.p.  een permit voor de dag. Daar mag je dus 2 trout voor vangen en meenemen. Dat bleek ruim voldoende te zijn want na twee uur vissen was de oogst gelijk aan nul.

 maligne1
Met uitzicht op Maligne Lake. 25 km lang richting de gletscher.

’n Kop koffie drinken en dan weer terug naar huis. Nog gezellig even zitten napraten en toen weer afscheid genomen. Wellicht dat we in Groningen of Vorden nog eens een vervolg geven.

 maligne2
De family compleet met Jan.

Na ’t dagje vissen met Jan en Hans, terwijl Annemieke zich op ’t schrijven van kaartjes richtte, Hannah een prachtige tekening maakte en Gerbrich zich noodgedwongen stortte op het weer opduiken, uit het ijskoude gletscher water, van de vishaakjes welke tussen de rotsen gingen vast zitten, kreeg Jan een dagje van rust omdat we toch druk zijn met de operatie hier.

Na wat telefonisch overleg met Veronica werd besloten om Jan per vliegtuig naar Edmonton te laten reizen. Kerry was bereid om hem woensdag avond rond zessen op te halen, de thunderstorms diendende. Bij goede forecast zou de hele familie meekomen en konden we op Hinton/Jasper Airport nog even samen picknikken. Zo vertrekt ook Jan in stijl.

Donderdag rond de middag vliegt hij vervolgens richting Winnipeg.

 kerrys-plane
Vervolgens ’t vertrek richting Edmonton.

Althans, dat was de bedoeling ware het niet dat de weergoden niet meewerkten. Donkere thunderstorms pakten zich samen boven de bergen.

Kerry krijgt z’n info natuurlijk van de vliegvelden en concludeerde dat ’t niet verantwoord was. Er zou nog een forecast volgen rond 8 uur terwijl wij bij Boston Pizza even wat aten en dronken.

jan-en-riny

Die 2e forecast was niet beter. Dus besloten Veronica en wij maar om elkaar tegemoet te rijden. In Niton Junction, ’n half uur voorbij Edson, zo’n beetje halverwege werd Jan “overgedragen” .

 weer
Zelfs east of Edson zijn de donkere luchten te zien. Maar met beide benen op de grond was dat geen probleem.

veronica

Resumerend hebben we ontzettend leuke dagen gehad samen met heel fijne mensen. Psja Hilderinks…….

Leo, Woensdag Aug 10, 2011

Léone & Viktor. Aug ’11

Zoals in de laatste blog al gememoreerd heeft Leone hier gewerkt  aan haar scriptie, terwijl Viktor z’n geliefde hobby, vissen, beoefende. Op woensdag 29 juni, ’n dag voor Leone’s verjaardag, heb ik hen opgehaald van Edmonton.
Viktor had ook nog wel ’n andere hobby willen uitvoeren, een paar ritjes op m’n Harley b.v.. Was voor mij ook best geweest ware het niet dat m’n verzekering verbiedt dat er anderen zonder een valid Canadees rijbewijs de machine berijden. Heel coulant had ik in Nederland wel een ritje gemaakt op z’n vaders BMW. Maar goed om hier onverzekerd rond te gaan rijden daar is zo’n ding ook weer wat te prijzig voor.
Zo tussen haar scriptie werk door heeft Leone nog wel kans gezien om hier en daar wat leuke dingetjes te doen. ’t Bezoek aan de Hinton Rodeo, Athabasca Lookout, canoe en kayak tochten, de WEM, Beaver board walk en Jasper.
Voor haar verjaardag op 30 Juni hebben we haar een gezellige overnachting in Jasper aangeboden. Deze heeft ze op een alternatieve wijze verspeeld. Hans K. moest terug gebracht worden naar Calgary. Voorstel was dat Leone & Viktor dat zouden doen via de Ice Fields Park Way. Op de terugweg wilden ze dan even Calgary bezoeken, daar was de Stampede juist op ’t hoogtepunt. Vervolgens Canmore en zo de route terug met ’n bezoek aan alle watervallen, Banff en alle beziens waardigheden onderweg met uiteraard tot slot ook Jasper.
Tussen al die activiteiten nog ‘ns naar Miette Hot Springs samen, moet je gezien hebben en ook Maligne Lake. Ook Rock Lake hebben zij nog bezocht. Dus de omgeving volledig verkend.
Op de laatste zondag voor hun vertrek moesten we toch nog even samen vissen. Dus trokken Leone, Viktor en ik erop uit. Viktor had al een hele tijd nieuwe vispullen en had al heel wat uren aan allerlei waters gestaan. Ook bracht hij ’n keer een mooie brook trout (forel) mee welke we met z’n 4én soldaat hebben gemaakt. Lekker.

Dus nu met twee hengels op pad en wijze adviezen van Leone. Ik had ’n nog nauwelijks uitgegooid of ’t begon al te trekken aan m’n draad. Viktor kijkt nog een keer en denkt dat kan niet zo snel.

Ik was banger dat ’t haakje tussen de rotsen vast zat en haal ‘m binnen al gauw constaterend dat er wel degelijk ’n mooie brook trout aan zat van zo’n 40cm zoals Leone professioneel vaststelde met de meetlat.

Derde en m’n laatste forel alweer. Zij springt ’n eind boven het water uit om te ontsnappen. Bleek er een van 52cm te zijn. Toen we er samen 5 hadden zijn we gestopt en de rest werd de vrijheid weer gegund.

Deze rainbow was 52 cm lang. Al snel hadden we er vijf gevangen in ’n uur tijd.
Thuis gekomen heb ik ze schoon gemaakt en in de grote bakschaal. Voorzien van kruiden een lekkere marinade. Daarna de BBQ op standje rainbow en zo zacht mogelijke gaar laten sudderen.

De grote rainbow aan Pieter en Diederik gegeven. Pieter heeft deze de volgende dag bereid. Ik dacht die eten ze wel met z’n tweeën, maar nee hoor! De andere dag bracht Pieter voor ons beiden nog een maaltje. Smaakte ook uitzonderlijk goed! Pieter bereidde de forel met Venkel. Dat zal ik onthouden.

Leo

Hard Brok Cafe. Begin augustus 2011

Hard Brok Cafe

Onlangs kreeg ik een voormalig collega, Peter Rutten, aan de telefoon. Of we thuis waren en hij even langs kon komen. Natuurlijk kan dat, altijd ontzettend leuk om voormalige collega’s te ontmoeten en te horen hoe het is. Hij heeft een broer in Rocky Mountain House bezocht en was nog een paar dagen aan het rondtoeren. Dus hebben we een avond bij ons kampvuur over de gang van zaken in Lochem en omgeving (en natuurlijk Brabant) zitten praten. De Zwarte Cross kwam natuurlijk ook ter sprake met het ForFarmers succes daarin.

Ja hoe trek je een T-shirt strak voor de foto. Gewoon aan doen dus!

Hier kennen we het Wild Mountain Music Festival. Ongeveer 15 km naar het zuiden ligt het vliegveld van Hinton en daarnaast ligt een flink weiland 5-10 hectare waar het festival gehouden wordt. 5 eettentjes, 2 podia, binnen het festival terrein een aparte afgezette ruimte waar alcohol geschonken wordt (bier). Het zou slecht zijn voor de kinderen om in een ruimte te verkeren als die waar volwassenen alcoholische versnaperingen nuttigen. Ons ontgaat de gedachte erachter. Drinken doen jeugdigen hier ook wel. Maar op dit festival, dat een weekend duurt komen wel 2.000 mensen naar schatting. Zoals bij de Zwarte Cross hoort het parkeer terrein er ook min of meer bij. Daar staan alle gigantische campers met een zitje ernaast en een BBQ. Daar komt s avonds dan ook een rookwolk vanaf alsof het een bosbrand is. Onze kokkin Julie staat er ook met een eettentje. Verkoopt Bison burgers en zo. Riny heeft haar 1,5 dag geholpen met de verkoop. Julie was herstellende van een operatie de dag ervoor dus wat zwak en vermoeid. Maar de show moet door ook al ben je 66. En samen komen we er ook wel.

Met Peter het reilen en zeilen bij ForFarmers doorgenomen. Dat ze een nieuwe fabriek gaan bouwen in Oss en zo. Ik had daarvoor nog eens met een vriend die bij Nutreco werkt(e) de markt verhoudingen doorgenomen dus wist ook hoe er daar over gedacht werd. Dus volop mogelijkheden om er eens kritisch tegenaan te kijken.

Hulp uit Holland.

Ruurd heeft ons in het voorjaar enkele maanden geholpen met de seizoens voorbereiding en de groepen in Mei. Hij was een ervaren kracht want vorig jaar was tie ook een maand of wat hier. Wist dus wat hem te wachten stond en wij kenden hem. Alhoewel hij een jaartje ouder was leek hij wel 10 jaar wijzer, rustiger en doelgerichter. Kortom een geweldige hulp in het voorjaar.

Na zijn vertrek een paar dagen met z’n tweeën. Pieter (24) & Diederik (20) twee jonge gasten uit Nederland zouden Ruurd aflossen. We hadden hen beiden vooraf qua e-mail bij elkaar gebracht en zodoende reisden ze samen vanaf A’dam naar Calgary. Vandaar met de Greyhound bus naar Hinton. ’s Nachts om 3 uur kwamen ze daar aan nu ’n maand geleden. (het was juist s nachts na afloop van een bruiloft hier dus het was toch al laat). Dus stond ik om 3 uur in het dorp.

Altijd weer even afwachten wat voor vlees we in de kuip hebben. Nou we treffen het wel weer. Beiden hebben een onvoorstelbare hoeveelheid werk verzet de eerste maand. Pieter heeft ook een opleiding tot kok gehad en gewerkt bij een aantal grotere restaurants in Brabant. Dus brengt heel wat ervaring mee. Heeft zelfs een koks uitrusting (wit pak en messenset) bij zich. Ik mis zijn muts nog.

Allebei hebben ze ook een outdoor / sport opleiding en houden van survival. Dus wat willen we meer.

Nu (31/7) zijn we bezig met weer een bruiloft (ca 100 man). Dat aantal is natuurlijk even wennen. Als men een feestje geeft met een diner dan gaat 100 man nog wel. Maar deze mensen ook een paar dagen onderbrengen met meerdere maaltijden per dag dan ben je wel even druk. Dus dan zijn een paar handjes erbij is wel lekker.

Rodeo Hinton

Afgelopen zondag middag naar de Rodeo in Hinton geweest. We hadden oppas thuis en in de winkel (Pieter & Diederik). Als het kan lossen we elkaar een beetje af. Er is in Hinton een heus rodeo stadion met een aantal tribunes en aan beiden kopzijdes de hokken met de beesten die kort daarop in actie gaan komen.


Wilde paarden en stieren en stiertjes waarmee van allerlei spelletjes mogelijk zijn.

B.v. Wild Cow Milking .

Een 10-tal wilde koeien die kalveren hebben, dus ook een uier met spenen om te melken. Teams van 3 personen moeten er uit die kudde eentje vangen, onder controle brengen en enkele straaltjes melk in een beker opvangen en inleveren bij de jury.

De eerste heeft gewonnen. Dus een der teamleden gooit de lasso, vangt de cow en houdt haar kort.

De tweede slaat een arm om de nek van het beest en pakt hem in de neusgaten en trekt het geheel naar de grond. De derde tracht vervolgens om enkele straaltjes op te vangen. Hilarisch!!

Dit jochie kwam ook verzeild tussen de poten van dit zwarte monster. Gelukkig zonder kleerscheuren krabbelde hij zich naar de kant.

t Stiertje maar ook paardje rijden is lastiger. Ik denk niet dat het te verzekeren is. Je moet er in ieder geval 8 sec. op blijven zitten en dat halen velen niet. Dan zijn er nog een paar strikte regels. Je mag het touw om de bull maar met een hand vasthouden. De andere hand mag de stier en jezelf niet aanraken. Dus in de lucht houden als een soort trillingdemper.

Een veel gebruikte term waarmee het gevaar wordt aangegeven: “it’s not if you get hurt, it’s when.”


Het is ook indrukwekkend om op een 1.000 kilo zware stier te gaan zitten wetende dat ie je er in no time af heeft. Of het nou een stier is of een paard, men trekt een soort koord om de buik van ’t beest. Zo’n beetje om z’n edele tools. Dus niet geheel onbegrijpelijk dat ze willen springen. Direct als je eraf ligt staan er enkele mensen klaar om het woeste beest af te leiden. Zo niet dan heb je kans om onder een poot te komen of erger doorboort te worden door een der hoorns. Een andere vervelende gewoonte is om met die dikke kop je een beetje te pletten tegen de grond. Maar vaak gaat het ook goed. Als je acht seconden haalt heb je nog een heel korte tijd beschikbaar om er elegant en veilig af te springen. Als ze van hun last bevrijd zijn tracht een van de helpers de riem om ’t achterlijf te pakken waarna deze soepel afglijdt. Daarna keert de rust spoedig terug. Ik heb me nog steeds niet opgegeven!.

Vervolgens een stiertje vangen met een lasso en dan zo snel mogelijk het beest aan de grond gooien en 3 poten met een touw aan elkaar binden. (de winner 4-5 sec). Met een beetje oefenen!

Dames rijden om 3 tonnetjes welke in een driehoek ongeveer 40 meter uit elkaar staan opgesteld. Met vliegende start en finish. Gaat wel hard!

Of vanaf een paard een stiertje vangen zonder lasso door gewoon met zijn tweeen ernaast gaan rijden, een van de rijders glijdt van het paard op het juiste moment en valt de stier om de nek en trekt hem naar de grond. Zodra hij ligt stopt de tijd. Winnaar 3.4 sec.


Tussendoor een demo van motorrijders die vanaf een springschans de lucht in gaan en na een vlucht weer netjes landen op een helling. Tussendoor de motor bijna verlaten en er weer op kruipen. Waanzinnig!.

Zij vonden het ook razend spannend.

Hazards

Deze week komen er ineens 3 joekels van half ton trucks het terrein oprijden. Ik was thuis maar sprong gelijk in de auto omdat ik iets van Forestry meende te ontdekken. En jawel 2 trucks reden al weer weg maar met de derde kwam ik aan de praat. Zij waren aan het rondkijken naar gevaarlijke bomen in Switzer Park.

Ik had er nog een naast ons houthok. Dus samen zijn we gaan kijken en hij vond ‘m ook gevaarlijk. Het waren allemaal overigens Native Forestry workers. Eeen samenwerkend team. Hij wilde de volgende dag direct na de middag wel komen. Dus om 3 uur kwamen zij aanrijden zonder hun chef. Dus wees ik hun de boom aan en ze begonnen zonder te morren.

Die grote daar die stond inderdaad op scherp en dreigde op het houthok te vallen. Met het omzagen moesten ze hem nog zon 15 garden, vanaf z’n natuurlijke valrichting, zien te draaien om langs het houthok te komen. Nou dat konden ze wel aan. Drie trucks weer met 9 man sterk.


Je krijgt er een stijve nek van.
Eentje ging de motorzaag scherpen en na een klein half uurtje waren zij er klaar voor. Ik heb het neerhalen van de reus nog even afgewacht. Ging voortreffelijk, de zager had duidelijk expertise en verantwoordelijkheids gevoel. Daarna was het de beurt aan het team om de boom in stukken te zagen en in het houthok opstapelen om te drogen.

Bij de brandweer ben je dan gewend om samen een biertje te drinken op de goede afloop maar met natives zie ik daar maar van af. Kopje koffie vonden ze ook geweldig. Kortom een duidelijk stukje bezigheids therapie met zo’n team. Dat doen we hier normaal met 2n. Maar ik was blij dat ie om was.? Ik hoef Gerard, de chef, maar te bellen en hij komt terug met het team. Geweldig!

Bike Ride.

Mijn vriend Paul is al een tijdje op zoek naar een echte motor. Heeft op gevorderde leeftijd zijn motor rijbewijs gehaald en dat was best lastig. Dan nog een motor kopen is ook lastig. Het werd een BMW. Of je dat nou doen moet als je bijna 60 bent? Dat bleek ook. Zijn geest is namelijk nogal wat jonger en dat wreekt zich op de gashendel. Oftewel het gaat veel te hard. Ik heb een half jaar een Harley gezocht voor hem hier. Dat is nog niet zo gemakkelijk. Koers verhouding is wel 1:0,7 en die dingen zijn hier wel goedkoper maar ze staan wel erg ver weg. Zie je een aanbieding in Vancouver. 900km! . Even gaan kijken???? Maar goed. het moedigde mij wel weer aan om een ritje te gaan maken. Dus gisteren had ik late ploeg. Kon tussen 10 uur s ochtends en 2 uur s middags nog even weg. Naar Miette Hot Springs. Fantastisch mooi weer. T-shirt en helm en weg. Voor de Parks Gate een file van wel 50 autoos..! Ik zeg altijd dat ik op doortocht ben dan hoef je geen Parks Pass te laten zien. Voor een motor is dat toch lastig. Men was druk om de gehele verkeersstroom te splitsen in diegene die nog moeten betalen en die op doortocht zijn of een pas hebben. Dus ik was er zo door. 5 km verder linksaf naar Miette.


Een mooi bochtig parcours naar de Hot Springs. Altijd het risico van een groot beest op de weg. Maar dat ging goed. Bij de Hot Springs een colaatje met een lekkere Ceasar Salad. Daarna weer terug. Maar 100 km totaal maar wel genieten.

Onze dochter en Viktor

Op de laatste zondag voor hun vetrek moesten we toch nog even samen vissen. Dus trokken we erop uit. Viktor had al een hele tijd nieuwe vispullen en had al heel wat uren aan allerlei waters gestaan. Ook bracht hij ’n keer een mooie brook trout (forel) mee welke we met z’n 4n soldaat hebben gemaakt. Lekker.


Derde en m’n laatste forel alweer. Zij springt ’n eind boven het water uit om te ontsnappen. Bleek er een van 52cm te zijn. Toen we er samen 5 hadden zijn we gestopt en de rest werd de vrijheid weer gegund.

Dus nu met twee hengels op pad en wijze adviezen van de dames. Ik had ‘m nog nauwelijks uitgegooid of ’t begon al te trekken aan m’n draad. Viktor kijkt nog een keer en denkt dat kan niet zo snel. Ik was banger dat ’t haakje tussen de rotsen vast zat en haal ‘m binnen al gauw constaterend dat er wel degelijk ’n mooie brook trout aan zat van zo’n 40cm zoals m’n dochter professioneel vaststelde met de meetlat.

Deze rainbow was 52 cm lang.

Al snel hadden we er vijf gevangen in ’n uur tijd.

Thuis gekomen heb ik ze schoon gemaakt en de grote rainbow aan Pieter en Diederik gegeven. Pieter heeft deze de volgende dag bereid. Ik dacht die eten ze wel met z’n tweeën, maar nee hoor! De andere dag bracht Pieter voor ons beiden nog een maaltje. Smaakte ook uitzonderlijk goed!

Ook Viktor heeft een rainbow trout. Om en om hadden we er een aan de haak deze middag .

Het resultaat is immer heerlijk. Nu nog voor de BBQ, daarna voor ieder ’n visje.

Blue Lake Stuff

De eerste twee jaar werkten hier een aantal mensen uit Nederland om te assisteren met ’t opknappen van ’t Centre. Renee Baks was een van hen. Na gedane arbeid zat hij graag wat te mijmeren aan Blue Lake ter plekke van de Beaver Lodge. Hij besloot nog niet zo lang geleden om uit ’t leven te stappen maar hier leeft hij toch voort in gedachten. Daarom ’t idee om ter plekke een bankje te plaatsen ter nagedachtenis aan hem. Dus een paar lijntjes op papier met wat maten en aan de slag. De motorzaag gepakt en na een paar uur had ik de onderdelen klaar. Een stammetje op lengte maken met de motorzaag. Vervolgens in de lengte door gezaagd voor: zitting en rugleuning.  Ook nog twee liggers en twee staanders. t Geheel achter op de Prowler (onze quad) en naar Blue Lake bij de beverdam, half uurtje egaliseren, boren en schroeven en we hebben een gemakkelijk zittend exemplaar ter plekke staan

Riny memoriseerde onlangs in een mail al al het jongvee dat hier rondloopt sedert de lente.

Aan de top van die keten zien we toch veelal onze moose.

Het is alsof ze het weten. Sommige meiden hebben dat en gaan er goed voor zitten.

Dit exemplaar helemaal. Helemaal niet bang lijkt ‘t. De eerste levens fase is ’t meest kritisch. 70% haalt de eerste verjaardag niet maar dan zijn het ook al imposante beesten en kunnen ze zich ook aardig redden. Dat moet ook wel want juist voor de eerste verjaardag worden ze het huis uit gestuurd en moeten ze zich zelf redden.

Omdat ze zo hoog op de poten staan en een relatief korte nek is het lastig gras eten. Dus op de knieen. Later eten ze de jonge popler, berken en wilgen takken en knoppen en kun je dat het beste doen door op de tenen te gaan staan. Ik heb nog geen moose op de achterpoten zien staan behalve de stieren, maar dat diende weer een ander doel.

Opmerkelijk genoeg hebben we beiden (moeder en kalf) al twee weken niet meer gezien. Moeder lijkt ook al redelijk op leeftijd.

Nu in augustus komt de bessen tijd er weer aan en loop je ’n grotere kans op beren tussen de cabins. Dus altijd weer beren op de weg…..

Leo, Aug 6th, 2011.

Terug op Blue Lake. May 8th, 2011

Calgary

Op 19 april kwamen we weer aan op Calgary Airport. ’n Verademing om rechtstreeks te vliegen. Riny had nog 100 piek in mij geïnvesteerd om met meer beenruimte te kunnen vliegen. D.w.z. zowel heen als terug bij de nooduitgang ‘n plekkie. Heerlijk is dat. Te gek eigenlijk dat je om fatsoenlijk te kunnen zitten, gedurende 8-9 uur, extra moet betalen. Na de landing even een telefoontje naar ’t parkeerbedrijf. Dan halen ze de auto van de P-plek en parkeren ‘m bij de ingang met de auto al lekker warm Een shuttle vanaf de luchthaven naar de P zat er ook bij in + de parkeer kosten. Dat hadden Diny of Ernst overigens ook wel inclusief willen doen. $99 voor 3 weken. Maar we moesten $125 afrekenen??? Daar is Riny nog mee aan ” ’t rechten”. (inmiddels 12/5 bericht gehad van een $26 kado voucher, zo zijn die Canadezen ook wel weer)

Vervolgens naar ’t Hotel van H & M alwaar we de sleutels van de auto van Hans “in ontvangst” namen zodat we de auto weer mee terug konden nemen. Hans had het ook wel gehad hier. Vanaf half januari alleen in ’t eerste huis gewoond, deze winter veel sneeuw gezien. (overigens vanaf januari niet zo veel meer geruimd) Nog wel 2 keer een paar dagen gezelschap gehad maar hij had het helemaal gehad. We hebben ook nogal wat technische storingen voor de kiezen gehad. Lekages, bevroren water leidingen en riolerings systemen en overstromingen. Ik weet niet anders sedert onze komst hier maar voor Hans was het een eye opener. Hij had nog net tijd om de sleutels te overhandigen ergens in Calgery ipv een uitgebreide overdracht op Blue Lake. Ja het is een hard leven in de Canadese wildernis.

Met twee auto’s terug naar Hinton dus.

In Calgary richting Canmore raakte ik Riny al bijna kwijt maar ik dacht ze vindt de route richting Banff wel en aldus geschiedde. In Canmore zouden we Ruurd oppikken. Na even zoeken idd op de afgesproken plek niet zo heel ver van z’n logeer adres. Omdat het inmiddels al vrij laat was geworden, en het gesprek met H&M niet in de kouwe kleren was gaan zitten, stelden we voor om in Canmore een bed te zoeken en Ruurd weer terug te sturen naar z’n vrienden en nest. Wij vonden een soort hostel en pikten hem de andere ochtend op waarna we samen richting Hinton koersten.

Ruurd.

Ja een apart hoofdstuk aan hem wijden. Vorig jaar al een markante verschijning op Blue Lake maar dit jaar lijkt hij wat rustiger. Er is ook geen katalysator .

Ruurd5

Eerste taak is om alle Low Rope Course hindernissen te inspekteren en weer strak op te spannen. Ik weet niet of de parkours commissie nog weer gauw langs komt om te controleren maar we willen geen ongelukken ook al is het een low rope. Ook willen we er nog wat “groene” oftewel eenvoudigere hindernissen bij zodat kids niet zo snel behoeven te passen al ze niet echt kunnen touwklimmen of geen macht in de armen en handen hebben.

Groepen

Inmiddels alweer een aantal conferentie groepen hier gehad. Eén groep zal van de zomer iets verderop aan Gregg Lake verblijven met 600 man. Wij leveren een aantalzaken toe als Low Rope Course en wat food dingetjes (voor 600 man cake). De organisatie van deze groep was afgelopen dagen hier om e.e.a. voor te bereiden. Wij zullen t.z.t. wat zaken toeleveren

Trade Show Hinton

In Hinton hadden we nog een beurs.

Stand_hinton

Gedurende de beurs kwam nog het idee om een klimtouw op te hangen in/naast onze stand. (aan de dakspanten van de hal) Met wat kunst en vliegwerk lukte het om, ’s avonds voor de beurs, een dun touwtje door het vakwerk spant te gooien. De andere ochtend tijdens de beurs ophangen. Met het dunne touw een echt 11mm klimkoord erover getrokken.

Ruurd4

Ruurd aan ’n 11 mm koordje in de nok.

Ruurd klom erin met enkele schuif prussiks en knoopte ‘t 32mm klimtouw met een mastworp om ’t spant. 8 meter hoog met veel bekijks. Ruurd is een klim instructeur dus dat was wel verantwoord. Vervolgens gaven Netty en Ruurd telkenmale een demo omtrent hoe te klimmen. Dat trok wel bekijks. De bezoekers en zeker de kids waren verbaasd dat je zomaar met een voetklem in ’n touw kon klimmen en kunt blijven zitten zonder je handen te gebruiken.

Fietsen.

Omdat m’n fiets conditie niet geweldig was in Nederland zijn we hier maar een paar keer stevig en grens verleggend aan de bak gegaan. We is met m’n fietsmaat hier: Ruurd. Vervelend aspekt is daarbij dat hij telkenmale boven op de bult triomfantelijk naar beneden staat te kijken alwaar ik met een rood aangelopen kop aan kom fietsen.

Resultaat van die traingen was ’n afspraak om zondag (May 1st) naar Jasper te fietsen met de ATB’s. Zo’n 100 km, Riny zou ons oppikken na een biertje en lunch bij Whistlers Inn in Jasper. Geweldig vooruitzicht.

’s Ochtends eerst de groep “weghelpen”. Oftewel helpen in de Main Lodge met ontbijt en opruimen. Daarna de geest een beetje vrij om te fietsen. Vlug rugzakje in pakken zodat ik als immer weer te veel bij me heb. Er zijn geen drinkposten dus voor 5 uur 3 liter drinken mee. Na enig rekenwerk is dat 3 kg. Nog wat schone kleding voor afterwards, ’n fietsslot, wat gereedschap, bandenplak, maar geen fototoestel……. hetgeen me later speet.

Daarna snel van start. Ruurd stond al klaar.

Hij sprong al snel na de start weg, we moeten namelijk via Highway 40 naar het zuiden eerst een bult over en dat zijn dus eerst 200 hoogte meters. Daar is hij veel lichter en sterker in dus ik liet ‘m en moest ‘m laten gaan. Na die top 400 meter dalen tot de brug over de Athabasca. Daarna weer wat omhoog om uit het rivierdal te komen. Na een uur dus ging de koers westwaarts richting Jasper met de sterke wind pal op kop voor de volgende 75 km. Met de auto denk je dat het vrij vlak is maar fietsend zijn er nogal wat hoogte verschillen. Onwillekeurig moet ik denken aan de niet-klimmers in de Rond van Frankrijk. Fietsend door het westen en noorden van Frankrijk worden het “vlakke etappes” genoemd. Bult op loopt m’n tempo dan ook sterk terug. Vreemd genoeg heeft Ruurd de smoor in tegen de wind in. Halverwege moet hij er al ’n keer vanaf. Alhoewel ik geen geslepen fietser ben snap ik wel hoe hij er dan bijstaat. Kat in ’t bakkie!!!

We drinken daarom (gratis) koffie met muffin bij Pocahontas. Hij knapt er zienderogen van op en als we weer wegfietsen denkt hij dat hij de hele wereld weer aan kan. Weer goede benen!! Onervaren als hij is neemt hij daarna direct heldhaftig de kop,  voor een paar km om dat de gehele verdere route niet weer te doen. Wind is vervelend maar deert me niet zo dan heuvels. Diverse keren haakt hij af en we rusten een paar keer. Een keer stort hij geheel in en gaat uitgeteld op het asfalt liggen. Sjit geen camera! Geef me 5 min smeekt hij. Ik geniet met volle teugen om deze jonge God zo volledig ineen te zien storten. Maar ik ben alleen en kan m’n vreugde niet delen en heb geen camera om dat later alsnog met anderen te doen. Hij is werkelijk helemaal op…….. in z’n benen. Praten doet hij nog wel. Uiteraard heb ik dat ooit ook wel eens meegemaakt. In je eentje is dat vervelend maar als je met anderen bent moet je steeds weer en je kunt niet meer. Genieten…….. Uiteindelijk zijn we bij de afslag Jasper. Nog een klein klimmetje tot de bebouwde kom. Ik denk nu wacht ik maar niet meer, hij komt er wel. Moe maar voldaan meld ik me in Jasper bij Riny. Na enige tijd komt ook Ruurd fietsend binnen. De boodschap was duidelijk. Ik moedig hem aan om zich ook snel om te kleden zodat we een biertje kunnen pakken en een Bison burger bij Whistlers Inn. Zondag middag altijd de Jam session. Helaas vandaag niet maar er wordt wel geschonken, gedronken en gegeten. En zo deden wij dat ook.

Brule Rodeo.

Gister, zaterdag May 7th, naar Brule voor de plaatselijke jaarlijkse rodeo. Heel kleinschalig maar een echte met alles erop en eraan behalve grote kerels die op een stier kruipen die hebben we niet gezien.

Lookout
De hokken vanwaaruit wordt gestart met daarboven de regiekamer.

Maar er is een heuse coral met stalen leuningwerk, hokken waarin de beesten zitten opgesloten. Hokjes waar de deelnemers op de beesten plaats nemen en starthokken. Boven op alles een echte cabin als centrale regie kamer met geluids installatie en prijzen voor elke categorie.

Verder als attracties:

-Sheep riding. Categorien 5 and under, 6-12, 13-17.

-Idem op kalveren.

-Met paarden tussen pionnen doorrijden. Weer alle categorieën.

-Te paard vlaggen oppikken en verderop in ’n ton gooien. Alle cat.

-Kalf met een lint loslaten en te paard full speed ’t lint pakken door ladies (Cow redecorating)

-Steerriding alle cat. jongens.

-Resque riding. Iemand snel oppikken met een paard en getweeën op het paard terug racen.

-Wild cow milking. En hele groep koeien met kalveren in de omheining. 3 teams van 3 gaan met lasso een beest vangen en wat melken (symbolisch) en de eerste loopt met de melk naar de jury. Hilarisch!

Onder de pauze zowaar een stukje dressuur waarbij een 15 tal vrouwen te paard een show paardrijden weggaven. Ik denk dat een echte choreograaf medewerking had verleend voor de patronen welke gemaakt werden.

Laura_VInson

Laura Vinson stond boven in de regiekamer een western te zingen waarbij zij zich zelf begeleide op gitaar. Gister was ze even op Blue Lake en vertelde ze dat de dressur proef veel langer was dan de song en dat ze er al improviserend wat coupletten bij had verzonnen tot het eind van de proef. Wij hadden er niets van gemerkt. De tekst is me ook ontgaan.

Ruff_out

Heel sfeervol. Je voelt je echt in het Wilde Westen met de blik op de bergen met besneeuwde toppen. Onder de pauze een fully dressed hamburger met coke.

Bull_ride
Prachtige (soms zeer) jonge durfals, die ook soms maar 2 seconden op zo’n beest zitten. Toch gaat het meestal goed en is er geen blijvende schade.

’s Avonds vieren we Ruurd z’n verjaardag. Volgens eigen zeggen zat hij een week lang in de quarter life dip, na ’t fietstochtje. Maar hij was weer vrolijk, Julie en Pete waren ook uitgenodigd en we aten buiten bij het kampvuur alhoewel het wat fris was.

Pete

Pete laat zich ’t verjaardags maaltje goed smaken.

Toen het eten net op was begon ’t wat te regenen zodat we bij de warme houtkachel vervolgden om onze medewerkers niet de ziektewet in te jagen.

Zondag nog even gewandeld, inspectie rondje Duck trail.

Goose

Langs de waterkant is het ijs weg. Maar deze goose landt op het ijs en is wat verbaasd dat ’t dit jaar zo achterloopt.

Eergister ook de Duck trail gedaan waarbij we op de route een “deer” tegen kwamen die aan het einde van ’t latijn was en uitgeput naast de trail lag. Ik dacht ’n dag later er zal wel een hoopje botjes liggen maar we konden haar niet terugvinden. Maar voor zeker is ze nu dood en opgepeuzeld. Niets gaat verloren in de wildernis.

Later zaten we thuis te genieten van een rustige zondag middag. Omdat het heel dichtbij huis iets warmer is staat er iets meer groen gras. Dus de “deer” is dat ook niet ontgaan en ze staan op 1 meter van het raam te grazen.

Deer

Deer1

Als Riny de camera pakt kraakt de vloer van de woonkamer en kijkt ie op maar gaat al spoedig door met grazen.

Deerhead

Het in December afgeworpen gewei groeit al weer aardig.

Zondag via de internet radio genoten van de winst van Twente op Ajax voor de beker . De winst van Twente was wel lekker. Dat gedoe bij Ajax en de wijze waarop staat me wat tegen. Nu begint de spanning te groeien voor Zondag. Twente 2 x achter elkaar kampioen zou toch mooi zijn. PSV gelijk tegen Grunn???

De temperatuur begint hier ook op te lopen. Gister bijna 20C. Morgen zaterdag “willen ze” 24C. Da’s wel lekker. Ik denk dat ik de brommer even van stal haal. Heb er alweer enkele ritjes Hinton opzitten maar ik zou wel wat verder willen.

Leo, donderdag de 12e mei, 2011.