Categorie archief: Canada 2012 BLE

Laatste trip. April ’12

Op dinsdag 6 maart vertrokken we vroeg in de ochtend vanaf Blue Lake Centre richting Vancouver. In twee dagen reden we naar Whistler, via Kamloops en het pittoreske Lillooet, alwaar Martine en Pieter aan het werk waren. Pieter al gedurende een aantal maanden maar Martine was een maandje daar en vond zowaar ook een job in het restaurant waar Pieter werkte. Whistler is voor ’n student ’n prijzig plekje om te leven dus kun je beter iets doen en genieten van de secundaire arbeidsvoorwaarden.

Na een paar uur in Whistler te hebben doorgebracht (bij Martine) zijn we doorgereden naar Vancouver. Aan de noordzijde van de brug hadden we een hotel gebooked. De volgende dag kwamen Martine en Pieter en hebben we een leuke dag samen doorgebracht. Bezoeken aan Stanley Park, Granville Island (hele leuke markt), de Capilano Suspension Bridge in de stromende regen, China Town en wat leuke restaurantjes. Maar goed zij moesten weer werken en wij wilden proberen weer in Nederland te komen dus werd er afscheid genomen. Martine zou 2 weken later thuis komen en Pieter eind mei.

Dus na 4 dagen terug richting Hinton. We wilden nog even bij Julie en Pete langs. De terugreis via de Trans Canadian Highway over een hoge pas, de Coquihalla Highway, daar kwamen we in een sneeuwstorm terecht met behoorlijk wat sneeuw. Na die moeizame passage, weliswaar via Kamloops (alwaar we het hotel afgezegd hebben, maar gelijk doorgereden tot Jasper waar we laat binnen kwamen rijden. We hadden nog een hotel gebooked in Kamloops maar om daar midden op de middag al in te checken….. Ook het laatste stuk door de Rockies slecht weer met behoorlijk sneeuw overlast. Totaal is het zo’n 800-900 km, normaal goed te doen in een dag. In Jasper dus toch maar een hotel gezocht, waar we wel vaker logeerden (Athabasca Inn). Om zo laat nog bij Julie aan te komen?? De andere ochtend met Julie en Pete ontbeten bij ‘ Holliday Inn” waarna via Edmonton, Veronica (nichtje) en Kerry nog bezocht, richting Calgary, Canada, een ervaring rijker, werd verlaten.  Een leerzame leuke tijd.

Natuurlijk grotendeels ongewis van wat te doen. Inmiddels hebben we wel de Canadese Permanent Resident status verworven oftewel “Landed Immigrant”. Dat biedt de mogelijkheid om in Canada aan het werk te mogen. We hebben ook nog wat opties openstaan daar.

Resumerend hebben we genoten van het werk op Blue Lake, het ontwikkelen van de activiteiten aldaar, de goede band en het succes met de vele gasten welke we hebben gehad, de vele vrienden en familie-leden welke we op bezoek hebben gehad, het leren samenwerken met de Canadezen, met de mensen die bij ons werkten. Veel vrienden en kennissen gemaakt. Ook geniet je van het overwinnen van elke bureaucratische bottle-neck, en dat waren er nogal wat. Door de geïsoleerde ligging van Blue Lake konden we weinig integreren met de Canadezen. Ook kwam dat doordat je in de zomer lange dagen hartstikke druk bent en ’s winters je er ook moet zijn omdat anders de boel bevriest maar je ook al weer bezig bent met het volgende seizoen. Je kunt eigenlijk nooit weg. Daar was weinig begrip voor. Ja later over 10 jaar als alles volop bezet is en winst draait.

Nadat onze kids uit huis waren, alle drie studerende in Groningen, hadden we beiden het gevoel nog eens iets anders te willen oppakken. Bij de huidige werkgevers had dat wellicht ook gekund maar dat had ook het idee van het uitzingen van de loopbaan en dat ligt ons beiden niet zo. En dat heeft zo z’n gevolgen.

Canada was wel heel rigoureus maar was ook een ambitieuze optie. Naast hard werken wilden we ook zelf kunnen genieten van het land, tripjes maken, samen genieten, nieuwe dingen leren en ikzelf ook de onmetelijke Canadese wildernis in met groepen en sport activiteiten ontwikkelen. Dat is tussen de regels wel een beetje gedaan maar lang niet conform onze gedachten. Dus je knopen tellen en besluiten om weer wat anders te gaan doen.

Valentijnsdag. Feb. 14th, 2012

” Happy Valentijn “ roept iedereen op zo’n dag als gister. Daar hebben wij als Nederlanders niet zo veel mee. Nog niet althans. Op een andere wijze word ik herinnerd aan ’t slippertje 3 jaar geleden, op Valentijnsdag (14/2/09), in de heuvels ten zuiden van Bristol in Engeland. ’n Uurtje hardlopen rond Crooks peak eindigde met een afgescheurde pees van de quadriceps naar de patella. Gedurende deze 3 jaar heb ik telkenmale wel geprobeerd om weer even hard te lopen. Maar de coordinatie in het linkerbeen liet zoveel te wensen over dat van voldoende progressie boeken nauwelijks sprake was. Maar nu zijn we toch, dankzij de treadmill, ja wie had dat gedacht, een beetje aan het hardlopen gekomen. Inmiddels al enkele keren ’n denkbeeldig rondje Vorden gelopen op de loopband. Een keer op een mooie zondag middag naar Hinton geweest en de Beaver Boardwalk gedaan. Dat was maar een half uurtje maar voldoende om te ervaren dat buiten lopen weer iets anders is dan een loopband. Gister een rondje Jarvis Lake gelopen. De Highway is natuurlijk schoon maar niet echt lekker met die langs scheurende trucks. Daarna de gravel road met 10 cm sneeuwpack en door het bos terug met enkelhoge sneeuw. Al met al voldoende voor ’n uurtje waarvan ik de naweeën vandaag nog wel voel. Maar er is een begin en enige progressie. Riny loopt zo mogelijk nog beter.

De winter “kwakkelt” hier ook maar voort, om het er toch even over te hebben. Afgelopen nacht toch wel weer -22C. Laatste weken weinig sneeuw. De laatste “ruiming” is alweer meer dan een week geleden. Overdag is het rond het vriespunt tegenwoordig. Ondanks het weekje met wat extreme kou (met ’n dip van enkele nachten -44C) in januari is het vergeleken met vorige jaren een relatief zachte winter…….gelukkig. De zon komt alweer wat hoger, net over ons huis heen, dus we hebben alweer enkele keren ’n uurtje buiten gezeten. Ondanks dat toch wel weer wat bevroren waterleidingen en riolen.

Vorige week zondag buiten in de sneeuw rond ons bekende kampvuur ’n BBQ georganiseerd met Julie en Pete en Dillan (kleinkind) en Xhiu (hun Chinese exchange student). Beiden al flinke tieners. Julie had het idee van een buiten BBQ hetgeen uiteindelijk resulteerde in een bijeenkomst rond ons kampvuur.

Dan heb je wel alles bij de hand. Gisteravond wederom met Julie & Pete & Xhiu ’n Valentijns diner genoten bij………..de Chinees in Hinton.

’n Koelkast is niet echt nodig

Afgelopen week naar Edmonton geweest om de bestelde dubbele convection ovens op te halen. De oven welke we hadden was wellicht 30 jaar oud, viel hier en daar uit elkaar, thermostaten deden het niet meer en de temperatuur verdeling in de oven was naadje. Verder nog wat bijkomende kwalen.

Onderweg, tussen Edson en Edmonton, komen we langs ’n bekende buffalo farm. Maar daar lopen ze altijd ’n kilometer of zo van de weg af in een heel groot weiland. Nu zagen we er een groot aantal lopen van een andere farm dicht bij de Highway.

’n Flinke kudde buffalo’s.

Dus even off the road en wat plaatjes geschoten.

Ze worden wel bijgevoerd, moet wellicht ook wel want ze hebben onvoldoende ruimte om verder te zoeken naar verdroogd gras in de winter. Uiteindelijk worden ’t ” bison burgers” en die moeten wel van voldoende omvang zijn.

Nu vlak voor ons vertrek dus eindelijk een nieuwe oven. Op ons kleine aanhangertje kon die wel mee alhoewel ie zo’n 500 kg woog. Met de heftruck geplaatst en goed vast gebonden. Na 25 km alle sjor materialen checken. Als piano snaartjes zo strak. Ik leg toevallig ook ’n hand op de banden en constateer dat de rechter meer dan handwarm is. Op de Harley vind ik dat wel fijn; meer grip bij het bochtenwerk. Nu voelde het niet goed want slechts een van de twee smalle bandjes was goed warm. Van de Highway af en een tankstation gezocht en er “wat wind” bij in gedaan hetgeen hielp. Voorzichtig met 90km/uur verder richting Hinton. Op Blue Lake gekomen de lading met Gordon gelost en de volgende dag met een dolly naar binnen gereden. Op de kant ging t net door de deur. Nu nog samenbouwen en op elkaar zetten. De lokale loodgieter doet het gasleiding werk, en dan proefstoken. Wellicht krijgen we nog een groep waarmee we dit kunnen uit proberen.

Onze native marketing mensen zijn begin dit jaar plotsklaps in het huis naast het onze ingetrokken en inmiddels alweer twee maanden aan het werk om klanten te werven. Zij beloofden heel wat nieuwe klanten maar tot op heden heeft het helaas nog niets opgeleverd.

We zijn onze terugreis aan het voorbereiden. Krijgen alles niet mee in de vliegtuig bagage dus zoeken we wat alternatieven. Ook kijken we hier nog naar wat mogelijkheden. Er zijn wel een aantal leuke B&B’s te koop zowel in Hinton als wel elders in Alberta maar ook in BC. We kijken ook naar wat soortgelijks als nu maar dan met wat meer outdoor opties.

Krijg zojuist een telefoontje van een man uit Grande Prairie, ten einde raad. Wil komend weekend nog uit met z’n geliefde maar kan geen kamer vinden in deze omgeving. Alhoewel we in principe alleen groepen aannemen groter dan 10, heb ik dit stel maar geaccepteerd. Krijg t creditcard nummer etc. Half uur later belt ie terug of ik iets in hun cabin wil zetten hetgeen ik eerst maar half begrijp. Half a dozen of roses and a bottle of Champagne.
Nou dat kan geregeld worden.
Rozen kun je per stuk kopen in town maar ook per bos.

En passant ook een mooie bos thuis.

Dat is pas een Valentijns geste !

Leo.

Het blijft een strijd. Feb 4th, 2012

Denk je dat je goed voor ze bent geweest, is het toch nog niet goed genoeg. Ze willen meer en meer. Al een jaar of 3 helpen we ze de winter en zomer door alhoewel we eigenlijk alleen voor succes willen gaan.

Eigenlijk willen ze het altijd maar gemakkelijker verdienen, maar wellicht is dat de natuur. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. Energie sparen dat is het steeds. Het is een logisch dierlijk instinct. Als mens weten we wel beter natuurlijk……….

In vergelijk tot de bruisende, energieke en luisterrijke vogelwereld in Nederland is het hier maar stil. ’n Grey Jay en wat (grote) kraaien maar verder zie je hier in de winter niet veel. Die winter duurt hier zo’n 6 maanden. Dan is het ook zo’n beetje wit van eind Oktober tot eind April, ook al is er deze winter relatief weinig gevallen. Het is wel wit en stil. Behalve de grey jay.

Altijd als je even buiten bent komt ie aanvliegen om te zien of er iets te halen valt op een simpele manier. Al snel is z’n vrouwtje er ook (of omgekeerd). In 2010 had ik wat “granola” ingeslagen voor een tripje met de “survival groep”. Idee was droogvoer meenemen om gewicht te besparen.

Geen granola
Geen granola. Gezien dit uitgebluste beeld was wat granola welkom geweest.

Hun antennes waren daar nog niet zo op gericht waardoor zij andere componenten hadden ingekocht. gevolg dat de granola in ’t magazijn ging. ’t Begon wat muffig te ruiken dus input voor de birdfeeder. Dat bleek goed te smaken. Nu denk ik te weten dat kippen geen smaakpapillen hebben (selekteren op kleur) dus voor mij heeft de grey jay dat dus ook niet. Gezien de ambitie aan tafel schijnt dat te kloppen. Dat bleef niet onopgemerkt voor de squirel. Eerst namen zij genoegen met de drop-off op de grond maar al spoedig richtten ze hun blik naar boven. Waarom is me niet duidelijk. Instinkt? Of wilden zij meer en het sneller en gemakkelijker verdienen? Vorig jaar was ik al in gevecht en heb een compleet gladde PVC buis gexefnstalleerd. Had het idee dat ie dat kunstje niet kon. Hij moet met 4 pootjes klimmen en op het laatst een pootje loslaten om de rand te grijpen. Ik denk dan glijdt ie wel weer naar beneden. Maar die fase doet ie dan heel snel voordat de graviteit er vat op heeft en dus slim.

Paalklimmen met een aanloop zag ik.
Hoe ie het doet weet ik niet maar paalklimmen kan ie!!

Vervolgens kijkt ie rond en lacht ons kennelijk uit. Niet lang overigens want het feest aan de top duurt vaak maar kort dus snel zoveel mogelijk eten.

Uiterst irritant want dit voer is niet voor hen bedoeld. We hebben “Overlast” genoeg van deze beesten. Ze komen overal binnen en halen uit elk gaatje alle isolatie materiaal en brengen dit “weg” ergens naar hun nesten onder een grote naaldboom.

Ik moet zien of ik me m.b.t. ’t paalklimmen nog technieken kan eigen maken die deze beesten ook gebruiken. De volgende klimsessie zal ik trachten vast te leggen met een video camera.

Ja hoe deed ik dat 🙂

Het kostte me weer 10 min om een nieuwe hindernis te ontwikkelen.

Ja een nieuwe hindernis. Nu moet ie met twee pootjes de gladde wand van ’t vat grijpen. Dat lukt ‘m nog niet. Ik zeg steeds blijven oefenen!!!

En op halve hoogte aan de PVC paal te bevestigen.

Daar had ie (althans voorlopig) niet van terug.

Maar goed ’t beest blijft niet zitten kniezen. Kijkt rond en ziet nog een birdfeeder. Deze hangt aan een 3mm koordje aan de dakrand. Dat wordt dus touwklimmen langs een strak touw met gewicht naar beneden. Sjit…….blijkt geen probleem te zijn.

Victory!! Nu daar weer een oplossing voor bedenken. heb wel respect voor de natuur inmiddels!

Ja daar zijn we dus best druk mee in de winter. ’n Heel weekend strijd! Na ’n week of wat binnen te hebben gezeten vandaag er even uit. Post halen in Hinton, tanken, ’n paar boodschappen en ’n kop koffie bij Starbucks (’t lokale koffiehuis). Vervolgens een wandeling door de bossen waar het nogal glibberig was. Maar wel genoten van mooi winterweer rond het vriespunt met weer een blue sky en een heerlijk zonnetje. We hebben nog ergens een uurtje zitten “bakken”.

White tails on the run.

Komen we thuis…………….. moeten we eerst alle wild uit de tuin jagen. Bij wijze van spreken. Langs de bosrand ligt weinig sneeuw en valt nog wat te grazen. White tails hebben hun stofwisseling op de winterstand staan. Zijn tevreden met wat droge grasachtige begroeiing. Dat gunnen we hen van harte en zo vervaarlijk zijn ze ook niet.

We hebben ook wel te doen met de mensen in Nederland en spreken ons oprechte medeleven uit. Zo’n ijzige kou is best wel wennen…………………

Leo

Thuisreis maart 2012

Op 28 april 2009 kwamen we met veel goede moed aan op Blue Lake. De ontvangst was Canadees zeiden de toenmalige managers later. Met de winterjas nog aan werd direct begonnen met uitleg over hoe alles werkte en waar alles lag in de ca 25 gebouwen, cabins, restaurant, etc.  De dagelijks verplichtte klusjes etc. In onze relatieve onnozelheid dachten we nog dat dat mogelijk normaal was. Na ’n briefing van 3 uur, ’t was inmiddels 5 uur in de middag, wilde zij weggaan. Jullie redden je verder wel zegt ze nog. Overmorgen komen de eerste gasten. Een groep van 40 man. Ik kon haar nog net bij de jas grijpen en na een kort maar heftig 1:1 gesprekje met haar bleef ze uiteindelijk nog 3 dagen waar achteraf nog grof geld voor betaald moest worden. Het was dus een duidelijk signaal hoe de omgang met hen er langs zou gaan. Nou dat hebben we geweten. (en zij uiteindelijk ook haha)

Dat is nu bijna 3 jaar geleden. Al hetgeen voor de voeten kwam maar gewoon opgepakt. Steun van de eigenaars was er niet, die wisten en weten er helemaal niks van. Wij in het begin ook niet. Maar in een heel korte periode veel zaken opgepakt en geleerd, veel andere dingen gedaan. Veel van de Canadese en Native cultuur geleerd. Dat was ook de bedoeling.

Ook twee pittige Canadese winters meegemaakt en een wat zachtere. Maar ook deze zachtere duurt 5-6 maanden met wat steenkoude periodes. Alhoewel het nu weer sneeuwt blijven de staal blauwe luchten toch bij. Je leeft in en dichter bij de natuur. ’n Blik op de barometer geeft met de wind, wolken, temperatuur en relatieve vochtigheid direct een beeld van het te verwachten weer. Het wordt een automatisme om de forecast te maken.

We hebben op allerlei gebied, in een vreemd land, nieuwe dingen ontwikkeld hier. Je moet het bestaan van vele instanties leren kennen, hen weten te vinden, te plaatsen in deze maatschappij en er vervolgens gebruik van maken. Veel zo niet alles is anders maar ook weer niet. Fiscale aftrekposten en bijtellingen b.v. kent men hier net zo goed. Overheden kijken alles van elkaar af.

Nu hebben we alle spulletjes ingepakt en staat het klaar om te vertrekken. We ontmoeten de komende dagen nog enkele vrienden en Martine hier en gaan dan huiswaarts. We hadden al wat langer wat vrije dagen gepland en daar gaan we eerst van genieten. Kijken of we ons hoofd een beetje vrij kunnen maken van het heftige laatste jaar. Heb er nog geen hoge verwachtingen van.

Beregoeietijd progress. Jan28-’12

’s Winters is het hier wat rustiger. Tijd om eens goed na te denken, te organiseren, schoon te maken. Voor ons ook de tijd om ons te bezinnen op waar we mee bezig zijn, waarvoor we naar Canada toe zijn gekomen en hoe de toekomst eruit zou kunnen zien. Idee was om, naast het werk wat we hier zouden hebben, ook tijd te hebben om samen Canada te ontdekken. Ook was het natuurlijk de bedoeling om als wildernis gids hier met groepen ’t bos in te gaan. En als ik dan al weg zou zijn zou Riny alleen op Blue Lake achterblijven. Dat werkt niet.

Gedurende de jaren bleek steeds meer verschil van inzicht met de eigenaar, hun verwachtingspatroon in Nederland versus de realiteit hier in Canada, de cultuur hier, het vertrouwen, beloftes en toezeggingen. Daarnaast onvoldoende steun voor de activiteiten welke hier bedacht, gemaakt en georganiseerd waren. Dat was toch een van de dingen die we hier wilden gaan doen. Van Canada hebben we eigenlijk nog niet veel gezien. ’n Beetje rond Hinton (300km) ’s Zomers kunnen we niet weg vanwege de drukte. ’s Winters niet vanwege de kou, met alle mogelijke uitvals verschijnselen en geen back-up van andere mensen die het hier waar zouden kunnen nemen. En ’s winters is half Canada gesloten.

Ja, we hebben het 3 jaar met hart en ziel gedaan alsof het van ons zelf was. Nadat 2009 vals gestart was, door het afscheid van de Canadese partner die voor 5000 overnachtingen zou zorgen, hebben we in 2010 een gelijk resultaat gedraaid. Niet voldoende maar we waren er blij mee als complete nieuwkomers. In 2011 hebben de de omzet verdubbeld. Dat voelde hartstikke goed. Voor 2012 hadden we ook een heel goed gevoel.

Om een heel lang verhaal kort te maken; we stoppen er hier mee op Blue Lake. Na drie, toch wel, mooie en onvergetelijke jaren zullen we eind april (misschien eerder, misschien nog een maandje rondreizen hier, en dus later ) zeer waarschijnlijk een enkeltje AMS boeken. Dan gaan hier weg met pijn in ‘t hart, want Canada, de natuur, dieren en mensen hebben wel een steeds groter plekje in ons hart verworven.

Maar……. wie weet vinden we hier een nieuwe uitdaging; we blijven uitkijken. Contacten genoeg, zo onderhand. Mochten we toch eerst in Nederland aanlanden dan eerst het huis en de tuin in Vorden eens onderhanden nemen en familie en vrienden na een jaar weer zien. Dat voelt ook wel weer heel fijn. Want hoe het hier ook is, de contacten met kinderen, hun vrienden, onze vrienden, familie en bekenden mis je toch het meest. (en het sporten zeker ook, maar dat geldt dan meer voor mij).

In Nederland heb ik al wel weer wat activiteiten gepland. Ernst is al aan ‘t trainen voor een gezamenlijk sportief doel. Wat is nog niet bekend; maakt ook niet uit. Voor het eerst sinds m’n afgescheurde quadriceps en operatie ben ik weer aan het lopen. Op een loopband wel te verstaan, maar dat gaat aardig goed. ’n Rondje Vorden zit er al weer in oftewel 6,5Km op dat ding. Riny heeft al hoop dat ik uiteindelijk weer een heleboel rondjes Vorden kan gaan lopen. Misschien wel met haar, want zelfs zij is aan t lopen geslagen.

Wie had dat allemaal ooit gedacht!

Riny & Leo

ps

Vandaag nog een echtpaar gehad dat 25 juni met de Classic Car Club hier willen komen voor een banquet, overnachting en ontbijt. Zeker 20 oldtimers op de driveway. Lijkt me een mooi gezicht. We hadden ze in 2009 al voor een koffiestop, maar nu dus langer.

Het voelt wel dubbel; reserveringen aannemen en weten dat iemand anders ze zal ontvangen. Maar dat blijft, wanneer je ook vertrekt. Maar hopen dat ze niet worden teleurgesteld.

Square tires. 18Jan’12

-42C afgelopen nacht. Rond 9 uur wil ik de auto starten om ‘m warm te laten draaien. We moeten even naar Hinton voor een seminar. De startmotor van de auto draait aanvankelijk helemaal niet, ondanks de blockheater, maar bij de derde keer draait ie een keer rond en prompt draait de motor. Overal piept ’t en kraakt het. Na 15 min warmdraaien, ja wat een verspilling, maar anders wil de koude motor helemaal niet, vertrekken we.

Omdat ’t toch wel wat fris was geweest geeft ie voor alle vier banden aan dat er te weinig druk aanwezig is. Maar dat draait wel warm denk ik. Even later geeft ie ook de druk aan, wat een techniek, i.p.v. 230psi is het slechts ongeveer 210psi. Nou daar komen we wel overheen. De auto komt moeizaam op gang. Alles gaat stroef.

Op de parkeerplaats bij ons huis ligt nog wat losse sneeuw, met reden niet netjes geruimd, de auto hobbelt eroverheen. Zodra we op de drive way komen voel ik de auto nog hobbelen terwijl de gravelroad toch mooi schoon geschoven is, ongeveer 1 cm sneeuw achterlatend. Ik denk een lekke band. Ik stop en loop rond de auto. Nee niks lek. Gelijk denk ik aan platte vlakken op de plekken waar de band vervormd is waar het contact met de ondergrond was. Dus weinig soepel rubber bij -40C. En dat van alle vier banden tegelijk omdat er nog maar een paar meter mee gereden was. Dus alle platte vlakken tegelijk onderaan. Lijken wel vierkante banden. Dat hobbelde nog even door tot aan de Highway en ook nog wel 5 km op de Highway. Bij hogere snelheden is het effect minder en na een aantal bochten gaan de posities van die vlakken ook verlopen ten opzichte van elkaar. Dan wordt het trillen. Langzaam verdwijnt het. Opluchting en weer een ervaring rijker.

In Hinton een Conference Call lezing bijgewoond over “How to Change Things When Change Is Hard” , een theorie van Dan Heath welke zeker hout snijdt. Conference Call’s houdt men op deze wijze vanwege de gigantische afstanden. Omdat zelfs Alberta zo groot is zijn er een 20-tal gezelschappen met in totaal zo’n 400 deelnemers die luisteren en kijken naar een presentatie van Dan Heath ergens vanuit Amerika. In onze (raads)zaal zitten zo’n 20 personen. In elke deelnemende gemeenschap staat een groot scherm met een camera zodat het een echt interactief gebeuren was met mogelijk 2-richting verkeer. ’t Werd aangeboden door de Afd. Economische Zaken van de Gemeente Hinton.

Daarna nog een vergadering van de Kamer van Koophandel met alle bedrijven uit de toeristische sector.

Ter plekke bij het gemeentehuis was het een graad of 10 warmer dan bij ons. -30C ongeveer. Alhoewel de auto niet “aangelijnd”was startte hij met gemak.

Thuis gekomen was het alweer -35C. Nog even alle gebouwen nagelopen. Alles draait nog naar behoren.

Groetjes Leo.

Hout he? Tuesday, Jan 17th, 2012

Zaterdagavond dus even wezen stappen. Het sneeuwde toen we terugkwamen. Dan weet je het wel. Zondagochtend sneeuwruimen. Nog wel gewacht tot het middaguur maar de temperatuur steeg niet verder dan -25C. Dus doen we maar het hoogst noodzakelijke. Te beginnen met de verkleedpartij

Allereerst bijna overal 3 lagen kleding.

Ja zo’n ding. Maar dan de ruimte boven de ogen eronder.

’n Enkel paar dikke sokken met viltlaarzen, bovenlijf 4 lagen en een muts en een balaclava. Hierna moet je ook snel naar buiten anders raak je binnen oververhit.

Onze drive lane is ongeveer een kilometer lang. Normaal 3 keer op en neer met de sneeuwschuiver. Elke keer 10 minuten bij zo’n 15km/uur en wat draai en keerwerk..

De eerste keer dacht ik nou da’s koud, kon nog wel een laagje bij. Schrijnende pijn in het gezicht. Tweede keer: Oh was even wennen nu valt het wel mee. Derde keer: kon door de ijsvorming rond m’n ogen en neus al vrijwel niets meer zien. Ik denk: vlug naar de warme chocola. Dus bij ons huis linksaf en in ’n draf naar binnen bij de kachel. Na ’t ontdooien blijken er witte vlekken onder m’n ogen. Ik strijd al tegen de ouderdom, ik denk ook dat nog! Frost bite. Dat gaat snel en zonder dat je er veel van merkt. Nu twee dagen later nog rode vlekken maar het schijnt mee te vallen of het hersteld weer. Echte “vorst schade” doet dat niet. ’n Waarschuwing dus!

Nu al een paar dagen stevige vorst ’s nachts (afgelopen nacht -33C) en overdag stijgt de temperatuur niet verder dan -30C. Dat duurt nog de gehele week.

Zojuist alle gebouwen even gechecked. Totaal 17 gebouwen met zo’n 20 verwarmings toestellen en hier en daar wat electrische bijverwarmingen. Je kunt niet veel meer doen dan controleren of ze nog werken. Zoja dan aannemen dat de boel dooi gehouden wordt. Water laten lopen is niet effectief. Als het al ergens bevroren is komt het toch niet los. Als er riool onder ’t vriespunt zit groeit de ijsvorming alleen maar aan. en je ziet het ook niet.

Alhoewel -30C, is Riny naar het dorp wat boodschappen doen. De auto stond aan de block heater zodat ie gemakkelijker start als dat nodig is en dat deed ie! Bij -35C is de kans groot dat ie niet start en de kans dat er motorschade ontstaat als er niet overal in het block voldoende smering is. ’n Verleng kabeltje mee naar het dorp. Overal op parkeerplaatsen staan paaltjes met een elektrische plug waar je de blockheater weer aan kunt zetten. De cowboys met de grote trucks doen daar niet aan. Die laten ‘m gewoon “idle” / stationair doordraaien.

Dus het leven gaat door ook al vriest ‘t. Je moet er wel goed rekening mee houden als je naar buiten moet. Verbazing wekkend hoe snel het afkoelt als je zo buiten staat. Even ’n mandje hout halen duurt buiten 2 minuten. Dus wel even verkleden.

Genoeg voorraad voor vandaag.

En daarna nog een arm vol. Op ’n hoger nivo stoken kost meer hout. Gelukkig hebben we daar genoeg van tot eind april dankzij Ernst, Tonnie en Dan.

De voorspellingen voor afgelopen nacht van -46 zijn niet waargemaakt. Gelukkig. Maar voor komende nachten staat nog steeds tegen de -40C voor Hinton. We zullen zien.

Groetjes Leo