Categorie archief: Visitors

Meijer-Galema

Al geruime tijd geleden hoorden we van Annemieke dat ze plannen hadden om naar Canada te komen. Natuurlijk weten we dat zij hier niet voor het eerst zijn. In haar studietijd heeft zij namelijk al diepgaand onderzoek gedaan naar wat relaties tussen Nederland en Amerika.

Da’s wat anders dan Canada. Maar als je in ’t verleden aan het wroeten bent kom je natuurlijk ook wel wat tegen van Canada en haar immigranten. Ze heeft zelfs een hele tijd in Kent gew1oond.  Dus kent de omgeving.

Zij kwamen in Calgary aan, huurden een auto, en reden naar Edmonton om enkele dagen bij Veronica te verblijven.

Afgelopen woensdag avond, ja het werd al wat laat, kwamen zij, Annemieke, Hans, Hannah en Gerbrich, rond 9 uur aan op Blue Lake.

Woendag avond even samen gezeten om weer kennis te maken .

Donderdag de omgeving verkend en wezen canoen op Blue Lake, Jarvis Creek en Cache Lake met lunch op het eiland. Natuurlijk beoefenden Hans en Gerbrich hun hobbies. Vissen………..

canoe1
Rusten op het eiland na de canoe tocht..
vissen1
Gerbrich ziet er ook wel wat in. Alleen ze willen nog niet hard bijten.
vissen2
Hans beet zich vaster in het vissen dan de vissen in z’n bait!
camp1
Donderdag avond bij het kampvuur in de tuin en wat ge-BBQ-ed.
camp2
v.l.n.r.: Hans, Pieter, Diederik, Annemieke, Gerbrich, Riny en Hannah

Wellicht gaan zij dinsdag verder richting Jasper en daarna de IFPW .

In een tweede verhaal hoorden we ook dat Jan Galema samen met z’n moeder, voor ons tante Annie, ook een bezoek aan Canada wilden brengen. Toevalligerwijs kon dat hier en daar mooi samenvallen. Tante Annie was onlangs nog eens aangereden of gevallen met haar fiets met steunwielen dus wat onzeker geworden mbt de stabiliteit. En alles doet even zeer natuurlijk.  Maar ze zag geen reden om van de tocht af te zien. Dus samen met Jan ’t vliegtuig gepakt richting Minniapolis. Vandaar ging Jan richting Edmonton en tante Annie naar Winnipeg.

Dus vrijdag avond hadden Annemieke en Hans ’n doel: Terug naar Emonton Airport om Jan op de pikken. Kwamen dus ’s nachts om 5 uur weer in bed. Jan kroop in een Blue Lake hostel en sliep ’n gat in de dag.

Jan had helemaal uit Friesland ‘n  Frŷske Sûkerbôle meegebracht. Wij verworden zo tot echte gespecialiseerde snoepkonten van oer Nederlandse gerechten. Maar wel lekker.

H&A zaten ’s ochtends alweer monter aan het ontbijt. Jan moest even wat bijtanken. Tijdens het ontbijt belde tante Riek al. Hoe het hier met Jan was gelopen. Wij wisten gelijk ook dat t Annie goed was aangekomen. Annemieke kon ook weer bijpraten met haar moeder. Zo klein is deze wereld.

Vrijdagmiddag toen iedereen weer een beetje bij zinnen was, de Beaver Board Walk in Hinton samen bezocht, met daarna een kopje koffie bij de Old Grind in Hinton. Daar wist men te melden dat er meer Nederlanders gesignaleerd waren de laatste dagen. Dus men raakt wat gewend hier aan the Dutch.

Vandaag, zaterdag, zijn A&H met Jan naar Rock Lake. Hebben de SPOT en bear spray mee. Dus dat zal wel goed komen dacht ik.

’t Ligt natuurlijk direct wat gecompliceerder. Zij vertrokken ’s ochtends in de regen en waren direct na vertrek in een diepgaand gesprek gewikkeld. Waren terecht noordwaarts vertrokken maar misten de afslag Rock Lake. Voordat ze “ontwaakten” waren ze 30 km verder. Dan weet je gelijk niet meer waar je bent en hoever je wellicht de afslag voorbij bent. 30 km terug rijden is dan een heel eind. Maar gelukkig zagen zij toen wel de enorme informatie borden richting Rock Lake.

Al met al dus zo een uur verder. Naar Rock Lake is dan 35 km gravel road. Dat schiet niet echt op. Nog een diep “knipgat” juist voor ’t eind hetgeen niet goed was voor de schokbrekers. Parkeren tussen de corrals voor de paarden en op pad. Om drie uur kreeg ik een SPOT melding dat zij aan de voet van de te beklimmen berg stonden. Ik denk dat wordt een latertje. Zeker 2-3 uur later dan we dachten. Vandaar nog 1,5 uur omhoog, 15 min genieten en terug. ’s Avonds tussen 7 en 8 begin je toch te denken. Geen meldingen meer gekregen. Wat te doen. Om 8 uur eindelijk de melding dat zij terug zijn bij de auto. ’n Uur later, net voor het donker weer thuis. Hannah, de oudste dochter maakte zich geen zorgen. Pa kan uitstekend kaart lezen, ze hebben dit vaker gedaan, dus dat komt goed! Riny had eten achteruit gezet en na de maaltijd was ’t verhaal gedaan en moe en voldaan naar bed en goed geslapen.

Hun kids, Hannah en Gerbrich helpen hier mee op allerlei gebied. Vandaag met het ontwikkelen van een scavenger hunt. (vossejacht), maar ook afwas, groenten bereiden etc.

hannah
Hannah met Pieter in de coffee corner. ’t Was steeds jolijt met die meiden.
 gerbrich
Gerbrich, ook tijdens de vakantie de vingers soepel houden.

’s Avonds telkenmale gezellig bijpraten over allerlei zaken. Uiteraard family aangelegenheden, de komende reuni welke Jan medio 2013 gaat organiseren, Jan z’n moedige investeringen in z’n agrarische bedrijf van de afgelopen jaren besproken en andere lopende ontwikkelingen maar ook hoe het ons hier gaat.

Gedurende de gehele week hebben we hier een Enterpreneurs Camp van Natives (Athabasca Tribe uit Fort McMurrah). Ongeveer 30 jongere natives die een leergang in ondernemen afsluiten met het werken aan de eindpresentatie van ieders persoonlijk doel. Op vrijdag hadden ze ook een werk lunch. Oftewel een presentatie van ’n uur gedurende de lunch. Omdat de jongste dochter Gerbrich van A&H best een leuke deuntje klarinet speelt, (anders gezegd ze wordt beschouwd als een der meest getalenteerde klarinet speelster van het noordelijk halfrond in Nederland.) vroegen we haar of ze niet wat stukken wilde spelen gedurende de lunch van de groep.

 miniconcert1
Gerbrich zojuist begonnen aan haar mini concert.
miniconcert3
Na afloop toegesproken door ‘Enterpreneur” in gezelschap van een “zware” delegatie.
 miniconcert4
’t Embleem van ’t Camp

Dus ze selekteerde een 4-tal stukken en we kondigden haar aan voor een mini-lunch concert, speciaal voor de native groep (die veel van muziek houden), van een Nederlands talent die wellicht volgend jaar ’t Conservatorium plat speelt.

Na ’t concert werd zij door de native groep heel enthousiast bedankt en kreeg ze een speciaal voor het Camp ontworpen lederen tas, voor de klarinet, met opschrift en een daverend applaus.

Besloten werd om maandag 8/8 verder te trekken richting Jasper. Tevens besloten we dat Jan en ik dinsdags richting Jasper zouden gaan om ’n visvergunning te halen en vervolgens samen naar Maligne Lake te rijden en daar nog wat forel uit ’t meer te halen.

Dus om 10 uur werd er verzameld bij het Visitors Centre in Jasper. Voor $10 p.p.  een permit voor de dag. Daar mag je dus 2 trout voor vangen en meenemen. Dat bleek ruim voldoende te zijn want na twee uur vissen was de oogst gelijk aan nul.

 maligne1
Met uitzicht op Maligne Lake. 25 km lang richting de gletscher.

’n Kop koffie drinken en dan weer terug naar huis. Nog gezellig even zitten napraten en toen weer afscheid genomen. Wellicht dat we in Groningen of Vorden nog eens een vervolg geven.

 maligne2
De family compleet met Jan.

Na ’t dagje vissen met Jan en Hans, terwijl Annemieke zich op ’t schrijven van kaartjes richtte, Hannah een prachtige tekening maakte en Gerbrich zich noodgedwongen stortte op het weer opduiken, uit het ijskoude gletscher water, van de vishaakjes welke tussen de rotsen gingen vast zitten, kreeg Jan een dagje van rust omdat we toch druk zijn met de operatie hier.

Na wat telefonisch overleg met Veronica werd besloten om Jan per vliegtuig naar Edmonton te laten reizen. Kerry was bereid om hem woensdag avond rond zessen op te halen, de thunderstorms diendende. Bij goede forecast zou de hele familie meekomen en konden we op Hinton/Jasper Airport nog even samen picknikken. Zo vertrekt ook Jan in stijl.

Donderdag rond de middag vliegt hij vervolgens richting Winnipeg.

 kerrys-plane
Vervolgens ’t vertrek richting Edmonton.

Althans, dat was de bedoeling ware het niet dat de weergoden niet meewerkten. Donkere thunderstorms pakten zich samen boven de bergen.

Kerry krijgt z’n info natuurlijk van de vliegvelden en concludeerde dat ’t niet verantwoord was. Er zou nog een forecast volgen rond 8 uur terwijl wij bij Boston Pizza even wat aten en dronken.

jan-en-riny

Die 2e forecast was niet beter. Dus besloten Veronica en wij maar om elkaar tegemoet te rijden. In Niton Junction, ’n half uur voorbij Edson, zo’n beetje halverwege werd Jan “overgedragen” .

 weer
Zelfs east of Edson zijn de donkere luchten te zien. Maar met beide benen op de grond was dat geen probleem.

veronica

Resumerend hebben we ontzettend leuke dagen gehad samen met heel fijne mensen. Psja Hilderinks…….

Leo, Woensdag Aug 10, 2011

Je bent jong en je wilt wat…. Nov 10th, 2010

Het vriest de laatste dagen behoorlijk 's nachts. (ja dat spreekt elkaar tegen). Maarten heeft onlangs een nieuwe slaapzak gekocht. Eigen fabrikaat van Mountain Equipment Coop. Een behoorlijke buitensport zaak hier in Canada en wie weet ook verder. Er stond op -20C. Dus het was -12C afgelopen nacht en Maarten zegt ik wil dat ding wel eens uitproberen. Ik zeg onze diepvries in de Main Lodge staat op -20C …….

Hij mompelt iets over zuurstof en zo en zou toch liever buiten proberen. Dus opper ik om in de tuin te gaan liggen maar dat heeft geen nivo. Hij had 't al eens over ergens in het Wilmore Park maar ik zeg probeer het eerst hier aan Cache Lake. Helder weer, dus wat let je. Kom ik vanmiddag uit het dorp zit hij nog thuis achter de laptop. Ik zeg hoe laat wil je eigenlijk gaan? Als je gesetteld bent kom ik op visite.  Is zo'n 20 min lopen hiervandaan in Noordelijke richting.

Overnachting

Meer dan zo'n aansporing had hij niet nodig en in no time was hij weg. Tent gegrepen, een warme maaltijd, en ontbijt, slaapzak natuurlijk en matje en verder de meest zinvolle benodigheden.

Het is al snel donker en om half zeven besluit ik hem op te zoeken nog voordat ik zelf eten kook. Hij kan z'n tent in 4 min opzetten en vuur maken in een minuut, dus zou ik 5 min na hem kunnen vertrekken.

Ik wist dat hij ongeveer op CP-8, maar had hem ook op 't valse CP, schuin onder de C van Cache Lake, horen noemen. Dus daar liep ik eerst naar toe. Zag toen al 't vuurtje branden aan de overzijde.

Dus toch nog een fikse wandeling langs het water. Er zit ijs op maar ik durfde er nog niet over. Maarten had er 's middags nog een White Tail bok, in al z'n geilheid, op z'n bek zien gaan. Wilde in de jacht op 'n vrouwtje over "een nacht ijs".  Die bok loopt al 2 dagen geheel over de toeren rond. Kwam met de schrik weer vrij. Gister liep er ook een zwarte beer langs de waterrand aan de overzijde. Ik zeg nou die is hier net geweest dus die is weg. Voor de zekerheid nam Maarten toch de bearspray mee voor wat het waard is.

Langs het meer lopende ontmoet ik hem al gauw. Inderdaad alles al behoorlijk op orde. Wilde net thee zetten als aperitiefje. Ik zeg ik heb wat sterkers meegenomen, een klein flesje waarvan je de inhoud alleen mag drinken als het steen en steen koud is . Nou dat treffen we. -8C heldere sterrenhemel halfvolle maan oftewel een prachtige avond zo allen aan het meer in donker. 

We zitten zo een half uurtje, op een houtblokje, in het donker bij een gezellig vuurtje te converseren. Opeens een trilling onder m'n kont en een over het meer door het ijs trekkend geluid wat lijkt op een wat valse snaar. Het afkoelende ijs scheurt door de temperatuurs verschillen. Toch een mooi geluid. Toen het ijs vorig jaar aanzienlijk dikker was hoorden we dat ook. Dat was alsof er een walvis onder het ijs geluiden maakte. 

Een prachtige plek om in alle eenzaamheid te zitten.

Om z'n geplande avond van afzondering en meditatie niet te verzieken blaas ik na een half uur de aftocht en zoek in m'n eentje de trail door het stikdonkere bos terug naar huis.

Door Bart (de Haas) was me destijds verteld om 's nachts niet door de bossen te struinen omdat de vaste bewoners daarin dat spel beter beheersen dan wij. Maar een klein stukje moet kunnen.  Op een vaste plek slapen zonder voedsel in de buurt kan ook.  Morgen vroeg horen we de uitslag van z'n slaapzak test.

Leo    

 

   
 

 

Uitdagen op Thursday Okt 14th.’10

45 min zegt Maarten over het 8 km ATB te lopen. Ik denk ik fiets 50 min dat kan toch niet waar zijn en begin te protesteren. Oftewel te vertellen dat ik 't toch zeker sneller met de ATB moet kunnen dan hij hardlopend. Alhoewel hij wandelend met rugzak z'n mannetje wel staat (Skyline trail (45km) in 'n dag) heb ik hardlopend nog geen al te hoge pet van hem op. Onmiddelijk kwam het antwoord: 4 uur vanmiddag start: direct voor jouw huis. Johan P. had een tijd gezet van 27':45".  Daar verwachtte ik niet helemaal aan te komen. Ook de looptijden van Marcel of Paul leken me niet haalbaar.

Kon nog net voor vieren de fietsbroek aankrijgen en stapte kompleet koud op de pedalen. Kwam nog bij dat Jasper in een verblindend flitsend broekje op Ruurd z'n ATB ook mee zou fietsen. Riny zat met Martine op Skype en zij kon zodoende middels de video camera deze flitsende start ook meemaken. Idd hilaritiet in Grun. Maarten vertelde tijdens de eerste meters nog dat hij altijd voor m'n huis startte omdat hij dan direct linksaf 't smalle bochtige en fietsend technisch veeleisende pad kon kiezen en voorsprong kon pakken. Ik stuurde direct Jasper vooruit 't bos in en volgde zelf. Zodoende toch al 20-30 meter voorsprong pakkend en een tik uit te delen. Zo die zat en de toon was gezet. Nog voordat we 300 meter verder weer op de gravel road kwamen was Maarten alweer gepasseerd. Maar voorbij de Powder Creek Lodge had ik hem weer te pakken. Zo werd hij gedwongen tot een bliksem start hetgeen voor een diesel niet goed is. Probleem is dat ik een diesel ben en ook veel te hard ging. Voor de Beaver Lodge had hij mij weer te pakken met een uiterst irritant schouder klopje dat mij m'n te hoge starttempo even deed vergeten.  Op de ski hellinkjes kon ik inlopen wel vergeten dus zocht ik een steady estate tempo. Op het pad naar de bunkhouses was ik 'm eigenlijk weer enigszins bij en hijgde irritant zwaar ademend in z'n nek. Ik wachtte met passeren tot bij de bunkhouses. Door de harde ondergrond kon ik daar in een demotiverende snelheid passeren, uiteraard verbeten en zonder een woord te zeggen. Alhoewel m'n benen verzuurden, en ik lucht te kort kwam, gestaag doorgegaan. Langs de Highway nog even tempo maken want ik had al het idee van wat terugval bij Maarten en dus een groeiende  voorsprong. Ik wilde langs de Highway weg zijn voordat hij aan dat rechte stuk begon en mogelijk nog weer moraal zou krijgen. Dat lukte wonderwel. Nog even rechtsaf over de fietsbult, parkeerplaats en een laatste helling waarna nog een paar meter op de gravel road. Totaal buiten adem arriveerde ik bij huis en drukte met de laatste krachten direct de stopwatch in. 2': 20" verschil geklokt toen Maarten ook buiten zinnen arriveerde en 10 min moest herstellen. Dat pakken ze me niet meer af, ook al zijn de wapens niet vergelijkbaar…….Ook Jasper volgde in z'n spoor en flitsende broekje. Warempel bespeurde ik enkele zweet druppels op z'n voorhoofd, dus hij had zich bovenmatig ingespannen. Resumerend door Maarten voor mij 40 min geklokt want de tijd had ik niet opgenomen. Nog een half uur uitgehoest als gevolg van een afnemende verkoudheid en daarna heerlijk de sauna in met z'n 3-en en de race geanalyseerd.  Het was duidelijk: wederzijds veel te hard begonnen.  Maarten en Jasper hadden tussentijds, de bouldering nog even beoefend terwijl de sauna warm werd en ik koud.

Martine, nog steeds online op Skype, genoot hoorbaar in Grun.

Natuurlijk zijn er 3 visies op deze  race. Daarom afgesproken dat we vanavond om 10 uur exadt de ervaringen, ieder op z'n eigen weblog, zouden publiceren.

Van Maarten: Maarten's web-log

Van Jasper:  Waar zit ie nou?

Toch ff lekker bezig geweest en 3 records gebroken.

Waarvan acte….

Leo

  

Ruurd, Okt ’10

Afgelopen dagen afscheid genomen van Ruurd. Hij heeft een eigen weblog www.ruurdt.waarbenjij.nu  maar dat was allemaal tegenwoordige tijd. Met dubbel dd dan is het echt geweest. Hij is echt weg. Ontzettend wat kon hij ouwehoeren zeg.  Niet alleen intensief maar ook enduro. Oftewel hij gaat maar door. Dat is wellicht ook wel z'n kracht. Ontzettend wat een energie hij heeft besteed hier op Blue Lake. Hard gewerkt, hard geouwehoerd, hard genoten van z'n 3 maand hier, en veel bijgedragen aan het imago van Blue Lake.  

Alle groepen welke hier waren: de scholen uit Edmonton, families uit Nederland maar ook de olieboeren uit Northern Alberta waren onder de indruk van zijn presentatie. Ok wij waren blij met z'n performance. Eergister afscheid genomen met de relevante Blue Lake crew.

Ruurd1

Ruurd hier ten voeten uit:

  • Z'n "kruisvuur",  lekker tussen twee vuren
  • Ouwehoerend met z'n vrienden"
  • 'n Biertje erbij,
  • lekker eten
  • 'n kampvuurtje

Julie had een aantal leuke presentjes, en wij ook natuurlijk. In een briefje, stacato, al z'n wetenswaardigheden gememoreerd. Hij begrijpt de meeste direct.

Ruurd2 

Waarom die Molson Dry zo vaak genoemd???? 

Ruurd3 

30 September, natuurlijk Jasper was jarig. Werd 17 jaar oud.

Jasper 
 Ook Jasper kreeg kadootjes. Was heel blij verrast ook al liet hij dat niet direct blijken.

't Biertje was niet ipv koffie. (was van Ruurd…). Z'n ouders hadden de taart aangeboden. Na al die knuffels vond Jasper ook  wel dat hij nog een verjaars avond had aan te bieden….. 

Vandaag naar Edmonton geweest om Ruurd weg te brengen samen met Maarten & Jasper. FF langs Campers Village, de WEM, de Harley Davidson shop, de MEC (Mountain Equipment Coop) en vervolgens het onvermijdelijke afscheid bij z'n hostel. Ook nog even een rondje door het centrum. We pinkten allen een traantje….. 

Het deed wel even pijn om afscheid te nemen van zo'n vrolijke gast die deze zomer een onvergetelijke indruk maakte op Blue Lake.  Wellicht is hij volgend jaar nog weer terug….

Morgen gaat Ruurd nog even een parkje zoeken, een hoog gebouw om een paar plaatjes te schieten, een biertje ergens, wellicht nog even naar de MEC en daarna de hostel weer in. Zondag de Greyhound naar Calgary. Dan nog een week met een autootje naar het zuiden en vervolgens naar z'n zus in Three Hills. Volgende week zondag richting Nederland.      

Leo, Vrijdag 1 okt, 2010, Net …..niet meer!

Survival groep Beltrum / Eibergen Sept 4-16th, 2010

Vannacht rond ’n uur of twaalf verlieten ze in stilte Blue Lake, na een enerverend verblijf van van twaalf dagen.  We waren er heel blij mee dat deze groep samen besloten hadden om bijna 2 weken op Blue Lake te verblijven. Zeker ook omdat we hier ’t sport imago willen uitdragen aan de scholen en bedrijven maar meer nog omdat we  hechten aan de relatie met hen.

Frans & Janny Verheij, Frank & Marita Klein Gebbink, Paul & Gerrie Geessink, Marcel Scholten en Hemmie Borckink,

Evelyn Creek
Rond een uur of 8 ’s avonds hadden we nog een afsluitend borreltje gedronken. Konklusies waren eensluidend dat ze een geweldig verblijf hadden gehad, waarbij al hetgeen ze hadden willen doen ook is gedaan.

Zoals met de vele andere Nederlanders was ook deze groep zich ervan bewust dat je na aankomst direct ’n plan moet hebben voor het verblijf anders is de tijd weg voor je het weet.  De grotere “brokken” waren wel de wens om de Skyline Trail te lopen, te gaan kanoen op de Athabasca voor gegaan door wat kanoe instructie, paardrijden, wat hikes te gaan maken, niet luxer te overnachten dan nodig, gezellige avonden, Beaver Board walk, wat wild zien (ook beren), Maligne Lake rondvaart, Bald hill’s, Opal Hill, Jasper en de bezienswaardigheden rondom, natuurlijk de Ice Field Parkway en de diverse watervallen, de natuur rond Blue Lake, een beetje trainen, hardlopen, Survival parkoers van Blue Lake, het record verbeteren voor de lange apehang uphill enz.

Uitschieters en memorabel werden de Skyline Trail en de Athabasca. De eerste vanwege de geweldige uitzichten, machtig mooie bergen, ’t toch wel mooie weer (geen regen), en zeker ook de geweldige sportieve prestaties die met name de dames hebben neergezet.  Dit temeer doordat zij in de bergen nog niet deze ervaringen hadden opgedaan.  Moe en heel voldaan zaten we de derde dag rond 2 uur ’s middags aan de koffie in het restaurant van Malinge Canyon om deze conclusie te trekken. Een der dames memoreerde dat deze ervaring een podiumplek verkreeg als derde na de bevallingen van haar 2 kinderen. Dat is nogal wat dunkt me. Frans kan dan ook niet meer stuk door de invloed welke hij bij al deze drie “events” heeft aangewend.

Ik heb er een apart verhaaltje van geschreven, ’t is hier te downloaden:  Download Skyline Trail def

De Athabasca vanwege het bedwingen van deze toch wel ruige rivier na al die regen, de tegenwind, en de kou welke na 3 uur kayakken de meeste groepsleden toch parten speelde.

Na aankomst moest er eerst een keus worden gemaakt over welke accommodatie ingenomen zou worden. De eer om die keus te maken was aan de dames. Nadat alle mogelijkheden waren bezichtigd en we nog wat stonden te evalueren in het laatste bunkhouse waarbij de heren alle plussen en minnen nog even te berde brachten, trokken zij zich subtiel terug en werd ’t bunkhouse gesloten totdat de meisjes er met een besluit weer uit zouden komen. Dat duurde 15 min. De keus was helder, ’t werd het kleinste bunkhouse. Een geweldige houtkachel, geen electrisch licht en geen water zodat de sfeer moest komen van de inbreng van de aanwezigen.

Ons idee is; dat het uniek is hoe goed zij dat, met z’n achten, 12 dagen in zo’n geweldige sfeer hebben gedaan. Rond half tien ’s avonds als het donker was, kaarsjes aan, kachel aan, biertje / wijntje erbij en de dag werd geevalueerd rond de houtkachel. Dat was elke keer weer lachen.

Ook de besluitvorming rond het te volgen programma was perfect zonder enige egotripperij. Voldoende ruimte om evenueel ’n iets afwijkend ding te doen welke weer past bij de anderen.  Van de trip naar Cadomin, wat op zich niet veel voorstelt, werd een bijzondere dag gemaakt met heerlijk diner in Robb in Brian’s Hotel (ik dacht dat het allang gesloten was en nu wordt het door hun als een must voor ons verkocht). Je verzint het niet, dat willen wij dus nog snel eens meemaken.

Het was een verblijf met telkens verrassingen:

  1. Vandaag, na hun vertrek, rij ik rond met de motorzaag om nog wat omgevallen bomen te verwijderen. Marcel vertelde er onder het hardlopen over. De eerste boom klopte. Ik wist dat er nog een lag. Ruurd en Jasper hadden ‘m met de bijle doorgehakt. Bleek de hele (dikke) boom al opgeruimd. Bedankt Frank en wellicht marcel.
  2. Ik ruim vandaag de bunkhouse op. Blijkt er nog een lekker flesje wijn te liggen. Hebben we vanavond lekker ’n glaasje van genomen. Nee niet de hele fles, dat zouden zij ook niet doen.
  3. Geen sporen meer van blikjes bier of rum!
  4. Volle zakken granola.
  5. Een slaapmatje. Jasper heeft er waarschijnlijk nog een in Jasper gehaald.
  6. Paul verbeterde het apehang uphill record van Wilfred Brons met 13 sec tot 62 sec nu. Officieel Canadees record!!
  7. Het ATB record van Johan : 27 min 45 sec bleef onaangetast.
  8. De koperen “Hongaarse goulash” ketel werd keurig afgeleverd na ’n “beginners”  ongelukje….. Nu was het een prachtige roestvaststalen ketel. We hebben alles in het werk gesteld om ‘m ook uit te proberen maar ’t programma was of te vol of de omstandigheden dulden het niet. Dat houden we te goed!!!
  9. We hebben geen wolven gezien, wel gehoord!!
  10. Daags nadat ze vertrokken waren staalblauwe hemel. -4C die donderdagnacht. Vrijdagnacht -6C.
  11. Maarten, Ruurd en Jasper zijn vrijdagochtend enkele uren na hen vertrokken voor de Skyline Trail. In 2 dagen! Op 2.000 meter is het dan -14C.
  12. De zondag ochtend groep zal a.s. zondag wel gaan kanoen op de Berkel.

Tot slot:

Dit was wel een heel uitzonderlijke ontmoeting van heel fijne sportvrienden welke ons heel dicht aan het hart liggen.  Graag zien we hen in de toekomst weer terug of hier of in Nederland

Leo & Riny

 

 

Pegge/Postel Aug 23trd-sept 2nd, 2010

Natuurlijk een heel bijzonder treffen in Canada. Al vele maanden stond de trip op het programma. Maar Johan en Herman zouden zichzelf niet zijn als ze er niet iets bijzonders mee zouden doen.  't Werd fietsen van Calgary naar Blue Lake. 'n Fikse afstand, van zo'n 600 km en vele hoogte meters door de foothill's, over gravel roads. Canadezen die ervan horen bestempelen het als:"Crazy!"

We konden hen verrassen in Cadomin, 'n legendarisch uitgewoond mijnwerkers stadje, en de andere ochtend oppikken met de ATB in Hinton.

Al snel werd een een activiteite schema in elkaar gezet. We hadden al geleerd om alle highlights snel op papier te zetten en samen met de vrienden 't programma te plannen. Uiteindelijk wordt het altijd een keus tussen bezoeken aan (in de laatste plaats) de WEM (West Edmonton Mall), Jasper, Athasbasca Fall's, Sunwapta Fall's, Hinton, Beaver Board Walk, Atahbasca lookout, Kelly's Bathtub, hikes in de omgeving, oefenen met canoes, de Athabasca River tocht, ons MTB parkoers met het record van 27'45'', Miette Hot springs, Sulpher Ridge, en vele andere bezigheden.

Ook hebben zij met veel kleine technische probleempjes de helpende hand toegestoken. M'n ATB schakelt voor, weer als een zonnetje, de Mian Lodge kranen hebben weer volop power enz…..

Memorabel waren natuurlijk de filmopnames. herman & Johan waren juist hier toen er "figuranten" oftewel "artiesten" nodig waren voor fraaie ATB opnames. De prachtige Paaschberg shirts doen het geweldig op de video opnames. Tzt te zien via dit of een ander medium. Wie had dat gedacht……. 

We hadden een geweldige tijd met hen. Ze waren al geinformeerd door Henk G. dus kenden e.e.a. al en zij wisten wat ze beslist zouden moeten doen.   

Afscheid nemen van goede vrienden viel zwaar maar we weten dat ze nooit te ver weg zijn.

Leo

Survival op de Athabasca Aug 28th, 2010

We zijn al enkele dagen in Hinton en hebben natuurlijk ook onze aktiviteiten wensen kenbaar gemaakt. Leo kent mij (een beetje) en past z’n programma’s en briefing daarop aan.

Na aankomst bij Leo en Riny hebben we het activiteitenprogramma in elkaar gezet en uiteraard stond een kanotocht op het programma  en was gepland op zaterdag 28 augustus. We hadden de Athabasca al vanaf de brug op weg naar Leo bekeken en waren behoorlijk onder de indruk. Een brede stroom met aardige stroom versnellinkjes.

Athabasca1Enigzins bedeusd bekijken ze de Athabasca……indrukwekkend!

Dat moest te doen zijn zeker omdat we wisten dat Leo over het geheel zou waken. Een kano en twee kajak’s  was zijn  voorstel, hetgeen door ons werd overgenomen. Omdat Hanny en de Athabasca niet tot een overeenkomst konden komen bleef zij thuis en dus gingen we, Riet, Herman, Leo en mijn persoontje op pad. Ruurd ging mee om de auto weer terug te rijden en om ons later op de dag weer op te halen.

Als eerste probeerden we te starten  op een naburige campground . Maar toen Leo geheel tegen onze verwachting in toestemming ging vragen werd dat geweigerd . Blijkbaar waren er veel campingactiviteiten vlak aan de rivier. Dus toch maar naar de papierfabriek aan de oostzijde van Hinton waar een mooi strandje klaar lag voor de tewaterlating. Enthousiast en met ferme slagen gingen we van start het zou immers een makkie worden. 

Op de GPS konden we loop van de Athabasca volgen evenals de afstand en de snelheid. Deze laatste lag op gemiddeld 10 km per uur maar onze snelheid had uitschieters naar 17 km per uur bij de stroomversnellinkjes. Een mooie prestatie zou je denken maar als we daarbij in acht nemen dat de rivier zelf al een stroomsnelheid heeft van  ongeveer 7 km/uur dat plaatst dat onze prestatie in een geheel ander daglicht. Na 10 km was het  tijd voor een eerste break. We moesten daar op een eilandje midden in de rivier aanleggen maar hoe kom je daar met droge voeten. De eilandjes kenmerken zich door langzaam oplopende grindbanken aan de kopse kant maar als je langszij vaart zie je vaak goede landingsplaatsen ook voor de twee persoonskano.  Wel rekening houden met de stroming anders ben je er zo voorbij. Na een kleine dronk en dito hap gingen weer het water op op weg naar de eerste brug die op 5km moest liggen. Uiteindelijk bereikten we deze na 8 km en ondertussen gaf Leo ons enige kanoles waardoor dezelfde snelheid met minder energie zou kunnen worden afgelegd. Hij instrueerde dat er zo’n 10 hoofdregels zijn maar wel 1000 details om je rendement te verbeteren.

Athabasca2Met wat kleine aanwijzingen gaat het al veel beter. Elk kunstje kent z’n geheimen. 

We bereikten na 18 km de bewuste brug. Een mooi herkenningspunt. De oevers  zijn begroeid met eindeloze naaldbomen en de rivier kent zoveel op elkaar lijkende bochten dat  het zelfs op een 1:25000 kaart niet bij te houden is. De onderliggende kaart op de GPS gaf een ruw beeld van de nog af te leggen afstand naar de volgende brug tevens ons eindpunt, waarbij al spoedig de conclusie getrokken kon worden dat de door Leo afgegeven 40 km ruimschoots zouden overtreffen.

De gebruikelijke afwijkingen die we van Leo kennen uit zijn Nederlandse survivals heeft hij blijkbaar in Canada gehandhaafd. Op 25 km lag wederom een mooi eilandje om even aan wal te gaan voor een uitgebreide lunch.

Athabasca3 Als je zou denken dat hij er z’n handen vol aan heeft zit ie te knutselen met een camera.

Athabasca8 Scoren geeft altijd eufori no matter what it is…
Raps aan wal en een vuurtje maken. Gelukkig had ik een paar lucifers mee genomen en een strijkpapiertje want de aansteker van Leo wilden we niet gebuiken. Aangespoeld hout is een ideale brandstof. Het laat zich makkelijk breken en heeft al een drogingproces  ondergaan.

0abb3d4e771
Herman scoort ook!.  Wie het dichts bij ’t vuur zit warmt z’n …..’t best!!

Het stelde Herman in staat om zijn broek enigszins te drogen want onze lichtgewicht had al een paar boeggolven over zich heen gekregen waarbij hij deed voorkomen alsof hij geheel onder water geweest was.

Nadat we de lekkere bolussen die Riny ons meegegeven had hadden opgepeuzeld en we het vuur gedoofd hadden gingen we weer de rivier op. Leo, die dacht dat hij voor Riet meer kon betekenen dan ik, nam plaats in de kano terwijl ik de kajak mocht proberen. Natuurlijk wilde ik in werkelijkheid ook wel even de vrijheid van zo’n kayak proeven. In stijl schoten zij door het water en juist toen Herman dit voorbeeld van perfecte peddeling op de gevoelige plaat wilde vastleggen voeren ze recht op een groot rotsblok af die net onder de waterlijn lag.

Athabasca5“Moment fatale” ’n steentje onder de canoe. De voorzijde licht zich al op en Riet laat de linker hand al los voor de eerste zwemslag.  Er viel niets meer te redden, ’n nat pak ons deel.

De kano werd van voren opgelicht en een seconde later lag het duo in het water. Leo manoeuvreerde de kano vakkundig naar de oever waarbij Riet een aantal keren riep dat alles ok was hetgeen haar zelf blijkbaar het meest verbaasde.

Athabasca6Riet Riet had al snel de boot weer vast en verzekerde me, 3-voudig,  dat alles  goed was. Toen was het zaak aan de kant te komen. Door de kou was het wat lastig om aan de 2 kayakkers uit teleggen dat ze een throwbag moesten gooien en ons naar de kant paddelen. Gelukkig was dat snel gefií met wat zwemslagen. 


Op de wal naar droge kleren gezocht in de waterdichte zakken die blijkbaar minder waterdicht waren dan gedacht. Gelukkig nog voldoende om het bovenlijf van Riet in droge kleren te steken. Leo beperkte zich tot het uitwringen van zijn shirt,trui en jas en stelde voor om snel weer het water op te gaan en ons met eigen energie weer op te warmen, waarbij we ons afvroegen uit welk survivalboek dit kwam.

Athabasca7

Wat een watermassa, breed, massief en kolkend!

Behalve het verlies van een halve peddel bleef ons  onheil bespaard, althans op het water. Eenmaal aan wal na de berekende 46 km stond er geen Ruurd om ons weer op te halen. Dit keer geen brug te ver maar een brug te vroeg hetgeen in Canada al gauw een uurtje rijden betekent. Ondertussen probeerden we ons lopend en rennend warm te houden en werd weer gepoogd om een vuurtje te maken maar nu waren ook mijn lucifers nat. Alle beschikbare droge kleding en plasticzakken werden gebruikt om de waternatte kou te weren.

 

Athabasca11
Bibberend en met alle mogelijke kledij weer op temperatuur proberen te komen, maar als je je in deze situatie aan Herman moet warmen…… 

De kano en de kajaks werden snel op de trailer geladen, de auto in en de kachel op stand max. Daar knapten we aardig van op en we zagen de werleld alweer heel wat rooskleuriger. We besloten om via de zuidelijke kant naar de 16A te rijden, een afstand van ongeveer 30 km, waarbij Leo terloops opmerkte dat hij nog voor 46 km benzine had. Halen we de 16A of niet was de vraag.  Om daar wat meer zekerheid over te krijgen dachten we bij een boorploeg benzine te kunnen scoren maar zij gaven prioriteit aan het verorberen van een lokale lekkernij  de bisonburgers.

Met nog 15km benzine te goed bereikten we de Hgwy16. Niet genoeg om Hinton te bereiken. Bryan bracht een paar liter en zo bereikten we om 22.00 uur Blue Lake.  Geheel herkenbaar gaf Leo uitleg over het late tijdstip en werd zijn uitleg ook door bijna iedereen begrepen. Onder het genot van een warme hap die Riny vakkundig voor ons bewaard had werden verbeterpuntjes aan de orde gesteld.

Al met al kijken we terug op een prachtige dag die op een Leo waardige wijze invulling heeft gekregen. Weer eentje om te onthouden.

Merendeels geschreven door Johan Pegge!