Categorie archief: Wild Water & WFA

The movie. 15 aug 07

De Film.

Zoals al gememoreerd is er een filmcrew neergestreken in Atlin. Sterker nog zij logeren ook bij ons in de Cabin van Bart en delen de dish. Vanavond was dat geen probleem. ’n Mevrouw die erbij is heeft een heerlijke zalm maaltijd gekookt welke met de witte wijn prachtig wegspoelde. Momenteel worden de opnames gemaakt van de voorbereiding op een tocht van ’n dag of 10 door de wilderness van twee 13 jarige jongens met Bart. Natuurlijk gaat de filmploeg mee. Ik zie dat zowel de jongens als de filmploeg nog niet doen zoals Bart dat graag zou zien. Misschien met een aangepast programma.

Dsc_0489 Vannacht was de eerste nacht van de jongens dat zij in een tent achter Bart’s cabin zouden slapen. Dat leverde voor de een gelijk een probleem op. Hij heeft de gehele nacht lopen kloten rond het huis behalve in de tent. Hij loopt met een behoorlijk angstcomplex rond voor buiten slapen en wellicht beren. Hij had gisteravond al geen oren naar buiten slapen en verzon onophoudelijk argumenten om binnen op de bank te gaan liggen. Vandaag is hij door deze en gene behoorlijk toegesproken. Nu zit hij te apegapen op de bank. Wellicht dat hij door slaap overmand vannacht de moed verzameld. De Telegraaf journalist Rob Hammink zegt dat a.s. zaterdag een artikel in de Reiskrant van de Telegraaf een pagina artikel volgt. Ben benieuwd. De film of documentaire zal tzt volgen. Als ik het aan de weet kom bericht ik. Leo

Advertenties

Food 15 aug 07

Nu de geplande onderdelen van de Gidsenopleiding er op zitten is het tijd om wat verdere ervaringen te delen.

Een hiervan is de voeding in Atlin / Whitehorse.

Food.

Gebruikelijk is dat de gasten, van de instructeur Bart de Haas, zelf de maaltijden bereiden. Dat gebeurt op basis van de expertise die de Gio’s zelf hebben. ’s Ochtends ’n ei bakken zit er voor de meesten wel in. ’n Enkeling verzint er ’n meegebakken spekje bij, weer een ander maakt er een volledig Englisch breakfast van. Dit wordt begeleid met grote potten jam, pindakaas, chocopasta, vleeswaren? en andere Europese lekkernijen. Eigenlijk geen bijzondere lokale specialiteiten. Logisch ook met Nederlandse koks. De lunches idem dito. ’s Avonds echter zit er toch een speciaal karakter aan. Bart heeft de diepvries vol zitten met elandvlees. Dus we eten de ene dag eland, de volgende moose en weer een andere dag rendier. Natuurlijk is dit allemaal niet gelijk. Ook de ene keer met rijst, aardappel of spaghetti. Verdere kun je nog vari?xabren met de koks. Dat geeft weer een andere smaak.

Als we het niet meer weten dan biedt het lokale restaurant uitkomst. Afgelopen weekend gaf dat een probleem. Het gerucht bleek werkelijkheid: de kok had ontslag genomen want de lokale mijn verstrekte een betere beloning.

Nu moest de eigenaar weer zelf aan de slag. Zowel bij de bestelling, bereiding van het maal als wel bij de afrekening gaf dit problemen en variaties. Geweldig. Culinair hoogstandje is voor mij toch wel als er zalm op tafel komt. Heerlijke rode zalm, redelijk droog? maar met ’n heerlijk zalm sausje. Je zou er een moord voor doen, op ’n zalm dan. Alhoewel volgens de verhalen van afgelopen en dit jaar uit de wilderness is het droevig gesteld met de zalm. Er schijnen er heel weinig naar de paaigronden terug te keren. Kutai Lake vorig jaar 800 zalmen geteld. Nu 55, weliswaar enkele weken korter maar toch.? Dat stemt tot nadenken. Paaien is niet verkeerd maar je moet ook aan de nazaten denken….

Leo

The last pieces of lead. 14 aug 07

Dus vandaag ’t water gebeuren afgesloten.

Zo besloot ik de vorige keer het relaas uit Atlin.?

Helaas niets bleek minder waar…….

Deze week gingen we nog ff canyoningen, of zoiets, in de Pine Creek. Eerst in de bovenstroom ter plekke van de watervallen nog een reddingsactie op touw gezet. Er was een persoon vermist aan de zuidzijde van de Pine Creek Bridge op KC? 8V NB

We bereiden ons voor in de Cabin. Een van ons krijgt de leiding. We nemen alle mogelijk benodigde spullen mee als klimmateriaal, karabiniers, touwen, broekjes, etc. Maar ook First Aid materiaal, zwemspullen, dry suite, etc. Voeding voor enkele dagen, drinken, navigatie spullen. Alles ook op de man.

Rukken vervolgens uit en komen aan op de LPS (Last Point Seen) Daar volgt, zoals het reddingsplan van in dit geval Vincent voorschrijft, eerst sporen onderzoek. Hieruit blijkt dat de vermistte persoon aan de zuidzijde vermoedelijk is verdwenen. We besluiten om 4 man op linie aan de zuidzijde stroomafwaarts te laten zoeken inclusief de overliggende oever van het ravijn. 2 man aan de noordzijde met name voor het speuren met verrekijker op de zuidoever. Zo’n 400 meter speur ik met Johan de zuidoever af langs de prachtige indrukwekkende waterval. Het verval is hier in een aantal stappen wel 50 meter. Wildwater klasse 5 of meer. Geen parcours voor mij zonder suicidiale neigingen. Eerst vinden we in een eddy op houtstapels ’n kleurrijk kinderlaarsje. Daar staan we wat te uitgebreid bij stil hetgeen onnodig bleek. Toeval. Maar de door de vemiste persoon achtergelaten auto zat wel een kinderzitje dus……. je weet maar nooit en de scenario’s van de Haas zijn doorspekt met valstrikken.

Na 500 meter vinden Johan en ik ongeveer gelijktijdig op de andere oever ongeveer halverwege ons slachtoffer. Dat wordt takelwerk met de “Flaschenzug”. In de weersvoorspelling had ik aan Vincent aangeven dat het in de namiddag zou kunnen gaan onweren. Dat klopte veel te nauwkeurig. ’n Uur te vroeg regende het al pijpenstelen. Vervolgens een gezamenlijke hijsconstructie gebouwd en ’t slachtoffer naar boven getrokken. Maarten was afgedaald en kwam vrij zelfstandig weer omhoog langs het reddingskoord.

Bart ontdekte in een edyy nog een vleugellamme gans welke er appetijtelijk uitzag. We hebben er nog wat jacht opgemaakt. Complex aspect was dat we hem moesten doden en tegelijk in de greep krijgen anders werd ie met de dodelijke stroming mee gevoerd. Dat is uiteindelijk dus niet gelukt.

Afgelopen donderdag 9 aug. nog een dagje de Pine Creek in geweest ter afwisseling. Nu voor weer een ander water aspekt: Wildwater rivercrossing technieken. De rivier is dus ongeveer tot het middel diep met een stroming op het sterkste punt van 3 m/s oftewel zo’n 11 km/uur. Dus achtereenvolgens, in vervolg op het reeds geleerde, in Whitehorse:

Geborgd door een 8mm reddingslijn aan de overkant zien te komen. De lijn onder 45 graden stroomafwaarts en vervolgens terwijl deze langzaam gevierd wordt achteruitlopen naar de overkant zien te komen. Lukt me redelijk uitgeput na de 2e poging.

Vervolgens teruglopen zonder lijn. Dat kan natuurlijk nog niet en wordt het uit alle macht onder 45 graden stroomopwaarts zwemmen naar de andere kant. Zo’n 50 meter verder kom je dan in een eddy aan de kant met bloedende handen door het borst crawelend slaan in de stenen op de oever.

Daarna met een stok van 3 meter naar de overkant

En zonder stok terug stand alone. Dat leek eerst onmogelijk. Gaat steeds beter.

Groepsgewijs (8 man)? in een wigvorm, elkaar omarmend, naar de overkant. Vincent verzuipt ongeveer. Je moet de eerste man omlaag drukken zodat hij grip op de bodem houdt, Hij heeft geen steun en wordt steeds verder naar beneden geduwd. No mercy .

Met een langere stam, van 5 meter, op linie terug. De gemakkelijkste weg.

Met rugzak (gevuld met houtblokken) om laten vallen ergens stroomopwaarts. Losmaken, afhangen, omdraaien en op de rugzak gaan liggen en naar een eddy zwemmen.

We besluiten met river swimming. Focking cold. Van eddy naar eddy. Telkenmale stukjes van 30- 40 meter om de strainers /sweepers (widowmakers) heen. Dit zijn omgevallen bomen welke ongeveer op of in het wateroppervlak drijven/ en nog in de oever vastzitten. Onderdoor is levens gevaarlijk omdat er veelal andere troep onderzit waar je gegarandeerd aanvast blijft zitten en verzuipt.? Na ca 10 sessies besluiten we te stoppen wegens onderkoelings verschijnselen oftewel? hypothermia van enkelen. Onze dry suites zijn ook zo lek als ’n mandje zoals we al eerder hadden vastgesteld zonder diepgaand onderzoek. Telkenmale wordt het door het lichaam opgewarmde water weer ververst met koel helder gletscher water. Lekker frisch. Michellin gaat hier wat van opsteken.

Donderdag 9 aug. Dagafsluiting.

Instructie: Boogschieten, slingshot of kattepult schieten, vliegvissen en werphengel.

Bart is van oudsher ’n sniper dus scherpschutter van formaat. Hij kent alle ins en outs van het schieten. Van ontwerp en omgaan met het wapen tot de specifieke eigenschappen van het laden, richten afdrukken en schieten. Maar voor dat alles moet je eerst je prooi zoeken want voeding is een belangrijk onderwerp van het overleven. Deze aspecten hebben met alle wapens sterke overeenkomsten.

Richten, inademen, uitademen tot altijd het exadt gelijke restluchtvolume in de longen, concentreren op de hartslag en ca 0,5 sec na de hartpuls afdrukken zonder scheef te trekken aan de trekker. Vervolgens nakijken en daarna herladen.

We oefenen nog enkele uren op een recentelijk ontwikkelde schietbaan zonder 7,62 mm geweer.

Vrijdag 10 aug. : “Web of life”

Interview? van Bart: Wat hebben we nog niet gedaan. Wij sommen een reeks aan onderwerpen op. Vervolgens is hij weer gepassioneerd aan het vertellen omtrent de samenhang tussen Astronomi, (link naar de Astrologi), Geologie, Meteorologie, biologie. Oftewel in indiaanse termen de “Web of life” .

Boeiend is het vergelijk van hetgeen wij met al onze moderne middelen kunnen meten en weten en datgene dat onze verre voorouders ergens ter wereld: de Azteken, Inca’s Egyptenaren, Indianen, Chinezen etc aan kennis hebben weten te verwerven. Het is bijzonder dat zij dat konden op andere gronden en met technische ondersteuning maar ook dat veel van de wijze waarop zij dat deden ook weer verloren is gegaan en wij er nu naar gissen.

Vanavond gaan we in Atlin naar een toneelstuk: “Murder Investigation”, (bij gebrek aan beters.)

Ook “de murder” is weer geschiedenis. In een authentiek oud zaaltje werd het stuk opgevoerd van ca 30 min. Vervolgens wordt er na de pauze veel verwarring gezaaid, de acteurs mengen zich onder het publiek met de opdracht toch vooral nog meer verwarring te zaaien en zichzelf van alle zonden te vrijwaren en alibi’s te verkondigen. Aan het eind wordt het plot uiteengezet en kan iedereen de dader aanwijzen en het motief. Dat lukt slechts in enkele gevalen juist. Slechts een bezoekers heeft, waarschijnlijk met voorkennis de oplossing juist. Applaus, ’n drankje, gezellig analyseren en vervolgens de kroeg in. Daarna in het donker terug naar de slaapzak.

Maandag a.s. nog de test leiderschap en didactiek en dan weer huiswaarts..?

Nu (zaterdag 11 aug om ca 11 uur ben ik druk aan het schrijven maar ook nog aan het studeren) ben ik in de cabin met Vincent. De rest is naar Atlin. Koffie drinken etc.

Er is een TV ploeg en een Telegraaf journalist aangekomen. Bart gaat vanaf volgende week gedurende 3 weken een documentaire opnemen omtrent het overleven in de wilderness. Slachtoffers zijn twee 13 a 14-jarige? jongens uit en Haag welke door hem zelf zijn geselecteerd en dit zullen ondergaan. Er zal wel een uitzending van komen en ook de Telegraaf wil er 2 edities van de reiskrant mee vullen tzt. Ik zal er over berichten als de info doordringt tzt.

Groetjes uit Atlin tijdens ’n prachtige zomerdag in augustus met helder blauwe hemel.

Leo

Naschrift maandag 13 aug. rond de middag.

Inmiddels laatste test achter de rug. Resultaat bedenkelijk alhoewel ik toch serieus de materie heb bestudeerd. Een navigatie probleem oplossen gaat me ook beter af dan een karakterafwijking blootleggen. ??? Moeilijke vragen over psychoses, neurotische afwijkingen enzo.? Maar ’t resultaat horen we zo.

Nu afbouwen opruimen inpakken en wegwezen. Woensdagochtend 6 uur met de bus naar Whitehorse

De uitslag van de test

(na enkele uren…… wachten (in de Atlin Inn) en bibberen: Bart heeft z’n oordeel klaar en m’n werk op een 7 geclassificeerd. Zeker bij de abnormaal functionerende geesten heb ik niet geciteerd uit studiestof maar meer eigen kennis gegenereerd. Ik heb dat moeilijke hoofdstuk ook grotendeels overgeslagen. Het hoofdstuk over trainingsleer was wel goed opgenomen doch hierover geen vragen. Achteraf hoorde ik dat dit niet tot de teststof behoorde. Psja ….beter luisteren!!!

Kano / Kayak Resque. 8 aug 07

Dear friends

Daar ben ik weer. Na de Swift water resque dacht ik dat het extreme water gebeuren wat zou afnemen. Onze instructeur Bart hielp mij en de anderen snel uit de droom. Nu gaat het echte werk gebeuren!! Hoezo Bart? Nou, nu jullie weten hoe te handelen in wildwater zonder kano / kayak is het geschikt om te leren hoe dat met deze boten moet en hoe je? ’n groep of jezelf kunt redden bij ongevallen, omslaan alleen of met de gehele groep.

Dus we hebben nu 5 dagen in Lake Atlin gelegen met een dry suite welke eigenlijk ’n wet suite is. Ik bedoel zo lek als een mandje….

Vele malen omgeslagen, uitgestapt, allemaal uitgestapt, alle paddelslagen geleerd, koersen varen, en in alle gevallen weer zorgen dat je of met elkaar of op jezelf weer in de kano of kayak komt. Afhankelijk van je temperatuur, en vermoeidheid ging dat beter of slechter. Tegen al die kunstjes zag ik best tegenop. Ik ben meer de walrus naast 5 zeeleeuwen. Maar uiteindelijk al die dingetjes ook door mij gerealiseerd. Zwemmen met zo’n pak in dit water duurt slechts enkele minuten. Tijdens de eskimoteer oefeningen ben je na 5 keer rondgaan zover dat je weer de kant op moet om op werktemperatuur te komen. Dat deed ik veelal door ’t klimmetje in Atlin 5 keer op te rennen totdat ik weer op 37 graden C ben. Uiteindelijk ook leren eskimoteren. Eerst tegen de steiger aanhangen met de hand op de steiger totdat je zonder paddel tot ongeveer 70% gekiept bent en met een subtiele heupbeweging weer rechtop kunt komen. Daarna in ondiep water met een steun vanaf de bodem zover gaan totdat je tot 90% op kop hangt. Daarna met iemand ernaast proberen in ondiep water volledig rond gaan. Daarna ’n solo rondje met de kajak en dat noemt men dan eskimoteren. Uiteindelijk 2 keer gefikst maar ’t perfectioneren en ’t zomaar kunnen toepassen in wild water zal nog veel oefening vergen. Ik had in de verste verte niet verwacht ooit zover te komen. Nu in Nederland in warmer water nog wat verder ontwikkelen. Ook dan is het in koud bergwater weer geheel anders.

Dsc_0223

Ik moet zeggen dat nu het water gebeuren met de kano’s en kayaks achter de rug is, er behoorlijk wat spanning van me is afgevallen. Het gewone werk met de kayak is heel ontspannend. Maar alle P8010084_1 bijzondere verrichtingen halen ’t ” beste” in me boven. Gister het koersvaren; Dat is echt genieten. Je gaat dan wel het Atlinmeer, 250 km lang bij gemiddeld 8 km breed. Dat is een immense watervlakte. We kregen 3 koersen op en moesten een zoveel mogelijk een gelijkzijdige driehoek varen. Tijdens het in ontvangst nemen van de opdracht stond er een wind van 3 Bfrt. Dat geeft een golfslag van 30 tot 50 cm bij een windbaan van 40 km. Dus dat werd rekenen met frontwind en de effectieve snelheid uitrekenen en daarnaast de drift. Hiervoor moet je corrigeren en dan uitsluitend op kompas varen gedurende x-tijd. Uiteindelijk kom je dan midden op het meer terecht en ben je echt minder dan een stipje aan de horizon. Otto verdween zelfs grotendeels. Hij ging ’n half uur met de turbo erop richting zuid pal op de wind. Probleem was echter dat de temperatuur opliep en de wind ging liggen. Hierdoor klopten alle rekenschema’s niet meer. Ik startte in groep 2 bij vrijwel windstil weer. Dat werd een prachtige tocht. De wind draaide echter naar noord met kracht 1. Dat gaf uiteindelijk toch nog een afwijking van 200 meter. Uiteindelijk bij gelijkblijvende omstandigheden zou je volgens de driehoek weer exact bij het uitgangspunt uit moeten komen. ’n Goede leerschool en uiterst aangenaam tochtje. Ook merk je dat je de afgelopen weken qua vaardigheid met sprongen vooruit bent gegaan in de beheersing van de kayak. Heerlijk. Ik koop nog ‘ns ’n mooie zeekayak…..

Dus vandaag / gister het water gebeuren afgesloten.? (Ik heb dit verhaal gisteren avond getikt en op stick gezet en vandaag geupload in Atlin. We zitten hier in een hokje op ’t Northern College in Atlin met 9 man achter de computer te tikken en te uploaden met bestanden en foto’s)

Ook weer niet helemaal. We gaan deze week nog canyoningen in de Pine Creek. Een redelijk wilde rivier hier in de buurt. Dat wil zeggen met de dry suite aan de rivier de laatste 2 km afzakken van “eddy naar eddy ” . Er liggen hier zoveel gevaarlijke stammen (sweapers) en uitgeholde rotsen in het water dat een route door het snel stromende water veel te gevaarlijk is.

Morgen klimmen en trachten mensen uit ravijnen te takelen met ’n zelf gebouwde hijs inrichting.

Deze week ook nog ’n schiet cursus gedaan met .22 en 7,62 kaliber op 25 en 100 meter baan.

Overmorgen slingshot (kattepult) en boogschieten. Bij al deze relatief kortstondige cursussen leer je toch de elementaire beginselen welke alle verder uitgebouwd moeten worden. Soms uitdagend borg staand voor wat spanningen maar altijd boeiend.

’t Water gebeuren was al met al fysiek voor mij hoge school werk. De komende dagen lijken wat rustiger al weet je dat met die de Haas nooit !

Maandag a.s. nog de test leiderschap en didactiek en dan weer huiswaarts.

Ook een leuk vooruitzicht.

Groetjes uit Atlin

Leo

ps

Wie nog verdere verhalen wil lezen kan ook ff kijken bij www.waarbenjijnu.nl? onder de inlognaam ottoprinsen met ’t wachtwoord Noorderzon. Voor een onafhankelijk vergelijk maar ook voor ’n verder verhaal en foto’s

Swift Water Resque. 2 aug 07

Na ’t certificaat Wilderness First Aid nu ook ’t Certificaat Swift Water resque binnen, om maar met de uitslag te beginnen. Ja je moet genieten van de stapjes en kleine vreugdes van de uitreiking van een (deel)certificaatje.

De expertise welke we hebben opgedaan is natuurlijk maar een begin. Maar in die 5 dagen toch ontzettend veel geleerd omtrent wild stromend water. Zelfs voor de instructor was het een ontboezeming hoe het water was en hoe ’t volume ontzettend veel groter was dan normaal. Dat geeft veel draaikolken en onderstromingen, daar wil je en ik ook niet inkomen. Vandaag 2 keer de route gedaan vanaf de waterval tot door de stroomversnelling. Meer hoeft voor mij ook niet. Eigenlijk wilde ik dit helemaal niet. Uiteindelijk heb ik mezelf overwonnen om het toch een keer te doen alhoewel uitdrukkelijk werd vermeld dat het niet verplicht was. Ik kneep ‘m als een ouwe dief. Uiteraard wel zo stoer om die inwendige strijd niet kenbaar te maken. Ik wil niet het risico lopen om om te kieperen en in ’n onderstroom komen. Men zegt: “Rustig tot 60 tellen onder water”,  want ’n keer kom je er uit. Ik heb natuurlijk wat geprobeerd. B.v.  om na ’n reddings zwem spurtje van 3 minuten te proberen om 30 seconden m’n adem in te houden. Nou dat is behoorlijk dat is al doorknijpen.

Na de eerste raft sessie, welke wild was, maar ’t was maar ’n minuutje en goed verlopen, de gehele dag ’n km verderop aan het rivercrossen geweest. ’s Avonds meld de instructor doodleuk dat we morgen weer boven starten. Ik heb ’t gehad. De andere ochtend na heftige strijd met mezelf maar weer heel cool in dat ding gaan zitten en heftig mee paddelen om op koers te blijven en door de stroming te geraken. Peace of cake…… haha.

De gehele week veel wateroefeningen gedaan. Gelukkig heb ik geen watervrees, alhoewel ik geen groot zwemmer ben.

Tot slot nog een theoretische test met 40 multiple choice vragen. Daar geraken we alle goed doorheen en komt ’t insigne en certificaat.

Dus zo meteen terug naar Atlin met de bus van Bart de Haas.

Dan ben ik waarschijnlijk ff uit de lucht.

Tot horens dus….

Sunday 29/7. Time for pictures. 30 jul ’07

Ja dan nu eindelijk wat foto’s. Ik heb even de beschikking over Johans PC.  Dus kan ik de te plaatsen artikelen voorbereiden en later uploaden.  Met een snellere laptop ook een wat snellere verbinding met wat minder $ erin te gooien. ’n Biertje voldoet.

De volgorde van de plaatjes is wat willekeurig,

200707140001
Een mooi plaatje van Lake Atlin.
Mooi plaatje met First Island op de voorgrond.
t locale koffiehuis in Atlin met bakkerij keukentje in de kelder.
De WFA (wilderness First Aid.) les buiten in het zonnetje. 40 uur les in een week. Hiervan veel praktijk met aan het eind in 3 series praktische tests in de wildernis. Hierbij 1 keer optreden als 1e hulpverlener, 1 keer als assistent en 1 keer als hoofd van de reddingsgroep. Tot slot nog een pittige schriftelijke Multiple choice test met 50 vragen in het engels. En daar was het certificaat. Uiteindelijk wordt dat na een week hard werken wel ’n felbegeerd papiertje.
Dsc_0066
Vincent poseert met onze docente Dr Joanne Leung. Zij draaide er niet omheen. ’t Ging om de knowledge and skills.
Dsc_0067_1
Op woensdag sloegen we op mijn verzoek ’n dikke 2,5 kg zalm aan de haak. Ik overtuigde de groep ervan dat vis niet was te bewaren en dat deze dus met z’n 4’n op moest. Heerlijk.

 

Dsc_0081_1
Victim

 

Dsc_0092
Victim again.

 

Dsc_0104_2
Ons weerstation. ’n Dikkesteen hangend
Dsc_0109_1
in de 3/poot.? Hier de les aan de jeugd in de omgeving. Met natuurlijk verklarende tekst.
Dsc_0152
Ook zelf aan het werk.

 

Dsc_0167_1
En nog meer . Victim
Dsc_0180
En op de terugweg naar ons kamp, ik kijk naar boven op het rif langs de Yukon en denk eerst wat een grote hond met allemaal kraaiachtigen en eksters rondom hem. Nog eens goed kijken en ik roep een beer. Iets verder komt het van de 60 meter hoge klif naar beneden. Ik zoek gelijktijdig ’n vluchtweg en m’n fotocamera. Eerst wat plaatjes. De kraaien komen circelend dichterbij maar de beer ’n vrij kleine grizzly zien we eerst niet meer. Iets verder zien we hem in een keer aan de voet van de bult uithijgen. We kijken nog even, waarschuwen wat voorbijgangers en iemand die ’n Ranger wil waarschuwen. Per slot is onze camping op 1 km afstand. ’s Nachts nog wel enkele keren eraan gedacht. De voedselbak staat 2 meter naast me.
Dsc_0188_2
iets verder deze prachtige regenbogen.
P7170003
Met de kayak ernaar toe. geweldig als dat een beetje wil. Wat een watervlakte. 250 x 8 km. Soms wat breder soms wat smaller.
P7170007
Met de kayak ernaar toe. geweldig als dat een beetje wil. Wat een watervlakte. 250 x 8 km. Soms wat breder soms wat smaller.

 

P7180199
Rustplek halverwege de berg van 6000 foot. Niet zo hoog wel lastig te beklimmen. ’t Is niet Zwitserland.

 

P7180210
Wel een bijzonder uitzicht

 

P7180202
Halverwege de berg. ’n Boer met kiespijn en migraine.
P7200034
Een inkijkje in het kamp. Een dichte tent is wel gewenst. ’t stikt er van de muggen.

 

P7200037_2
Camp Chaos. Ook hier van boven af gezien.

P7200254

 

 

Koffie bij Kershaw’s, 

Na aankomst terug in Atlin alles op de kant trekken en opruimen. Daarna eerst een kop koffie bij Kershaw. De lokale bediening is al gauw onderdeel van onze wildste dromen. Gaat dat dan nooit over…..

Kortom al weer een enerverende eerste 2 weken. Morgen vroeg op voor de wildwater WRT-A kayak resque cursus. ’t Is ook koud water 5 graden dus een dry/suite aan welke zo lek is als een mandje.

Kieken wat ’t wordt.

Groetjes uit Whitehorse Yukon Canada