Categorie archief: Wilderness Guide_

"Vancouver here I come" 25 Sept 08

De laatste dagen voor vertrek lijken altijd hectisch. Eerst alle vieze stinkende troep gewassen zien te krijgen. Alles stinkt naar kampvuur, zweet en andere zaken. 14 dagen niet gewassen. Om bij temperaturen rond het vriespunt en een koude gletsjerwind met je voetjes in Lake Atlin te gaan staan poedelen in je nakie trekt niet echt. Bovendien raak je de beschermende geuren, voor de beren, kwijt. Dat wil je ook niet. Eigenlijk ruik je het totaal niet in het veld…….denk ik. Ondergoed wordt ritueel verbrand. Alle hetgeen meurt wordt in het kampvuur onschadelijk gemaakt.

Taku, ons opleidings instituut, heeft ter lering voor ons gidsen maar ook voor zichzelf een 100 vragen lijst opgesteld. Deze vragen zijn afgeleid uit de totale studiestof van plantenkennis tot navigatie en van First Aid tot meteo. Natuurlijk is al bekend dat we geslaagd zijn maar de laatste gegevens om tot de uiteindelijk cijfermatige waardering te komen kunnen nog invloed hebben. Cijfers kunnen niet omlaag worden gehaald maar nog wel tot een positieve afronding leiden. Ik heb gezegd met het resultaat tevreden te zijn. ’n Geheugentest over 3 jaar lijkt me in vergelijking tot 100 dagen niet “reliabel”, zeker ook gezien overige verschillen. Er is bij mij ook wel wat weggezakt. Dat noopt wel tot herhalen. De andere gidsen doen de test dus op dit moment. Ik straks nog een keer in Nederland. Daarna blijkt wat actueel is gebleven. Ja, de Haas doet alles nog steeds met militaire precisie.

Ik ben vanochtend, 24/9, om 5 uur afgereisd conform plan naar Whitehorse. Nu even ’n kopje koffie bij Starbucks, waar anders? De anderen, de 5 overgebleven outdoor “toeristen” zoals we hen noemden of de gasten, zijn ieder voor zich aan het winkelen. Zij hebben de best wel zware weken, ook afgesloten en vliegen allemaal vandaag op verschillende tijdstippen terug naar Europa met verschillende vluchten. Ik om 19.30 uur naar Vancouver. Tegen middernacht hoop ik dan met Riny weer in een zacht en warm bedje te liggen. 3 weken op een lucht matje in een tentje van 60 cm hoog, breed en 2 meter lang is krap. Alhoewel dat me niet is tegen gevallen wordt je toch wel stram.

Overdag natuurlijk volop beweging. Met name de kanotochten over het onmetelijk grote Atlin Lake ( 250 km, lang, 2-10 km breed) waren onvergetelijk. Met de bergen en gletsjers welke uit het meer oprijzen geeft dat een nietige indruk. In een klein bootje op dat uitgestrekte water. De 2edag was lastig. We waren als gidsen niet alert genoeg met het nemen van maatregelen. De zon warmt de bergwanden op en zorgt voor opstijgende lucht. De gletsjer koelt lucht af en zorgt voor dalende lucht aan de voorkant. Gezamenlijk zorgt dat heel snel voor een lokaal rondpompen van luchtmassa’s oftewel stormwinden. Dat hebben we geweten. De Haas liet ons bewust enkele uren daar tegenin beuken om te laten voelen welk een kracht dat heeft en welke gevolgen het kan hebben. Na elke golf van 1 meter klappert de kano weer onderin. Uiteindelijk komen we redelijk uitgeput onder de wind te liggen van de overkant en treed herstel in. Het maakte wel indruk!

Ook nog ff uploaden en dan douchen op de kamer van een der gasten die pas morgen ochtend gaat.

Leo

Out of the Outback

"Back in town" 21Sept'08

Gisteravond, zondag 21/9, teruggekeerd uit de wildernis. ’n Dag eerder dan gepland omdat ’s avonds rond 17:00 uur een gunstig tijdstip was om Lake Atlin over te steken. Om 15:00 uur hebben de dienstdoende gidsen, direct na aankomst op Teresa Island North, ook nog even gekeken om de hoek van de baai of we door konden.

Gister al 11 km gekanood naar Camp Boo, genoemd naar de toenmalige bewoonster van de cabin aldaar miss Boo (gepensioneerd hooglerares van de Toronto University). Daar aangekomen eerst inspectie van de locatie en ja: redelijk verse beresporen. In de cabin ook een waarschuwing en nieuwe bearspray. Dus een beer die al wat meer bekend is met humane geurtjes en dat minder schuwt. Geen goed plek dus. Dan maar 7 km verder naar Teresa Island North. Vandaar uit kun je Atlin aan de overkant zien liggen dus is een rustige oversteek direct in beeld.

Op dat moment echter is het meer te ruw. Windkracht 4-5 met witte schuimkoppen dus golven van 70-80 cm. Ook niet mijn ding en zeker niet als de te varen koers parallel met de golven is. Ga je beslist op kop en dat in water van 5 graden zonder wetsuite is dat geen aanbeveling. Maar na een uur gaat de zon achter de wolken schuil en gaat de wind liggen. We eten nog even warm, terwijl de gidsen nog een keer echt kijken of het rustiger is. Ze komen terug met een positieve melding. We kunnen. Iedereen pept zich nog even op voor nog eens 7 km. De tenten worden weer ingepakt en we vertrekken om 18:00 uur. In een rustig tempo maar ondanks dat toch in een snelle tijd steken we over en is de euforie daar. Onderweg kreeg ik nog een scenario voorgeschoteld. De instructeurs hadden mij nog niet goed in aktie gezien als commandant van een reddings operatie of ik deed het te afstandelijk door een andere inschatting van de situatie. 300 meter achter onze rug, een vloot van 6 kano’s en een kajak, sloeg instructeur Bart om en werd geschreeuwd om een redding door mij en onder mijn leiding. Dat ging allemaal snel, ook dankzij natuurlijk een stel goed getrainde GIO’s om mij heen.

De steun van de Gio’s is überhaupt tijdens de gehele periode heel positief geweest ondanks m’n latere intrede in de orde. Zij doen het allemaal in een keer in 100 dagen. ’n Goed ingewerkt team met elk z’n specialiteit. Mark is een echt logistiek dier en ritselt alles aan elkaar, van Pieter krijg ik kano bijles voor het verbeteren van de slagen, Martijn is heel co?xb6peratief en geeft bijles in knopen en flaschenzug (moet je toch blijven oefenen) , Jolien, Dirk en Joost springen bij waar zij kunnen, ieder op zijn expertise gebied.

Kano’s koppelen als een catamaran en dan staand de drenkeling uit het water hijsen lukte goed. De rest had ik al naar de overkant gestuurd om vuur te maken, reddingsdeken klaar, EHBO klaar etc. Nadat Bart in onze kano lag, met zijn 82 kg extra, dus behoorlijk dieper liggend samen met de krachtig peddelende Johan spurten naar de vuurplek om op te warmen. Gelukkig goed gelukt.

Daarna krijg ik nog de opdracht om als Hfd. Logistiek na aankomst om de gehele meute met materiaal naar huis te krijgen en de gehele materiaal stroom weer schoon en droog in te nemen. Daar ben ik nog een dag mee bezig. Dat moet lukken.

Vanochtend Riny even gebeld. Naar mijn berekening is zij zo onderhand op het punt van vertrek uit Nederland. Heel goed om haar weer te horen. De afscheidskus was het laatste contact 3 weken geleden. Zij staat idd op punt van vertrek. Woensdag zie ik haar weer.

De 2 weken in de wildernis waren pittig om te doen. Zeker de trektocht door de natuur en de te verwachten plotsklapse scenario’s welke worden opgezet. Uiteraard zijn er geen wegen en paden. Bergop en af door de compleet chaotische bossen en wilgenbossen is uiterst lastig. Dan weer in een moeras, rivierdal met wilgenbossen dan weer alpine terrein boven de 1400 meter. De laatste week varend met kajak of kano over het zuidelijk deel van Lake Atlin zijn van een onmetelijke schoonheid. Vanuit het grote meer rijzen de bergen op met telkenmale een andere lichtinval maar altijd immens, groot, ruig en onbegaanbaar. Je voelt je nietig in je kleine kajak. Door de lokale situatie, bergen, gletsjers, zon inval op bergwanden, kunnen er binnen de regionale weersomstandigheden snel veranderingen optreden welke, als je deze niet waarneemt en tot actie brengen tot grote problemen kunnen leiden. Nu materialen innemen, en een laatste evaluatie, beoordeling en de generale uitspraak omtrent de eindscore ……………… geslaagd of afgewezen………

Vanavond naar Atlin om dit stuk te plaatsen Leo

Ps By the way…..

Zojuist een uitgebreide evaluatie van de laatste 2 dagen gehouden door Bart. Tot slot de mededeling dat alle (nog) aanwezige GIO’s geslaagd zijn als gids. Dus een opsteker? vanjewelste. Van de 9 ingeschreven gidsen zijn er dus 7 geslaagd. Twee om uiteenlopende redenen afgevallen. Jammer. Ik zal Riny zo snel mogelijk informeren.

't Bos in…. 11 Sept 08

Ja eindelijk ’t bos in….

Vorige week vrijdag aangekomen in Whitehorse en doorgereisd naar Atlin. Evenals de andere GIO’s (Gidsen In Opleiding) krijg ook ik een plek in het bos in een klein tentje. Na enkele nachten met nachtvorst prijs ik mezelf gelukkig met de warme slaapzak (-20) met Exped matje welke ik nog tijdig heb ontvangen van iemand die in Canada was geweest. ’t Wordt natuurlijk al snel een ongeorganiseerd geheel in zo’n klein tentje. Ik probeer wat orde te houden. In het vliegtuig is de verdeling van alle bagage in de verschillende zakken anders dan die tijdens de Outdoortochten. Zes dagen duurt nu al de voorbereiding voordat we echt de “Outdoor” ingaan. De 7 Outdoor mensen hebben de gehele week scholing gekregen over zaken welke voor hen, mochten zij ergens alleen komen te zitten, noodzakelijk zijn om te overleven. Dus zijn er ca 40 lesuren van 45 minuten besteed om hen zaken bij te brengen als meteorologie, navigatie, eetbare planten, klimmen, knopen, kanoxc3xacn (we gaan in 4 dagen ca 80 km afleggen inclusief grote oversteken) en nog vele andere raakvlakken. De lessen zijn door de 7 overgebleven GIO’s gegeven. Van hen wordt verwacht dat zij de materie beheersen. Om er les in te geven moet je alles nog weer beter kennen en in een didactisch jasje gieten. Ik heb ook een heel aantal lessen welke er overgebleven zijn met de verdeling omdat ik er niet was. Dus dat werd weer diepgang zoeken. Score werd gemiddeld 8.5 en daarmee heb ik de familie toch weer te kort gedaan. Alhoewel er hier niet veel familie zit. De lessen zitten er nu op. Vanmiddag nog de rugzak inpakken, tegen de avond naar Atlin om dit stukje te plaatsen en dan morgenvroeg uitvliegen naar Llangorse Lake. Een klein meertje ca 50 km van hier achter de eerste 3 bergruggen geteld vanaf hier. Daar landt het watervliegtuig en wachten we tot, middels drie vluchten, het vliegtuig van Chris alle zestien man heeft afgeleverd. Vervolgens wordt de groep in twee?xabn gesplitst en vertrekken we naar twee ca 1 km van elkaar gelegen kampen voor de eerste overnachting. De groeps indeling is inmiddels ook bekend. Van onze groep heeft Pieter, de Belg, de eerste 2 dagen de leiding.

Al met al een leuke groep mensen, zowel de GIO’s als de Outdoorgroep. De gidsen zijn natuurlijk een compacte groep. Lastig als je er wat later bijkomt. Tijdens de Outdoor leren we elkaar natuurlijk beter kennen, zeker als eenieder wat meer vermoeid is.

We hebben allen de gehele route van alle 13 dagen voorbereid in detail. Elke kompaskoers in elk soort terrein is in beeld gebracht qua moeilijkheidsgraad en tijdsduur. Waarschijnlijk ben ik de 2e gids. Van allerlei berichten hoor je elke keer. Nu roept weer iemand dat we 2 keer 2 dagen gidsen. Er zal ook een water en een ravijn redding in scene worden gezet. Voor elke route is er ook een assistent gids hoor ik zojuist. We gaan 6 dagen over land en 7 dagen over water. ’t Wordt wel spannend. Zeker het water kan onstuimig zijn hier. Als het zwaarder weer wordt dan windkracht 4 varen we overigens niet uit. Momenteel waait het behoorlijk hard windkracht 5 a 6. Dus het zou ‘m nu niet gaan worden. De voedselpakketten hebben we zojuist uitgedeeld. Ca. 6 kg. Da’s extra. Ben nu al weer aan het schrappen van hetgeen niet mee gaat. Veel kan er niet meer af. Ik heb alleen de kleding die ik aan heb. Heb zojuist nog even geprobeerd met Riny te bellen. ’t Zou ongeveer half twaalf ’s avonds moeten zijn aldaar. Na 5 pogingen maar gestaakt. Geen gehoor dus. Dus wordt het over 14 dagen Vancouver denk ik. Dus Riny lot of love, ***, vanuit m’n minuscule tentje in de wildernis.

Tot over 13 dagen…….

Leo

Whitehorse Yukon 6 sept 08

Na een lange reis zonder vertragingen in Whitehorse gearriveerd. Enkele uren goed geslapen en, na ’n nachtelijke orde verstoring, enkele uren slecht. De kamer genoten waren ook om half zeven wakker en om 7 uur zaten we bij StarBucks voor ’n ontbijtje. Verder hier niets veranderd. Alleen Starbucks was een pandje opgeschoven. Hectisch….

Voel me ondanks de slechte nacht voor de reis en de lange dag erna toch onverwacht goed.

Op Schiphol reeds 5 van de 7 Outdoor mensen welke we o.a. gaan begeleiden ontmoet. De andere 2 afgelopen nacht. Kwamen later en ongereguleerd binnen. Lijken me wel goede gasten. Nog wat last minut inkopen gedaan van dingen welke ik waarschijnlijk niet nodig zal hebben. ’n Space pen niet gevonden. Zo eentje die altijd schrijft. Dus nog meer zekerheden zoeken. Shampo ook niet nodig, maar niks hebben is ook zo wat. Ook nog even naar de kapper geweest. Er was geen stylist aanwezig. Was ook het laatste waar ik gebrek aan had, ik zei nog just short not creativities. Dat kon in 5 min.

Nu op de wip om af te reizen met de bus naar Atlin.? Iedereen drupt binnen. Alles weer inpakken en dan geheel uit de lucht.

See you….

Leo

Nog ’n half nachtje slapen…. 4 sept 08

Vandaag afscheid genomen op het werk. Altijd hectisch de laatste dagen, zeker als je wat langer weggaat. Iedereen wenst je het beste. Besef wel dat het een paar pittige weekjes worden.

Zojuist nog even Taku gebeld of er nog laatste berichten zijn. Volgens Karin de Haas geen bijzonders. Ook geen boodschappen voor Bart. Er was 1 GIO uitgevallen tijdens de Survival. Vincent. Hij is de enige die ik ken van vorig jaar. Jammer. Hij zou dit jaar de Survival en de Outdoor nog doen. Karin kon geen uitsluitsel geven omtrent de reden van uitval en terugkeer naar Nederland. Dus Vincent maar even gebeld. Bleek toch dat de Survival heftiger was dan begroot. Was mij bekend, ook ik viel 8 kg af in 14 dagen.

Dus een compleet nieuwe groep. De GIO’s werken al 80 dagen samen. Een nieuwe erbij + de Outdoor mensen. Dat wordt ook wel leuk.

Morgenvroeg 5 uur op Schiphol en dan een lange dag. Vrijdag de 5e naar Atlin by bus. Zaterdag de 6e start met een briefing omtrent ’t programma. Tegen het eind van die week daarop, ik verwacht rond de 11e of 12e “pakken” we het watervliegtuig naar een onbekende bestemming in de wildernis alwaar de natte landing plaatsvindt, zwemmen naar de kant en start van het feest met een warm vreugde vuur.

Ben benieuwd hoe het loopt en ook wel enigszins gespannen.

Groetjes uit Vorden Leo

Vision Quest

De Vision Quest zoals de indianen (native Canadian) deze ondergingen als laatste stap naar volwassenheid.

Uitgangspunt tijdens de Quest is ´t Web of Life zoals Bart de Haas hieronder uitlegt aan de groep. Het kruis geeft de 4 windrichtingen aan welke tevens gesymboliseerd worden door de vogels:  arend, uil, raaf en de havik.

De 7 stenen tussen de windrichtingen vertegenwoordigen de kernwaarden van de mens volgens de natives:

  1. Volharding
  2. Edelmoedigheid
  3. Bescherming van je naaste
  4. Zelfopoffering
  5. Trots
  6. Houden van
  7. Respect voor alles wat leeft

Deze waarden komen in elk van de 4 levensfases, gesymboliseerd tussen de 4 windrichtingen,  terug.

Circle of life. Een uiteenzetting door Bart de Haas. Bart zei: Als ik in vorm ben c.q. als ik in de juiste flow kom dan kan ik er uren over vertellen. ’s Avonds zaten we 1,5 uur naar hem te luisteren o.a. naar de onderlinge verbanden en afhankelijkheden in de natuur. Wijsheid vanuit (zeer) oude kennis en tradities.  Door alle eeuwen heen en in alle culturen is de natuurretraite gebruikt als toegangspoort voor een innerlijke reis om het persoonlijk levensdoel te vinden. In de indiaanse cultuur was dat o.a. de vision quest, de zoektocht naar een visioen, een initiatie naar een nieuwe levensfase. Zo ging de jongeren de berg op, om als man terug te keren. Het vieren van overgangen was als vanzelfsprekend in de levenswijze ingebed.

Indiaanse gebruiken

Tijdens de survivaltrainingen kunnen de deelnemers proeven aan diverse indiaanse gebruiken zoals de vision quest, het web of life, het medicijnwiel etc. Omdat er veel vraag is naar verdieping en verbreding van deze kennis en ervaringen kunnen deze gebruiken als een afzonderlijke activiteit geleerd worden. Het bestaat uit: de veiligheidsregels, het web of life, kennis van de dieren en planten, het medicijnwiel en de vision quest.

De Vision Quest
De vision quest is een oeroud indiaans gebruik. Het is een persoonlijke zoektocht naar de eigen bron, het is een proces van genezing, van vernieuwing. De werkelijke vision quest is een periode van niet eten en slapen gedurende vier dagen op een eigen gekozen plaats in de wildernis. Er gaat echter wel een belangrijke voorbereiding aan vooraf. Veiligheid speelt een belangrijke rol, voorts inzicht in het “Web of Life” en het “Medicijn Wiel”. Tenslotte moet men bereid zijn om alles achter te laten, ‘de heuvel op te willen gaan’, het proces van sterven en wedergeboorte. De gehele periode zal zo’n tien dagen in beslag nemen: de voorbereiding, het zoeken naar een ‘heilige’ plaats in de natuur, de vision quest en de nieuwe fase.

Het Web of Life
Inzicht in de onderlinge relaties in de natuur was voor de indianen natuurlijk onontbeerlijk. Voor de moderne mens is het echter ook belangrijk om de eigen plek in het leven te vinden. Het Web of Life is een twaalf uur durende oefening om met behulp van alle zintuigen de onderlinge relaties, in het biotisch en a-biotische milieu, te leren kennen, te laten bezinken en de ontdekking welke plaats jezelf inneemt. Vooraf worden gedurende een dag diverse diersoorten en planten behandeld als voorbereiding van de ‘web of life’ oefening.

Het Medicijnwiel
Het medicijn wiel is een oeroud gebruik, welke onder andere de cirkel van het leven symboliseert, of een leidraad is in het realiseren van een doel. De windstreken van het medicijnwiel zijn verbonden met dieren en planten en elke windstreek betekent een fase in het leven of een fase in de weg naar het doel. Het medicijnwiel geeft aan waar in de cirkel van het leven verbetering of verfijning nodig is om de ‘goede rode weg’ te bewandelen. Er wordt normaliter ongeveer een dag voor uitgetrokken om het gebruik van het medicijn wiel te leren kennen.

Nog even!! 6 Aug. ’08

Nog even, 4 sept. a.s. dan vertrek ik weer, voor ’t laatste onderdeel van de IWG (Int.Wilderness Guide Opleiding), naar Atlin BC in Canada.

Samen met nog 8 GIO’s (Gidsen in Opleiding) en 7 “Outdoortoeristen” begeleiden we gedurende 3 weken ’n Outdoorreis door de wilderness. Hierbij worden we beoordeeld als eindtest tijdens het onderricht en de leiding welke we moeten geven aan die gehele roep van GIO’s en toeristen. De overige GIO’s zitten al bijna 80 dagen in Canada. Zij allen op 1 na doen de 100 dagen durende opleiding in een aaneengesloten periode. Ik heb ’t opgedeeld in 3 jaar met een gedeelte van de theorie in Nederland. Als ik daar aankom hebben zij zojuist de Survivaltraining, welke ik in 2006 heb gedaan, afgesloten. Broodmager en afgetraind komen zij dan terug mits zij de ontberingen hebben doorstaan.

De voorbereidingen worden al meer geintensiveerd.

  1. Alle theorie wordt nog eens doorgenomen. Alhoewel alle tests, vorig jaar, goed zijn doorlopen is het toch nodig om alle theorie weer wat recenter in het geheugen te hebben. Hoe ouwer hoe vluchtiger
  2. Alle papierwerk op orde brengen. Van logboeks, routeplanning papieren, checklists etc
  3. Trainingen intensiveren, Hardlopen, fietsen,en met name wandelen met rugzak. 20-30 km met ’n rugzak met zandzakken in gewicht oplopend tot 30 kg.
  4. Kayakken. De technieken om te varen, eskimoteren, reddingstechnieken en wat duurtraining.
  5. Alle touwknopen weer doornemen.
  6. De uitrusting op orde brengen.

Na die 3 weken, met naar ik hoop en verwacht een afsluiting met positief resultaat, reis ik af naar Vancouver. Riny komt daar om nog enkele weken van de prachtige Canadese natuur en wildlife te genieten. Zij kijkt ook uit naar de resultaten van de opgedane expertise en we zullen zeker nog eens een hike maken met een voorspelbaar resultaat. Daar mankeert het nu nog wel eens aan. We zijn altijd later terug dan gepland en vaak wordt er onderweg ’n shortcut genomen met onverwachte elementen. Die wil ik er overigens wel graag inhouden.

Nu concentreren op de voorbereiding.

Leo

De eerste grizzly confrontatie.

`s Ochtends vroeg om 9 uur had ik m´n positie ingenomen voor de Vision Quest van 24 uur. Warm aangekleed inclusief  m´n mummie slaapzak, 2 liter water mee en 10 meter lang een 9 mm nylon koord om mezelf aan de boom vast te binden. Ook m´n camera nam ik mee.

Vision Quest: Native jongeren (Indianen) ondergaan als ze 18 jaar worden een 4-daagse beproeving. Ze dienen op een zelf uitgekozen plek in de wildernis, 4 dagen en nachten door te brengen zonder eten zonder slaap en alleen water drinken. Dit binnen een cirkel met en diameter van 3 meter. Door honger en slaapgebrek raken zij in hogere sferen, visioenen. Door deze succesvol te ondergaan keren zij na vier dagen terug als man. 

Vanuit de door mij gekozen positie had ik een mooi overzicht over de de Silver Salmon Creek vanuit een enigszins verhoogde hoogzit.. De Creek mond enkele honderden meters verder uit in Lake Kutai. Dit meer is ca. 5 km lang en 1 km breed. Juist voor de monding had de indiaan een fuik gebouwd zodat hij de zalmen een voor een kon tellen door deze uit het water te halen met een schepnet, een monster te nemen van de huid, de soort vast te stellen, lengte opmeten, sexen en vervolgens in het meer te plonzen. In het meer zoeken deze zalmen hun vermoedelijke geboorteplek zo nauwkeurig mogelijk op op basis van de waarschijnlijk de watersmaak. Aldaar paaien zij , maken hierbij een kuiltje in ´t zand in het ondiepe water aan de zijkanten, leggen de eitjes erin en de mannetjes bevruchten de eitjes. Hierna sterven beiden omdat hun taak is volbracht. Deze zalmen hebben vanaf de oceaan een lange tocht gemaakt van duizenden km. en zijn daarbij behoorlijk afgeslankt en zeker niet vet.

Overdag weinig vis gezien en ook niet veel vogels. De Bold Eagle oftewel de visarend kwam vanuit z´n nachtelijk verblijf enkele honderden meters verder in het bos wel enkele keren overvliegen richting meer. Enkele ravenpaartjes waren ook verrast door m´n aanwezigheid en keken vanuit ´n boomtop toe. De canadese eekhoorn schreeuwde ook om aandacht of wilde waarschuwen voor een nieuwe bewoner van de wildernis.

De avond duurt lang. De zon gaat al op tijd onder maar voordat donker en zeker geheel donker is is het half twaalf op de 60e breedte graad. Maar dan …………….

 

Overzicht over de Silver Salmon Creek vanuit m´n strategische positie.

Plons, plons plons, plons, Ik hou m´n adem in en luister nog een keer: Plons, plons plons, plons, ik hoorde ´t nu duidelijk. ´t Was al koud die avond en stil zitten vanuit m´n strategische positie deed me de rillingen over de rug lopen. Dus was ik in de nauw sluitende mummie slaapzak gekropen. Links en rechts kijken was met capuchon nauwelijks mogelijk. Ik trek in één ruk de capuchon van ´t hoofd. Plons, plons plons, plons, ik draai m´n hoofd naar links…. en werkelijk langs de Creek, met een ijzige kalmte, komt de koning van de Canadese wildernis aangeschreden. ´n Grote weldoorvoede grizzly beer. Nog 60 – 70 mtr verwijderd. De adem stokt me in de keel en m´n hart ratelt naar 180 slagen/min. 

Doodstil en onbeweeglijk volg ik deze gigant op z´n jacht naar zalm. Het is nog redelijk licht zo juist voor zonsondergang. Ik durf geen foto te maken bang dat ´t apparaat flitst met onbekende gevolgen maar de beelden die ik zie branden in m´n geheugen. Vanuit m´n positie komt hij steeds dichter bij midden door de Silver Salmon Creek, dicht (10 mtr) voor mij langs en rechts richting de fuik waar de zalmen niet verder kunnen en hij z´n slag kan slaan. Hij loopt, links en rechts loerend naar zalm en ruikend naar onraad verder tot exact het punt waar Froukje, de friesche studente, gister stond en terugkeerde naar de visfuik. Op het punt precies westelijk, exact op de wind vanaf mij, richt hij z´n kop op, snuift kort en draait onmiddellijk z´n kop exact in m´n richting. Ondanks de instructie om oogcontact te vermijden kijken we elkaar 1-2 seconden, ´t lijkt een eeuwigheid, recht in de ogen. Dan draait hij zich om en verdwijnt, soepel op de kant springend, aan de overzijde van de Creek tussen de wilgenstruiken. Z´n brede rug drukt eerst ´t bos uit elkaar om vervolgens met enig gekraak van takken in het hoger opschietende bos te verdwijnen.

Waauw, holy shit wat een intense confrontatie. M´n hart bonkt nog tijden na. Op 10 meter zonder ´n dik hek of een een diepe kuil ertussen. De ontmoeting verliep zoals Bart had verteld. Maar alle beren zijn niet hetzelfde en reageren allemaal naar gelang de omstandigheden en hun aard. Ik gaf hem de gehele wilderness als vluchtroute en kon zelf alleen hoger de boom in al zou dat nog knap lastig zijn met strammer wordende ledematen en een bepaald niet gemakkelijke klimboom. Dat had ik van te voren al bekeken.

Nog zeker een uur zit ik de ontmoeting te verwerken. Dan wordt ik, alert als ik nog ben, weer opgeschrikt door geplons. Grijp direct de beerspray uit de mummie. Ik denk als ie terugkomt is het foute  boel. Na enkele minuten en geluidsanalyses realiseer ik me dat ´t de zalmen moeten zijn. Overdag had ik rond 12 uur één zalm gezien. Tevens de strategie bestudeerd hoe deze boeiende vissoort stroomopwaarts zwemmende, alle gevaren en obstakels onderweg trotserend, z´n geboorteplek soms op 10 meter nauwkeurig op basis van de watersmaak weer terugvind. Tussen 17 en 18 uur had ik er nog ca 15 gezien. Ik denk dat ik er ook wel wat gemist heb. Tevens bedenk ik me dat het misschien ´s nachts ook wel veiliger is om stroomopwaarts te zwemmen. Minder gevaar van de visarenden, wellicht ook minder van de beren door het slechte zicht dat ze hebben en ongetwijfeld zijn er nog meer gevaren die loeren. Het geluid van overdag kan ik nu weer plaatsen als de zalm zich verplaatst van schuilplaats in dieper water naar de volgende schuilplaats. In de ondieptes kan hij nauwelijks zwemmen en spettert half boven water vooruit. Vanuit dieper water kan hij ook beter de sprong over obstakels maken. En obstakels zijn er vele in de Creeks voordat de zalm uiteindelijk in Kutai Lake komt. Ik kan de zalm de gehele nacht tot ± 6 uur in de ochtend horen zwemmen, accelererend door de stroomversnellingen van links naar recht door m´n geluidsbeeld in de stikdonkere nacht.

Geen oogcontact maken! Geheel vergeten, ik wilde geen fractie van een seconde missen of wilde deze geweldenaar niet uit het oog verliezen. Ook de beerspray geheel vergeten.Was ook moeilijk te pakken in m´n vrij nauw sluitende mummiezak. Snel richten was nog lastiger. Van binnenuit de slaapzak openen, beerspray (pepperspray) pakken en uit de heup “holster” halen, de zekering eraf  en richten. Dat allemaal voordat de beer aan m´n kop begint te knabbelen. Als de beer tussen en 1 en ca 7 mtr is genaderd de bus gericht op z´n kop geheel leeg spuiten luidt het devies. Niet tegen de wind in want dan krijg je zelf een deel van de lading terug. Voordeel is dat  je de laatste seconden wordt afgeleid als hij de bedoeling van de spray niet door heeft. Oftewel wil je goed zijn voorbereid dan bijna de gehele dag de spray paraat hebben. M’n vluchtroute. Ik dacht als uiterste mogelijkheid verder de boom in te kunnen. Geheel vergeten en me dat pas weer in Nederland realiserend was dat ik me, om niet te vallen vanaf m’n uitkijk als ik in slaap zou vallen, met een 4-dubbel nylon koord had vastgeketend aan een tak boven me in de boom. Om dat koord en de knoop te ontrafelen was ik zeker ’n minuut bezig geweest. Dus voor de grizzly helemaal ’n koud kunstje.

Vreemd genoeg was er reeds voor vertrek uit Nederland een groot respect voor dit dier en ook voor de zwarte beer maar angst hiervoor heb ik nooit gevoeld. Ook vertrouwde ik op de instructies welke we ontvingen en op de de natuurlijk neiging van vrijwel alle dieren om de mens te ontwijken omdat wij simpelweg niet op ´t standaard menu staan. Alleen in bijzonder situaties: als je plotseling tegen de wind in oog in oog komt en zeer dichtbij bent kan de beer zich bedreigd voelen, als er jongen bedreigd worden in hun ogen of als je hun voedsel bedreigd. Ook net uit de winterslaap vormen beren ´n onberekenbare factor. Alleen de eerste optie was in mijn situaties opportuun. Omdat we, zeker in een groep lopend, voldoende geluid produceren is de van zeer goede reuk- en gehoor organen voorziene beer allang weg.  Mij rook deze beer in onbedreigde toestand en reageerde dus ook conform. Ik was wel ontdaan door de snelheid en precisie waarmee hij me lokaliseerde en besloot te verdwijnen.

Leo