’n Weekje wildernis. 22 jul. 07

Ja, na een week, terug uit de bush. Gistermorgen de oversteek van Atlin Lake gewaagd. Het regende en mistte, hetgeen dus een kompas koers over het water betekende en tevens een stevig windje tegen. Dat gaf golven van 30-40 cm. In de kayak op de heenweg vond ik dat te doen maar nu in de Canadese kano vind ik dat nogal wiebelig. De oversteek is 7 km met ongeveer 40 km windlengte. Dus dat geeft golven. Door de constante spierspanning, ik durf nauwelijks te verschuiven, en als stuurman achterin constant bijsturen heb ik nu forse spierpijn in de borstspieren. Gisteravond nog ’n uurtje wezen hardlopen. Dacht dat ik hartkrampen kreeg maar waarschijnlijk spierpijn.

Maandagochtend, 3 dagen na aankomst in Atlin, was het dus de bedoeling om over te steken maar de wind was kracht 5 en de golven meer dan een meter. Ik scheet in m’n broek van spanning. Sliep de dagen ervoor ook slecht. De kanokunst niet echt machtig, ik dacht ik kan me aardig redden op de Berkel maar dat was in een kajak, maar nu ijskoud water van misschien wel 600 meter diep en de overkant 10 km verder. Ik denk als ik omsla kom ik met m’n atletische lijf never nooit meer in dat smalle ranke bootje. We gingen van de beach af en bleven ’t eerste half uur wat onder de kant varen. Bart gaf daarna het sein om pal zuid te koersen, haaks op de golven is niet slecht en na 1 km zagen we elkaar op 50 meter nauwelijks meer. Volgens Bart die onze kayak en kano kunsten nauwkeurig gade sloeg was dat ver genoeg. Levens gevaarlijk konludeerde hij, rechtsomkeer maken en naar de baai van Atlin. Daar de gehele verdere middag techniek en resque oefeningen gedaan met de kayak en kano’s. Omslaan, kano of kayak omkeren op de andere kano’s leggen, leeg laten lopen, weer omkeren en dan er weer inklimmen. Alle paddelslagen oefenen etc. ’s Avonds doodmoe, ijskoud van ’t koude water van 5 graden (we haden wel een dry suite ( door de lekkage meer wet suite)) aan maar het wordt toch koud. ’s Avonds weer in het eigen bedje.

De andere ochtend. dinsdag, toch overgestoken met prachtig weer en redelijk vlak water. 1,5 uur varen. “n Plek gezocht op het 1 meter brede en 50 meter lange strandje in m’n  tentje in de bosrand. Vervolgens ’n vaarroute opgekregen in m’n eentje naar een punt op een ander eiland en vandaaruit een kompas koers van 1.000 mter op 137 graden het bos in. De oneindige wildernis in. Daar een boom zoeken met blazer (afgeschraapte bast met nummer ingebrand) Het stikte er van de muggen. Niet zomaar een paar muggen maar duizenden om je hoofd, handen kleding, overal. Punt niet gevonden. Iemand anders wel met GPS, maar dat was niet de bedoeling. Ik heb nog wel even geprobeerd met GPS. Maar het opstarten, instellen, zoeken op de GPS stilstaand in het bos, met duizenden aggresieve muggen om het hoofd en alle zweterige blote plekken gaf ik snel op. Dus ’n retour koers genomen en terug naar de kust. De kayak weer opgepikt, ik kwam precies weer bij de kayak uit. Vervolgens ’t meer op en gekeken langs de kustlijn waar de anderen ’t bos waren ingegaan. Op 200 meter uit kust, zonder muggen rustig gewacht tot ik ’t hoorde kraken en Johan en Vincent aan kwamen struinen door het bos. Samen naar de eindlokatie gevaren en vervolgens de slaapplek ingericht. Zo varen op het meer was een heerlijke bezigheid.

’s Avonds nog twee route plannen maken naar twee bergtoppen. Afhankelijk van de haalbaarheid zouden we er een beklimmen. Volgens de GIO (gids in opleiding in dit geval Johan) die het plan presenteerde waren beide plannen niet verantwoord. Bart zegt dat klopt maar we gaan wel !!

De volgende ochtend, om 5 uur al wakker, ik voelde ’t al, ik had een zware migraine aanval welke ik met 2 tabletten probeerde te onderdrukken. Migraine tabletten had ik uberhaupt nog vrijwel nooit gebruikt maar nu gezien de toestand maar 2 stuks. ‘k Liep als een zombie en moest op 3/4 van de hoogte naar boven afhaken. Ik wilde er nog op eigen tempo achteraan maar ’t werd me verboden. Als er iets belangrijk is in de wilderness is ’t dat je je aan afspraken houdt. En die luidde hier gaan zitten en blijven. Ik viel als een blok in slaap en sliep 2 uur onafgebroken met m’n kop in de zon. De groep vind me terug en ik schrik wakker met een verbrandde kop. Ik had / heb er zwaar de ziekte over in. Ook de terugweg gaat niet soepel. We dalen verder en varen terug naar ons kamp. Ik meld na het eten dat ik er mee kap op basis van wat ik dacht diepgaande heldere overwegingen. Wordt door de groep en Bart niet geaccepteerd. Ik snap daar nu een week later nog totaal niets van.

De volgende dag voelden we ons Columbus. Ik voel me goed. Ben nog wel een beetje depri over m’n houding. Maar ’t is mooi weer, zonnetje schijnt en geen wind. ’t Water als een spiegel. We kregen een kaart waar 4 km2 uitgeknipt was. Een markant stukje kustlijn met eilanden. Dat moesten we met de kayak of kano opnieuw in kaart brengen. Ik vaar met Johan in de kano. Ik bepaal de koers en vaartijd voor elke koers en Johan schrijft. De vaarsnelheid was al bepaald en gekalibreerd. Van elke koers bepaal je hoelang in seconden je die hebt gevaren en dan teken je die later achter elkaar uit. Leuk werk. Later werd ons onderzoeks werk vergeleken met de werkelijkheid. Alleraardigst resultaat. Volgens Bart beter dan de Columbus kaarten.

Nog wat vaartechnieken beoefend, strategieën besproken voor als je aan land gaat. Kiezen van kampplekken, inrichten etc. Daarna de oversteek in de mist en regen terug naar Atlin.

Gistermiddag drogen, schoonmaken, opruimen en inpakken voor de Wilderness First Aid cursus op het Yukon College in Whitehorse 200 km noordelijker.

Vanmorgen vroeg naar Whitehorse. Zondag morgen tentamen navigatie en meteo. ‘ s Middags vrij.

Komende week 5 dagen naar Yukon College voor de cursus Wildernis First Aid. Vrijdag tentamen. Weekend vrij, daarna 3 dagen White water resque. Kan ik m’n hart weer ophalen. White water je weet wel. (nee geen melk).

Dus resumerend: eerste week spannende dingen welke fysiek, mentaal en qua opname van leerstof veel vergen. Op het eind telkenmale een serieuze test.

Morgen na ’t tentamen ff genieten. Wellicht nog ’n stukje varen anders komende week tussen de bedrijven door. Alhoewel op het College is het elke dag van 8 tot 17 uur volle bak door lokale docenten in het engels. We slapen buiten Whitehorse in de tent en reizen per ATB rond.

Groetjes uit de Wildernis

ps.

Ik onderzoek ’t toevoegen van plaatjes nog.

Advertenties

2 gedachten over “’n Weekje wildernis. 22 jul. 07”

  1. Klinkt heftig, en wij maar Vordense zomerfeesten vieren. Maar ook dat vergt af en toe doorzettingsvermogen.
    Hoop dat je een goede week hebt.Liefs , Riny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s